11 juli 2026

Gelukkig hebben we een avondvlucht, we vliegen pas om half 9, dus we hebben nog een hele dag om alle puntjes op de i te zetten.

Lesley ging nog even wat horretjes voor de ramen doen. Ik ging onze kamer, badkamer, de keuken en bijkeuken schoonmaken. Best een klus hoor in die hitte.

We moesten nog een gasfles omwisselen en reden daarvoor speciaal naar de benzine pomp over de tweede brug in Iznájar, daar is deze maar €18,20 en in Archidona maarliefst €25. Belachelijk dat verschil.

We reden daar rond kwart voor 3 en zagen wat rook in de verte en dachten nog, het zal toch geen brand zijn? Later hoorden we van Rene dat hij het ook zag vanuit zijn huis en dat hij het alarmnummer gebeld had, de brand bleek om half 3 begonnen te zijn. Super goed van hem dat hij gebeld had, daar hadden wij niet eens bij stil gestaan omdat je denkt het zal wel al gemeld zijn. Maar dat weet je immers nooit.

Het bleek een behoorlijk brandje te zijn daar in Rute. Bij de operatie las ik later waren 70 brandweerlieden betrokken, twee brandweerwagens en een medische ondersteuningseenheid, evenals een aanzienlijke luchtmachtinzet bestaande uit twee middelgrote helikopters één zware helikopter, vier vrachtvliegtuigen, twee lichte amfibische vliegtuigen en één coördinatievliegtuig. Het duurde 3 uur voordat het onder controle was. Behoorlijk schrikken allemaal voor de mensen die daar wonen. Ik had onze sleutelbeheerder nog gevraagd hoe het met hem ging want hij woont in dat dorp en gelukkig was hij ok.

Als afsluiter van deze fantastische vakantie gingen we nog even lunchen bij Manolo. Tegenwoordig hebben ze daar alleen tussen de middag nog tapas. Wij zijn daar altijd fan van. Het eet zo leuk en is ook nog eens goedkoop.

Ze hebben altijd een stuk of 6 wisselende tapas op het bord staan en mijn hart maakte een sprongetje toen ik de paella erop zag staan want hoe kun je beter je vakantie afsluiten met zoiets Spaans.

Natuurlijk kon ook het beroemde bananen toetje niet ontbreken samen met een anijsje. Mmh!

Dag mooi huis, we hebben weer van je genoten, tot het najaar maar weer.

De hele zomer zit het vol met gasten. Die gaan zeker ook genieten van dit paradijsje.

10 juli 2026

De schilders waren nog druk bezig, alles wat wit was werd witter. Het ziet er alllemaal zo prachtig uit nu. Wat is het toch een schitterend huis.

Lesley was klaar met de kozijnen en ging de tafeltennistafel weer oppimpen, wat een mooie kleur blauw.

Het is weer klaar voor een lekker potje tafeltennis. Ik heb er maar vlaggetjes boven gehangen, in de hoop dat de vogeltjes er niet op gaan poepen. Ze zitten graag op de electradraad erboven namelijk.

Die tafel is zo’n aanwinst, Arturo en Santiago hadden er ook zo fijn meegespeeld, toen ze hier waren. Ik had hem ooit een aantal jaar geleden als verrassing voor Lesley zijn verjaardag laten maken.

Ik maakte nog wat potjes blauw voor op de studio. De blauwe verf was helaas op, dus maar 1 laag kunnen geven. Maar het staat weer leuk.

We reden nog naar Antequera om de brandblusser op te halen. Hij is weer een jaartje goedgekeurd. Onderweg nog een paar kleine broodje bij de keten 100 montaditos gegeten ontbijt en lunch tegelijk.

Daarna thuis begonnen met alvast wat schoon te maken. Omdat Les de ramen geverfd had moesten deze ook weer van binnen en buiten gelapt worden. Zo blijf je bezig.

Om 7 uur was het tijd om aan te schuiven bij René en Francis. Wederom hadden we een wasmand vol was mee naar vrienden, dit keer beddengoed en handdoeken.

Wat een heerlijk plekje hebben ze in Ventorros. Met het meer van Iznájar helemaal vol en dat prachtige uitzicht zo voor de deur.
5 jaar geleden kochten ze het, midden in coronatijd. Best spannend toen, maar wat is het goed uitgepakt.

Het was zo’n avond zoals we ze het liefst hebben. Goed eten en lekker kletsen.
We hebben ook meteen een afspraak gemaakt. We komen gauw een keer naar hun nieuwe huis in Engeland kijken, vlakbij Luton Airport.

