Toen we het idee hadden om een vakantiehuis in Spanje te kopen was het een must voor ons dat er een zwembad bij moest komen. Omdat ze in Andalusië heel streng zijn met het afgeven van vergunningen voor nieuw te bouwen zwembaden moesten we dus op zoek gaan naar een huis waar al een zwembad bij zat en waar reeds al een vergunning voor afgegeven was. Het maakt dan niet uit wat de staat is van het bad ook al is het ontzettend verwaarloost, je kan er dan tenminste nog iets van proberen te maken, het is dan gewoon legaal.

We hebben veel huizen gezien met een zwembad in ruïne staat en we waren dan ook blij dat ons droomhuis een bad had wat er wel erg slecht onderhouden uitzag maar waar in onze beleving nog wel wat van te maken viel. Dat het een uitdaging zou worden wisten we wel maar dat het zo’n klus zou worden hadden we niet overzien.

We begonnen met het verwijderen van het vieze zeil en alle dode vogeltjes die in het bad lagen, daarna pompten we onze “sloot” leeg.

Toen het bad leeg was schepte we al het overgebleven modder uit het water, toen spoelde we het af met de hoge druk spuit, daarna moesten we het kalk er bijna letterlijk van af bikken, want er zat een hele hardnekkige kalklaag aan de muren geplakt.

Wel 50x heb ik het hele bad in gesprayd met het meest agressieve antical middeltje en uiteindelijk (na heel veel puffen, zwoegen en heel hard werken) was het bad schoon en konden we het vullen met vers water.

Toen het bad helemaal vol en schoon was doken we in het water, maar niet voor lang want de pomp bleek kapot.

De pomp is een essentieel apparaat om het water schoon en helder te houden. Ook merkte we dat de omliggende bomen nogal wat troep afgaven en dat kwam ook weer in het zwembad terecht dus echt schoon werd de bodem nog niet. We zorgde dat er voldoende chloortabletten in het water dreven, in van die vlotters. Elke ochtend schepte ik er met een net de vliegen, motjes en andere insecten en troepjes uit. Meer kon ik voorlopig niet doen, de zwembadbodemstofzuiger kon nog niet gebruikt worden zolang de pomp het niet deed.

De takken van de bomen die het meeste troep gaven werden afgezaagd en de zwembadtechnicus werd besteld om uitleg te geven over het pompsysteem en de inmiddels gemaakte pomp te installeren.

Helaas is het in Spanje een manana cultuur en de pomp werd pas een week later gexefnstalleerd, het water was inmiddels alweer troebel geworden, dat gaat heel hard als het zonnetje schijnt en de pomp niet aan staat.

Nieuwe chemicaliën werden aan het water toegevoegd en de pomp stond te draaien op volle toeren. Helaas toen een vriend van ons ging kijken afgelopen weekend bij het zwembad bleek deze overstroomt te zijn, hoe kan dat nu weer?

Er staat een heel systeem in de ruimte onder het zwembad en het schijnt dat er een kraantje in het vat zit wat dicht gedraaid moest worden, dat stond open en daardoor is er water terug in het zwembad gelopen wat niet had gemoeten, ik snap er niks meer van.

Het is zo vervelend dat je op afstand zit want overhaast moest ik weer een mannetje bellen om naar het zwembad te komen kijken, ook de ring die hij had meegenomen voor de aansluiting op de waterstofzuiger bleek niet helemaal goed te passen, dus de bodem is nog steeds niet schoon.

Ik ben heel benieuwd wat we zaterdag als we weer naar Spanje gaan aan zullen treffen. Zal het water nu wel wel helder zijn, ik hoop het, want met 35 Graden zullen we toch graag een duik willen nemen.

Man wat een toestand allemaal, ik wilde zo graag een zwembad, maar wat een werk zeg!

Wekkertje gezet, om half 7 want ik wilde eigenlijk alle muurtjes rond het zwembad nog afverven. Helaas heb ik dat niet gered, ik ben wel ver gekomen maar er blijft nog wat werk over voor de volgende keer.

Wasjes gedraaid, alles aangeveegd, een lapje en een dweiltje over de spulletjes gehaald.

Om 11 uur zat ik in de auto op weg naar Alhaurin el Grande waar ik een afspraak had bij mijn advocaten kantoor Del Prado om 12 uur om samen naar de notaris te gaan voor een gewaarmerkte kopie van mijn paspoort. Over de nieuwe tol weg wat x803.05 kost was ik razend snel op de plek der bestemming, 55 minuten heb ik er over gedaan.

