Vandaag de grote dag, de dag dat we 1 van de 7 nieuwe wereld wonderen gaan bekijken. Dit is de reden dat we 3 nachten naar Valladolid zijn gekomen, alhoewel Chichén Itzá toch nog 45 minuten rijden er vanaf ligt. Mijn vader wilde Chichén Itzá heel graag een keer bezoeken en stond al een tijdje op zijn verlanglijstje.

Chichén Itzá is zo bijzonder vanwege de bouwwerken met een unieke combinatie van astronomie en wiskundige precisie gemaakt door de Maya’s en de tolteken.

De Kukulkan-piramide (El Castillo) is het hoogte punt. Het bouwwerk was gewijd aan de god Kukulcán, de Gevederde Slang. Met een bepaalde zonstand zie je de slang verschijnen op de tempel, het is natuurlijk geen echte slang, maar een schaduw die op een slang lijkt.

In de 7e eeuw na Christus werd het complex gebouwd maar vanaf de 13e eeuw begon de Maya stad in verval te raken.

De latere afstammelingen van de Maya bevolking hebben altijd van het bestaan geweten. Maar het is herontdekt door een ontdekkings reiziger in 1841 die de ruïnes in kaart heeft gebracht en zo het onder brede aandacht van archeologen en onderzoekers bracht.

Vanaf de late 19e en begin 20e eeuw begonnen uitgebreide opgravingen en werd alles schoongemaakt zodat het toonbaar werd voor publiek. In 1988 werd het opgenomen op de UNESCO-Werelderfgoedlijst en in 2007 verkozen tot een van de zeven moderne wereldwonderen en wij waren daar nu, hoe bijzonder.

We vertrokken om 7 uur in de ochtend om op tijd aan te komen. Toen ik kaartjes kocht bleken op zondag Chey en Lila gratis te zijn omdat ze een Mexicaanse id hebben en opa was ook gratis omdat hij in een rolstoel zit.

Heel fijn dat we zo vroeg waren, het was rustig en nog niet zo warm. Overal om je heen hoorde je geklap want als je namelijk voor de tempel staat weerkaatst het geluid en lijkt het net of je de quetzal vogel hoort en die vogel was erg belangrijk voor de Maya’s

De kraampjes werden nog opgezet door de locale mensen met toertische prullen (waarvan wij er natuurlijk ook een paar gekocht hebben). We konden rustig alles bekijken.

Uiteindelijk hebben we ruim 2 uur erover gedaan en toen vonden we het tijd om weer weg te gaan. Ineens was het namelijk heel druk geworden en dat was ook goed te zien op de parkeerplaats, waar er vele toeristen bussen stonden en ze bleven maar aan komen rijden. Net op tijd weg voordat de massa er was.

Eenmaal terug in het stadje Valladodid gingen we wat drinken in één van die gezellige binnen tuintjes. Mijn moeder heeft haar favoriete drankje ontdekt, de horchata, een drankje gemaakt van rijstewater met suiker en kaneel. Totaal anders dan de Spaanse variant. We besloten gewoon thuis te gaan lunchen. Ik haalde bij een stalletje op straat verse mango stukjes, bij de bakker verse broodjes en mijn moeder bakte een eitje voor ons en Lesley maakte guacamole.

Lekker de hele middag chillen op onze billen in het fantastische vakantie verblijf La Pausa.

Om 8 uur gingen we er weer eropuit, we gingen op zoek naar een plek met live muziek en vonden een plek zonder veel toeristen met een goede band.

Lila voelde ineens erg warm aan en was wat hangerig. Chey besloot eerder naar huis te gaan. Na een aantal nummers van de band besloten wij toch ook maar weg te gaan, niet omdat de muziek niet goed was maar omdat de menu kaart volgens mijn vader niet lekker was, nee hoor hij is niet moeilijk, haha. Hij wilde net als gisteren weer een burrito eten bij het zelfde tentje en deze lag toevallig naast de tent waar we nu zaten. Nou vooruit dan maar, vanuit de tuin hoorden we toch de band nog spelen. Lekker sfeertje hoor het was weer een enerverende dag geweest vol belevenissen.

We ontbeten thuis in onze mooie vakantie villa en begonnen de ochtend relaxt.

Helaas moest Arturo weer aan het werk dus hij had de vroege Ado bus naar Cancun.

Wij gingen Valladolid centrum ontdekken en liepen wat rond door de gezellige straatjes.

