Het is alweer 10 jaar geleden dat mijn broer en zijn gezin naar Denemarken emigreerden.

Eerlijk gezegd had ik toen nooit verwacht dat hij daadwerkelijk naar Denemarken zou verhuizen. Een paar jaar daarvoor hoorde ik voor het eerst dat ze erover nadachten om naar een ander land te vertrekken, ergens in Scandinavië. Ze hadden bepaalde plannen, maar dat het uiteindelijk een B&B in Denemarken zou worden, kwam voor mij echt als een verrassing.

Natuurlijk was zijn grote zus bezorgd. Had mijn kleine broertje niet een veel te overhaaste beslissing genomen? Zou het allemaal wel goed gaan? Maar al die zorgen bleken gelukkig nergens voor nodig.

Het gezin voelde zich al snel helemaal thuis op hun nieuwe plek. Eerst hadden de kinderen de taal razendsnel onder de knie en daarna volgden hun ouders ook. En zonder enige echte ervaring met het runnen van een B&B, bleek dat ze dit ook nog eens perfect afging. Ze bleken geboren gastheren te zijn. Vrijwel iedereen die bij hen logeerde, liet een lovende recensie achter. En dankzij al die prachtige recensies wisten steeds meer mensen hen te vinden. Gasten uit de hele wereld kwamen naar hun mooie plekje Stilbjerg in Denemarken.

Uiteindelijk werd het zo druk dat ze besloten om geen ontbijt meer aan te bieden en zich volledig te richten op de verhuur van de appartementen. Alle appartementen zijn voorzien van een eigen keukentje, zodat gasten zelf hun maaltijden kunnen klaarmaken.

Dat allemaal naast hun eigen banen runden ze dit bedrijf. Pittig druk voor deze twee bezige bijtjes, maar zelden hoor je ze klagen dat het te veel is. Altijd vrolijk, altijd gastvrij en altijd in voor een praatje.

Nu, na 10 jaar, was het tijd voor een feestje!

Familie en vrienden werden uitgenodigd en ruim 110 mensen kwamen naar het jubileumfeest.

Ook nu weer was alles tot in de puntjes verzorgd. Er stond een grote tent voor het feest op zaterdag, er was een leuke zangeres en er werden pizzaovens met pizzabakkers ingehuurd. De lokale brouwerij, waar Ramon inmiddels een huisvriend is, kwam biertjes tappen. Naast zijn eigen biertje, de inmiddels beroemde ‘Ramonater’, was er speciaal voor het jubileum ook een nieuw biertje gebrouwen.

Zowel op de vrijdag als zondag was er ook typisch Deens eten geregeld voor de familie.

Voor de kleintjes was er een springkussen, dus die hadden natuurlijk de tijd van hun leven.

Fallon en Riley vonden het geweldig en dan heb ik het niet alleen over het springkussen. Ze vinden het superleuk om bij hun Deense familie te zijn en werkelijk alles vinden ze daar interessant. Alle diertjes die er rondlopen zijn natuurlijk helemaal een extra bonus.

Want aan dieren geen gebrek, ze hebben kippen, duiven, ganzen en koetjes en ook nog hondjes en katjes, echt een hele beestenboel.

De tuin staat vol met appelbomen en opa Nico was ondertussen ijverig appelmoes aan het maken.

Wat een geweldig feest was het en door de persoonlijke toespraken van iedereen wist ik ook dat mijn broer en zijn gezin daar niet alleen helemaal ingeburgerd, maar ook nog eens bijzonder geliefd zijn.

Ik vrees dan ook dat ze daar voorlopig nog wel zullen blijven, jammer voor ons, want het is best een eindje rijden. Gemiddeld doe je er met de auto toch zo’n 9 uur over en als je pech hebt en bij Hamburg in de file terechtkomt, zoals onze zoon en zijn gezin overkwam, kan dat zomaar 12 uur worden.

Maar eerlijk is eerlijk: als je ziet hoe gelukkig ze daar zijn, hebben wij daar natuurlijk helemaal vrede mee.

Wij zijn ontzettend trots op mijn kleine broertje en zijn gezin.

Dank jullie wel voor dit gezellige weekend.

