Het kerstverhaal

Ik heb een kerst verhaal geschreven. Het is fictief en gebaseerd op kleine waarheden. Ik hoop dat jullie het leuk vinden om te lezen.

Het was guur buiten, de wind sneed in mijn gezicht. Ik trok mijn sjaal nog even goed over mijn oren en liep in stevige pas door, wellicht zou dat helpen om een beetje warm te blijven. We hadden afgesproken op het plein om 6 uur. Nee, ik mocht vandaag geen uurtje eerder weg bij mijn werk omdat het kerstavond was. Deze luxe was me al een paar jaar geleden ontnomen. Het viel me op dat het rustig was op straat, geen kip te zien, alleen de feestverlichting boven de straat schudde hevig heen en weer, gelukkig waren de versierde kerstbomen die in de straat stonden stevig neer gezet.
De komende dagen zou het er wel anders uitzien op de straat, iedereen is dan op de been om zijn plekje te veroveren aan tafel bij familie of bij een restaurant voor het kerstdiner.

Ik voelde me een beetje verdrietig toen ik dacht aan de komende kerstdagen, voor ons zou het een ongewone kerst gaan worden namelijk.
Wordt ik oud? Ik merk dat bepaalde zaken me zwaar vallen. Voor mij is kerst namelijk iets dat je met familie viert. Maar helaas onze kinderen dachten er anders over. Onze kids waren niet thuis dit jaar, op het laatste moment hadden ze aangegeven het liever in het buitenland te vieren met vrienden. De globe trotters. Mijn ouders waren er ook al niet, die waren in Denemarken bij mijn broer. Mijn schoonzus vierde het op Marken. Haastig had ik toen maar geprobeerd om voor ons twee een restaurant te boeken met kerst, maar helaas geen plekje meer te krijgen zo op het laatste moment.
Laten we dan ergens op kerstavond gaan eten had mijn man voorgesteld en zodoende liep ik nu naar de kroeg waar we afgesproken hadden. Gelukkig was het warm in de kroeg, er brandde gezellig een haardje, ik bestelde alvast een lekker IJndejaars biertje van brouwerij het ij. Wil je er lekker wat blokjes kaas bij met peterselie zout, vroeg de barman. Ik keek op mijn horloge en zei ja, doe maar. Ik was toch iets te vroeg en ik zou die blokjes vast wel op hebben voordat mijn man, de kaashater, gearriveerd zou zijn.

Verwaaid kwam mijn man binnen, hé was je er al, wat een weertje hé. Volgens mij gaat het ook zo vriezen. We kletsten wat over onze drukke dag op het werk en we besloten toen op de bonnefooi een leuk restaurantje te gaan zoeken. Helaas hadden we dikke pech want of het restaurant was dicht vanwege de voorbereidingen die ze moesten doen voor de drukke kerst of het restaurant was al vol. Dit hadden wij niet verwacht. Gelukkig was de snacktent op het plein wel open en kozen we een lekker frietje oorlog met kroket. Best grappig zo’n maaltje op kerstavond.
Ik heb een idee zei ik, laten we om een beetje het kerstgevoel te krijgen naar de nachtmis gaan in de katholieke kerk, dat heb ik altijd al een keertje willen doen namelijk. Ik had daar een idyllisch beeld bij, een mooie kerk waar een grote versierde kerstboom in staat met een mooie kerststal, heel veel kaarsjes, iedereen die zijn mooiste kleren aan had en gezellig met elkaar kerstliedjes gingen zingen en natuurlijk een mooie inspirerende preek krijgen van de pastor.
Goed idee vond mijn man en met een volle snackbuik trotseerde we de kou buiten, gelukkig was het maar een klein stukje lopen.

