We hadden een plan maar zijn er van af geweken. We wilden eerst naar park Xcaret gaan maar toen we zagen dat het maarliefst €140 pp zou zijn dachten we nou laten we dat maar niet doen. We besloten na het ontbijt naar het vissersdorpje Puerto Morelos te rijden een klein uurtje hier vandaan. Wat dit plekje zo uniek maakt, is dat het zijn authentieke sfeer heeft weten te behouden en het nog niet overspoeld wordt door het massatoerisme.

Arturo en Cheyenne hadden eerst de huurauto opgehaald een chrevolet, echt een dikke bak voor 7 personen. Chey was de chauffeur en daar waren we bijna allemaal heel blij mee behalve Lila, mevrouwtje kleef aan aan haar moeder, heeft bijna de hele rit gehuild. Maar eenmaal daar aangekomen en in moeders armen waren de krokodillen traantjes snel gedroogd. Lekker met een emmertje en schepje in het zand spelen is voor kinderen ideaal.

Ze serveerde het eten alleen boven vandaag, de strandtent staat op grote palen en daaronder zijn leuke plekjes met picknick tafels zodat je met je voetjes in het zand kan zitten maar dat plekje was niet open met de lunch.

Een groot portie quamole kon ons allemaal blij stemmen, maar vooral Lila, dat kleine grietje is er dol op, zout en vinigar patatjes erbij en smullen maar. Oma en opa bestelden een lekker gegrild visje en de rest lekkere Mexicaanse tortillas.

Super plekje dit. Na de lunch hebben we een stukje over het strand gelopen tot het centrum, waar voor Lila een super speeltuintje was midden op het plein.

Toen we er 2 jaar geleden met Fallon waren was ze daar ook al fan van.

Na het speelavontuur reden we weer terug naar Cancun. Even lekker relaxen bij het zwembad en als late night snack zijn we bij een echte taqueria wezen eten Los Tarascos. Specialiteit was taco pastor.

Super populair tentje, ze stonden in de rij buiten te wachten tot ze aan de beurt waren. Als toetje haalde we buiten bij een kraampje churros, in Mexico zijn deze heerlijk krokant. Wederom een top dag. Morgen weer nieuwe avonturen dan rijden we het binnenland in.

Na wederom een winderige nacht was het in de ochtend alweer rustig. Na het ontbijt bracht Bob ons met de auto naar beneden. Je dacht toch zeker niet dat wij zelf naar boven gereden waren toch? Die weg naar boven is maar 3 km maar zo smal en zo kronkelend en soms zo stijl dat wij ons daar zelf echt niet aan durven wagen en daar kwam nu ook nog bij dat sommige stukjes heel modderig waren en dat er her en der keien op de grond gevallen waren door de wind en dat door de regen van afgelopen dagen in de droog gevallen beek weer water stond waar we doorheen moesten rijden. Met ons kleine huurautootje is dat echt niet te doen.

We reden in 45 minuten weer in onze eigen huurauto naar Malaga Stad. Het weer was bijzonder goed, mijn dikke jas liet ik in de auto liggen en met alleen een sweater aan wandelden we op ons gemakkie door het centrum. Ik dacht dat de kerstversiering er nog hing maar dit was alweer een nieuwe versiering voor de komende carnaval.

Inmiddels komen we al jaren in Malaga en we hebben de stad zien veranderen van een rustige stad in een populaire stad die gewild is bij toeristen uit vele landen maar haar charme heeft ze gelukkig weten te behouden. We sloten deze enerverende week af met een lunch buiten op het terras bij Bougainville.

We vlogen terug met KLM (toch de fijnste luchtvaart maatschappij) en Jai kwam ons ophalen. Het was koud in Nederland maar gelukkig wel droog. Volgende vakantie is over een maandje alweer, naar Mexico!

In de nacht loeide de wind op de berg in Torrox in volle hevigheid maar in de ochtend was deze al een stuk minder en na het ontbijt konden we zelfs uit de wind in het zonnetje zitten.

We besloten om naar beneden te rijden en in Torre del Mar te gaan wandelen op de boulevard. Er stond wel wat meer wind aan zee maar de temperatuur was wel gewoon 19 graden. Ik vind het bizar, hier schijnt wel de zon en het is maar 100 km verschil met ons huis waar het bar en boos is.

