Ontbijten in de ochtendzon op het terras van mijn eigen Spaanse huis, wat verlangt een mens nog meer!

Maar ondanks dat ik me heel blij voel hier overviel me een momentje een gevoel van onmacht, er moet namelijk zoveel nog gedaan worden, dat mijn hersentjes behoorlijk maalde, hoe moeten we nu dit, wanneer moeten we nu dat, hoe gaat het met het geld allemaal, waar moeten we beginnen….

Ik keek om me heen, alle muurtjes buiten moeten nog geverfd, de buitenmuren, de binnen muren, de tuin waar de distels in een maand tijd tot ruim 1 meter hoog gegroeid waren, de oude inboedel moet weg samen met alle troepjes die ook op de berg in de tuin liggen, teveel om op te noemen.

Ik moest mezelf echt toespreken, rustig Ira, alles stap voor stap.

Ok, straks komt eerst de zwembad man en daarna ga ik een muurtje bij het terras verven besloot ik. Mijn vriendin begon alvast met de spijltjes tussen de zwembad muurtjes.

Helaas om 10 uur geen zwembad man, Rob was er wel, maarja dat is een Nederlander hé, we hadden Rob gevraagd erbij te zijn want als die technische zwembad man in het Spaans aan mij moet gaan uitleggen hoe het pompsysteem allemaal werkt ben ik denk ik al snel de weg kwijt.

Na een uurtje begon ik maar te bellen naar het kantoor van Cirino in Antequera. Ik heb jullie gemaild zei de vriendelijke Francisco, we hadden inderdaad een mail gehad ja, maar deze was leeg, nou daar had dus in moeten staan dat het zwembad mannetje pas om half 12 zou komen en inderdaad om half 12 was hij er, ik was zo blij dat Rob erbij was want deze man sprak werkelijk niet één woord Engels. Helaas bleek de pomp niet te werken maar hij dacht dat ze hem misschien wel konden repareren en nam hem mee. Ook het filter was ontzettend vies en die moet helemaal schoongemaakt worden en er moet nieuw zand in.

Wat zal dit nu weer gaan kosten dacht ik. Niet te lang bij stil staan, gewoon gaan verven zei ik tegen mezelf.

Paulette stond heerlijk in het zonnetje te verven en schoot al aardig op. Om 1 uur namen we een douche en reden we over de tol snelweg in 45 minuten naar Torremolinos.

We gingen erheen met een missie, namelijk een auto bekijken en misschien wel kopen. We hadden om 17 uur afgesproken met de Spaanse Martina op een grote parkeerplaats. We besloten echter eerst nog even een boulevardje te pakken in het gedeelte Carihuela, Paulette was daar als jonge vrouw met haar ouders geweest en wilde haar herinneringen ophalen. Ik wist daar nog wel tussen alle Hollandse, Duitse en Engelse tentjes een leuk Spaans restaurantje en daar besloten we te gaan eten.

We hadden wel trek in een heerlijke Spaanse paella en wat zo leuk is de moeder van Paulette had haar geld meegegeven voor een lunch, het smaakte heerlijk, bedankt mama van Paulette.

Eigenlijk hadden we helemaal geen zin om die parkeerplaats te gaan zoeken en we wilde nog wel even langer op de boulevard blijven om te winkelen, dus eigenlijk een beetje vals belde we op en we vertelde Marina dat we echt gezocht hadden maar dat we het echt niet konden vinden of ze niet naar ons kon toe komen met de auto. Gelukkig wilde ze dat en samen met haar en haar 5 jarige dochter reden we een rondje door Torremolinos. Het was wel een grote gave bak hoor, een Crysler Voyager 2.4 automaat. Ik had de auto gezien op Spanje marktplaats waar vaak Nederlandse Spanjaarden hun spulletjes proberen te verkopen, deze mensen gaan remigreren ivm de crisis want hun zaak was failliet gegaan namelijk. Ik heb geen verstand van auto’s maar hij zag er goed uit, heeft niet veel kilometers gereden en had een schappelijke prijs. Zal ik het doen vroeg ik mijn vriendin, het is toch een kwestie van gevoel en vertrouwen. Als jij het niet doet zei mijn vriendin dan doe ik het en rijd er zo mee naar Nederland, het is echt een mooie auto. Dat gaf de doorslag, maar hoe moest ik het nu verder regelen.