Het was nu inderdaad aan het vriezen. In de kerk waren alle bankjes bijna bezet. Ik keek om me heen, iedereen had zijn jas aan, zou dit altijd zo zijn of was dat alleen nu vanwege de kou buiten vroeg ik me af. We kregen allemaal een boekje met het programma en met de songteksten van de liedjes die we konden gaan meezingen. De pastoor begon zijn welkomst speech: Ook degene die geen lid zijn heet ik van harte welkom en ik wens ieder een zalig kerstfeest begon hij en daarna was het bla, bla bla, jeetje wat duurde die speech lang en wat had die man een monotone stem, zijn verhaal was verre van inspirerend en sloeg ook helemaal niet aan. Ik begon een beetje spijt te krijgen dat we gekomen waren, de bankjes zaten ook voor geen meter, een houten kont kreeg je ervan, het was ook nog eens steen koud in de kerk, terwijl ik mee zong met, de herdertjes lagen bij nachte, zij lagen bij nacht in het veld, blies ik wolkjes rook uit mijn mond van de kou. Eigenlijk niet netjes maar ik keek mijn man aan en zei: zullen we hem tuinen?
Terwijl we ons uit de voeten maakte zag ik dat de man achter ons ons streng aankeek en hij begon nog harder mee te zingen, met zijn bulderende stem zong hij uit volle borst: daar hoorde ze engelen zingen!

Opgelucht maar wel een beetje schuldig stonden we weer buiten, Pff dit hadden we ook een keer meegemaakt zeg, de volgende keer gaan we een gospel kerk uitproberen, lijkt me een stuk gezelliger.
Toen we terug naar de auto liepen hoorden we plots gezang uit de Torenstraat komen. Daar was een samenzang bezig. Iedereen had een beker in zijn hand met choco of glühwein en er stond een vuurkorf in het midden waar iedereen lekker dichtbij wilde staan, het vroor behoorlijk inmiddels. Er werden lekkere zelf gemaakte kroketjes uitgedeeld van de Toren. We besloten om ons bij de groep aan te sluiten, kroket nummer twee ging er wel in die avond! We genoten van de gratis warme glühwein en zongen de longen uit onze lijf en zo hadden toch nog een super gezellige kerstavond.
Toen we thuis kwamen lag er een pakje onder de boom. Hé schat we zouden toch geen cadeautjes doen ze ik, ik heb namelijk niks voor jou. Nee maakt niet uit zei mijn man, pak nu maar uit.
Oh jeetje een vliegticket, ik kon zo snel niet zien waarheen. Nee, zei mijn man het is niet naar Rome (een grote wens van mij), maar gewoon naar Spanje naar ons eigen huis. Ik dacht zei hij, als we toch met z’n twee thuis zijn kunnen we het net zo goed lekker in Spanje vieren bij ons tweede huis en bij ons eigen haardvuurtje met een lekker flesje Rioja erbij. Wat leuk schat, dank je, goed idee. Pak je koffertje maar meteen in, zei hij want we hebben een vroege vlucht morgen.
Mijn man had onze vorige buurman geregeld waar we vrienden mee zijn geworden en om 7 uur stond hij voor de deur.

Wat aardig zeg dat je op kerst zo vroeg voor ons je bed uitgaat, je hebt zeker flink moeten krabben. Ach ja, ging prima hoor, dit is mijn kerstcadeau voor jullie zei hij vriendelijk.
Onderweg begon het ook nog eens te sneeuwen en tegen de tijd dat we op Schiphol aankwamen lag er al een behoorlijk bergje. Oh nee balen, onze vlucht was vertraagd. Dan maar even naar de Starbucks om een Chai latte te halen.
Mijn man ging even bij de horloges kijken, zat er nog wat bij voor je, zei ik toen hij na een half uur pas weer terug kwam. Genoeg, zei hij lachend. Helaas verging het lachen ons snel want de vlucht bleek uren vertraagd. Gelukkig kregen we etens bonnen voor de lunch van de luchtvaartmaatschappij en aangezien het kerst was besloten we er een bubbeltje bij te doen. Uiteindelijk landen we pas om 6 uur op Malaga Airport. Snel door naar El Paso voor de auto. Ook nu had mijn man me weer verbaasd, hij had een mooie sportwagen gehuurd.
Het weer was nog heerlijk in Spanje, onderweg zag ik zelfs een bord met 20 graden erop. Toen we de afslag naar ons huis naderde was het al donker geworden, we reden door de olijvenboomgaarden en vanuit de verte zag ik dat er allemaal lichtjes branden bij de Hacienda. Ons huis was prachtig versierd. Jeetje zei ik, heb je Paco dat laten doen? Ja, zei mijn man lachend, goed hé. Hij heeft ook de al kachels aangedaan zei hij snel toen hij zag dat ik naar de schoorsteen keek die rookte.
Toen ik de deur van de Hacienda open deed rook het onwijs lekker. Heeft Paco soms ook al wat in de oven gezet? zei ik verbaasd.

