Een belangrijk klusje deze week: de losse tegeltjes van het zwembad weer vastplakken. Tegels boven water zijn zo gedaan. Maar zodra ze onder water zitten heb je speciale lijm nodig.
Gelukkig had Elvira een goede tip gekregen van een collega die ook een zwembad heeft. Zo wisten we precies waar we naar op zoek moesten. Op naar Leroy Merlin dus.
Daar pakten we meteen ook nieuwe batterijen voor de rookmelders mee. Wij vervangen ze altijd allemaal tegelijk. Dat scheelt dat vervelende gepiep ieder op een ander moment. En als je een vakantiehuis verhuurt is het gewoon belangrijk om dat elk jaar te doen.
We waren erheen gereden zonder te ontbijten en zonder iets te drinken. Achteraf geen goed idee. Tussen het zoeken naar schroefjes, lampjes en een nieuwe parasol werden we allebei een beetje duizelig. Tijd voor een pauze dus, bij de cafetaria van de winkel.
Eerlijk gezegd hadden we daar altijd een beetje een oordeel over. Zo’n ongezellig tentje, wie gaat daar nou zitten? Maar deze keer zaten we er niet voor de gezelligheid, maar omdat het even moest. En die kip kerrie tapas die we erbij namen was verrassend lekker. Soms moet je je vooroordelen gewoon loslaten.
Nog een poging met de wasmachine thuis. Hij begon hoopvol, maar bij het centrifugeren stopte hij er weer mee. Ik denk dat we afscheid moeten nemen. Had ik dat maar eerder bedacht, dan hadden we in Málaga al een nieuwe kunnen halen. Morgen probeer ik het nog één keer, laatste poging.
Gelukkig was er ‘s avonds afleiding bij Manolo. Ik ging voor de gambas pil pil, Les voor de burger. Soms is dat precies wat je nodig hebt.
Vroeg ging het wekkertje want we wilden onze familie even uitzwaaien natuurlijk. Adios Hacienda la Suerte zeiden ze met pijn in hun hart.
Veel plezier nog samen zei mijn moeder en niet te hard werken hé. Tja dat kan ik niet beloven zei ik want ik zie nog genoeg klusjes.
Eerst maar even het wasmachientje aanzetten zei ik tegen Les en dan maak ik wel een lijstje met klusjes die we nog moeten doen.
Ondertussen deed ik er nieuw beddengoed op en legde nieuwe handdoeken klaar. Elke kamer krijgt ook flesjes water en in de badkamer moet voldoende handzeep, shampoo, verzachter en wasgel staan. Dat krijgen de mensen in ons huis er gewoon bij, als ze het huren.
Terwijl ik mijn to do lijstje zat te maken, hoorde ik het muziekje van de wasmachine. Ah, klaar. Die ga ik zo ophangen.
Maar 10 minuten later, toen ik naar de wasmachine liep, hoorde ik water lopen. Huh? Dacht ik. Hij was toch afgelopen? Nee hoor, hij was gewoon opnieuw begonnen.
Dus ik zette hem op stop en draaide hem naar de afpompen en centrifuge stand. Nou, niks hoor.
Toen maar uitgezet. Het water aan de onderkant eruit laten lopen en samen met Les hebben we het water uit de kleren gedraaid. Lekker ouderwets, maar wel effectief. Later nog maar een keer proberen. Misschien was de wasmachine wel te vol dacht ik hoopvol.
Ondertussen reden we naar Antequera, naar Linde. Daar hebben we de brandblusser ingeleverd. Die moet elk jaar gecontroleerd worden. Dan krijg je een aantekening op het apparaat dat hij weer goedgekeurd is. Het duurt ongeveer een weekje en dan heb je hem weer terug.
Bij de ernaast gelegen megagrote Chinees hebben we ook nog wat spulletjes gekocht die we nodig hebben voor onze klusjes. Daarna weer terug naar de hacienda.
Daar ging Lesley het zwembad stofzuigen en ik ben rondom gaan dweilen. Lesley spotte een wespennest in een van de plantenpotten en bleef er gelukkig verstandig uit de buurt.