Van te voren had ik natuurlijk al het één en ander uitgezocht, de overschrijving gebeurd niet zoals in Nederland op het postkantoor maar via Trafico een speciale instantie hiervoor, de overschrijving is een stuk duurder dan hier, ongeveer rond de 250 euro en voor een niet Spanjaard is het beter om dit te laten regelen door een financiële adviseur dat noemen ze een gestor in het Spaans (die rekent daar natuurlijk ook nog een bedrag voor), deze persoon geeft dan een een verklaring af dat er geen openstaande kosten zijn zoals bekeuringen of niet betaalde wegenbelasting en geeft het voorlopig kentekenbewijs op jou naam af waarmee je de auto kan verzekeren en dan kan je er ook gelijk in rijden. Daarna wordt je auto ingeschreven bij de ayuntamiento (gemeente) waar je je huis hebt, want daar betaal je de jaarlijkse wegenbelasting aan. Ook kan de gestor je verzekering regelen zodat je niet zelf allemaal offertes her en der hoeft aan te vragen. De eigenaar van de Crysler had me een goede gestor aangeraden, deze man wilde alles regelen voor x80325, best redelijk vonden wij. Maar wat bleek toen hij de verzekering voor ons wilde afsluiten stuitte hij op een groot probleem, kinderen onder de 25 jaar mogen niet in de auto rijden. Tenminste dat was zo bij de verzekeringsmaatschappijen waar hij mee werkte. Kijk dit was voor ons echt een voorwaarde omdat onze dochter al een ticket geboekt heeft om samen met haar vriendin van de zomer in het huis te zitten en zij mag met haar 19e geen auto huren namelijk.

Toen heb ik onze advocaat maar gebeld en die hebben echt hun best voor ons gedaan, ze konden de verzekering onder brengen bij dezelfde maatschappij waar we ook onze inboedel en levensverzekering hebben lopen en onze dochter kon bij wijze van uitzondering wel op de polis meegenomen worden, echt top geregeld maar voor het overschrijven van de auto vroegen ze een tarief van maar liefst x80670, dat vonden we toch echt te gortig, dus we vertelde ze dat ze alleen de verzekering voor ons mochten afsluiten en dat we de rest bij een gestor wilde regelenen als we zouden besluiten de auto te kopen.

Maar enfin ik had dus besloten dat we de auto wilde hebben en net toen we naar de gestor wilde lopen om kennis te maken en te vragen of hij alles wilde regelen, belde ik de advocaat over de verzekering en de advocaat vertelde direct dat ze de overschrijving ook wel wilde doen en nu voor maar x80400 dit omdat we goede klanten zijn van ze, ineens waren ze dus x80270 gezakt in prijs. Ook zouden ze de transactie voor ons verzorgen ergens volgende week, onze auto opslaan in een garagebox en ons 23 juni vanaf het vliegveld met onze nieuwe auto ophalen, wat geweldig allemaal, super goed geregeld.

Ik was helemaal blij met ons advocaten kantoor Del Prado, ze vroegen me nog wel even om langs Alhaurin te rijden om alle papieren te tekenen. Dus zo gezegd zo gedaan en om 7 uur die avond tekende ik alle papieren, helaas was de notaris niet meer open want ze hadden nog een gewaarmerkte kopie van mijn paspoort nodig, dus vroegen ze me om de volgende dag terug te komen, maar dat vond ik helemaal niet handig omdat Alhaurin toch ruim een uur van ons af ligt, ik sprak daarom af om maandag voordat ik naar Nederland terug ga nog even bij de notaris langs te gaan.

Paulette was ondertussen als een echte Spaanse boodschappen gaan doen en kwam met allemaal lekkere tapas hapjes en voldoende wijn de auto weer in, we reden naar huis en daar hebben we de hele avond nog gezellig keuvelend buiten gezeten. Ja meis als je met mij op pad bent verveel je je nooit zei ik tegen haar.