Drama vlucht van Ryan Air

Na ons komen er nog gasten in oktober, ik hoop dat ze net zo’n mazzel hebben als wij qua temperatuur.

Terug hebben wij een avondvlucht en mijn schoonzusje een middagvlucht. Terwijl Lesley zijn zus naar het vliegveld bracht ging ik de binnen en buitenboel nog even extra soppen.

Het huis moet toch weer netjes zijn. We hebben zelfs een mooi nieuw kleed gekocht. Hebben wij zelf in de winter als we komen ook warme voetjes.

Lesley was net weer terug toen we gebeld werden door zijn zus, haar vlucht was door Ryan-Air gecanceld, ze stond al voor de gate! Iets met piloten die er niet waren. Er was niemand aanwezig om de gestrande passagiers in goede banen te leiden. Echt heel slecht. Al het andere personeel op de luchthaven deed ook alsof hun neus bloedde, niet hun verwantwoordelijkheid, zoek het maar uit waar je moet zijn.

Wij hebben echter wel pijlsnel gehandeld toen we het hoorden en voor haar de zelfde avond vlucht geboekt als wij, alleen 7x zo duur. Gelukkig waren we net op tijd want een minuut later en onze vlucht was ook vol. Ik was nog niet klaar met de schoonmaak maar zodra dat klusje ook geklaard was reden we naar de luchthaven.

Transavia vloog gelukkig prima op tijd. Mijn schoonzus gaat een dikke klacht indienen, want uren wachten op de luchthaven zonder iets te eten en drinken aangeboden te krijgen was niet echt leuk en gelukkig hadden wij de vlucht geregeld voor haar want van Ryan-Air was nog steeds niemand te bekennen.

Lazy sunday

Voor ons was deze dag ook de laatste volle dag van onze 10 daagse oktober break. Zo jammer dat het altijd zo snel om gaat. Ik zou hier wel maanden kunnen blijven.

Toch lijkt het me ook niet ideaal om hier permanent te wonen, denk dat ik toch wat meer reuring nodig heb en trouwens er moet ook geld verdiend worden om dit allemaal te bekostigen. Nu op deze lazy sunday nog maar even genieten van ons prachtige huis en de omgeving.Vanwege de droogte hoorden we dat de mensen in de dorpjes naast ons geen onbeperkte toegang tot water uit de kraan meer hadden. De voorraad water flessen uit de supermarkt ging dan ook super snel.

We wilden wel even gaan kijken hoe het meer er bij Iznajar bij lag, dat was echt schrikken, in al die jaren dat we hier komen hebben wij het nog nooit zo laag gezien.

Toch was het heel bijzonder om te zien, laten er maar snel een paar buitjes vallen zodat het weer aangevuld wordt. (Wel pas als wij weg zijn haha) We gingen even een drankje doen bij het strandtentje en genoten van het vakantiegevoel wat je hier extra hebt door de geur van de dennebomen.

We zaten te praten over ons dilemma, waar gaan we eten vanavond, het stationnetje, Pajaritos of de Italiaan in Loja.

En het werd—— Het stationnetje, Meson Estacion de Salinas. Er stond wat wind die avond daardoor gingen we binnen zitten. We werden verwend door de boss himself de goedlachse vader Manolo. Alles smaakte weer top.

Super relaxt

Het helpt altijd extra goed om je te relaxen als het weer ook goed is. Nou over dat weer echt niks te klagen 15 oktober en 28 graden ongelofelijk.

We begonnen met een lekker ontbijtje, daarna even lekker wat lezen bij het zwembad en daarna moesten we toch echt even naar de Chinees, de winkel van sinkel van Spanje. Ze hebben er super veel en ik kom tot ergenis van Lesley altijd met iets naar buiten.

Daarna even naar het gezellige pleintje van Archidona, waar we ons terug wanen in de Romeinse tijd. Zo oud is het niet hoor maar het ziet er zo mooi uit dat je het gevoel hebt jaren terug te zijn in de tijd.

De tapas bij Uno de Ocho worden prachtig opgedient, waardoor je nog meer zit te genieten.

Daarna terug naar huis om nog even te genieten van het prachtige licht wat op de bergen schijnt. Ook al ben je hier maar 1 dag je voelt de rust in je lijf terug komen zei mijn schoonzusje. Goed te horen.