Mijn moeder had vorige week ook al een wespennest geconstateerd. Maar die begon te sproeien met daglicht. Nou, dat is nou net iets wat je niet moet doen. Want die slimme wespen hebben het gelijk door en waarschuwen hun maatjes om je te gaan aanvallen.
Wachten tot de zon onder is, is het beste om een nest te bestrijden.
Zo bestreed ik, die zelf doodsbang is voor wespen, wespennest nummer 2 die avond toen ze lagen te slapen.
Die avond zijn we lekker thuis op de hacienda gebleven. Lesley had pasta met zalm met heel veel groenten gemaakt en met crème fraîche en kruiden erdoor.
Het is makkelijk en gezellig om uit eten te gaan, maar mijn privé-chefkok kan er ook wat van.
Vandaag hadden we heerlijk uitgeslapen en gingen op ons gemakje ontbijten. We misten het gespetter in het zwembad, het lag er nu vredig en stil bij.
Mijn moeder en Elvira hadden geen rust in hun lijf, ze wilden persé helpen met het schoonmaken van de kamers van de kinderen en hun eigen slaapkamers. Ik zei: “Dat hoeft helemaal niet. Ik heb daar zelf nog 10 dagen de tijd voor.” Tegen dovemansoren. Die eigenwijsjes luisterde niet.
“Ga nou lekker aan het zwembad liggen en een boekje lezen. Het is jullie laatste dag!” Niks hoor. Als echte werkpaarden gingen ze door het huis.
Ondertussen zat ik in de studio om alle bakken met handdoeken en bedlinnen uit te zoeken. Ik heb voor elke kamer een eigen bak. Zo makkelijk straks als er gasten komen: bed afhalen in de kamer en een vers pakket ligt klaar in de bak.
Gelukkig was er in de middag wel tijd om even te relaxen.
Die avond werden we getrakteerd door mijn ouders met een etentje bij de olijfboomgaard van German. Inmiddels zit daar nu het 4e restaurant in sinds wij hier komen. Ben benieuwd of deze het langer gaat volhouden.
We zaten heerlijk buiten bij Paladar Jabali. Het begon al goed: 2 prijs winnende olijfolie’s met vers brood op tafel. Daarna een starter om je vingers bij af te likken, gebakken banaan met avocado en een garnaal erop. Wauw.
Toen kwamen de huisgemaakte kroketjes. En als hoofdgerecht koos iedereen wat anders. Ik had de vis en Lesley eendeborst. Alles was verrukkelijk.
Binnen was het ook vernieuwd. Leuk om daar ook een keer te zitten. Kortom, een goede ervaring. We komen hier zeker terug.
Het was een gezellige laatste avond met elkaar. We bleven maar praten en praten. Over deze laatste 5 dagen. Over onze lieve kleinkinderen in het zwembad, over Lesley’s verjaardag, over de muziek en het dansen. En toen ineens over alle jaren daarvoor.
Alle verjaardagen. Alle zomers, alle winters. Alle herinneringen die dit huis rijk is. Ze passeerden één voor één de revue. Wat is het hier toch altijd heerlijk geweest op de hacienda. Een plek vol liefde. Vol familie. Vol verhalen.
Mijn ouders en Elvira hadden echt nog geen zin om naar huis te gaan. Ze hadden best nog langer willen blijven. Nog paar ochtenden aan het zwembad. Nog een paar avonden aan de lange tafel met een wijntje. Maar morgen is het echt tijd voor ze.
De komende 10 dagen zijn voor Lesley en mij alleen. Tijd samen is ook belangrijk. In dit huis dat zoveel voor ons betekent.
Het was alweer de laatste dag voor onze kinderen en kleinkinderen hier op de hacienda.
Wat waren het 5 geweldige dagen.
Elke dag oma gaan we konijntjes kijken?
Gaan we naar de schommel? Wil je met ons spelen bij de watertafel? Zullen we in de Marokkaanse kamer spelen met het speelgoed?
De ontelbare uurtjes die ze bij het zwembad hebben doorgebracht waren ook zo fijn!
En het hoogtepunt was natuurlijk opa Lesley zijn verjaardag. Wat werd er lekker gedanst door iedereen en wat was de paella lekker.