Ik schrijf al 15 jaar een blog over onze avonturen in Spanje. Ooit begonnen omdat we zoveel mee maakte in het hele proces en ik het ook uit mijn hoofd moest hebben en dan helpt schrijven mij enorm. Uiteindelijk is Spaansgeluk een soort dagboek geworden van veel dingen die me bezig houden. Het gaat vaak over Spanje wat we daar allemaal voor avonturen beleven maar het gaat ook over onze andere reizen en nu ook regelmatig over onze kleinkinderen want zij zijn super belangrijk in ons leven. Laten we zeggen het gaat over de mooie dingen van ons leven. Net weer geschreven over de kleinkinderen nu weer even over Spanje.

Jullie kunnen wellicht nog wel herinneren dat voordat we weg gingen in juli ineens de wasmachine stuk ging. Het was lastig om er 1 te bestellen bij Carrefour ivm ons Nederlandse telefoon nummer. Nou uiteindelijk hadden we het telefoon nummer van onze sleutelbeheerder opgegeven en hij zou een week nadat we weg waren gebeld worden op woensdag over het bezorg tijdstip, net op tijd voordat de gasten donderdag kwamen dachten we nog. Maar je raadt het al geen wasmachine op de afgesproken dag. Ook een paar dagen later niet. Gelukkig waren de gasten niet moeilijk en erg creatief, ze zetten het programma aan en als hij dan moest centrifugeren, wat ie niet deed omdat dat het euvel was, pompte ze het water af en hingen de was nat op. Met dit weer is het toch in een mum van tijd droog. Uiteindelijk heeft onze sleutelbeheerder gebeld naar de winkel waar dat ding nu bleef, en na een aantal keer ze niet te pakken hebben gekregen eindelijk aan de lijn gehoord dat onze bestelling niet te leveren was en dat we nu zonder bij te betalen een 10 kilo machine kregen ipv een 9 kilo. Maar dat duurde wel weer een weekje pff.

Gelukkig staat er nu een prachtige machine te pronken. De Nederlandse gasten helemaal blij. Ze waren sowieso erg blij vertelden ze bij het uitchecken.

Ze hadden een fantastische vakantie gehad en vonden alles prachtig in ons huis en waren vooral blij dat het zo goed uitgerust was. Nu moet ik zelf ook zeggen hoor, we hebben eigenlijk alles in huis voor een topvakantie. Zelf ervaren we dat wel eens anders als we op vakantie gaan naar een ander vakantiehuis, ze hebben het niet of je moet er extra voor betalen. Het is prijzig tegenwoordig allemaal. Ook voor een 2 persoons hotel kamer of een b&b kamer is het vaak al honderd vijftig euro per nacht hier in Spanje in het hoog seizoen, nu hier zit je voor nog niet eens het dubbele met max 13 personen, er zijn maarliefst 6 slaapkamers, een voor slaapkamer wat super handig is met kinderen, een thee kamer, huiskamer, een ruime eetkeuken en ook nog een apart washok.

Je hebt hier echt veel ruimte met al die terrassen en alles lekker privé en het zalige ruime zwembad is ook echt alleen voor jou gezelschap.

Wij vragen echt een eerlijke prijs. Misschien zijn we niet commercieel genoeg maar eigenlijk wil ik ook helemaal niet zo zijn.

Het is ons huis en mensen mogen daar ook van genieten, net zo als wij dat doen en dan voor een schappelijk bedrag. Wij betalen daar dan weer de schilder voor en de klusjesman en zo als nu een nieuwe wasmachine. Helaas gaat ook veel geld naar het platform waarop je adverteerd, naar de belastingdienst en naar de advocaat die je nodig hebt in Spanje om veel zaken te regelen. Het gaat er allemaal wel wat anders aan toe dan in Nederland dus je ontkomt niet aan hulp van een deskundige. Wij zijn altijd blij als we tevreden gasten hebben gehad. De Engelse gasten die net weer weg zijn waren zo happy dat ze graag weer terug komen vertelde ze, nou dat is super fijn te horen want dit huis is na al die jaren ook een soort kindje geworden en daar ben je trots op.

Te druk gehad om te bloggen want onze dochter en kleindochter waren vanuit Mexico de afgelopen weken in Nederland vakantie aan het vieren. We hebben veel tijd met elkaar doorgebracht.

