Geïnspireerd op het blauwe pottenstraatje in Iznajar heb ik ook mijn eigen blauwe potten hoekje. De potjes en de wasbak moesten weer geverfd worden. Dat was een mooi klusje voor mij. Smurfen blauw.
Eerst de wasbak gedaan en daarna de potjes die in de hoek komen te staan. Het ziet er weer lekker fris uit.
Lesley was begonnen aan het afschuren van de voordeur en keukendeur en daarna ze weer te beitsen. Ze staan er weer super verzorgd bij.
We hadden wel een beloning verdiend en gingen s’avonds uiteten wederom bij Manolo.
We kozen om te delen de tomaat, artisjok, ansjovis salade en daarna ook om te delen de kip brocheta, die is zo mega groot dat je er makkelijk met z’n twee van kan eten. Toe natuurlijk ons favoriete toetje de tarte de platano, nergens lekkerder dan daar.
Nu ik eindelijk de tijd heb om alles goed te bekijken op ons landgoed, zie ik goed wat er nog gedaan moet worden. Maar ik besef ook vooral hoeveel er al gedaan ís.
Onder andere door onze lieve vrienden Rinus en Catrien. Zij zijn hier een tijdje geweest vlak voordat mijn ouders kwamen.
Wat hebben ze hard gewerkt om de buitenplek bij La Calera er weer mooi uit te laten zien! Het beton lag er zo vies bij, maar met de hogedrukspuit hebben ze alles weer spik en span gekregen. Dat is dagen werk geweest.
Ook de buitenkeuken was na de winter erg vies geworden. Dankzij hun harde werken is die nu ook weer helemaal schoon.
Mijn moeder had de kussens er al neergelegd. Voor mij was het nu alleen nog even aanvegen, een doekje erover en alles weer mooi neerzetten. We hebben ook de gordijnen opgehangen en de plantenpotten terug op hun plek gezet om het extra gezellig te maken.
Helaas zag ik wel dat veel plantjes het niet gered hebben. Logisch ook, want ze hebben geen water gehad. Dat is het lastige als je er niet bent.
Maar wat een verschil hebben Rinus en Catrien gemaakt. We zijn ze daar zo dankbaar voor. Lesley heeft ook het bordje weer geplakt want de letters van La Calera waren er af gevallen dus deze hangt ook weer goed op zijn plek.
Naast onze vrienden hebben ook mijn neef Bob en Jolanda met hun vrienden hard gewerkt in de voortuin in mei. Voor mij is er nu bijna geen onkruid meer om weg te halen. Er staan alleen nog wat kleine dingetjes die ik zo uit de grond kan schoffelen en harken.
Wat een verschil met vroeger! Soms moest ik uren in de tuin doorbrengen om het er een beetje toonbaar uit te laten zien. Echt heel fijn dat er nu al 6 man in bezig zijn geweest.
Maar ik merkte dat we nog méér hulp hebben gehad… en dan niet van mensen.
Want toen ik het raam van onze slaapkamer aan het schoonmaken was, hoorde ik ineens geitenbelletjes. Hé, dacht ik, dat klinkt wel heel dichtbij. Normaal lopen ze een stuk verder achter ons hek.
Ik keek door de bosjes vanuit het slaapkamerraam en zag allemaal oogjes door de olijfboomgaard tevoorschijn komen. Ze stonden gewoon op ons land. Boefjes!
Ik snel naar buiten. Ze schrokken toen ze me zagen en gingen er schuldig vandoor, met de olijftakken nog in hun mondjes.
Ah, dát is dus ook een reden dat er weinig onkruid staat. Die geitjes hebben ergens een doorgang gevonden en zijn lekker gaan snoepen van ons onkruid op ons 22000m2 grond. Er viel genoeg te halen voor ze.
Iedereen weet dat als we met z’n twee zijn we eigenlijk niet zoveel zwemmen in het zwembad. Dat komt onder andere dat we altijd druk zijn met klusjes maar ook dat we het zwembad en het terras eromheen netjes willen houden. We weten hoeveel werk dat altijd is, als je namelijk met je zonnebrand het bad gaat inspringen bv moet je daarna de tegels weer poetsen.