En toen op dat moment kreeg ik bijna een hartstilstand want uit alle hoeken sprongen er mensen tevoorschijn. Surprise Mama, vrolijk kerstfeest! Mijn man stond met tranen in zijn ogen. Bij mij rolde de tranen inmiddels ook al over mijn wangen. Iedereen die eigenlijk afgezegd had was er. De kinderen, mijn ouders, mijn schoonzus, en zelfs mijn broer uit Denemarken met zijn gezin. Ze hadden me behoorlijk om de tuin geleid.
Dit was een vooraf opgezet plan! Snel werd de tafel prachtig gedekt, de kalkoen werd uit de oven gehaald en iedereen ging met mes een vork op de tafel tikken, Turkey, Turkey werd er hard lachend geroepen en als klap op de vuurpijl hoorde ik muziek, er kwam een gitarist uit de Marokkaanse kamer zo de keuken in gelopen gevolgd door een Spaanse zangers in een mooie rode jurk met witte stippen.
Keihard en flink uitgelaten zongen we met z’n allen mee. Feliz navidad, feliz navidad prospero anos y felicidad. We wanne wish you a merry christmas, we wanne wish you a merry christmas from the botum of our heart! Ik greep aan het eind van het liedje met beide handen naar mijn hart en gaf mijn vader een vette knipoog. Hij wist wel waarom!

 

Een tour in Wenen

We begonnen met een gezond ontbijt, ei met avocado, dat is een compensatie voor al het lekkers wat hier in de stad te koop is. Ze zijn dol op lekkere taartjes en ik ook, dat is echt mijn quilty pleasure.

Via free Walking tour Vienna hadden we een tour geboekt. We spraken af bij  Albertinaplatz een het plein vlak bij de opera. Vawege bouwwerkzaamheden konden eerst het meeting point niet vinden, dus we stonden er met nog 5 mensen, maar de gids was nergens te zien, hij bleek achter de bouwketen te staan en daar stonden zeker nog een man of 35.

Onze gids was dit keer geen student, zoals dat wel in veel andere steden is bij Free tours. Nee in Wenen mag dat niet, je moet een professionele gids zijn om een groep rond te leiden. Onze gids heette Wolfgang een grappige man met petje van rond de 55 jaar, hij vertelde dat zijn moeder vast wist na zijn geboorte dat hij gids zou worden in Wenen omdat ze hem zo’n toepasselijk naam gegeven had. Maar helaas gaat het in Wenen eigenlijk altijd over de andere Wolfgang en niet over hem vertelde hij gekscherend.

Wolfgang is een geweldige en boeiende verteller die enorm veel kan uitleggen over de stad, haar gebouwen en de historie. De tour duurde 2.5 uur en het was gewoon jammer dat het afgelopen was, we hingen allemaal aan zijn lippen.

We waren natuurlijk de dag ervoor langs heel veel mooie gebouwen gelopen, maar nu wisten we precies welke gebouwen het waren en hoorden nu een stukje geschiedenis erover.

Wat ik mooi vond om te zien was dat er midden in de stad de Spaanse Rijschool lag met zijn beroemde witte paarden de Lipizzaners.

Het is een van de oudste scholen voor het opleiden van de paarden en een bijzonderheid is dat ze zwart worden geboren maar dat ze uiteindelijk wit kleuren. 

Natuurlijk leuk om het appartement te zien van Mozart. Mozart heeft tien jaar in Wenen gewoond, waaronder 2,5 jaar in dit appartement op de Domgasse. In totaal heeft hij in de Oostenrijkse hoofdstad op maar liefst 13 verschillende plaatsen gewoond, maar dit is de enige woning die nog bestaat.

Het heldenplein en het mooie park eromheen en zoveel meer interessants.

Na de tour zijn we naar het Sisi museum geweest in het Hofburg paleis.

Ik vond dat echt de moeite waard. Wat een pracht en praal.

Want in dat museum is ook veel zilverwerk en tafelservicewerk te bewonderen die door de jaren heen door keizerlijke families gebruikt werden.