Natuurlijk stond er die avond een Manolootje in onze planning.

 

Spontane visite

Soms wil je even iets anders aan je hoofd en dan is het heerlijk om er even tussenuit te gaan. Ik appte mijn schoonzusje, kom gewoon een weekendje langs. Ja maar, was het antwoord en er volgende een hoop onderbelangrijke tegenwerpingen. Niet zeuren gewoon doen. Ze stapte uit haar comfortzone en kwam!

Super leuk. Op weg naar het vliegveld kocht Lesley nog een paar nieuwe stoelen erbij en ik bleef thuis om de late night snack klaar te maken. Pas om half 12 kwamen ze thuis en zo zaten we nog heerlijk tot 2 uur buiten. Even wat anders dan in Nederland waar ze de winterjassen alweer uit de mottenballen gehaald hebben.

Villanueva de Algaidas

We zijn inmiddels al 4 weken terug uit Spanje, maar als ik dan het weer hier zie denk ik met weemoed terug. Het was zo ontzettend lekker in oktober. Ik realiseer me echt heel goed dat het pure luxe is dat we een tweede huis in het buitenland hebben waar we zo nu en dan naar toe kunnen gaan.

We hebben het huis nu ruim 5 jaar en toch vind ik het leuk om elke keer erop uit te gaan om nieuwe dingen te ontdekken in de omgeving. Zo waren we naar het dorpje Villanueva de Algaidas gereden. We waren er wel eens doorheen gereden maar nog nooit gestopt. Het is een dorpje aan de andere kant van de berg Pedroso waar ongeveer 4500 mensen wonen. Rondom de wegen langs ons huis zijn er wel 5 verschillende routes om er te komen. Alle routes zijn door de olijfboomgaarden. De core business van deze streek.

We kozen heen voor de route vanaf de snelweg de A92. Het is een klein dorpje met in het midden een lange straat waar een aantal barretjes zitten. We kozen de drukste uit om wat te eten. Het is totaal geen toeristische plek daarom moet je daar gaan zitten waar de Spanjaarden zitten, die kijken namelijk niet naar hoe het eruit ziet maar naar hoe lekker het eten is. Het bleek een erg leuk en gezellig plekje te zijn vlak naast de prachtige Bougainvillea plant die deze tijd van het jaar enorm mooi staat te pronken.

Bij het restaurant hadden ze een tapas kaart, wat trouwens ook niet vaak voorkomt in deze regio want meestal staan de tapas gewoon met een krijtje op het bord geschreven achter de bar. We kozen er een aantal uit en we hebben zo zalig geluncht. Weer een aanradertje erbij. Terug reden we helemaal door de olijfboomgaarden en zagen dat de eerste mensen al aan het plukken waren. We reden onder de hogesnelheidtrein door deze gaat van Malaga naar Antequera. Wat een hoogte, best bijzonder om er zo onder te staan. Na ongeveer 20 minuutjes genoten te hebben van het landschap waren we weer thuis.

 

Feest in Tapia

We zitten met ons huis ongeveer 2 kilometer van het kleine dorpje Villanueva de Tapia af.

Er wonen hier 1700 mensen. Eigenlijk is hier niks spannends te beleven. Er zitten 4  kleine totaal geen toeristische barretjes. Een stuk of 3 kleine buurt supertjes, soms ook wel Tabacos genoemd, daar kun je vroeg in de ochtend wat vers brood halen.

Je hebt er een installatiebedrijfje voor al je gereedschap, hebben ze het niet op voorraad dan kunnen ze het wel bestellen voor je. Er zit een apotheek. Er zitten 3 banken!!!! Dat is in Nederland een zeldzaamheid geworden zeker in een klein dorpje. Het gemeentehuis zit er en het postkantoor zit in het zelfde pand en deze is alleen tussen 9 en 10 open en soms, je weet echt niet wanneer, is hij nog een uurtje open in de middag.

Normaal is het dus een slaapdorpje, waar je alleen het echte Spaanse leven meemaakt. Behalve met de Feria.