Maar vandaag speelden we voor Jacques-Cousteau, er waren namelijk een paar tegeltjes op de bodem losgelaten en die moesten vast geplakt worden. Eerst de duikbrillen zoeken. Les legde de stukjes klaar die geplakt moest worden en smeerde er de speciale lijm op. Hij zei ik ben Jacques wel en duik naar de onderwater wereld, maar voordat hij de bodem raakte dreef hij alweer omhoog, nog een duik adem in en proberen maar weer. Het ging moeizaam. Laat mij maar eens proberen zei ik en dook recht op mijn doel af, ja hoor tegels op zijn plek en drukken maar. Adem halen boven en weer terug. Net zolang totdat alle lege plekjes weer gevuld waren in het zwembad.
Uiteindelijk was ik wel wat duizelig geworden van de hele tijd naar beneden en naar boven zwemmen, het is best een inspanning. Maar blij dat het er weer goed uitziet. Je wilt toch voor je gasten een mooi zwembad hebben.
Om 11 uur kwam Lesley zijn vriend Rene even langs, hij was nu ook in Spanje en was op weg naar Jaén om in een hut te gaan zitten een paar dagen om lynxen te gaan spotten om ze vervolgens te gaan fotograferen.
We vertelden hem ons duikverhaal van die ochtend en hij vertelde dat zijn klusjesman laatst ook iets had moeten repareren onder water en dat zijn maatje hem met een stok onderwater drukte zodat hij niet omhoog dreef. Oh ja dat kan natuurlijk ook daar hadden wij helemaal niet aangedacht. Hij liet de foto’s zien en dat zag er hilarisch uit.
Later stuurde Rene een paar foto’s, de lynx was gespot. Prachtig zeg.
Nog één laatste poging. De wasmachine mocht het nog een keer proberen van mij.
Maar helaas hij is echt stuk. Balen. Waarom nu, waarom had hij het nou net niet een jaartje langer volgehouden.
Dus wat doe je dan? Juist, nieuwe kopen want we hebben ons huis wel een aantal weken verhuurd deze zomermaanden, dus je kan de gasten niet zonder laten. De vaatwasser kwam ooit uit Iznájar, dus daarheen maar. Eerst even internet gecheckt. Ja, open. We slingerden door de smalle straatjes van het dorpje, maar terplekke zagen we de luiken dicht. In Spanje kun je gewoonweg niet op internet tijden vertrouwen, 9 van de 10 keer klopt het gewoon niet.
Plan B: door naar Antequera. Daar zit een Eroski. Aangekomen bleek er geen Eroski meer, maar een Carrefour. Maar goed, er stonden tientallen wasmachines. We kozen er eentje met een 9 kilo trommel. Voor als er weer eens een berg handdoeken of bedlinnen doorheen moet.
Bij de kassa vroegen we: “Kunnen jullie hem thuisbezorgen?” “Ja hoor, voor 20 euro. En we nemen de oude mee.” Nou, dat is nog eens service. Woensdag komt hij.
En toen kwam de vraag om onze gegevens. Telefoonnummer? Eh… een Nederlands nummer kan niet. Dat pikt ons systeem niet, wat ouderwets is dat! Ik moest een Spaans nummer opgeven. Ik kon ook niet bij het adres laten zetten dat het om Holiday home Hacienda la Suerte ging, dat is makkelijker zei ik want dan kan de bezorger gewoon de gegevens van google maps halen. Nee seniorita dat past ook niet in ons computer systeem. U wordt gewoon gebelt en dan kunt u de chauffeur zeggen hoe hij moet rijden.
Nou toen maar het telefoonnummer van onze sleutelbeheerder gegeven.
Ok alles geregeld dus, woensdag komt hij. Nou zei die verkoper ineens, ik zie in de computer staan, niet deze woensdag maar volgende week woensdag. Grr, ik probeerde nog; Ah we hebben hem snel nodig kan het niet toch eerder? Nee dat kon niet en we moesten er ook maar rekening mee houden dat het ook gerust 2 dagen later kon worden. Wat een gedoe zeg. In Spanje moet je altijd een hoop incasseringsvermogen hebben. Dan maar tijdelijk weer alles op het handje wassen.
Net als vorige week gingen we weer bij los Pajaritos eten op zaterdag avond, alleen nu met z’n twee. Lesley nam dit keer de solomillo en ik de chuleton. We zaten verrukkelijk te eten wat een heerlijke stukjes vlees. Ik ben blij met deze heropening. Heel gezellig ook met de lampjes en aan de wasmachine dachten we niet meer. Dat is wat goed eten met je doet.