Ik ben weg van dit stadje, overal gekleurde geveltjes en veel murals en daar achter verrassende tuintjes. Ik hoorde mijn vader zeggen dat ze bij veel huizen wel wat vaker mogen verven, maar hier ziet het er juist goed uit, vind ik.

Vergeet niet dat Mexico een vrij arm land is zei ik en als je de keuze hebt tussen een pot verf of tortillas op de plank zou ik het ook wel weten. Natuurlijk besteden de mensen die een restaurant of winkeltje runnen wel meer geld aan een goed geverfd huis, maar de gewone man heeft die centjes gewoon niet, de meeste mensen die in de horeca werken verdienen maar zo’n €400 euro omgerekend per maand. Soms moet je niet met je Nederlandse (rijke, luxe) ogen kijken naar dingen, het is hier zo anders.

Wij hebben het zo goed in Nederland dat we het ons kunnen permitteren om hier naar toe te gaan op vakantie, ik geniet daarom hier vollop van alles wat we meemaken.

We besloten dit keer wat gezonder te gaan lunchen om zo ook wat vitamine binnen te krijgen.

De Mexicaanse bowl zag er zalig uit, het was gelukkig niet al te warm in het restaurant, de temperaturen zijn in dit stadje zeker 6 graden hoger dan in Cancun. Vandaag was het 34 graden.

Restaurant Yerbabuena del Sisal was erg kind vriendelijk en schoof gelijk een klein tafeltje erbij zodat Lila kon kleuren.

Het is echt fijn dat we ook de rolstoel mee hebben want zo kan opa ook rustig genieten van al het moois, met alleen een rollator mee hadden we nooit zoveel gezien als nu.

Tegenover het restaurant staan de letters van de stad, altijd een leuk foto momentje.

Chey, Lila, mijn moeder en ik gingen smiddags nog wat boodschapjes doen. Overal vindt je de Oxxo maar dat is echt voor wat kleins, wij reden door naar de Chedraui en daar vind je alles. Geld cash pinnen is lastig hier want niet overal staat het tekentje van maestro op de automaat en om nu cash met je creditcard te pinnen kost te veel, ik heb er tot nu toe nog niet 1 gevonden waar het lukt daarom zolang maar met mijn creditcard alles betalen in de restaurants, gelukkig had ik nog wel wat cash van mijn vorige reis over.

Om 8 uur was het weer tijd voor het avondeten, we gingen op zoek naar een gezellige buitenplek met live muziek, maar toen we net aan tafel schoven was de band gestopt en maakte deze plaats voor een show. Lila die eerst vrolijk rond rende door het restaurant was nu ineens erg rustig, ze was helemaal geïmponeerd door de Maya krijgers uit de show die op een schelp bliezen, rook maakte, schreeuwde en vuur gingen spugen. Ze vond het spannend maar ook erg leuk zagen we.

Super om dit mee te maken. Iedereen at wat kleins behalve mijn vader, hij heeft altijd trek en is nu groot fan van de burrito.

Na het eten liepen we naar het klooster waar ook een lichtshow geprojecteerd was op de muren. Iets minder spectaculair dan op de kathedraal maar ook erg leuk om te zien. Morgen moeten we vroeg op, we gaan een vinkje afstrepen op de bucketlist van mijn vader.

Nadat we uitgecheckt waren bij ons appartement waar we 3 nachtjes zijn verbleven reden we door naar Mercado 28 om te ontbijten. Mexicaanser kan het eigenlijk niet. Je kan kiezen uit een aantal ontbijt pakketten, bij alles zit een vers glas jus, fruit en Mexicaanse koffie (zoet kaneelachtige smaak). Sommige van ons kozen voor een ei variant, andere voor pannekoeken en andere voor enchiladas, dat is een gevulde mais tortilla met vlees, bedekt met een rode saus van tomaat en peper.

Na het eten liepen we een rondje over de kleurrijke markt.

Je vindt daar allemaal kraampjes met oa kleding, souvenirs en tequila.

Opa kocht voor zich zelf een mooi peper en zout stelletje van een Mexicaans vrouwtje en mannetje met een sombrero.

Cancun hebben we nu een beetje laten zien aan mijn ouders en nu 2.5 uur rijden door de jungle heen, het binnenland in naar Valladolid. Dit kleine stadje ligt in de staat Yucatán en daar is het 1 uur vroeger. Oeps dat waren we even vergeten. We besloten eerst te gaan lunchen bij Burrito Amor.