Bijna alle dagen zijn we uiteten geweest, en als klap op de vuurpijl nu de laatste dag samen gingen we eten bij het lievelingsrestaurant van opa Nico. Voordat we daarheen vertrokken gingen we nog even met de hele familie op de foto met de zelfontspanner. Een super mooie foto van ons prachtige gezin!
Eten bij Restaurante Caserío de San Benito is altijd goed.
Je vindt daar een echte Spaanse sfeer. Je zit tussen de Spaanse mensen en het is er altijd druk en het eten van goede kwaliteit. De lekkerste solomillo volgens mijn vader.
Het naastgelegen kerkje kan je ook bezoeken. Het is geen echte kerk, maar meer een soort museumpje. Altijd leuk om even naar binnen te lopen.
Wat een mooie week was dit. We hebben zo genoten met z’n allen. Dit vergeten we nooit meer.
Chey en haar gezin gaan door naar Corboda waar ze natuurlijk het Mesquita gaan bezoeken en ze hebben een hotelletje er pal tegenover.
De daarop volgende 2 dagen gaan ze naar Arturo zijn vriend Rogelio in Madrid die nu wel thuis is met zijn vouw en 2 kinderen. Leuke speel maatjes voor Lila! Rogilio had een puppie gekocht, toevallig in Cordoba en die kon Arturo mooi even meenemen. Lila vond het prachtig.
Jai en zijn gezin zijn door gegaan naar het vliegveld en wat bleek Fallon mocht in de cockpit zitten van de piloot, geweldig zeg dat dat mocht, dat is helemaal haar ding, de bofkont.
Nu is het stil op de hacienda zo zonder die kinderstemmetjes, maar stiekem ook wel even lekker hoor die rust. We zijn nu over met mijn ouders en schoonzus. We gaan er nog een paar leuke dagen aan vast plakken met elkaar.
Eerst weer een gezellig ontbijt met elkaar. Op tafel stonden, eitjes met spek, quesadilla’s met kaas en avocado, druiven, sinaasappel, broodjes met tomaat en vlees, kaas… kortom, we zaten weer heerlijk te smullen. De meisjes speelden daarna lekker met de watertafel. Wat een hit. Gekocht bij de Action in de aanbieding voor maar €15 en het geld dubbel en dwars waard, elke dag spelen ze ermee.
In de middag reden we naar het dorpje Iznajar. Het meer was weer aangevuld en het water stond hoog.
We slenterden door de smalle, uitgestorven straatjes van dit prachtige, niet toeristische dorpje.
Er zijn vele plekjes voor mooie foto’s.
Natuurlijk helemaal bij het blauwe pottenstraatje.
Het is een geweldige plek om even ŕond te kijken.
Zo leuk: de meisjes alle 3 in hetzelfde jurkje op de stoeltjes. Lila had eigenlijk een ander jurkje aan maar de blauwe special mee genomen. Riley dacht: “mmh, een sinaasappel” en begon er meteen in te bijten
Lila ging het paardje voeren.
De potjes worden elk jaar weer blauw gemaakt dus het ziet er heel verzorgd uit.
Nog een rondje om het leuke kerkje, over de ouderwetse keitjes en het prachtige uitzicht bewonderen. Wat veel olijfbomen staan er in Andalusië. Santiago zag daar zijn naam staan bij de kerk. Onze bonus kleinzoon van 14 jaar moest daar natuurlijk bij op de foto.
Wat een schattige plekjes heb je hier toch. Het was wel bloedheet.
Dus we verlangden naar een ijsje. Maar helaas, de winkeltjes die dat verkochten waren dicht. Tot groot verdriet van Fallon.
Dus stapten we weer in de auto. Op naar het meertje met het strandje om daar een ijsje te eten. Ze hadden maar 3 soorten ijs maar gelukkig zat Fallon haar favoriete er wel tussen.