Voor ons was dit alweer onze laatste avond in Spanje van deze vakantie, zij blijven nog even.

9 juli 2026

Imiddels zijn ook de echte schilders bezig, ze starten al om 7 uur in de ochtend en werken tot half 3. Voordat we aankwamen in juni hadden ze al het huis en het terras aan de voorkant geschilderd maar nu moesten ze het nog af maken aan de achterkant, zijkant en de bijgebouwen. Ze werken snel en keurig.

Het doek bij de studio aan de voorkant hebben we weg laten halen, deze was helemaal verkleurd en eronder was het ook vies. Alleen het logo hebben we eruit geknipt en deze op het bord vast gemaakt, volgende keer nog een plankje erbij maar zo is het goed voor nu.

Ik was ook aan het snoeien geslagen en er kwamen wat plekjes tevoorschijn die ook nog wit gemaakt moesten worden, geen probleem voor de schilders zij hadden het in een mum van tijd gedaan.

Lesley was nog druk bezig om de raamkozijnen af te maken. Ik ging voor het wegwijzer bordje, die kon ook weer een likje verf gebruiken.

Het was weer een lekker bezig dagje, we waren van plan zelf te gaan koken maar daar hadden we geen fut meer voor, we reden naar Archidona naar restaurante Arxiduna en aten daar een heerlijk stukje vlees.

Het is een gezellig pleintje, Plaza Ochavada. Kinderen spelen er op hun stepjes of met de bal, mensen kijken er naar de voetbal of drinken gewoon een drankje of eten in één van de vele restaurantjes die daar zitten.

Toevallig kwamen we Marcel, de makelaar, nog tegen die samen met zijn vrouw ook wat kwam eten op het plein. Hij vroeg ons hoeveel jaar we ons huis nu hebben eigenlijk. Bijna 15 jaar alweer zeiden we. Best een tijd zei hij, ik zie in de praktijk dat buitenlandse mensen het meestal maar tussen de 5 en 7 jaar volhouden en dan willen ze weer wat anders. Wij zitten nu al aan het dubbele, het is ook zo’n fijne plek. Wat de toekomst ons brengt? We gaan het zien!

8 juli 2026

Ik had een plannetje gemaakt om de studio te gaan aanpakken. Zo’n grote ruimte en we pleuren er maar van alles in, dat moest opgeruimd worden. Paco gevraagd om de lampjes na te kijken want sinds vorig jaar hadden we er geen licht meer, mijn vader had wel een noodlampje gemaakt maar dat was een tijdelijke oplossing. Gelukkig is dat weer gefixt nu, het bleek een lampje te zijn die sluiting maakte.

Ik heb vuilniszakken met oude kleren weg gedaan. Sommige dingen waren best nog mooi maar in de bijna 15 jaar dat we het huis hebben paste dat gewoon niet meer, elk jaar 1 kilo erbij helaas, nu een Spaanse dame er blij mee gemaakt. Verder oud linnen en oude handdoeken weg gedaan. Ik heb de spulletjes wat verschoven en voila, ineens is het zichtbaar hoe groot het eigenlijk allemaal is.

Lesley ging de huiskamer deur verven en nog wat kozijnen.

Wat is het dan heerlijk na zo’n dagje bezig zijn als er voor je gekookt wordt. We waren uitgenodigd bij Rob en Ibolja. Ze had Indisch gekookt en laat je ons daar nou net wakker voor kunnen maken.

We werden begroet door kleine Kiwi en de podengo’s Sid en Berta.

Sid was door Rob gevonden onder onze bbq, hij was achtergelaten door de jagers en hij was bang zich gaan verstoppen. Dona de poes (vernoemd naar de plaats Archidona) leefde ook in het wild op onze hacienda en zij is de moeder van Frodo en Nero. Dona was zo lief om haar 3 babies aan ons te introduceren, 1 is naar Engelse mensen gegaan en de andere 2 via Nederland nu naar Mexico naar Cheyenne. Frodo lijkt echt op haar. Dona woont nu al een aantal jaar in het paradijs bij Rob en Ibolja.

We zaten zalig in de mooie tuin te eten met overal bloeiende oleanders en we zagen zelfs een mooie dadel palm met prachtige vruchten staan, dat hebben we nog nooit eerder gezien.

Het was super gezellig. We kennen Rob en Ibolja inmiddels alweer 17 jaar. Toen we voor het eerst in Andalusië kwamen sliepen we bij hen in de b&b. Wat vliegt de tijd.

Omdat onze nieuwe wasmachine er nog niet is mochten we gelukkig een wasje draaien bij hun, is toch wat prettiger dan een handwasje.