Je krijgt een schets van het leven van Sisi en dat was toch een andere leven dan dat we kennen van de film, ze bleek in het echte leven vaak rusteloos te zijn en zeer sombere periodes te hebben. Maar desondanks spraken Cheyenne en ik af dat we als we eenmaal thuis zijn de mierzoete film graag nog een keer weer willen gaan bekijken.

Ik was blij dat we onze moeder en dochter steden trip hadden kunnen uitbreiden met Wenen, want de stad is echt de moeite waard. Voor ons interessant en mooi, maar als je veel van musea houdt, klassieke muziek en opera dan zit je hier helemaal goed.

Je kan er ook heel lekker eten, maar je moet wel een volle portemonnee meenemen het is er niet goedkoop. Daarom kozen we er die avond voor om niet te duur bij een Italiaans restaurant te gaan eten. Onze laatste avond moest groots gevierd worden, nou dat is wel gelukt.

 

 

 

Onverwachts naar Oostenrijk

De Cruijffiaanse uitspraak: Elk nadeel heb zijn voordeel, gaat niet altijd op, maar nu zeker wel. Omdat de luchtvaartmaatschappij failliet is en we niks vergoed krijgen van de verzekering gaan we zeker niet zitten kniezen maar kiezen we een leuk alternatief.

Cheyenne had het gouden idee om te kijken voor een flixbus verbinding naar een leuke stad, daar nog even een hotelletje te pakken en vervolgens daarvandaan weer naar huis te vliegen. Dit alles is een stuk voordeliger dan wachten tot we vanuit Slovenië weer dinsdag naar huis terug kunnen met Transavia.

We moesten zondagochtend wel vroeg op want om 7 uur vertrok de bus al naar Wenen, 4.5 uur in de bus en dat voor maar €17 euro. We bleven 2 nachtjes in het centrum van Wenen slapen in een Airbnb.

Nadat we in Wenen aankwamen moesten we wel een Uber nemen naar de stad want de bus stopte ver uit het centrum. Nadat we onze bagage gedropt hadden gingen we eerst lekker eten. Direct al een leuke tent om de hoek ontdekt, ze hadden er zalige goulash.

Na de lunch liepen we de Donau over en door de winkelstraat zo naar de kathedraal Stephansdom. Een prachtig gotisch bouwwerk. Het dak van de Dom is versierd met meer dan tweehonderdduizend geglazuurde tegels, werkelijk schitterend om te zien.

Het was druk in de winkelstraat, veel toeristen, veel Aziaten. Er werd ook veel gewerkt aan de bestrating dus dat was een beetje rommelig. Maar wat een mooie gebouwen zeg allemaal, omdat we ons natuurlijk van te voren niet ingelezen hadden, wisten we niet precies welke gebouwen het waren waar we langs liepen. Maar morgen gaan we een tour met een gids doen, dan horen we het wel. Vandaag maar even lekker rondlopen en genieten van al het moois en natuurlijk de beroemde Sachertorte eten. Bij het café van het originele Sacher Hotel was het echt te druk, de mensen stonden zelfs buiten in de rij te wachten, we zijn wel even bij de naast gelegen winkel geweest, luxe hoor. Maar Wenen heeft genoeg andere konditoreiën. Dus kozen we ervoor het chocoladetaartje ergens anders te eten.

Wenen wordt gezien als het centrum van de klassieke muziek en opera. Elke avond wordt er een andere opera opgevoerd. Talloze beroemde componisten hebben in Wenen gewoond en gewerkt, zoals Wolfgang Amadeus Mozart, Ludwig van Beethoven en Joseph Hayden. De stad ademt dan ook muziek.

Natuurlijk wordt er voor de toeristen ook genoeg (lekkers) verkocht. Voor Lesley wederom een shirt gekocht dit keer met een symfonie erop.

In het begin van de avond gingen we een lekker bruin biertje drinken.

Daarna kozen we uiteraard voor de beroemde Wiener kalfsschnitzel. Want een grote lap, maar zalig hoor.

 

Ljubljana

Vanaf de wijnstreek Vipava, die overigens maar 30 minuten van de grens van Italië af ligt, reden we in 1.5 uur naar de hoofdstad van Slovenië waar we onze auto weer gingen inleveren bij een punt in het centrum.