Fallon is alweer 5 jaar geworden en het was natuurlijk super leuk om dat met iedereen erbij te vieren. Oma en opa zijn zo blij met onze oudste kleindochter, ze is zo’n schatje.

Ze was onwijs verwent.

De rolschaatsen en de fiets waren haar lievelings cadeautjes.

Elvira had weer een geweldige taart gemaakt.

Het feestje vierden we bij de Goudvis met elkaar. De meisjes genoten van deze leuke speeltuin.

Ondanks dat Lila pas in september 2 jaar wordt vierde ze ook al haar verjaardag hier voor de Nederlandse familie en vrienden.

Ook haar prachtige taart was door Elvira gemaakt.

Het feestje werd gegeven in een prachtige tuin. Het was zalig weer deze zomer en we boffen daar maar mee want daardoor konden we veel leuke dingen doen met elkaar de afgelopen weken.

We zijn naar een aardbeien boerderij geweest, waar de kleinste meisjes ipv knippen vooral aan het eten waren.

Ook lekker rennen door de boomgaarden.

Vaak zijn we naar het strand geweest, het is hier dan ook maar 4 km vandaan.

Het was ook dikke pret bij de kinderboerderij, het blijft leuk met al die diertjes.

Er zijn ontelbare ijsjes gegeten door de meisjes, want dat woordje kennen ze als de beste.

Het waren intensieve leuke weken en snik snik nu moeten we Lila en Chey bijna 3 maanden weer missen. Ik vind het steeds moeilijker worden. We houden zoveel van die grietjes en willen ze het liefst zo vaak mogelijk zien. Maar wat zal haar papa Arturo blij zijn meisjes weer te zien!

11 juli 2026

Gelukkig hebben we een avondvlucht, we vliegen pas om half 9, dus we hebben nog een hele dag om alle puntjes op de i te zetten.

Lesley ging nog even wat horretjes voor de ramen doen. Ik ging onze kamer, badkamer, de keuken en bijkeuken schoonmaken. Best een klus hoor in die hitte.

We moesten nog een gasfles omwisselen en reden daarvoor speciaal naar de benzine pomp over de tweede brug in Iznájar, daar is deze maar €18,20 en in Archidona maarliefst €25. Belachelijk dat verschil.

We reden daar rond kwart voor 3 en zagen wat rook in de verte en dachten nog, het zal toch geen brand zijn? Later hoorden we van Rene dat hij het ook zag vanuit zijn huis en dat hij het alarmnummer gebeld had, de brand bleek om half 3 begonnen te zijn. Super goed van hem dat hij gebeld had, daar hadden wij niet eens bij stil gestaan omdat je denkt het zal wel al gemeld zijn. Maar dat weet je immers nooit.

Het bleek een behoorlijk brandje te zijn daar in Rute. Bij de operatie las ik later waren 70 brandweerlieden betrokken, twee brandweerwagens en een medische ondersteuningseenheid, evenals een aanzienlijke luchtmachtinzet bestaande uit twee middelgrote helikopters één zware helikopter, vier vrachtvliegtuigen, twee lichte amfibische vliegtuigen en één coördinatievliegtuig. Het duurde 3 uur voordat het onder controle was. Behoorlijk schrikken allemaal voor de mensen die daar wonen. Ik had onze sleutelbeheerder nog gevraagd hoe het met hem ging want hij woont in dat dorp en gelukkig was hij ok.

Als afsluiter van deze fantastische vakantie gingen we nog even lunchen bij Manolo. Tegenwoordig hebben ze daar alleen tussen de middag nog tapas. Wij zijn daar altijd fan van. Het eet zo leuk en is ook nog eens goedkoop.

Ze hebben altijd een stuk of 6 wisselende tapas op het bord staan en mijn hart maakte een sprongetje toen ik de paella erop zag staan want hoe kun je beter je vakantie afsluiten met zoiets Spaans.

Natuurlijk kon ook het beroemde bananen toetje niet ontbreken samen met een anijsje. Mmh!

Dag mooi huis, we hebben weer van je genoten, tot het najaar maar weer.

De hele zomer zit het vol met gasten. Die gaan zeker ook genieten van dit paradijsje.