Graag had ik daar wat later heen gegaan omdat mijn vlucht pas om 17 uur vertrekt maar de notaris sluit tussen de middag van 1 tot 4 zoals vele andere winkels in Spanje dat doen, dus er zat niks anders op.

Ik had daardoor nog een paar uurtjes vrij om me te vermaken in Alhaurin, maar daar had ik wel een gezellige oplossing voor bedacht, ik mailde Margreet die in Pizarra woont en die daar b&b Finca Alegria de la Vida runt of ze zin had om met mij te gaan lunchen en dat leek haar wel leuk, dus zo gezegd zo gedaan. We bestelde een menu del dia en kletsen over het leven in Spanje en haalde herinneringen op toen wij bij hun 8 maanden geleden logeerde en vol zaten van het huis van onze dromen die we net een paar dagen daarvoor voor het eerst in levende lijve gezien hadden, wie had dat ooit toen kunnen denken dat we ruim een half jaar later eigenaar van deze woning zouden worden.

Zo zie je maar, de aanhouder wint, ga voor je passie en zet alles op alles, wellicht lukt het dan wel! In ieder geval kan je je zelf dan niks meer verwijten als het toch niet lukt, en in ons geval is gelukkig alles goed gekomen.

Heel toevallig kwamen we ook Jan van Dos Iberos nog tegen, ook een Nederlander die daar een b&b runt, bij hem en zijn vriend hadden we ook onlangs nog gelogeerd, grappig hé, de wereld is soms zo klein.

Om kwart over 3 was het tijd om te gaan en Margreet en ik namen hartelijk afscheid, ze komen snel een keertje bij ons kijken beloofde ze.

Mijn avontuur in Andalusië zat er weer op maar niet voor lang, 23 juni gaan we met ons gezinnetje weer heen en daar kijk ik erg naar uit, ben zo benieuwd wat onze kids van onze Spaanse Hacienda vinden.

Omdat Paulette haar vliegtuig rond half 11 vertrok waren we al vroeg opgestaan, even rustig ontbijten en haar koffer werd grondig gewogen, na het Eindhoven trauma wilde ze geen overgewicht hebben natuurlijk.

Supertrots keken we nog even naar ons schilderwerk, ik had het muurtje gedaan en mijn vriendin de spijltjes het zag er strak en prachtig als nieuw uit, daarna zijn we in 45 minuten naar het vliegveld gereden, Paulette haar Spanje avontuur zat erop, in Nederland was de temperatuur ook heel goed dus ze kon gelijk door naar haar strandvilla in IJmuiden.

We hebben het heel leuk gehad en ik was heel blij met haar hulp en vooral haar gezelligheid. Mijn eerste vriendinnetje in Spanje, wie volgt….

Alleen reed ik weer naar mijn huis, ik hoor vaak mensen zeggen vind je dat niet vervelend als je in dat grote huis midden in de campo helemaal alleen bent, in tegendeel zelfs, ik kan daar namelijk ook echt van genieten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik moet wel zeggen dat ik dan wel een beetje mezelf in acht moet nemen want ik ga maar door, ik vergeet dan zelfs te stoppen om te eten. Elke keer denk ik dan, ik ga nog even door, nog even dat stukje afmaken en voor je het weet is het donker en heb je nog steeds niet gegeten. Om 7 uur kwam de aannemer langs met de offerte, toch wel fijn hoor dat hij Engels spreekt, dan kan ik hem tenminste zelf duidelijk maken wat en hoe ik het wil, het bedrag viel erg mee, nu nog even wachten op de offerte van de aannemer van Rob en dan nemen we weloverwogen samen een beslissing. Lesley had me vanuit Nederland flink zitten souffleren, zeg dit, vraag dat etc, die man zal wel gedacht hebben, die eigenwijze Hollanders. Toen hij weg was ging ik toch nog even door met verven ik moest en zou die emmer leeg krijgen. Die avond nam ik om 10 uur een paar amandeltjes en een glaasje rode wijn en dat staat toch ook gelijk aan twee broodjes heb ik me laten vertellen, dus ik had gelijk gegeten.

Skypen met het thuisfront en Amerika lukte niet echt maar ik was zo moe van al dat geverf dat ik heerlijk na een douche mijn bedje indook.

 

Time flies when you’re having fun, het was namelijk alweer Paulette haar laatste volle dag. Inmiddels had ze al 2 potten hamerite opgeverfd aan de spijltjes en de verf was op, bijna al het hekwerk was gedaan. Na gedane arbeid is het altijd fijn om te ontspannen, dus deze zaterdag besloten we ook wat te genieten van al het moois wat Spanje te bieden heeft. We hebben genoten van de zon, het water, het prachtige uitzicht en het lekkere eten.