Wat een leuke stad hippe stad is Ljubljana, de rivier die door de stad loopt zorgt ervoor dat je gezellig aan het water wat kan eten of drinken. Net zoals je dat bv in Leeuwarden ziet.

Het heeft een kleine binnenstad dat bijna dorps aandoet, oergezellig met leuke oude klinkertjes. Maar de stad trekt ook veel jonge mensen doordat de eettentjes modern en mooi ingericht zijn.

Lekker wandelen over de driebruggen en de drakenbrug met de 4 grote groene monsters op elke hoek. Net zoals iedere stad tegenwoordig heeft Ljubiana ook een brug met liefdesslotjes, maar deze is heel netjes geordend, dat maakt hem speciaal.

Mooie kerken en gebouwen en grote pleinen met imposante panden eromheen.

Het kasteel is het centrale middelpunt en ligt hoog achter de binnenstad. Vanaf boven heb je een prachtig panoramisch uitzicht over de stad. Wij hadden heen het steile wandelpad genomen en terug vonden we het wel leuk om met het kabelbaantje te gaan. Ik heb voor Lesley bij het kasteel een t-shirt gekocht van de kasteelrat Friderik, een grappig shirt.

Na de hele dag in deze sfeervolle stad rondgelopen te hebben kozen we er s’avonds voor om bij een Braziliaans grill restaurant te gaan eten die vlak bij onze Airbnb lag, een gaucho met hoed en leren laarzen kwam langs met extra vlees voor de mensen die onbeperkt hadden gekozen, wij hadden wel genoeg aan ons stukje.

Oorspronkelijk was het plan dat we de volgende dag naar huis zouden vliegen, maar we ontvingen een mail dat onze terugvlucht geannuleerd was omdat de luchtvaartmaatschappij Adria failliet was verklaard. We dachten eerst nog dat ze wel met een alternatief zouden komen, maar telefonisch waren ze helemaal niet meer te bereiken. Dan zal de reisverzekering wel wat regelen voor ons dachten we. Maar deze kon ook niks voor ons betekenen.

Bij een faillissement is het gewoon dikke pech voor ons en je moet zelf maar zien hoe je thuis komt en alle kosten zijn ook voorjezelf. Omdat schijnbaar iedereen met het zelfde probleem massaal een andere terugvlucht ging regelen merkten we dat de eerste mogelijkheid pas op dinsdag was met Transavia.

We moesten voor dat ticket flink in de buidel tasten dus bedachten we een ander plan. Morgen een nieuw avontuur.

Ze verbouwen niet alleen maar wijn in Vipava

We kregen de tip van de hotelier om een bezoek de brengen aan een prachtige kloof die een kwartiertje rijden van het Bled meer ligt. We reden door leuke kleine goedverzorgde dorpjes naar een grote parkeerplaats aan de rand van de bergen en bos.

Het is echt een schilderachtige plek, je wandelt langs de turquoise kleurige rivier in de Vintgar Gorgekloof deze is bijna 2 km lang en voorzien van houten wandelpaden en bruggen en onderweg zie je een aantal watervallen. Een geweldige rustgevende wandeling en je kijkt je ogen uit, wat een natuurschoon. De wandeling deed me een beetje denken aan de Caminito del Rey in Spanje ook van die smalle paden langs de rotsen. Het is een eenrichtingsweg en je wandelt langs de zelfde weg weer terug maar je blijft foto’s maken zo prachtig is het.

Inmiddels was het lunchtijd geworden en onderweg naar onze volgende bestemming stopten we in the middle of nowhere bij een houten restaurantje die heerlijke civapcici verkocht. Er kwamen herinneren boven bij mij van onze vakantie in Kroatië, zo’n 20 jaar geleden, de kinderen waren er toen helemaal gek op.

Na de lunch, die we gewoon buiten konden nuttigen, gingen we naar een bijzonder kasteel. Predjama Castle moet wel één van de meest indrukwekkend gelegen kastelen ter wereld zijn. Het ondoordringbare fort is tegen de opening van een grote grot aangebouwd, in het midden van een torenhoge klif, werkelijk een plaatje.