Bij het leuke strandtentje Jazba gingen we een drankje doen en zaten daar uit de wind vollop in de zon, in een mum van tijd zag ik mijn armen al kleuren, dit is toch wel heel lekker hoor zeiden we tegen elkaar. Ik keek nogmaals op mijn weer app voor het weer in Tapia en zag totaal geen verschil met het weer van de afgelopen dagen en het gaat nog even door daar, dus ik denk dat het een fantastische beslissing is geweest om daar op tijd weg te gaan. Zo fijn dat we bij Bob en Jolanda konden logeren zodat we toch nog van Spaanse temperaturen kunnen genieten. De meeste mensen denken dat het altijd mooi weer is in Spanje maar je ziet het kan zelfs met kleine afstanden enorm verschillen. Torrox staat wel bekend om het beste klimaat van heel Spanje en dat ervaren wij nu persoonlijk.

We gingen voor de lunch een menu del dia doen voor €11,95 bij Safari Lounge, het hele restaurant zat bomvol, geen geld voor dit heerlijke menuutje die overgens erg smaakvol bereid was.

S’avonds zaten we lekker met de openhaard weer aan in de finca op de berg gezamenlijk het programma ‘ik vertrek’ te kijken en eten hoefden we niet meer, ons buikje zat nog steeds vol.

Na weer een hele nacht regen keken we uit het raam en schrokken ons rot. Gisteren lag er nog een klein plasje water op het land voor ons, inmiddels was het een vijver.

De klusjesman zou langs komen want natuurlijk zo als altijd was er weer iets stuk gegaan. Hij belde en zei, ik sta op de weg naar je huis toe maar kan niet verder, loop even naar buiten dan zul je het zien.

Ik liep naar het toegangshek en zag wat gaande was, het land van de boer, waar sinds een paar maanden allemaal olijf bomen staan was compleet ondergelopen en het water drong niet meer de grond in dus stroomde zo met een aardige kracht naar het lager gelegen gedeelte, namelijk op onze toegangs weg en op het landje voor ons huis.

Paco schreeuwde vanuit de verte, ik ga hier niet doorheen met mijn auto hoor, dat is mij te link. Als ik jou was zou ik hier zo snel mogelijk weg gaan voordat je helemaal vast zit en niet meer wegkomt want de regen houdt nog wel een paar dagen aan en het water komt dus steeds hoger te staan.

Ik kreeg gelijk een deja vu van september 2012 toen zaten we vast en konden we ons terrein helemaal niet meer af.

Razend snel dacht ik, we moeten direct handelen, nu kunnen we nog weg met de auto, we moeten snel onze spullen gaan inpakken en weggaan want de kracht van het water is heftig en onvoorspelbaar en het was al aan het stromen.

Ik ging naar binnen en deed Elvira en Lesley verslag van de waterstand. Ik ben van mening zei ik dat we zo snel mogelijk hier weg moeten het gaat namelijk niet beter worden alleen maar slechter en we moeten voorkomen dat we hier vast komen te zitten. Laten we snel onze spullen gaan inpakken en weg gaan en voor de laatste 2 dagen een hotelletje pakken in Malaga.

Vrij overhaast gooiden we alles in onze rugzakken, haalde de koelkast leeg en zorgde dat het er netjes uit zag en vertrokken.

Een vrijwillige evacuatie maar wel geadviseerd door Paco en denk erg verstandig om op te volgen.

Gek hoor om zo ons huis te verlaten. In de auto appte ik mijn neef, hij zou namelijk morgen komen bij ons. Ik vertelde hem dat we ‘gevlucht’ zijn voor het wassende water en dat we een hotelletje gingen zoeken in Malaga.

Rijd maar door naar ons zei hij hier is het prima weer inmiddels, jullie kunnen hier logeren. Viva la Familia!

Super wat fijn en wat gastvrij en zo reden we door naar Torrox.

We spraken af op de boulevard en inderdaad hier was het droog en de temperatuur was ook 6 graden hoger, wel stond er veel wind.

We spraken af bij Boca Boca, daar verkopen ze lekkere taartjes zei mijn neef. Inderdaad de vitrine stond vol lekkers.

Na dit smakelijke hapje besloten we gezamenlijk een wandeling te maken langs de boulevard. Heerlijk eindelijk buiten wandelen hier had ik naar verlangd deze week.

Na de wandeling reden we de berg op naar het huis van Bob en Jolanda om 3 uurtjes later weer naar beneden te rijden om te gaan dineren bij Jing, zalig hadden we toch nog onverwachts onze rijsttafel alleen nu in Torrox bij de Chinees!

Toch jammer dat het niet 1 momentje droog is. We hadden ons erop ingesteld maar ik had toch stilletjes gehoopt dat het alleen s’nachts zou regenen en dat het overdag droog zou zijn zodat we toch iets meer buiten zouden kunnen zijn. De pelletkachel draait op volle touren en de pellets vliegen er door heen. We moeten van de week maar naar Malaga om nieuwe te gaan kopen want in de zomer kun je ze nergens krijgen en voor het najaar heb je weer een voorraadje nodig.