Omdat de pomp nog steeds niet gemaakt is konden we natuurlijk niet heel erg lang in het zwembad zwemmen, om het water niet in 2 dagen groen te laten worden hadden we er wat extra chloor tabletten ingedaan maar met een opblaasband hadden we pret voor 10.

Gekocht bij de chinees, tevens had Paulette daar wat cadeautjes voor haar kids ingeslagen. Op het pleintje in Archidona hebben we geluncht, de gratis tapasje waren heel erg lekker maar de hoofdmaaltijd viel wat tegen, de salades zijn hier wel weer heerlijk trouwens.

We liepen nog een stukje door dit schattige dorpje en we hebben bij een soort plaatselijke blokker een mooie grote paella pan gekocht voor weinig. Als ik een keer met de auto ga neem ik deze mee naar Nederland voor Paulette, als er meer mensen dat willen kunnen ze hun bestelling bij mij plaatsen! We waren best trots op al het werk wat we verzet hebben deze vakantie, alleen hadden we het liefst nog meer gedaan, maar verven in de zon is niet echt makkelijk, de verf droogt snel en je houd het ook niet heel erg lang vol.

Die avond hebben we in Salinas bij Manolo lekker tapas gegeten als afsluiter van onze werkvakantie.

 

Ons huis is eigenlijk perfect gelegen, in de morgen heb je bij het huis een heerlijk ochtend zonnetje en later op de dag, zelfs tot laat in de avond staat de zon bij het zwembad en in huis is het lekker koel.Paulette ging door met schilderen terwijl ik naar Archidona reed omdat ik een afspraak had met Marcel, de makelaar. We begroeten elkaar hartelijk en gingen samen direct op pad naar de timmerman. De timmerman was al eens langs geweest en had onze ramen bekeken en had een mooie offerte gemaakt alleen snapte ik er de helft niet van, dus Marcel ging met me mee voor de vertaling en de uitleg. De timmerman liet nog wat zien en beloofde een aantal kleuren te mengen op een paneeltje en die vanavond bij mij thuis te laten zien, kon hij gelijk nog een keer alles voor de zekerheid opmeten.

Ook gingen we naar de smid voor de rejas, ook van hem hadden we een offerte gehad om voor 4 ramen mooie rejas te maken. We bespraken nog even de details en ook hij zou vanavond nog langs komen om alles na te meten voordat hij aan de slag zou gaan.

Ook had Marcel nog even telefonisch contact met een andere aannemer, die eerste aannemer had uiteindelijk wel een offerte gemaakt maar voor de rest was het stil en volgens zijn zakenpartner was deze nieuwe aannemer heel kundig en niet duur en een groot voordeel hij sprak ook redelijk goed Engels. Deze zou ook die zelfde avond langs komen. Ik bedankte Marcel weer voor zijn goede zorgen en ging snel weer naar huis om het randje langs het zwembad te verven en toen dat klaar was was het tijd voor de lunch.

We reden door de olijfboomgaarden naar het dorpje Fuente del Conte naar het restaurant van Antonio, waar we heerlijk op het terras buiten konden lunchen. Toen we de rekening vroegen kregen we nog een likeurtje en een klein ijsje van het huis en Antonio vroeg ons in het gastenboek te schrijven.

Na de lunch glipte we nog even bij Ibolja langs, ik wilde Paulette eens een echt klaar mooi Spaans huis laten zien en ze was verrukt, ook vond ze het leuk om Ibolja te ontmoeten, daar had ze al zoveel over gehoord. Rob vertelde dat hij ook aan zijn aannemer had gevraagd om langs te komen voor een prijsopgave en hij zou samen met hem die avond bij ons langs komen.

Paulette ging toen we thuis kwamen weer aan de spijltjes verder en ik begon aan de zwembadmuurtjes.Maar niet voor lang want om 5 uur stond het eerste mannetje op de stoep, de aannemer uit Rute van Marcel, Paulette stond nog lekker in haar bikini te schilderen en trok maar snel een jurkje aan want dat zijn die Spaanse platteland mannetjes echt niet gewent, deze aannemer ging weer weg om even later weer terug te komen met zijn vakman en samen bekeken ze de boel grondig, volgens hun was er helemaal geen sprake van een boktor en hoefde de balken echt niet allemaal vervangen te worden, de rest van de balken zagen er nog prima uit op 3 na dan, wel moet de vloer boven verstevigd worden, we bespraken de boel en zondag zou hij terug komen voor een offerte.