Tegen het eind van de dag reden we naar de wijngaarden in Vipava. Cheyenne was het wederom gelukt om een leuke overnachtingsplek te boeken. De mensen die deze wijnboerderij runden hadden veel wijngaarden in bezit en maakten hun eigen wijn. Om 7 uur beloofde ze ons een wijnproeverij te geven, daarom hadden we eerst nog even tijd om de wijngaarden te bekijken en naar het dorpje te wandelen.

Ineens viel mijn oog op een ander veldje, hé dit lijkt wel…Jaja dat was het ook, apart zeg omdit zo langs de weg te zien groeien.

Deze wiet wordt gebruikt voor CDB olie werd ons verteld door de wijnboerin, de buurman verdient daar zijn kostje mee, en goed ook, het product is booming en alles legaal.

Wij hielden ons maar bij de wijn, we kregen veel te proeven, in het begin slik je het nog door maar toen we zegen hoeveel ze ons wilden laten proeven gooiden we onze wijn ook maar in de emmmer(wel zonde).

Er werd voor ons een restaurant gererveerd om de hoek en lucky us we hadden het laatste tafeltje gekregen bij Gostilna Theodosius. We snapten wel dat dit lokale restaurant zo populair was, de gerechten waren zalig, er werd veel met truffel gekookt en daar smullen wij van. Verrukkelijk.

 

Slovenië Bled meer

Mijn verjaardag was ruim een half jaar geleden maar nu pas ging ik mijn cadeau innen. Cheyenne vertelde me toentertijd dat ze mij een weekendje weg wilde geven, wil je naar iets bekends of onbekends vroeg ze. UUHH, nou doe maar onbekends, verras me maar.

Houd 3 oktober vrij mam, dan gaan we naar Ljubljana zei ze. Leuk, leuk, maar waar ligt dat eigenlijk vroeg ik. In Slovenië zei ze. Ik ben daar nog nooit geweest, dus ik ben benieuwd.

Onze reisgrage dochter had besloten dat we niet alleen naar de stad Ljubljana zouden gaan maar ook het land zelf in zouden gaan. We begonnen in het Noord Westen bij het meer van Bled. Nadat we onze auto hadden opgehaald reden we er in een half uurtje naar toe. Onderweg keek ik mijn ogen al uit van al het natuurschoon, de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond, echt mooi om te zien hoor.

Wat een geweldige overnachtingsplek had Chey uitgekozen voor de eerste nacht. Echt prachtig en echt een pand uit deze streek. Alles was heel schoon en veel huizen hadden bloembakken met geraniums onder het raam. Ik was na 1 uurtje al helemaal weg van dit land. Totaal niet gedacht dat het zo mooi zou zijn in Slovenië.

Toevallig waren Jairo en Daisy een maand ervoor ook geweest en zij waren ook al zo enthousiast.

Vanaf onze kamer hadden we een super uitzicht, echt leuk om te zien dat er net een luchtballon langs kwam.

Omdat we zeer vroeg aangekomen waren in Bled, rond koffietijd, was het direct tijd voor de beroemde Creme cake bij Hotel Park, maar je kan ook ander plekje kiezen om dit gebakje, wat je doet denken aan de Nederlandse tompoes, te nuttigen want het wordt werkelijk overal rond het meer geserveerd.

We hadden besloten om een rondje langs het meer te lopen, dat is ongeveer 6 km, je kan het in een uurtje doen, maar onderweg zijn er leuke plekjes om even te stoppen voor een mooie foto, een drankje of een bezoek aan bv het kasteel, deze ligt op een hoge rots. Het was even een klim omhoog maar dan heb je een waanzinnig uitzicht.

Onze sportieve zoon Jairo had zelfs rond het meer getrimd toen hij er op vakantie op. Wij genoten enorm van onze wandeling, gelukkig hadden we fris maar zonnig weer.

Ik snap wel dat er hier veel toeristen komen, echt van alle kanten van het meer heb je goede fotomomentjes.