7 juli 2026

Geïnspireerd op het blauwe pottenstraatje in Iznajar heb ik ook mijn eigen blauwe potten hoekje. De potjes en de wasbak moesten weer geverfd worden. Dat was een mooi klusje voor mij. Smurfen blauw.

Eerst de wasbak gedaan en daarna de potjes die in de hoek komen te staan. Het ziet er weer lekker fris uit.

Lesley was begonnen aan het afschuren van de voordeur en keukendeur en daarna ze weer te beitsen. Ze staan er weer super verzorgd bij.

We hadden wel een beloning verdiend en gingen s’avonds uiteten wederom bij Manolo.

We kozen om te delen de tomaat, artisjok, ansjovis salade en daarna ook om te delen de kip brocheta, die is zo mega groot dat je er makkelijk met z’n twee van kan eten. Toe natuurlijk ons favoriete toetje de tarte de platano, nergens lekkerder dan daar.

6 juli 2026

Nu ik eindelijk de tijd heb om alles goed te bekijken op ons landgoed, zie ik goed wat er nog gedaan moet worden. Maar ik besef ook vooral hoeveel er al gedaan ís.

Onder andere door onze lieve vrienden Rinus en Catrien. Zij zijn hier een tijdje geweest vlak voordat mijn ouders kwamen.

Wat hebben ze hard gewerkt om de buitenplek bij La Calera er weer mooi uit te laten zien! Het beton lag er zo vies bij, maar met de hogedrukspuit hebben ze alles weer spik en span gekregen. Dat is dagen werk geweest.

Ook de buitenkeuken was na de winter erg vies geworden. Dankzij hun harde werken is die nu ook weer helemaal schoon.

Mijn moeder had de kussens er al neergelegd. Voor mij was het nu alleen nog even aanvegen, een doekje erover en alles weer mooi neerzetten. We hebben ook de gordijnen opgehangen en de plantenpotten terug op hun plek gezet om het extra gezellig te maken.

Helaas zag ik wel dat veel plantjes het niet gered hebben. Logisch ook, want ze hebben geen water gehad. Dat is het lastige als je er niet bent.

Maar wat een verschil hebben Rinus en Catrien gemaakt. We zijn ze daar zo dankbaar voor. Lesley heeft ook het bordje weer geplakt want de letters van La Calera waren er af gevallen dus deze hangt ook weer goed op zijn plek.

Naast onze vrienden hebben ook mijn neef Bob en Jolanda met hun vrienden hard gewerkt in de voortuin in mei.
Voor mij is er nu bijna geen onkruid meer om weg te halen. Er staan alleen nog wat kleine dingetjes die ik zo uit de grond kan schoffelen en harken.

Wat een verschil met vroeger! Soms moest ik uren in de tuin doorbrengen om het er een beetje toonbaar uit te laten zien. Echt heel fijn dat er nu al 6 man in bezig zijn geweest.

Maar ik merkte dat we nog méér hulp hebben gehad… en dan niet van mensen.

Want toen ik het raam van onze slaapkamer aan het schoonmaken was, hoorde ik ineens geitenbelletjes. Hé, dacht ik, dat klinkt wel heel dichtbij. Normaal lopen ze een stuk verder achter ons hek.

Ik keek door de bosjes vanuit het slaapkamerraam en zag allemaal oogjes door de olijfboomgaard tevoorschijn komen. Ze stonden gewoon op ons land. Boefjes!

Ik snel naar buiten. Ze schrokken toen ze me zagen en gingen er schuldig vandoor, met de olijftakken nog in hun mondjes.

Ah, dát is dus ook een reden dat er weinig onkruid staat. Die geitjes hebben ergens een doorgang gevonden en zijn lekker gaan snoepen van ons onkruid op ons 22000m2 grond. Er viel genoeg te halen voor ze.

5 juli 2026

Iedereen weet dat als we met z’n twee zijn we eigenlijk niet zoveel zwemmen in het zwembad. Dat komt onder andere dat we altijd druk zijn met klusjes maar ook dat we het zwembad en het terras eromheen netjes willen houden. We weten hoeveel werk dat altijd is, als je namelijk met je zonnebrand het bad gaat inspringen bv moet je daarna de tegels weer poetsen.

Maar vandaag speelden we voor Jacques-Cousteau, er waren namelijk een paar tegeltjes op de bodem losgelaten en die moesten vast geplakt worden. Eerst de duikbrillen zoeken. Les legde de stukjes klaar die geplakt moest worden en smeerde er de speciale lijm op. Hij zei ik ben Jacques wel en duik naar de onderwater wereld, maar voordat hij de bodem raakte dreef hij alweer omhoog, nog een duik adem in en proberen maar weer. Het ging moeizaam. Laat mij maar eens proberen zei ik en dook recht op mijn doel af, ja hoor tegels op zijn plek en drukken maar. Adem halen boven en weer terug. Net zolang totdat alle lege plekjes weer gevuld waren in het zwembad.