10 juli 2026

De schilders waren nog druk bezig, alles wat wit was werd witter. Het ziet er alllemaal zo prachtig uit nu. Wat is het toch een schitterend huis.

Lesley was klaar met de kozijnen en ging de tafeltennistafel weer oppimpen, wat een mooie kleur blauw.

Het is weer klaar voor een lekker potje tafeltennis. Ik heb er maar vlaggetjes boven gehangen, in de hoop dat de vogeltjes er niet op gaan poepen. Ze zitten graag op de electradraad erboven namelijk.

Die tafel is zo’n aanwinst, Arturo en Santiago hadden er ook zo fijn meegespeeld, toen ze hier waren. Ik had hem ooit een aantal jaar geleden als verrassing voor Lesley zijn verjaardag laten maken.

Ik maakte nog wat potjes blauw voor op de studio. De blauwe verf was helaas op, dus maar 1 laag kunnen geven. Maar het staat weer leuk.

We reden nog naar Antequera om de brandblusser op te halen. Hij is weer een jaartje goedgekeurd. Onderweg nog een paar kleine broodje bij de keten 100 montaditos gegeten ontbijt en lunch tegelijk.

Daarna thuis begonnen met alvast wat schoon te maken. Omdat Les de ramen geverfd had moesten deze ook weer van binnen en buiten gelapt worden. Zo blijf je bezig.

Om 7 uur was het tijd om aan te schuiven bij René en Francis. Wederom hadden we een wasmand vol was mee naar vrienden, dit keer beddengoed en handdoeken.

Wat een heerlijk plekje hebben ze in Ventorros. Met het meer van Iznájar helemaal vol en dat prachtige uitzicht zo voor de deur.
5 jaar geleden kochten ze het, midden in coronatijd. Best spannend toen, maar wat is het goed uitgepakt.

Het was zo’n avond zoals we ze het liefst hebben. Goed eten en lekker kletsen.
We hebben ook meteen een afspraak gemaakt. We komen gauw een keer naar hun nieuwe huis in Engeland kijken, vlakbij Luton Airport.

Voor ons was dit alweer onze laatste avond in Spanje van deze vakantie, zij blijven nog even.

9 juli 2026

Imiddels zijn ook de echte schilders bezig, ze starten al om 7 uur in de ochtend en werken tot half 3. Voordat we aankwamen in juni hadden ze al het huis en het terras aan de voorkant geschilderd maar nu moesten ze het nog af maken aan de achterkant, zijkant en de bijgebouwen. Ze werken snel en keurig.

Het doek bij de studio aan de voorkant hebben we weg laten halen, deze was helemaal verkleurd en eronder was het ook vies. Alleen het logo hebben we eruit geknipt en deze op het bord vast gemaakt, volgende keer nog een plankje erbij maar zo is het goed voor nu.

Ik was ook aan het snoeien geslagen en er kwamen wat plekjes tevoorschijn die ook nog wit gemaakt moesten worden, geen probleem voor de schilders zij hadden het in een mum van tijd gedaan.

Lesley was nog druk bezig om de raamkozijnen af te maken. Ik ging voor het wegwijzer bordje, die kon ook weer een likje verf gebruiken.

Het was weer een lekker bezig dagje, we waren van plan zelf te gaan koken maar daar hadden we geen fut meer voor, we reden naar Archidona naar restaurante Arxiduna en aten daar een heerlijk stukje vlees.

Het is een gezellig pleintje, Plaza Ochavada. Kinderen spelen er op hun stepjes of met de bal, mensen kijken er naar de voetbal of drinken gewoon een drankje of eten in één van de vele restaurantjes die daar zitten.

Toevallig kwamen we Marcel, de makelaar, nog tegen die samen met zijn vrouw ook wat kwam eten op het plein. Hij vroeg ons hoeveel jaar we ons huis nu hebben eigenlijk. Bijna 15 jaar alweer zeiden we. Best een tijd zei hij, ik zie in de praktijk dat buitenlandse mensen het meestal maar tussen de 5 en 7 jaar volhouden en dan willen ze weer wat anders. Wij zitten nu al aan het dubbele, het is ook zo’n fijne plek. Wat de toekomst ons brengt? We gaan het zien!