Het is een prachtig meer maar het strandje erbij mogen ze wat mij betreft wel iets beter verzorgen het zag er een beetje slordig uit met die keitjes en takjes overal door het zand heen, maar eigenlijk is het gewoon zoals het natuurlijk is, niks opgepoest voor de toeristen. De Spaanse kinderen die daar op schoolkamp waren deerden het niet, zij waren heerlijk aan het spelen op het strand en in het water. Er zijn waterfietsen met glijbanen dus pret voor 10. Maar ik denk dan wel om het aantrekkelijke te maken voor meer mensen zouden ze het beter kunnen onderhouden en dan verdienen de restaurants ook wat meer die om het meer liggen want het is een schitterend plekje en nu zat er geen kip. In het weekend kun je ook met een boottocht mee voor €35 voor 2 uur en dan vaar je op het stuwmeer en krijg je er verhalen van vroeger en de omgeving bij te horen. Wij hebben dat al een paar keer gedaan.
Na wederom een prachtig foto momentje te hebben reden we weer naar huis. Daar nog even het zwembad in om af te koelen.
S’avonds gingen we eten bij Manolo. Dat begon niet goed, want terwijl iedereen aan tafel ging dacht Lila voordat ik op schoot getild wordt ga ik wel even zitten tegen het hek aan, ze had niet in de gaten dat er een gat aan de onderkant zat en zij niet groot genoeg was om tegen het hek te leunen met haar rug. Ze klapte zo achterover op de grond, zeker 30 centimeter naar beneden. We schrokken ons rot. Haar vader helemaal en ik wist niet dat Arturo zo lenig was maar hij sprong onmiddellijk over het hek om zijn huilende dochter vast te pakken. Dikke bult op haar achterhoofd. Victor de ober kwam gelijk met een blok ijs en een zak doperwtjes aanzetten om haar hoofdje te koelen tegen de zwelling. Gelukkig waren de tranen snel weg, Lila is een klein bikkeltje, ze piept nooit snel als ze valt.
Na dit schrik moment en dat we zagen dat het verder ok ging met Lila bestelden we ons eten. Dat is altijd heerlijk bij Manolo. Toen we op de foto gingen mochten we geen cheese of queso zeggen maar we moeten Manolo zeggen, haha dat is te zien aan onze mondjes.
Vandaag is het een feestelijke dag, want Lesley is 60 jaar geworden! Iedereen ging druk in de weer met het versieren van de tafel. Slingers ophangen, ontbijtspullen op tafel zetten en de eitjes werden gebakken door mijn moeder.
In plaats van een taart uit de supermarkt , die vonden we er helemaal niet lekker uitzien, kochten we een cake. Versierd met kaarsjes van 60 en daarna nog afgewerkt met slagroom om het extra feestelijk en smakelijk te maken.
En toen kwam het feestvarken naar buiten. Een feesthoedje werd gelijk op zijn hoofd gezet. Iedereen ging luidkeels zingen. In maarliefst 3 talen: Nederlands, Engels én Spaans werd Lesley toegezongen.
Lesley zat te stralen. Wat is het toch leuk om zijn verjaardag met de hele familie te vieren.
Hij kreeg super leuke cadeautjes, allemaal belevenissen! Dus veel plezier weer voor de boeg.
Na het ontbijt bedacht ik me, we hebben nog een meloen-luchtbed in de studio liggen! Die werd opgeblazen en bij alle andere opblaasdingen in het zwembad gegooid.
En toen gebeurde het. Op zijn 60ste verjaardag werd Lesley notabene door zijn oudste kleindochter het water in geduwd. Plons! Iedereen lag dubbel. Wat hebben we een plezier gehad. Na een dag zwempret, gingen we ons omkleden voor het feestje. Wat zien de meisjes er toch leuk uit met hun matching jurkjes.
Om 6 uur kwam de ons bekende gitarist op de hacienda dit keer had hij een zanger mee.
En ja hoor, er moest natuurlijk gedanst worden op dit feestje.
We hebben deze gitarist diverse keren gehad. Elke keer neemt hij iemand anders mee. De vorige keer een zangeres, toen een hele band, en nu dus een zanger. Met vol verwachting zaten we klaar tot de eerste tonen klonken.
En wat werden we verrast. Wat had die man een stem! Van Spaanse traditionele liederen tot Spaanse popsongs, wat Engelstalige nummers en als klap op de vuurpijl zelfs een Mexicaans populair liedje. Kippenvel momentje voor de Mexicanen onder ons.
Iedereen deed mee. Meezingen, dansen, of voorzichtig op de stoel meedeinen. Je zag aan iedereen dat ze genoten. Zelfs onze 4 vrienden die nog even langskwamen om Lesley te feliciteren, zaten zichtbaar te genieten.