De bodem van het haardhout is ook in het zicht want ook de openhaard staat lekker te branden. Dus de volgende keer weer een kubje bestellen.

Ondanks dat we niet veel doen vermaken we ons prima, een potje rummikub of een Agatha Christie kijken en tussen de middag een lunchje pakken in een restaurant in de buurt. Dinsdags was het la Viñuela en woensdag het La Estacion, zo komt splinter wel door de winter.

Buiten regent het maar door en door. We zouden donderdag bij vrienden gaan eten maar die hebben de afspraak afgezegd, het is niet verstandig zeiden ze met die regen, de wegen zijn slecht en her en der vallen er rotsblokken naar beneden en zijn er modder stromen, jammer we hadden ons verheugd op de rijsttafel, maar veiligheid boven alles en wat in het vat zit verzuurd niet.

We hadden heerlijk geslapen in het mooie hotelletje, ik word altijd enorm blij van een mooie authentieke inrichting en het klinkt misschien raar maar het geeft mij veel innerlijke rust, een soort zen gevoel zeg maar.

Helaas wederom regen toen we wakker werden, dus een wandeling zat er weer niet in. We besloten in de mooie lobby wat te gaan lezen en ons ontbijt over te slaan en direct over te gaan in de lunch. Zo grappig in dit dorpje Algarinejo wonen maar 2300 mensen, het ligt ook nog eens erg afgelegen maar er zitten wel twee top restaurants.

Het kwam dus goed uit dat we hier bleven slapen want zo konden we ze beide bezoeken. Bij restaurant La Huella hebben we altijd zalig gegeten. Elvira was hier nog nooit geweest dus ook leuk voor haar om dit te ontdekken. De vriendelijke eigenaar Nicolaas verwelkomde ons met een glas cava. Nou op onze nuchtere maag dan maar, proost! Verder hielden we het maar bij een frisje want we hebben afgesproken met elkaar om alleen nog maar alcohol bij speciale gelegenheden te drinken. We beschouwden dit dan maar als een staartje van onze trouwdag.

We deelden de vegetarische samosa’s en daarna had ik een heerlijk stukje rundvlees en Les zat te genieten van soba noedels en Elvira had iets met Iberico vlees. Als vanouds was alles weer perfect en we komen hier graag snel weer eens terug.

Toen we weer thuis kwamen ging de openhaard aan en gingen we lekker chillen. De pelletkachel monteur komt vrijdag hoorden we, fijn hopelijk is het probleem met de onsteking snel op te lossen. Maar tot die tijd nog maar even een warm kruikje erbij op schoot.

Snel was ik ochtends vroeg mijn bed uitgegaan en had ik de pelletkachel schoongemaakt en weer aangezet in de keuken, de ontbijtbordjes klaar gezet en was toen weer terug in mijn bed gedoken. Ik had besloten om pas weer terug te gaan als de temperatuur wat aangenamer zou zijn want brr in de ochtend is het best fris zo zonder centrale verwarming. Na 2 uurtjes begonnen we op onze trouwdag met een lekker ontbijtje.

We haalden wat herinneringen op aan die mooie dag inmiddels alweer 37 jaar geleden. Het was fris die dag in 1989, de temperatuur lag rond het vriespunt, ik wilde perse een trouwjurk met korte mouwen en als trouwauto een witte kever cabriolet. Nou ik heb het geweten, ik had het behoorlijk koud, maar dat maakte me helemaal niet uit, ik had tenminste mooie foto’s en ik was zelf wel die dag het zonnetje. Op huwelijksreis gingen we naar Amerika dat was Lesley zijn grote wens. Alles hebben we als fantastisch beschouwd en we hebben hele mooie herinneringen aan die tijd. Maar vandaag bespraken we ook de jaren daarna, op vakantie met de kindjes naar Lanzarote toen we 5 jaar getrouwd waren en met 10 jaar getrouwd zaten we weer in Amerika met de kids. Met 25 jaar gingen we skieen met het gezin (voor het eerst van ons leven) in de Sierra Nevada en met 30 jaar gingen we naar Dubai en Sri Lanka en met 35 jaar naar Mexico met z’n alle om Cheyenne haar nieuwe plekje te zien.

Elk jaar maken Les en ik er iets bijzonders van, saampjes eten of op vakantie of gewoon een weekendje weg. Zo zijn we ook samen in Thailand, België, Hongarije, Spanje en Schotland geweest. We vieren elk jaar opnieuw dat we nog steeds blij zijn met elkaar.