8 juli 2026

Ik had een plannetje gemaakt om de studio te gaan aanpakken. Zo’n grote ruimte en we pleuren er maar van alles in, dat moest opgeruimd worden. Paco gevraagd om de lampjes na te kijken want sinds vorig jaar hadden we er geen licht meer, mijn vader had wel een noodlampje gemaakt maar dat was een tijdelijke oplossing. Gelukkig is dat weer gefixt nu, het bleek een lampje te zijn die sluiting maakte.

Ik heb vuilniszakken met oude kleren weg gedaan. Sommige dingen waren best nog mooi maar in de bijna 15 jaar dat we het huis hebben paste dat gewoon niet meer, elk jaar 1 kilo erbij helaas, nu een Spaanse dame er blij mee gemaakt. Verder oud linnen en oude handdoeken weg gedaan. Ik heb de spulletjes wat verschoven en voila, ineens is het zichtbaar hoe groot het eigenlijk allemaal is.

Lesley ging de huiskamer deur verven en nog wat kozijnen.

Wat is het dan heerlijk na zo’n dagje bezig zijn als er voor je gekookt wordt. We waren uitgenodigd bij Rob en Ibolja. Ze had Indisch gekookt en laat je ons daar nou net wakker voor kunnen maken.

We werden begroet door kleine Kiwi en de podengo’s Sid en Berta.

Sid was door Rob gevonden onder onze bbq, hij was achtergelaten door de jagers en hij was bang zich gaan verstoppen. Dona de poes (vernoemd naar de plaats Archidona) leefde ook in het wild op onze hacienda en zij is de moeder van Frodo en Nero. Dona was zo lief om haar 3 babies aan ons te introduceren, 1 is naar Engelse mensen gegaan en de andere 2 via Nederland nu naar Mexico naar Cheyenne. Frodo lijkt echt op haar. Dona woont nu al een aantal jaar in het paradijs bij Rob en Ibolja.

We zaten zalig in de mooie tuin te eten met overal bloeiende oleanders en we zagen zelfs een mooie dadel palm met prachtige vruchten staan, dat hebben we nog nooit eerder gezien.

Het was super gezellig. We kennen Rob en Ibolja inmiddels alweer 17 jaar. Toen we voor het eerst in Andalusië kwamen sliepen we bij hen in de b&b. Wat vliegt de tijd.

Omdat onze nieuwe wasmachine er nog niet is mochten we gelukkig een wasje draaien bij hun, is toch wat prettiger dan een handwasje.

7 juli 2026

Geïnspireerd op het blauwe pottenstraatje in Iznajar heb ik ook mijn eigen blauwe potten hoekje. De potjes en de wasbak moesten weer geverfd worden. Dat was een mooi klusje voor mij. Smurfen blauw.

Eerst de wasbak gedaan en daarna de potjes die in de hoek komen te staan. Het ziet er weer lekker fris uit.

Lesley was begonnen aan het afschuren van de voordeur en keukendeur en daarna ze weer te beitsen. Ze staan er weer super verzorgd bij.

We hadden wel een beloning verdiend en gingen s’avonds uiteten wederom bij Manolo.

We kozen om te delen de tomaat, artisjok, ansjovis salade en daarna ook om te delen de kip brocheta, die is zo mega groot dat je er makkelijk met z’n twee van kan eten. Toe natuurlijk ons favoriete toetje de tarte de platano, nergens lekkerder dan daar.

6 juli 2026

Nu ik eindelijk de tijd heb om alles goed te bekijken op ons landgoed, zie ik goed wat er nog gedaan moet worden. Maar ik besef ook vooral hoeveel er al gedaan ís.

Onder andere door onze lieve vrienden Rinus en Catrien. Zij zijn hier een tijdje geweest vlak voordat mijn ouders kwamen.

Wat hebben ze hard gewerkt om de buitenplek bij La Calera er weer mooi uit te laten zien! Het beton lag er zo vies bij, maar met de hogedrukspuit hebben ze alles weer spik en span gekregen. Dat is dagen werk geweest.

Ook de buitenkeuken was na de winter erg vies geworden. Dankzij hun harde werken is die nu ook weer helemaal schoon.