En onze kleindochters dansten als kleine Spaanse danseressen.
Hun voetjes gingen uitbundig van de vloer. Zo schattig.
Aan het einde van de 2 uur durende voorstelling van de muzikanten, smikkelden we van de paella die onze dochter op de vuursteen maakte. Verrukkelijk wat kan ze dat toch goed!
Wat een heerlijk feest, deze gaat weer in de boeken, om nooit meer te vergeten!
Wat een dag gister alle kleinkinderen bij elkaar. Gezellig? Heel erg. Tijd voor verhalen? Nul. De meisjes hadden oma direct in beslag genomen.
Delen is niet altijd makkelijk. Fallon had me 3 jaar alleen. Toen kwam er een zusje bij. Riley kent niet anders, maar geniet ook stiekem van haar uurtjes alleen als Fallon op school is. En als Lila hier is of ik in Mexico ben, dan is zij de enige dus zij heeft het het moeilijkst. Oma is haar oma.
Drie meisjes, één oma, zes armen die tegelijk omhoog gaan. Soms zijn ze nog een beetje jaloers maar ze leren het snel dat er gedeeld moet worden en ze worden allemaal omste beurt geknuffeld en soms ook tegelijk.
Vandaag had ik eindelijk ook even tijd om bij te kletsen met mijn dochter. Ik had haar al 2 maanden niet gezien.
“Hoe was jullie vlucht? En hoe was het in Madrid, Toledo en Granada?” vroeg ik haar.
“Vliegen ging perfect,” zei ze. “Lila heeft bijna de hele vlucht geslapen.” In Madrid mochten ze slapen bij de vriend van Arturo. Hij was er zelf niet, maar zijn huis stond voor ze open en wat voor een huis, super groot, met een eigen zwembad. Ze zijn die avond ook nog even de stad in geweest.
De volgende dag reden ze door naar Toledo. Even door het oude stadje slenteren, foto’s maken, en toen weer verder. Doel: Granada. Daar hebben ze in de middag ingecheckt in hetzelfde hotel als waar Les en ik jaren geleden sliepen. Casa del Capitán Nassarí. Natuurlijk hebben ze het Alhambra bezocht.
Zo bijzonder om haar verhalen zo te horen. Het voelt alsof ik even met haar mee reisde.
Jairo vertelde dat zijn meiden het weer geweldig en super spannend vonden om te vliegen.
Er moest alleen nog snel een nieuw koffertje komen, die Mickey Mouse was veel te klein.
Keuze: een knalrode Trunki.
Trots als een pauw liepen of reden ze ermee door de terminal.
De dagen voordat de bubs kwamen, hebben oma en opa het heerlijk rustig gehad. Opa zat in zijn luie stoel te lezen op zijn tablet. En mijn moeder, 80 jaar, was als een werkbijtje door het huis aan het gaan. Alles netjes, alles gezellig. Want als zij weet dat de kinderen en kleinkinderen komen, dan heeft ze geen rust in haar lijf.
Ik ben daar zo trots op. Dat ze op haar leeftijd nog met zoveel energie en liefde alles klaarmaakt voor ons. Natuurlijk was er ook tijd voor een avondje Manolo, dat hoort er gewoon bij.
Chey en haar gezin besloten vandaag een dagje Malaga te gaan doen en Jai en zijn gezin gingen naar Torremolinos. Wij hadden zo even de tijd om wat kleine klusjes te doen. Lesley ging gelijk het zwembad schoonmaken en ik eromheen dweilen.
Toen ze s’avonds weer thuis kwamen vertelde ze allebei dat het soms een uitdaging was met de meisjes om iets te gaan ondernemen, als zij links wilde gaan wilden de meisjes rechts. Dat is soms behoorlijk vermoeiend. Les en ik keken elkaar lachend aan en dachten we have been there.
Een fijn avondje met elkaar naar Los Pajaritos was de oplossing om weer te ontspannen. Het restaurant is pas weer heropent met nieuwe eigenaren en wat een succes. We hebben er heel erg lekker gegeten en voor een goede prijs. Mijn vader, die dol is op solomillo, was helemaal enthousiast: “Echt kwaliteitsvlees. Deze was verrukkelijk.”