Ŵe zijn dol op mooie belevenissen. Natuurlijk wilde ik vandaag ook iets leuks gaan doen. Op 40 minuten hier vandaan ligt een super leuk restaurantje Casa Piolas. Ze serveren daar een 12 gangen menu. Het restaurant is al 3 generaties geroemd om zijn bijzondere manier van koken. Het is een avondvullend programma, alles is zo mooi gepresenteerd en bij elk gerecht krijg je een perfecte uitleg.

Tegenover het restaurant aan de andere kant van het plein ligt een prachtig hotel La Casa de Maria en daar verbleven we om onze belevenis helemaal compleet te maken.

Van te voren had ik het allemaal gepland maar in mijn planning zat ook een wandeling naar de kleine waterval nabij het dorpje, helaas regende het de hele dag en viel dat plan in het water (letterlijk) maar we verzonnen gelijk wat anders en zo belanden we voordat we aan het luxe diner begonnen bij pub Baby tussen de vrolijke Spaanse voetbal liefhebbers, met z’n alle Barcelona kijken. Wel een groot contrast met wat daarna kwam maar ook dat vinden wij super leuk.

Ons Spaanse huis is altijd een geweldige plek geweest om even uit te blussen van ons drukke leventje in Nederland. In de begin jaren gingen we wel 7x per jaar heen omdat er veel gedaan moest worden. Toen het huis wat meer af was werd het 5x per jaar en later toen onze eerste kleindochter geboren werd ging het langzaam over tot meestal elk kwartaal een keer. Maar sinds onze dochter een Mexicaan aan de haak heeft geslagen en ook een allerschatigst dochtertje heeft gekregen gaan we steeds minder naar Spanje omdat we ook naar Mexico willen natuurlijk. Meestal vliegen we 2x per jaar de oceaan over en omdat we beide nog werken zijn we afhankelijk van onze vakantie dagen en daardoor wordt het steeds minder dat we naar Spanje gaan helaas. Vorig jaar was het maar 3x.

Dit jaar hebben we weer nieuwe vakantie dagen gekregen en besloten we na een half jaar niet in Spanje geweest te zijn maar weer eens te gaan.

De weersvoorspellingen zijn niet goed, de hele week regen maar dat zal onze pret niet drukken. Klussen staat niet op ons programma maar gewoon even lekker genieten van ons huis en de omgeving na zo’n lange tijd.

We landen op Malaga Airport om 10 uur in de morgen, het was 9 graden en droog. Nou zeiden we hoopvol als dit zo blijft zijn we helemaal blij. Maar ons huis ligt natuurlijk wat meer in de bergen en daardoor is het in het binnenland ook wat kouder in de winter en dat bleek ook, toen we aankwamen bij de supermarkt in Archidona was het slechts 6 graden maar gelukkig ook droog en een voorzichtig zonnetje. De sinaasappeltjes hingen aan de bomen, Spaanser kan niet het niet worden.

Met een boodschappen tas vol kwamen we eindelijk weer thuis, zo vertrouwd gelijk. Binnen was het behoorlijk frisjes, het ontliep de buitentemperatuur niet veel.

Elvira was ook mee en samen met Les gingen zij de blaadjes op het terras aanvegen. Ik hield me bezig met het stofvrij maken van het huis en alles even na te lopen in de keuken en de slaapkamers. Kopjes met afgebroken oren en glazen met barsten erin weggegooid, na seizoenen van verhuur ziet de eigenaar alles het beste. Wat missen we, wat moeten we vervangen en wat kan beter. Ik heb alle dozen met linnen weer gerangschikt en toen was het tijd voor de lunch. Om half 3 kwamen we bij Manolo aan, het restaurant zat lekker vol.

Papa Manolo zat er zelf ook met zijn gezin te lunchen. Miquel kwam direct naar ons toe en ik kreeg dikke zoenen, we kletsen dan altijd even wat bij. De porties zijn enorm bij dit restaurant, gelukkig kregen we een box mee met het eten wat we niet op kregen.

Thuis gekomen ging de pelletkachel in de keuken direct aan en de openhaard in de huis kamer stond ook weer vollop te branden in no time en al snel zat de temperatuur op 14 graden. Nu hoor ik je denken nou dat is toch nog echt koud, maar toch voelde het al behoorlijk aangenaam ten opzichte van onze binnenkomst. Dekentje om je heen en lekker chillen op de bank met een boekje. De andere pelletkachel in de huiskamer doet het helaas niet, hij gaat het hele riedeltje af alleen het vuur ontsteekt niet. Ik hoop dat de monteur tijd heeft deze week om het te fixen. Gelukkig hebben we ook nog warm water kruikjes en als de warmte in de muren zit zal het ook comfortabeler zijn.

We zijn weer thuis in ons tweede huis en gaan er een lekkere week van maken.