Het begint al als je het dorp komt inrijden, de agenten regelen het verkeer, op werkelijk elke hoek van de straat staat er 1 die zegt welke kant je moet oprijden. Overal staan auto’s geparkeerd, schijnbaar komen alle mensen uit de omliggende dorpjes dus ook op bezoek, of misschien zijn het wel familieleden of mensen die ook ooit in het dorpje gewoond hebben. Iedereen is netjes gekleed, sommige vrouwen hebben zelfs hun mooiste echte Spaanse jurk aan getrokken. Waar loopt iedereen nu zo voor uit zal je denken. Nu dit keer was het het feest van het vee. Er staan wat geiten en paarden, verder is er een markt, met veel tasjes kraampjes, fout kinder speelgoed en verder nog wat meer prullen, eigenlijk geen eens een leuke markt.

In de sporthal stonden allemaal eettentjes van lokale producten, zoals kaas, worst, koekjes, bier dat was dan nog wel grappig. Maar het leukste vonden we dat er midden op een pleintje een hele grote pan stond met vlees erin, wat terplekke klaar gemaakt werd. Iedereen stond in de rij. Dus wij dachten dat willen wij ook meemaken. Na een uur in de rij te hebben gestaan kwamen we bij een punt aan waar we een bonnetje moesten kopen voor de maaltijd, voor slechts voor €1 kon je een bakje krijgen met vlees en stokbrood. De biertap die ernaast stond was kapot gegaan. (Zou dat de reden zijn dat Spanjaarden zelf vaak graag uit een flesje drinken?) We gingen toch maar even googelen wat het allemaal betekende wat er op het bonnetje stond. Oh jee een stoofpotje van lamsvlees. Laten we allebei nu niet van lamsvlees houden, haha. Maar we stonden nu zolang in de rij dat we het maar gewoon moesten proberen. Het was een gekakel van jewelste in die rij, iedereen nam de laatste nieuwtjes door. Wel heel grappig, je merkt dat je als Hollander best lang bent vergeleken bij al die kleine Spanjaarden, we keken over iedereen heen.

Ik moet zeggen het was best te doen dat stoofpotje. Het sausje was erg lekker maar de belevenis was waar we het voor deden en dat was geslaagd. Dit feest in ons dorp, zo tussen de locals, zullen we niet snel meer vergeten.

Stenen, stenen en nog eens stenen

Ons hele land ligt er vol mee, stenen, stenen en nog eens stenen, grote keien, kleine stenen en kiezels, oranje, bruin en wit we hebben ze in alle soorten en maten. Ons huis ligt onderaan de berg Pedroso en dat is 1 grote rots. Vroeger verdienden de bewoners geld met de stenen. Ze waren super slim.

Ze hadden twee steenovens gebouwd. Naturlijk gebouwd van keien en in deze ovens kookten ze de stenen, deze stenen bevatten kalk en de kalk die eraf kwam was wit en dat verkochte ze weer aan de dorpsbewoners die daar hun huizen mee wit kalkten. Een mooi proces.

Ik vervloek die stenen wel eens, vooral als ik een gat in de grond wil maken, er is gewoon niet door heen te komen. Maar soms ben ik ook heel blij met deze stenen want je kan er mooie randjes mee maken rondom je tuin, of rondom de bomen, het staat heel decoratief en natuurlijk.

Maar dat niet alleen het is ook heel mindfull. Stenen zoeken, stenen tillen en verplaatsen. Je maakt er niet alleen je hoofd mee leeg maar het is ook nog eens een goede work-out. Bukken, tillen en lopen. Het is een oer bezigheid. Onze voorouders zullen dat ook zo gedaan hebben, je gaat erop uit om spullen te verzamelen om er je verblijf mee te bouwen. Daarna ga je op jacht om je eten te zoeken die je vervolgens op een vuurtje gemaakt in een rondje van stenen en takjes klaar maakt en daarna slaap je in een van stenen gemaakt huis en de volgende dag herhaal je het weer.

Ik had bedacht, als ik nu ook elke dag een uurtje of wat een aantal stenen ga verplaatsen, daarna op zoek ga naar eten, lees een leuk restaurantje, dan kan ik daarna heerlijk slapen in mijn mooie stenen huis. Geweldig bedacht toch!