Je moet vanwege de drukte wel op tijd reserveren om nog een plekje te krijgen in een restaurant voor de avond. Wij hebben zeer goed gegeten bij restaurant Sova echter 1 klein puntje, je hebt er geen parkeerplek daarom moet je wel wat verder lopen. Maar zeker de moeite waard, de rekening was niet goedkoop (geen Spaanse prijzen) maar voor perfect klaargemaakt eten en een leuke entourage betaal je gewoon wat meer. Mijn heerlijke biefstuk was goed gebakken en lekker groot van formaat.

Zwerf hondje Fiep

Zeven en een half jaar geleden hadden we ons huis in Spanje gekocht met grootste plannen. Een tijd lang hadden we allerlei ideeën die van links naar rechts gingen, nu hebben we de rust gevonden en bepaald dat we zelf meestal 1x per kwartaal naar ons huis toegaan en het huis slechts af en toe verhuren aan vreemden. Het huis is een familiehuis voor ons en onze vrienden. Het geeft veel meer rust want ik zeg wel eens uit elke verhuur komt wel iets wat onrust veroorzaakt bij mij. Ik voel mij namelijk altijd extreem verantwoordelijk.

Zo ook toen ik hoorde van gasten dat er een paar zwerfhondjes rondliepen en water wilden drinken uit het zwembad, dan denk ik gelijk ojee als ze maar geen overlast veroorzaken en als ze die beestjes maar niet gaan voeren want natuurlijk zoeken ze een baasje die voor hun kan zorgen. Als je eten gaat geven dan krijg je ze nooit meer weg en je kan geen beesten houden als je er niet permanent woont. Het enige wat je dan met pijn in je hart kan adviseren is jaag ze maar weg, je weet immers ook niet of ze van iemand zijn en gewoon terug gaan lopen naar hun eigen baasje.

Toen mijn broer met zijn gezin in ons huis was eind augustus vertelde hij dat er elke keer een hondje langs kwam die maar niet weg te jagen was en heel lief gewoon op het terras ging liggen en hun schattig aan keek.

Iedereen was weg van haar, daarom hebben ze man en macht verzet om te kijken of ze het hondje konden adopteren. Gelukkig is dat gelukt. Eerst moest hij naar de dierenarts met Fiep (zo hebben ze haar genoemd) voor algemene controle. Toen Ramon weer terug naar huis ging kon Fiep nog niet mee vliegen, daarom is ze een paar weken in de tijdelijke opvang geweest.

Begin oktober was het zover en ging ze mee met het vliegtuig naar Denemarken, dit alles met hulp van Rob een vriend van ons en een stichting die zich bezig houdt met zwerfhonden vervoeren naar hun uiteindelijke baasje.

.

Mijn broer die in Denemarken woont heeft een groot stuk land dus daar zal Fiep zich prima gaan vermaken en ze kan dan lekker spelen met hondje Frankie die daar ook woont. Ik heb nu al gezien dat ze dikke vriendjes zijn geworden. Echt super fijn dat Fiep een tweede kans in haar leven heeft gekregen van mijn broer en zijn gezin. Ik weet zeker dat ze heel veel geknuffeld gaat worden. Grappig onze dochter 2 Spaanse katjes en mijn broer een Spaans hondje. Zo hebben we allemaal wat met Spanje.

Los Pirineos Alfarnatejo

De ontdekking van dit restaurant hebben wij al 10 jaar geleden gedaan. Toen sliepen we bij een B&B in het kleine dorpje Alfarnatejo in de streek Axarquía een gebied in het Noord Oosten in de Provincie Malaga. Dit gebied staat bekend als de Pyreneeën van het Zuiden. Toendertijd wandelden wij vanaf de B&B in een klein uurtje naar het restaurantje toe, eerst niet te vinden, want er hing geen uithang bord met de naam erop en zelfs het woordje Restaurante stond nergens geschreven. Het leek dus een gewoon huis vanaf de buitenkant, maar eenmaal binnen zagen we dat het helemaal vol zat en het was een drukte van jewelste, de burgemeester van het dorpje zat een tafeltje naast ons te lunchen. Een paar jaar later toen we al ons Spaanse huis hadden ontdekte we dat je zo door de bergen heen vanaf ons naast gelegen dorpje Villanueva del Trabuco naar dit dorpje toe konden rijden, een prachtige route. We zagen destijds dat het restaurant iets gemoderniseerd was, maar toen we er vorig jaar weer waren keken we onze ogen uit, dit keer was het een ware metamorfose. Er was een uitbouw bijgekomen en deze was helemaal van glas, fantastisch, we hadden echter toen al geluncht dus we deden alleen een drankje hier. Maar wat toen al vast stond ik zou hier snel terug komen.