Een belangrijk klusje deze week: de losse tegeltjes van het zwembad weer vastplakken. Tegels boven water zijn zo gedaan. Maar zodra ze onder water zitten heb je speciale lijm nodig.
Gelukkig had Elvira een goede tip gekregen van een collega die ook een zwembad heeft. Zo wisten we precies waar we naar op zoek moesten. Op naar Leroy Merlin dus.
Daar pakten we meteen ook nieuwe batterijen voor de rookmelders mee. Wij vervangen ze altijd allemaal tegelijk. Dat scheelt dat vervelende gepiep ieder op een ander moment. En als je een vakantiehuis verhuurt is het gewoon belangrijk om dat elk jaar te doen.
We waren erheen gereden zonder te ontbijten en zonder iets te drinken. Achteraf geen goed idee. Tussen het zoeken naar schroefjes, lampjes en een nieuwe parasol werden we allebei een beetje duizelig. Tijd voor een pauze dus, bij de cafetaria van de winkel.
Eerlijk gezegd hadden we daar altijd een beetje een oordeel over. Zo’n ongezellig tentje, wie gaat daar nou zitten? Maar deze keer zaten we er niet voor de gezelligheid, maar omdat het even moest. En die kip kerrie tapas die we erbij namen was verrassend lekker. Soms moet je je vooroordelen gewoon loslaten.
Nog een poging met de wasmachine thuis. Hij begon hoopvol, maar bij het centrifugeren stopte hij er weer mee. Ik denk dat we afscheid moeten nemen. Had ik dat maar eerder bedacht, dan hadden we in Málaga al een nieuwe kunnen halen. Morgen probeer ik het nog één keer, laatste poging.
Gelukkig was er ‘s avonds afleiding bij Manolo. Ik ging voor de gambas pil pil, Les voor de burger. Soms is dat precies wat je nodig hebt.
Vroeg ging het wekkertje want we wilden onze familie even uitzwaaien natuurlijk. Adios Hacienda la Suerte zeiden ze met pijn in hun hart.
Veel plezier nog samen zei mijn moeder en niet te hard werken hé. Tja dat kan ik niet beloven zei ik want ik zie nog genoeg klusjes.
Eerst maar even het wasmachientje aanzetten zei ik tegen Les en dan maak ik wel een lijstje met klusjes die we nog moeten doen.
Ondertussen deed ik er nieuw beddengoed op en legde nieuwe handdoeken klaar. Elke kamer krijgt ook flesjes water en in de badkamer moet voldoende handzeep, shampoo, verzachter en wasgel staan. Dat krijgen de mensen in ons huis er gewoon bij, als ze het huren.
Terwijl ik mijn to do lijstje zat te maken, hoorde ik het muziekje van de wasmachine. Ah, klaar. Die ga ik zo ophangen.
Maar 10 minuten later, toen ik naar de wasmachine liep, hoorde ik water lopen. Huh? Dacht ik. Hij was toch afgelopen? Nee hoor, hij was gewoon opnieuw begonnen.
Dus ik zette hem op stop en draaide hem naar de afpompen en centrifuge stand. Nou, niks hoor.
Toen maar uitgezet. Het water aan de onderkant eruit laten lopen en samen met Les hebben we het water uit de kleren gedraaid. Lekker ouderwets, maar wel effectief. Later nog maar een keer proberen. Misschien was de wasmachine wel te vol dacht ik hoopvol.
Ondertussen reden we naar Antequera, naar Linde. Daar hebben we de brandblusser ingeleverd. Die moet elk jaar gecontroleerd worden. Dan krijg je een aantekening op het apparaat dat hij weer goedgekeurd is. Het duurt ongeveer een weekje en dan heb je hem weer terug.
Bij de ernaast gelegen megagrote Chinees hebben we ook nog wat spulletjes gekocht die we nodig hebben voor onze klusjes. Daarna weer terug naar de hacienda.
Daar ging Lesley het zwembad stofzuigen en ik ben rondom gaan dweilen. Lesley spotte een wespennest in een van de plantenpotten en bleef er gelukkig verstandig uit de buurt.
Mijn moeder had vorige week ook al een wespennest geconstateerd. Maar die begon te sproeien met daglicht. Nou, dat is nou net iets wat je niet moet doen. Want die slimme wespen hebben het gelijk door en waarschuwen hun maatjes om je te gaan aanvallen.