Toen kwam om 6 uur de smid om alles nog eens goed te bekijken en op te meten en om 8 uur kwamen Rob en zijn aannemer uit Iznajar, ook deze aannemer zei dat het geen insect was maar gewoon ouderdom van de balken, hij zei dat we ze wel allemaal konden vervangen vanwege die ouderdom maar dat dat niet direct noodzakelijk was, wel moest de bovenvloer gedaan worden, zo heeft ieder mannetje dus zijn eigen visie, moeilijk hoor om daar een keuze uit te maken, wie heeft er nu gelijk, eerst maar eens de offertes afwachten Even daarna kwam ook de timmerman aanwaaien en kon ik een kleur uitkiezen voor de deuren en de kozijnen die hij gaat maken, en dat is geen blauw meer kan ik je vertellen! Wat een drukte van al die mannetjes.

Ik ging nog een stukje verder verven en Paulette dook als eerste in mijn Spaanse zwembad.

Om half elf gingen we nog even een kleine maaltijd eten bij hotel Paloma, 1.5 km bij mij vandaan. Echt een klasse restaurant en moe en voldaan doken we laat in de derde nacht ons bedje weer in.

Ontbijten in de ochtendzon op het terras van mijn eigen Spaanse huis, wat verlangt een mens nog meer!

Maar ondanks dat ik me heel blij voel hier overviel me een momentje een gevoel van onmacht, er moet namelijk zoveel nog gedaan worden, dat mijn hersentjes behoorlijk maalde, hoe moeten we nu dit, wanneer moeten we nu dat, hoe gaat het met het geld allemaal, waar moeten we beginnen….

Ik keek om me heen, alle muurtjes buiten moeten nog geverfd, de buitenmuren, de binnen muren, de tuin waar de distels in een maand tijd tot ruim 1 meter hoog gegroeid waren, de oude inboedel moet weg samen met alle troepjes die ook op de berg in de tuin liggen, teveel om op te noemen.

Ik moest mezelf echt toespreken, rustig Ira, alles stap voor stap.

Ok, straks komt eerst de zwembad man en daarna ga ik een muurtje bij het terras verven besloot ik. Mijn vriendin begon alvast met de spijltjes tussen de zwembad muurtjes.

Helaas om 10 uur geen zwembad man, Rob was er wel, maarja dat is een Nederlander hé, we hadden Rob gevraagd erbij te zijn want als die technische zwembad man in het Spaans aan mij moet gaan uitleggen hoe het pompsysteem allemaal werkt ben ik denk ik al snel de weg kwijt.

Na een uurtje begon ik maar te bellen naar het kantoor van Cirino in Antequera. Ik heb jullie gemaild zei de vriendelijke Francisco, we hadden inderdaad een mail gehad ja, maar deze was leeg, nou daar had dus in moeten staan dat het zwembad mannetje pas om half 12 zou komen en inderdaad om half 12 was hij er, ik was zo blij dat Rob erbij was want deze man sprak werkelijk niet één woord Engels. Helaas bleek de pomp niet te werken maar hij dacht dat ze hem misschien wel konden repareren en nam hem mee. Ook het filter was ontzettend vies en die moet helemaal schoongemaakt worden en er moet nieuw zand in.

Wat zal dit nu weer gaan kosten dacht ik. Niet te lang bij stil staan, gewoon gaan verven zei ik tegen mezelf.

Paulette stond heerlijk in het zonnetje te verven en schoot al aardig op. Om 1 uur namen we een douche en reden we over de tol snelweg in 45 minuten naar Torremolinos.

We gingen erheen met een missie, namelijk een auto bekijken en misschien wel kopen. We hadden om 17 uur afgesproken met de Spaanse Martina op een grote parkeerplaats. We besloten echter eerst nog even een boulevardje te pakken in het gedeelte Carihuela, Paulette was daar als jonge vrouw met haar ouders geweest en wilde haar herinneringen ophalen. Ik wist daar nog wel tussen alle Hollandse, Duitse en Engelse tentjes een leuk Spaans restaurantje en daar besloten we te gaan eten.

We hadden wel trek in een heerlijke Spaanse paella en wat zo leuk is de moeder van Paulette had haar geld meegegeven voor een lunch, het smaakte heerlijk, bedankt mama van Paulette.