Mijn moeder had de kussens er al neergelegd. Voor mij was het nu alleen nog even aanvegen, een doekje erover en alles weer mooi neerzetten. We hebben ook de gordijnen opgehangen en de plantenpotten terug op hun plek gezet om het extra gezellig te maken.

Helaas zag ik wel dat veel plantjes het niet gered hebben. Logisch ook, want ze hebben geen water gehad. Dat is het lastige als je er niet bent.

Maar wat een verschil hebben Rinus en Catrien gemaakt. We zijn ze daar zo dankbaar voor. Lesley heeft ook het bordje weer geplakt want de letters van La Calera waren er af gevallen dus deze hangt ook weer goed op zijn plek.

Naast onze vrienden hebben ook mijn neef Bob en Jolanda met hun vrienden hard gewerkt in de voortuin in mei.
Voor mij is er nu bijna geen onkruid meer om weg te halen. Er staan alleen nog wat kleine dingetjes die ik zo uit de grond kan schoffelen en harken.

Wat een verschil met vroeger! Soms moest ik uren in de tuin doorbrengen om het er een beetje toonbaar uit te laten zien. Echt heel fijn dat er nu al 6 man in bezig zijn geweest.

Maar ik merkte dat we nog méér hulp hebben gehad… en dan niet van mensen.

Want toen ik het raam van onze slaapkamer aan het schoonmaken was, hoorde ik ineens geitenbelletjes. Hé, dacht ik, dat klinkt wel heel dichtbij. Normaal lopen ze een stuk verder achter ons hek.

Ik keek door de bosjes vanuit het slaapkamerraam en zag allemaal oogjes door de olijfboomgaard tevoorschijn komen. Ze stonden gewoon op ons land. Boefjes!

Ik snel naar buiten. Ze schrokken toen ze me zagen en gingen er schuldig vandoor, met de olijftakken nog in hun mondjes.

Ah, dát is dus ook een reden dat er weinig onkruid staat. Die geitjes hebben ergens een doorgang gevonden en zijn lekker gaan snoepen van ons onkruid op ons 22000m2 grond. Er viel genoeg te halen voor ze.

5 juli 2026

Iedereen weet dat als we met z’n twee zijn we eigenlijk niet zoveel zwemmen in het zwembad. Dat komt onder andere dat we altijd druk zijn met klusjes maar ook dat we het zwembad en het terras eromheen netjes willen houden. We weten hoeveel werk dat altijd is, als je namelijk met je zonnebrand het bad gaat inspringen bv moet je daarna de tegels weer poetsen.

Maar vandaag speelden we voor Jacques-Cousteau, er waren namelijk een paar tegeltjes op de bodem losgelaten en die moesten vast geplakt worden. Eerst de duikbrillen zoeken. Les legde de stukjes klaar die geplakt moest worden en smeerde er de speciale lijm op. Hij zei ik ben Jacques wel en duik naar de onderwater wereld, maar voordat hij de bodem raakte dreef hij alweer omhoog, nog een duik adem in en proberen maar weer. Het ging moeizaam. Laat mij maar eens proberen zei ik en dook recht op mijn doel af, ja hoor tegels op zijn plek en drukken maar. Adem halen boven en weer terug. Net zolang totdat alle lege plekjes weer gevuld waren in het zwembad.

Uiteindelijk was ik wel wat duizelig geworden van de hele tijd naar beneden en naar boven zwemmen, het is best een inspanning. Maar blij dat het er weer goed uitziet. Je wilt toch voor je gasten een mooi zwembad hebben.

Om 11 uur kwam Lesley zijn vriend Rene even langs, hij was nu ook in Spanje en was op weg naar Jaén om in een hut te gaan zitten een paar dagen om lynxen te gaan spotten om ze vervolgens te gaan fotograferen.

We vertelden hem ons duikverhaal van die ochtend en hij vertelde dat zijn klusjesman laatst ook iets had moeten repareren onder water en dat zijn maatje hem met een stok onderwater drukte zodat hij niet omhoog dreef. Oh ja dat kan natuurlijk ook daar hadden wij helemaal niet aangedacht. Hij liet de foto’s zien en dat zag er hilarisch uit.

Later stuurde Rene een paar foto’s, de lynx was gespot. Prachtig zeg.

pictures made by Rene de Heer https://naturepics.co.uk/