Uiteindelijk was ik wel wat duizelig geworden van de hele tijd naar beneden en naar boven zwemmen, het is best een inspanning. Maar blij dat het er weer goed uitziet. Je wilt toch voor je gasten een mooi zwembad hebben.

Om 11 uur kwam Lesley zijn vriend Rene even langs, hij was nu ook in Spanje en was op weg naar Jaén om in een hut te gaan zitten een paar dagen om lynxen te gaan spotten om ze vervolgens te gaan fotograferen.

We vertelden hem ons duikverhaal van die ochtend en hij vertelde dat zijn klusjesman laatst ook iets had moeten repareren onder water en dat zijn maatje hem met een stok onderwater drukte zodat hij niet omhoog dreef. Oh ja dat kan natuurlijk ook daar hadden wij helemaal niet aangedacht. Hij liet de foto’s zien en dat zag er hilarisch uit.

Later stuurde Rene een paar foto’s, de lynx was gespot. Prachtig zeg.

pictures made by Rene de Heer https://naturepics.co.uk/

4 juli 2026

Nog één laatste poging. De wasmachine mocht het nog een keer proberen van mij.

Maar helaas hij is echt stuk. Balen. Waarom nu, waarom had hij het nou net niet een jaartje langer volgehouden.

Dus wat doe je dan? Juist, nieuwe kopen want we hebben ons huis wel een aantal weken verhuurd deze zomermaanden, dus je kan de gasten niet zonder laten.
De vaatwasser kwam ooit uit Iznájar, dus daarheen maar. Eerst even internet gecheckt. Ja, open.
We slingerden door de smalle straatjes van het dorpje, maar terplekke zagen we de luiken dicht.
In Spanje kun je gewoonweg niet op internet tijden vertrouwen, 9 van de 10 keer klopt het gewoon niet.

Plan B: door naar Antequera. Daar zit een Eroski.
Aangekomen bleek er geen Eroski meer, maar een Carrefour. Maar goed, er stonden tientallen wasmachines.
We kozen er eentje met een 9 kilo trommel. Voor als er weer eens een berg handdoeken of bedlinnen doorheen moet.

Bij de kassa vroegen we: “Kunnen jullie hem thuisbezorgen?”
“Ja hoor, voor 20 euro. En we nemen de oude mee.” Nou, dat is nog eens service. Woensdag komt hij.

En toen kwam de vraag om onze gegevens. Telefoonnummer?
Eh… een Nederlands nummer kan niet. Dat pikt ons systeem niet, wat ouderwets is dat! Ik moest een Spaans nummer opgeven. Ik kon ook niet bij het adres laten zetten dat het om Holiday home Hacienda la Suerte ging, dat is makkelijker zei ik want dan kan de bezorger gewoon de gegevens van google maps halen. Nee seniorita dat past ook niet in ons computer systeem. U wordt gewoon gebelt en dan kunt u de chauffeur zeggen hoe hij moet rijden.

Nou toen maar het telefoonnummer van onze sleutelbeheerder gegeven.

Ok alles geregeld dus, woensdag komt hij. Nou zei die verkoper ineens, ik zie in de computer staan, niet deze woensdag maar volgende week woensdag. Grr, ik probeerde nog; Ah we hebben hem snel nodig kan het niet toch eerder? Nee dat kon niet en we moesten er ook maar rekening mee houden dat het ook gerust 2 dagen later kon worden. Wat een gedoe zeg. In Spanje moet je altijd een hoop incasseringsvermogen hebben. Dan maar tijdelijk weer alles op het handje wassen.

Net als vorige week gingen we weer bij los Pajaritos eten op zaterdag avond, alleen nu met z’n twee. Lesley nam dit keer de solomillo en ik de chuleton. We zaten verrukkelijk te eten wat een heerlijke stukjes vlees. Ik ben blij met deze heropening. Heel gezellig ook met de lampjes en aan de wasmachine dachten we niet meer. Dat is wat goed eten met je doet.

3 juli 2026

Een belangrijk klusje deze week: de losse tegeltjes van het zwembad weer vastplakken.
Tegels boven water zijn zo gedaan. Maar zodra ze onder water zitten heb je speciale lijm nodig.

Gelukkig had Elvira een goede tip gekregen van een collega die ook een zwembad heeft. Zo wisten we precies waar we naar op zoek moesten. Op naar Leroy Merlin dus.