Je zit hier ook heel gezellig onder de olijfboom te eten. Dit is ons nieuwe favorietje.
Kers op de taart, ze wisten dat Lesley morgen jarig is en kwamen als verrassing dit toetje aanbieden, wat super attent zeg.
We hadden onze heenvlucht met Vueling geboekt. Een avondvlucht, zodat we gewoon die dag nog konden werken dachten we. Helaas werd onze vlucht verplaatst van 19 uur naar half 11 in de ochtend. Daardoor moesten we toch een extra vrije dag nemen. Het is natuurlijk heerlijk om langer vakantie te hebben maar onze vakantie dagen zijn schaars en er staat nog meer op de planning dit jaar.
Ik zat niet naast Lesley en Elvira dus ik heb lekker de hele weg Netflix gekeken, de reis vloog letterlijk om.
Aangekomen op de luchthaven verheugde ik me al op de smoeltjes van onze kleindochters die ik straks zou gaan zien. Iedereen was al in Spanje. Mijn ouders sinds zaterdag, ze zouden eerder al gaan maar door het verdrietige overlijden van mijn moeder haar broer zijn ze een paar dagen later gegaan. Jai en zijn gezin waren een dag eerder dan wij vertrokken en Chey en haar gezin waren al vanaf dinsdag in Spanje. Ze waren geland op Madrid daar een nachtje bij vrienden geslapen en toen via Toledo en Granada ook gisteren op de hacienda aangekomen.
Heel gezellig hoor zo met z’n alle maar er is ook een reden dat we er allemaal zijn. Lesley wordt namelijk zondag 60 jaar en dat vieren we met elkaar. We zijn een hechte familie en ook Arturo en Santiago ervaren dat. We hadden voor Santiago een mooi oranje voetbal shirt gekocht en Fallon kreeg van hun een leuk groen Mexico tenue.
Mijn ouders hadden heel leuk 3 vlaggen opgehangen, een Nederlandse, een Mexicaanse en een Spaanse, iedereen voelde zich direct thuis. De meisjes kwamen enthousiast aan gerent toen ze ons zagen aankomen.
Ze hadden op ons gewacht voor de lunch en nadat we de meisjes flink geknuffeld hadden gingen we aan tafel. Er stond voor ieder wat wils.
Na het eten werd er gelijk in het zwembad gedoken.
Ook oma moest er aan geloven.
Er lag van alles in het water, een krokodil, een eenhoorn, een zwaan, een luchtbed en ik had nog een opblaasbal mee genomen.
Mijn neef Bob en Jolanda waren een maandje geleden samen met vrienden ook nog in ons huis geweest en die hadden de buitenmeubelen allemaal op zijn plek gezet en onze vrienden Rinus en Catrien waren ook een weekje hard aan het werk geweest op de hacienda dus alles zag er tip top uit. Mijn moeder had ook nog flink de handen uit de mouwen gestoken om het huis er spik en span uit te laten zien. Boodschappen gedaan en een mooi tafelkleed gekocht voor op de lange tafel. Zo lekker thuis komen is dat voor ons op de hacienda. Maar natuurlijk zie ik nog genoeg klusjes maar dat is voor latere zorg.
Die avond gingen we met z’n alle eten bij La Paloma. Les en ik zaten zichtbaar te genieten want hoe mooi is dat om iedereen die ons lief is om ons heen te hebben.
We reizen altijd licht, dus onze rugzakken waren de avond van tevoren zo gepakt. Les had een overhemd extra mee dankzij mijn cadeautje.
Rome staat vol met fantastische herenzaken en de mannen hebben hier echt stijl. Ik spotte ook genoeg leuke winkels voor mezelf, maar shoppen stond dit keer niet op de planning, maar ik kocht uiteindelijk wél een overhemd voor Lesley’s aanstaande verjaardag.
Ik zag ’s nachts al op mijn telefoon dat onze vlucht was geannuleerd en tot mijn opluchting ook direct was omgeboekt naar een vlucht die 2,5 uur later vertrok. Daarnaast ontvingen wij een voucher van €11,- per persoon voor een maaltijd op de luchthaven. Doordat wij dit al vroeg wisten, konden we langer in bed blijven liggen en ontspannen met het openbaar vervoer naar de luchthaven reizen.