Wachten tot de zon onder is, is het beste om een nest te bestrijden.
Zo bestreed ik, die zelf doodsbang is voor wespen, wespennest nummer 2 die avond toen ze lagen te slapen.
Die avond zijn we lekker thuis op de hacienda gebleven. Lesley had pasta met zalm met heel veel groenten gemaakt en met crème fraîche en kruiden erdoor.
Het is makkelijk en gezellig om uit eten te gaan, maar mijn privé-chefkok kan er ook wat van.
Vandaag hadden we heerlijk uitgeslapen en gingen op ons gemakje ontbijten. We misten het gespetter in het zwembad, het lag er nu vredig en stil bij.
Mijn moeder en Elvira hadden geen rust in hun lijf, ze wilden persé helpen met het schoonmaken van de kamers van de kinderen en hun eigen slaapkamers. Ik zei: “Dat hoeft helemaal niet. Ik heb daar zelf nog 10 dagen de tijd voor.” Tegen dovemansoren. Die eigenwijsjes luisterde niet.
“Ga nou lekker aan het zwembad liggen en een boekje lezen. Het is jullie laatste dag!” Niks hoor. Als echte werkpaarden gingen ze door het huis.
Ondertussen zat ik in de studio om alle bakken met handdoeken en bedlinnen uit te zoeken. Ik heb voor elke kamer een eigen bak. Zo makkelijk straks als er gasten komen: bed afhalen in de kamer en een vers pakket ligt klaar in de bak.
Gelukkig was er in de middag wel tijd om even te relaxen.
Die avond werden we getrakteerd door mijn ouders met een etentje bij de olijfboomgaard van German. Inmiddels zit daar nu het 4e restaurant in sinds wij hier komen. Ben benieuwd of deze het langer gaat volhouden.
We zaten heerlijk buiten bij Paladar Jabali. Het begon al goed: 2 prijs winnende olijfolie’s met vers brood op tafel. Daarna een starter om je vingers bij af te likken, gebakken banaan met avocado en een garnaal erop. Wauw.
Toen kwamen de huisgemaakte kroketjes. En als hoofdgerecht koos iedereen wat anders. Ik had de vis en Lesley eendeborst. Alles was verrukkelijk.
Binnen was het ook vernieuwd. Leuk om daar ook een keer te zitten. Kortom, een goede ervaring. We komen hier zeker terug.
Het was een gezellige laatste avond met elkaar. We bleven maar praten en praten. Over deze laatste 5 dagen. Over onze lieve kleinkinderen in het zwembad, over Lesley’s verjaardag, over de muziek en het dansen. En toen ineens over alle jaren daarvoor.
Alle verjaardagen. Alle zomers, alle winters. Alle herinneringen die dit huis rijk is. Ze passeerden één voor één de revue. Wat is het hier toch altijd heerlijk geweest op de hacienda. Een plek vol liefde. Vol familie. Vol verhalen.
Mijn ouders en Elvira hadden echt nog geen zin om naar huis te gaan. Ze hadden best nog langer willen blijven. Nog paar ochtenden aan het zwembad. Nog een paar avonden aan de lange tafel met een wijntje. Maar morgen is het echt tijd voor ze.
De komende 10 dagen zijn voor Lesley en mij alleen. Tijd samen is ook belangrijk. In dit huis dat zoveel voor ons betekent.
Het was alweer de laatste dag voor onze kinderen en kleinkinderen hier op de hacienda.
Wat waren het 5 geweldige dagen.
Elke dag oma gaan we konijntjes kijken?
Gaan we naar de schommel? Wil je met ons spelen bij de watertafel? Zullen we in de Marokkaanse kamer spelen met het speelgoed?
De ontelbare uurtjes die ze bij het zwembad hebben doorgebracht waren ook zo fijn!
En het hoogtepunt was natuurlijk opa Lesley zijn verjaardag. Wat werd er lekker gedanst door iedereen en wat was de paella lekker.
Bijna alle dagen zijn we uiteten geweest, en als klap op de vuurpijl nu de laatste dag samen gingen we eten bij het lievelingsrestaurant van opa Nico. Voordat we daarheen vertrokken gingen we nog even met de hele familie op de foto met de zelfontspanner. Een super mooie foto van ons prachtige gezin!