Afgelopen januari had ik mijn ouders hier mee naar toe genomen want ik wist dat zij dit wel konden waarderen, zij waren ook direct enthousiast. Daarom ter afsluiting van onze vakantie gingen we hier weer eten. Lesley had hier nog niet eerder in de serre gegeten, dus hij zat ook behoorlijk te genieten van het prachtige uitzicht en het heerlijke eten. De prijzen zijn ook fantastisch hier en daar kunnen wij Nederlanders ook extra van genieten. Helaas zat onze vakantie in Spanje er weer op en moeten we weer een paar maanden wachten voordat we hier weer terug zijn. Echter mijn ouders kunnen nog lekker een tijdje genieten hier. Fijn hoor, Hacienda la Suerte is een echt familie huis.

Bootje varen

Dat varen was ons zo goed bevallen, daarom stapten we weer op het bootje. Want we merken dat dat voor de ultieme ontspanning zorgt en dat dat goed is om zo je vakantie te beginnen maar ook goed is om zo af te sluiten.

Als een echte kaptein Rob zat mijn vader op de boot, alleen de pijp ontbreekt.

Maar ik zag ook mijn moeder lekker genieten. Heerlijk de wind door haar haren en genieten van de zon, het is nog steeds zomer hier. Ze genoot ook van de mooie natuur, alleen het water staat extreem laag, maar 30% van de hoeveelheid wat er in kan. Er gaat veel drinkwater vanuit het meer naar Sevilla.

Mijn ouders gaan heerlijk een maandje nog blijven hier in Spanje met z’n tweetjes. De weervoorspellingen zijn gunstig dus dat wordt vast lekker genieten voor ze. We hadden alleen vernomen dat Manolo halverwege oktober op vakantie gaat dus we besloten om wederom een hapje te doen bij onze goede vriend. Wij aan de tapas maar mijn vader had wel zin in zo’n lekkere sappige Angus burger. Heerlijk om hem zo te zien genieten.

 

Een komen en gaan op Hacienda la Suerte

Wat waren de dagen omgevlogen met onze vrienden, we hadden ze nog zoveel meer willen laten zien. Ze komen graag een keer terug, want je moet wat overhouden voor de volgende keer, dan staan de must see steden Malaga en Cordoba vast en zeker op het programma.

Tijdens deze gezellige dagen is ook besloten dat we eind volgend jaar met elkaar naar Suriname willen, het geboorte land van Djinder. Hij gaat ons dan daar alles laten zien. We werden nu al bij het ontbijt getrakteerd door onze Surinaamse kok, er werden 2 soorten sardientjes warm met peper en ui en de andere koud en met lekkere kruiden erdoor geserveerd. Super lekker op het ontbijt brood.

Nadat Djinder en Marianne vertrokken waren richting hun huis in de provincie Alicante kwamen mijn ouders al na een uurtje. De rust was weer over haha! We hebben nog 3 leuke dagen met elkaar voor de boeg.

Mijn ouders waren 9 maanden geleden voor het laatst geweest en het voelde alweer een eeuwigheid geleden voor hen. Ze bekeken de veranderingen en voelden zich direct weer helemaal thuis. Het mooie weer hier was natuurlijk ook een mooi cadeautje voor ze.

Uiteraard wilden we gelijk lekker gaan lunchen, want de vakantie begint pas als je bij Manolo bent geweest zeggen ze altijd.  Toen we aankwamen moesten we een lichte teleurstelling verwerken want de oude baas deed goede zaken, zijn restaurant zat zowel binnen als buiten helemaal vol.

Daarom besloten we te gaan lunchen in het naast gelegen restaurant Karma. Lucky Luck kwam ook nog even langs.

S’avonds rond 9 uur kwamen we terug bij Manolo, want dit restaurant is echt de favoriet van mijn ouders(en van ons) en weer zat hij helemaal vol, maar gelukkig was er nu wel nog een plekje voor ons. De zaken gaan goed in het restaurant dorpje Salinas.