Rome heeft diepe indruk op ons gemaakt. We gaan zeker nog eens terug, want we zijn nog lang niet uitgekeken. Het lijkt ons geweldig om een volgende trip per trein te combineren met andere Italiaanse steden.
Het is magisch om te beseffen dat de keizers en gladiatoren exact op dezelfde grond liepen als waar wij onze pasta, pizza en ijsjes gegeten hebben. We hebben al die bijzondere monumenten, waar we al zoveel over gehoord hadden, nu eindelijk in het echt gezien.
Rome is geen museum achter glas, het is een levendige metropool waar de historie naadloos overgaat in het gezellige stadsleven van nu.
We hebben genoten van een glas lokale wijn in een verborgen steegje en de magische sfeer rondom de vele fonteinen ervaren.
Kortom deze trip gaan we ons de rest van ons leven nog heugen!
Wat een fantastisch verjaardagscadeau, super bedankt lieve familie! En Elvira, heel erg bedankt voor het organiseren en boeken van deze heerlijke 5 dagen Rome. Het was onvergetelijk!
We stonden wat vroeger op dan normaal omdat we naar Vaticaanstad wilden gaan.
Het geestelijke centrum van de Katholieke kerk en de residentie van de paus.
We zagen dat er geen kaartjes online meer waren voor de Vaticaanse Musea, misschien kunnen we het daar terplekke nog wel kopen dachten we. We kozen ervoor om met de metro te gaan, drie haltes bij ons vandaan.
Toen we aankwamen op het Sint Pietersplein waren we meteen diep onder de indruk. Op televisie lijkt de kerk al enorm, maar in het echt is het overweldigend en lijkt het nog wel groter. Zelfs op dit vroege tijdstip stonden er al enorme rijen van mensen die naar binnen wilden, de toegang tot de kerk is gratis.
Op het ovale plein voor de Sint-Pietersbasiliek staan honderden zuilen en daarop staan 140 baroke beelden en ook op het plein staat zoals overal in Rome lijkt wel, een obelisk uit Egypte, verder staat er nog een bronzen monument van een vluchtelingenboot met migranten en vluchtelingen uit verschillende historische tijdperken, dit beeld was slechts een paar jaar geleden onthult door de paus om aandacht te vragen voor het lot van mensen die op de vlucht zijn geslagen.
De Basaliek is de grootste en 1 van de heiligste kerkgebouwen van het christendom van de wereld en werd tussen 1506 en 1626 gebouwd. Best een korte periode voor zo iets groots.
De oppervlakte is enorm, wat een pracht en praal.
Wat een rijkdom en wat een werk moet dit geweest zijn om te bouwen in die typische late renaissancestijl en barok architectuur, onder welke omstandigheden is dat dan gedaan dacht ik gelijk, dat moeten duizenden metselaars, steenhouders, beeldhouder en schilders zijn geweest die het zware fysieke werk gedaan hebben en dat jaren lang onder de leiding van beroemde architecten en betaald door de kerk, hoe komen die aan zoveel geld denk ik dan.
Onder de kerk vind je de crypte met de graven van vele pausen (net onder de 100) De laatste overleden paus Franciscus ligt ergens anders.
We waren wel even bezig om alles te bekijken incl de tombes het is wel echt prachtig allemaal.
Toen we weer buiten kwamen liepen we nog een rondje over het plein en zagen de Zwitserse garde en dat is de officiële bewakingseenheid van Vaticaanstad en de paus tevens zagen we wat bisschoppen en nonnetjes. Paus Leo XIV hebben we niet gespot helaas.
Vaticaanstad is een eigen land. Het is de kleinste soevereine staat ter wereld, veel mensen vinden het leuk om hier vandaan een kaartje te sturen.
Als we ooit nog eens terug komen hier dan gaan we de Sixtijnse kapel wel bezoeken en dan wel op tijd de kaartjes reserveren.
Ons volgende bezoek was gepland naar de kerk waar paus Franciscus zijn bescheiden laatste rustplaats heeft.