Eigenlijk hadden we helemaal geen zin om die parkeerplaats te gaan zoeken en we wilde nog wel even langer op de boulevard blijven om te winkelen, dus eigenlijk een beetje vals belde we op en we vertelde Marina dat we echt gezocht hadden maar dat we het echt niet konden vinden of ze niet naar ons kon toe komen met de auto. Gelukkig wilde ze dat en samen met haar en haar 5 jarige dochter reden we een rondje door Torremolinos. Het was wel een grote gave bak hoor, een Crysler Voyager 2.4 automaat. Ik had de auto gezien op Spanje marktplaats waar vaak Nederlandse Spanjaarden hun spulletjes proberen te verkopen, deze mensen gaan remigreren ivm de crisis want hun zaak was failliet gegaan namelijk. Ik heb geen verstand van auto’s maar hij zag er goed uit, heeft niet veel kilometers gereden en had een schappelijke prijs. Zal ik het doen vroeg ik mijn vriendin, het is toch een kwestie van gevoel en vertrouwen. Als jij het niet doet zei mijn vriendin dan doe ik het en rijd er zo mee naar Nederland, het is echt een mooie auto. Dat gaf de doorslag, maar hoe moest ik het nu verder regelen.

Van te voren had ik natuurlijk al het één en ander uitgezocht, de overschrijving gebeurd niet zoals in Nederland op het postkantoor maar via Trafico een speciale instantie hiervoor, de overschrijving is een stuk duurder dan hier, ongeveer rond de 250 euro en voor een niet Spanjaard is het beter om dit te laten regelen door een financiële adviseur dat noemen ze een gestor in het Spaans (die rekent daar natuurlijk ook nog een bedrag voor), deze persoon geeft dan een een verklaring af dat er geen openstaande kosten zijn zoals bekeuringen of niet betaalde wegenbelasting en geeft het voorlopig kentekenbewijs op jou naam af waarmee je de auto kan verzekeren en dan kan je er ook gelijk in rijden. Daarna wordt je auto ingeschreven bij de ayuntamiento (gemeente) waar je je huis hebt, want daar betaal je de jaarlijkse wegenbelasting aan. Ook kan de gestor je verzekering regelen zodat je niet zelf allemaal offertes her en der hoeft aan te vragen. De eigenaar van de Crysler had me een goede gestor aangeraden, deze man wilde alles regelen voor x80325, best redelijk vonden wij. Maar wat bleek toen hij de verzekering voor ons wilde afsluiten stuitte hij op een groot probleem, kinderen onder de 25 jaar mogen niet in de auto rijden. Tenminste dat was zo bij de verzekeringsmaatschappijen waar hij mee werkte. Kijk dit was voor ons echt een voorwaarde omdat onze dochter al een ticket geboekt heeft om samen met haar vriendin van de zomer in het huis te zitten en zij mag met haar 19e geen auto huren namelijk.

Toen heb ik onze advocaat maar gebeld en die hebben echt hun best voor ons gedaan, ze konden de verzekering onder brengen bij dezelfde maatschappij waar we ook onze inboedel en levensverzekering hebben lopen en onze dochter kon bij wijze van uitzondering wel op de polis meegenomen worden, echt top geregeld maar voor het overschrijven van de auto vroegen ze een tarief van maar liefst x80670, dat vonden we toch echt te gortig, dus we vertelde ze dat ze alleen de verzekering voor ons mochten afsluiten en dat we de rest bij een gestor wilde regelenen als we zouden besluiten de auto te kopen.

Maar enfin ik had dus besloten dat we de auto wilde hebben en net toen we naar de gestor wilde lopen om kennis te maken en te vragen of hij alles wilde regelen, belde ik de advocaat over de verzekering en de advocaat vertelde direct dat ze de overschrijving ook wel wilde doen en nu voor maar x80400 dit omdat we goede klanten zijn van ze, ineens waren ze dus x80270 gezakt in prijs. Ook zouden ze de transactie voor ons verzorgen ergens volgende week, onze auto opslaan in een garagebox en ons 23 juni vanaf het vliegveld met onze nieuwe auto ophalen, wat geweldig allemaal, super goed geregeld.

Ik was helemaal blij met ons advocaten kantoor Del Prado, ze vroegen me nog wel even om langs Alhaurin te rijden om alle papieren te tekenen. Dus zo gezegd zo gedaan en om 7 uur die avond tekende ik alle papieren, helaas was de notaris niet meer open want ze hadden nog een gewaarmerkte kopie van mijn paspoort nodig, dus vroegen ze me om de volgende dag terug te komen, maar dat vond ik helemaal niet handig omdat Alhaurin toch ruim een uur van ons af ligt, ik sprak daarom af om maandag voordat ik naar Nederland terug ga nog even bij de notaris langs te gaan.

Paulette was ondertussen als een echte Spaanse boodschappen gaan doen en kwam met allemaal lekkere tapas hapjes en voldoende wijn de auto weer in, we reden naar huis en daar hebben we de hele avond nog gezellig keuvelend buiten gezeten. Ja meis als je met mij op pad bent verveel je je nooit zei ik tegen haar.