Eten bij Restaurante Caserío de San Benito is altijd goed.
Je vindt daar een echte Spaanse sfeer. Je zit tussen de Spaanse mensen en het is er altijd druk en het eten van goede kwaliteit. De lekkerste solomillo volgens mijn vader.
Het naastgelegen kerkje kan je ook bezoeken. Het is geen echte kerk, maar meer een soort museumpje. Altijd leuk om even naar binnen te lopen.
Wat een mooie week was dit. We hebben zo genoten met z’n allen. Dit vergeten we nooit meer.
Chey en haar gezin gaan door naar Corboda waar ze natuurlijk het Mesquita gaan bezoeken en ze hebben een hotelletje er pal tegenover.
De daarop volgende 2 dagen gaan ze naar Arturo zijn vriend Rogelio in Madrid die nu wel thuis is met zijn vouw en 2 kinderen. Leuke speel maatjes voor Lila! Rogilio had een puppie gekocht, toevallig in Cordoba en die kon Arturo mooi even meenemen. Lila vond het prachtig.
Jai en zijn gezin zijn door gegaan naar het vliegveld en wat bleek Fallon mocht in de cockpit zitten van de piloot, geweldig zeg dat dat mocht, dat is helemaal haar ding, de bofkont.
Nu is het stil op de hacienda zo zonder die kinderstemmetjes, maar stiekem ook wel even lekker hoor die rust. We zijn nu over met mijn ouders en schoonzus. We gaan er nog een paar leuke dagen aan vast plakken met elkaar.
Eerst weer een gezellig ontbijt met elkaar. Op tafel stonden, eitjes met spek, quesadilla’s met kaas en avocado, druiven, sinaasappel, broodjes met tomaat en vlees, kaas… kortom, we zaten weer heerlijk te smullen. De meisjes speelden daarna lekker met de watertafel. Wat een hit. Gekocht bij de Action in de aanbieding voor maar €15 en het geld dubbel en dwars waard, elke dag spelen ze ermee.
In de middag reden we naar het dorpje Iznajar. Het meer was weer aangevuld en het water stond hoog.
We slenterden door de smalle, uitgestorven straatjes van dit prachtige, niet toeristische dorpje.
Er zijn vele plekjes voor mooie foto’s.
Natuurlijk helemaal bij het blauwe pottenstraatje.
Het is een geweldige plek om even ŕond te kijken.
Zo leuk: de meisjes alle 3 in hetzelfde jurkje op de stoeltjes. Lila had eigenlijk een ander jurkje aan maar de blauwe special mee genomen. Riley dacht: “mmh, een sinaasappel” en begon er meteen in te bijten
Lila ging het paardje voeren.
De potjes worden elk jaar weer blauw gemaakt dus het ziet er heel verzorgd uit.
Nog een rondje om het leuke kerkje, over de ouderwetse keitjes en het prachtige uitzicht bewonderen. Wat veel olijfbomen staan er in Andalusië. Santiago zag daar zijn naam staan bij de kerk. Onze bonus kleinzoon van 14 jaar moest daar natuurlijk bij op de foto.
Wat een schattige plekjes heb je hier toch. Het was wel bloedheet.
Dus we verlangden naar een ijsje. Maar helaas, de winkeltjes die dat verkochten waren dicht. Tot groot verdriet van Fallon.
Dus stapten we weer in de auto. Op naar het meertje met het strandje om daar een ijsje te eten. Ze hadden maar 3 soorten ijs maar gelukkig zat Fallon haar favoriete er wel tussen.
Het is een prachtig meer maar het strandje erbij mogen ze wat mij betreft wel iets beter verzorgen het zag er een beetje slordig uit met die keitjes en takjes overal door het zand heen, maar eigenlijk is het gewoon zoals het natuurlijk is, niks opgepoest voor de toeristen. De Spaanse kinderen die daar op schoolkamp waren deerden het niet, zij waren heerlijk aan het spelen op het strand en in het water. Er zijn waterfietsen met glijbanen dus pret voor 10. Maar ik denk dan wel om het aantrekkelijke te maken voor meer mensen zouden ze het beter kunnen onderhouden en dan verdienen de restaurants ook wat meer die om het meer liggen want het is een schitterend plekje en nu zat er geen kip. In het weekend kun je ook met een boottocht mee voor €35 voor 2 uur en dan vaar je op het stuwmeer en krijg je er verhalen van vroeger en de omgeving bij te horen. Wij hebben dat al een paar keer gedaan.