Dit is de Basilica di Santa Maria Maggiore, de geliefde basiliek van paus Franciscus. Wat ons verbaasde, is dat er zowel aan de voorkant als aan de achterkant van de kerk grote reclameborden hangen
Ook deze kerk vonden we zowel van buiten als van binnen prachtig. De schitterende marmeren vloeren en het indrukwekkende gouden plafond trokken direct onze aandacht. Het goud dat hiervoor is gebruikt, zou afkomstig zijn van de eerste goudzendingen uit Amerika. Voor de crypte staat bovendien een indrukwekkend marmeren beeld van de paus, verzonken in gebed
Je blijft kijken en ziet elke keer weer wat moois.
Ook de Heilige Kribbe wordt in deze kerk bewaard. Volgens de traditie gaat het om stukken van de voederbak waarin het kindje Jezus werd gelegd
Aan de zijkant van de kerk verkopen ze ijs, die te maken heeft met de legende van het sneeuw wonder.
Het verhaal gaat dat er rond 300 jaar na Christus op 5 augustus een sneeuwval heeft plaatsgevonden op de plek waar de kerk nu staat. De paus heeft zijn zege geven voor dit speciale citroenijsje met vlokjes van merengue, wat het sneeuw moet voorstellen. Een zalig ijsje!
Vervolgens streken we neer tegenover de kerk bij restaurant Tonnarello (Santa Maria), een bekende keten met zo’n zeven vestigingen in Rome. We probeerden de pinsa: een traditioneel Romeins platbrood met een langwerpige, ovale vorm. Omdat ik enorm van dunne bodems houd, vond ik het heerlijk. Les genoot ondertussen volop van de kaasloze variant.
Er zijn 66 basilieken in Rome waarvan er 4 de allerhoogste status hebben, vandaag hadden we er al 2 bezocht en de aarts basiliek (de moeder van alle kerken) Sint-Jan van Laterane stond ook nog op ons lijstje om te bezoeken, de vierde Sint Jan buiten de muren daar hebben we geen tijd meer voor.
Toen we daar aankwamen bij Basilica di San Lateranen bleek er een dienst te zijn voor de padvinders. Ik heb er nog nooit zoveel bij elkaar gezien zeker meer dan 2000. Het bleek een 50 jarige viering te zijn vandaar er speciale missen waren in de kerk. Italië heeft de grootste katholieke scoutingorganisatie ter wereld, ruim 200000 leden.
Nadat we het gezang van de padvinders zat waren en de kerk goed bekeken te hebben, gingen we weer met de metro naar ons huis. Op mijn voetjes zaten inmiddels dikke blaren. Even uitrusten in het hotel en een ijsje proeven van de keten Limon’e.
Direct naast onze voordeur zit die ijssalon die zijn ijsbolletjes in een echte citroen serveert. We waren nieuwsgierig en daarom deelden we er samen één. Niet goedkoop, maar de ervaring was ontzettend leuk!
Ons plan voor de avond: de originele Fettuccine Alfredo proeven bij Alfredo alla Scrofa. Online reserveren was helaas mislukt, de tweede tegenvaller van vandaag. Eigenwijs als we zijn, gingen we toch op de bonnefooi. Na even in de rij te hebben gestaan, bemachtigden we gelukkig een plekje op het terras. Waar het binnen poepiesjiek was en iedereen strak in het pak aan een gangenmenu zat, was het terras voor de spontane aanlopers die lekker à la carte wilden eten.
Deze flinterdunne fettuccine hoeft maar 30 seconden in het water en wordt puur met boter en parmigiano reggiano geserveerd. Het klinkt simpel, maar de juiste verdeling en kwaliteit van ingrediënten luistert heel nauw. Het smaakte me in elk geval heerlijk! Truffel erbij was lekker geweest, maar een meerprijs van € 25 ging me net te ver.
Lesley’s kip was trouwens ook verrukkelijk. Mocht ik ooit weer in Rome zijn, dan schuif ik hier zéker weer aan, maar dan binnen, net als de vele Hollywoodsterren die ons voorgingen. Al met al was het terras een fantastische plek voor onze laatste avond, die we in stijl afsloten met een heerlijk dessert.
Spaansgeluk 