Een Italiaan in Spanje

We hadden gehoord dat gasten van onze vrienden een zeer goede Italiaan ontdekt hadden in Loja: Restaurant Atracon, nu dat wilden wij ook wel eens proberen. Het was even zoeken maar het was absoluut de moeite waard. Je kunt buiten zitten op het grote terras maar binnen en dat is vrij ongewoon voor Spaanse restaurants, zag het er super gezellig uit en je hebt uitzicht over de vallei, super leuk met al die lampjes.Toen we kaart kregen hadden we keuze stress. Er stonden tientallen verschillende soorten pizza’s op. Te krijgen in 4 varianten, klein, medium, groot en extra groot.  Verder stonden er nog tientallen pasta gerechten en ook nog gewoon vlees en vis stonden er op het menu. Zullen we de medium pizza nemen en dan beginnen met een voorgerecht zeiden we eerst tegen elkaar. Maar we dachten toen laten we eerst maar eens kijken wat we krijgen, we kunnen altijd nog iets extra’s bestellen. Toen de pizza kwam werden we aangenaam verrast, wat een super belegde pizza was dat zeg en dat voor maar 8 euro. Ongelofelijk, hij was verrukkelijk. Ik kreeg hem niet eens op en toen werd er ook nog gevraagd of ik hem mee naar huis wilde nemen, een super service. Dit restaurant houden we erin! Toppertje erbij.

Een aanlopertje

Ineens was hij er, een schattig klein hondje met flappies en trouwe honden oogjes. Hij had wel een halsbandje om maar geen adres eraan. Hij had dorst, ik had hem wat water gegeven. Nooit voeren zeg ik altijd tegen mijn gasten want je kan de zwerfhondjes en katjes toch niet houden en anders raken ze gewend aan jouw voedsel en na 2 weken ben jij weer weg. Maar wat moeilijk is dat zeg. Ik zag dat hij honger had en ik zag ook dat hij mensen gewend is. Wat moeten we nu met hem. Ik ging in de tuin werken en overal waar ik heen liep hij met me mee. We hadden wat olanders erbij gekocht en toen ik deze aan het planten was en in de aarde aan het wroeten was hielp hij mee. Wat een schatje. Ik dacht weet je wat ik lok hem met een stukje vlees door de open toegangspoort heen en sluit dan snel het hek. Misschien gaat hij dan zijn baasje wel zoeken. Maar het slimme beestje wist een klein holletje onder het hek te vinden en stond zo weer kwispelend voor mijn neus.

Ik dacht ik vraag vrienden van ons die hondenliefhebbers zijn of ze misschien nog een plekje voor hem hebben. Maar zij hebben al 5 honden en hoe graag ze ook willen helpen enough is enough. Ik kreeg een telefoonnummer waar je vermiste honden naar toe kan brengen. Ik dacht we kijken het nog even aan en anders gaan we morgen naar de dierenarts om te kijken of hij een chip heeft en zo niet bellen we het telefoonnummer wat we gekregen hadden.

Maar na de nacht was hij ineens weg, we hadden dus maar voor 1 dag een vriendje gehad. Er lagen alleen wat drolletjes als herinnering aan zijn aanwezigheid op het terras!

Een dagje inkopen doen

Wie neemt er nu een tafelkleed mee? Ik kan hem nergens vinden tenminste.  Gloednieuw gekocht in juni voor 30 euries. Foetsie. Verder zijn de theedoeken ineens gehalveerd. Glazen en soepkomen gaan we weer aanvullen. Sommige krukjes staan niet zo stevig meer, maar dat wijd ik voor een groot deel ook aan de levensduur. Maar enfin nieuwe buiten stoelen moeten er komen. Zo nog een aantal dingetjes. Op naar de Ikea en de Bauhaus en andere woonwinkels. Ik ben heel blij met mijn nieuwe stoeltjes, mijn nieuwe paarse hangmat en mooie lavendel tafelkleed. 

Daarna lekker lunchen aan het strand van Playa los Alamos wat op een steenworp afstand ligt van het shopping gedeelte Plaza Major, ondanks het lekkere weer was er niet veel open meer op dit strand.

S’avonds hadden we lekker thuis gegeten en dat is zeker geen straf met de muziek afgespeeld op de wireless bluetooth speaker van dr Dre, cadeautje van mijn schoonzusje. De lampjes in de bomen die schijnen door de takken en de kaarsjes aan op tafel, een lekkere wijntje erbij, perfect gewoon. Wat een magische avond.