Daar pakten we meteen ook nieuwe batterijen voor de rookmelders mee. Wij vervangen ze altijd allemaal tegelijk. Dat scheelt dat vervelende gepiep ieder op een ander moment. En als je een vakantiehuis verhuurt is het gewoon belangrijk om dat elk jaar te doen.

We waren erheen gereden zonder te ontbijten en zonder iets te drinken. Achteraf geen goed idee.
Tussen het zoeken naar schroefjes, lampjes en een nieuwe parasol werden we allebei een beetje duizelig. Tijd voor een pauze dus, bij de cafetaria van de winkel.

Eerlijk gezegd hadden we daar altijd een beetje een oordeel over. Zo’n ongezellig tentje, wie gaat daar nou zitten?
Maar deze keer zaten we er niet voor de gezelligheid, maar omdat het even moest. En die kip kerrie tapas die we erbij namen was verrassend lekker. Soms moet je je vooroordelen gewoon loslaten.

Nog een poging met de wasmachine thuis. Hij begon hoopvol, maar bij het centrifugeren stopte hij er weer mee.
Ik denk dat we afscheid moeten nemen. Had ik dat maar eerder bedacht, dan hadden we in Málaga al een nieuwe kunnen halen.
Morgen probeer ik het nog één keer, laatste poging.

Gelukkig was er ‘s avonds afleiding bij Manolo.
Ik ging voor de gambas pil pil, Les voor de burger. Soms is dat precies wat je nodig hebt.

2 juli 2026

Vroeg ging het wekkertje want we wilden onze familie even uitzwaaien natuurlijk. Adios Hacienda la Suerte zeiden ze met pijn in hun hart.

Veel plezier nog samen zei mijn moeder en niet te hard werken hé. Tja dat kan ik niet beloven zei ik want ik zie nog genoeg klusjes.

Eerst maar even het wasmachientje aanzetten zei ik tegen Les en dan maak ik wel een lijstje met klusjes die we nog moeten doen.

Ondertussen deed ik er nieuw beddengoed op en legde nieuwe handdoeken klaar. Elke kamer krijgt ook flesjes water en in de badkamer moet voldoende handzeep, shampoo, verzachter en wasgel staan. Dat krijgen de mensen in ons huis er gewoon bij, als ze het huren.

Terwijl ik mijn to do lijstje zat te maken, hoorde ik het muziekje van de wasmachine.
Ah, klaar. Die ga ik zo ophangen.

Maar 10 minuten later, toen ik naar de wasmachine liep, hoorde ik water lopen.
Huh? Dacht ik. Hij was toch afgelopen?
Nee hoor, hij was gewoon opnieuw begonnen.

Dus ik zette hem op stop en draaide hem naar de afpompen en centrifuge stand.
Nou, niks hoor.

Toen maar uitgezet. Het water aan de onderkant eruit laten lopen en samen met Les hebben we het water uit de kleren gedraaid. Lekker ouderwets, maar wel effectief.
Later nog maar een keer proberen. Misschien was de wasmachine wel te vol dacht ik hoopvol.

Ondertussen reden we naar Antequera, naar Linde. Daar hebben we de brandblusser ingeleverd.
Die moet elk jaar gecontroleerd worden. Dan krijg je een aantekening op het apparaat dat hij weer goedgekeurd is. Het duurt ongeveer een weekje en dan heb je hem weer terug.

Bij de ernaast gelegen megagrote Chinees hebben we ook nog wat spulletjes gekocht die we nodig hebben voor onze klusjes. Daarna weer terug naar de hacienda.

Daar ging Lesley het zwembad stofzuigen en ik ben rondom gaan dweilen.
Lesley spotte een wespennest in een van de plantenpotten en bleef er gelukkig verstandig uit de buurt.

Mijn moeder had vorige week ook al een wespennest geconstateerd. Maar die begon te sproeien met daglicht.
Nou, dat is nou net iets wat je niet moet doen. Want die slimme wespen hebben het gelijk door en waarschuwen hun maatjes om je te gaan aanvallen.

Wachten tot de zon onder is, is het beste om een nest te bestrijden.

Zo bestreed ik, die zelf doodsbang is voor wespen, wespennest nummer 2 die avond toen ze lagen te slapen.

Die avond zijn we lekker thuis op de hacienda gebleven.
Lesley had pasta met zalm met heel veel groenten gemaakt en met crème fraîche en kruiden erdoor.

Het is makkelijk en gezellig om uit eten te gaan, maar mijn privé-chefkok kan er ook wat van.