Na wederom een prachtig foto momentje te hebben reden we weer naar huis. Daar nog even het zwembad in om af te koelen.
S’avonds gingen we eten bij Manolo. Dat begon niet goed, want terwijl iedereen aan tafel ging dacht Lila voordat ik op schoot getild wordt ga ik wel even zitten tegen het hek aan, ze had niet in de gaten dat er een gat aan de onderkant zat en zij niet groot genoeg was om tegen het hek te leunen met haar rug. Ze klapte zo achterover op de grond, zeker 30 centimeter naar beneden. We schrokken ons rot. Haar vader helemaal en ik wist niet dat Arturo zo lenig was maar hij sprong onmiddellijk over het hek om zijn huilende dochter vast te pakken. Dikke bult op haar achterhoofd. Victor de ober kwam gelijk met een blok ijs en een zak doperwtjes aanzetten om haar hoofdje te koelen tegen de zwelling. Gelukkig waren de tranen snel weg, Lila is een klein bikkeltje, ze piept nooit snel als ze valt.
Na dit schrik moment en dat we zagen dat het verder ok ging met Lila bestelden we ons eten. Dat is altijd heerlijk bij Manolo. Toen we op de foto gingen mochten we geen cheese of queso zeggen maar we moeten Manolo zeggen, haha dat is te zien aan onze mondjes.
Vandaag is het een feestelijke dag, want Lesley is 60 jaar geworden! Iedereen ging druk in de weer met het versieren van de tafel. Slingers ophangen, ontbijtspullen op tafel zetten en de eitjes werden gebakken door mijn moeder.
In plaats van een taart uit de supermarkt , die vonden we er helemaal niet lekker uitzien, kochten we een cake. Versierd met kaarsjes van 60 en daarna nog afgewerkt met slagroom om het extra feestelijk en smakelijk te maken.
En toen kwam het feestvarken naar buiten. Een feesthoedje werd gelijk op zijn hoofd gezet. Iedereen ging luidkeels zingen. In maarliefst 3 talen: Nederlands, Engels én Spaans werd Lesley toegezongen.
Lesley zat te stralen. Wat is het toch leuk om zijn verjaardag met de hele familie te vieren.
Hij kreeg super leuke cadeautjes, allemaal belevenissen! Dus veel plezier weer voor de boeg.
Na het ontbijt bedacht ik me, we hebben nog een meloen-luchtbed in de studio liggen! Die werd opgeblazen en bij alle andere opblaasdingen in het zwembad gegooid.
En toen gebeurde het. Op zijn 60ste verjaardag werd Lesley notabene door zijn oudste kleindochter het water in geduwd. Plons! Iedereen lag dubbel. Wat hebben we een plezier gehad. Na een dag zwempret, gingen we ons omkleden voor het feestje. Wat zien de meisjes er toch leuk uit met hun matching jurkjes.
Om 6 uur kwam de ons bekende gitarist op de hacienda dit keer had hij een zanger mee.
En ja hoor, er moest natuurlijk gedanst worden op dit feestje.
We hebben deze gitarist diverse keren gehad. Elke keer neemt hij iemand anders mee. De vorige keer een zangeres, toen een hele band, en nu dus een zanger. Met vol verwachting zaten we klaar tot de eerste tonen klonken.
En wat werden we verrast. Wat had die man een stem! Van Spaanse traditionele liederen tot Spaanse popsongs, wat Engelstalige nummers en als klap op de vuurpijl zelfs een Mexicaans populair liedje. Kippenvel momentje voor de Mexicanen onder ons.
Iedereen deed mee. Meezingen, dansen, of voorzichtig op de stoel meedeinen. Je zag aan iedereen dat ze genoten. Zelfs onze 4 vrienden die nog even langskwamen om Lesley te feliciteren, zaten zichtbaar te genieten.
En onze kleindochters dansten als kleine Spaanse danseressen.
Hun voetjes gingen uitbundig van de vloer. Zo schattig.
Aan het einde van de 2 uur durende voorstelling van de muzikanten, smikkelden we van de paella die onze dochter op de vuursteen maakte. Verrukkelijk wat kan ze dat toch goed!
Wat een heerlijk feest, deze gaat weer in de boeken, om nooit meer te vergeten!
Spaansgeluk 