We aten ieder een zalige gezonde burrito met rijst, bonen, tomaat, advocado met vlees of vis naar keuze, gerold in een bananen blad.

Opa keek ernaar en dacht wat krijg ik nu weer voorgeschoteld maar hij vond het verrassend lekker, alleen vond hij het niks dat ze daar geen bier verkochten.

In Valladolid vind je overal van die leuke witte stoeltjes, maar daar zit een verhaal achter. Ze zijn ontworpen door een vader die voorzichtig was met zijn dochter, ze mocht wel daten maar niet pal naast elkaar zitten, dit was een veilig afspraakje.

Onze vakantie villa voor de komende 3 dagen lag op 4 min. rijden van het restaurant. Parkeren kon voor de deur. Toen we binnen kwamen was iedereen onder de indruk van de mooie inrichting van het huis, super stylvol allemaal.

Een prachtige keuken, mooie buitenplek en 3 mooie grote slaapkamers met ieder een eigen badkamer.

Lila en chey gingen gelijk even zwemmen en de rest ging even chillen onder het genot van een drankje, voor opa natuurlijk een biertje en de rest aan de electrolit (een vocht aanvullend drankje).

De locatie van onze villa was perfect midden in het centrum op slechts 10 min lopen van het grote plein. Wat zo leuk hier is dat je achter de voordeur van een restaurant niet ziet wat er allemaal nog achter ligt.

Zo nu ook, we liepen door een ogenschijnlijk saai restaurantje zo door naar achter en kwamen verrassend in een prachtige tuin uit waar we werkelijk zalig gegeten hebben, conchita pilbil.

Iedereen zat enorm te genieten van de sfeer. Na het eten was er een prachtige lichtshow op de muren van de kerk en werd het verhaal verteld van de Maya’s. De stenen van de kerk zijn ook gemaakt van oude stenen van de Maya tempels weten we nu. Super leuke dag weer gehad.

We hadden een plan maar zijn er van af geweken. We wilden eerst naar park Xcaret gaan maar toen we zagen dat het maarliefst €140 pp zou zijn dachten we nou laten we dat maar niet doen. We besloten na het ontbijt naar het vissersdorpje Puerto Morelos te rijden een klein uurtje hier vandaan. Wat dit plekje zo uniek maakt, is dat het zijn authentieke sfeer heeft weten te behouden en het nog niet overspoeld wordt door het massatoerisme.

Arturo en Cheyenne hadden eerst de huurauto opgehaald een chrevolet, echt een dikke bak voor 7 personen. Chey was de chauffeur en daar waren we bijna allemaal heel blij mee behalve Lila, mevrouwtje kleef aan aan haar moeder, heeft bijna de hele rit gehuild. Maar eenmaal daar aangekomen en in moeders armen waren de krokodillen traantjes snel gedroogd. Lekker met een emmertje en schepje in het zand spelen is voor kinderen ideaal.

Ze serveerde het eten alleen boven vandaag, de strandtent staat op grote palen en daaronder zijn leuke plekjes met picknick tafels zodat je met je voetjes in het zand kan zitten maar dat plekje was niet open met de lunch.

Een groot portie quamole kon ons allemaal blij stemmen, maar vooral Lila, dat kleine grietje is er dol op, zout en vinigar patatjes erbij en smullen maar. Oma en opa bestelden een lekker gegrild visje en de rest lekkere Mexicaanse tortillas.

Super plekje dit. Na de lunch hebben we een stukje over het strand gelopen tot het centrum, waar voor Lila een super speeltuintje was midden op het plein.

Toen we er 2 jaar geleden met Fallon waren was ze daar ook al fan van.

Na het speelavontuur reden we weer terug naar Cancun. Even lekker relaxen bij het zwembad en als late night snack zijn we bij een echte taqueria wezen eten Los Tarascos. Specialiteit was taco pastor.

Super populair tentje, ze stonden in de rij buiten te wachten tot ze aan de beurt waren. Als toetje haalde we buiten bij een kraampje churros, in Mexico zijn deze heerlijk krokant. Wederom een top dag. Morgen weer nieuwe avonturen dan rijden we het binnenland in.

Na wederom een winderige nacht was het in de ochtend alweer rustig. Na het ontbijt bracht Bob ons met de auto naar beneden. Je dacht toch zeker niet dat wij zelf naar boven gereden waren toch? Die weg naar boven is maar 3 km maar zo smal en zo kronkelend en soms zo stijl dat wij ons daar zelf echt niet aan durven wagen en daar kwam nu ook nog bij dat sommige stukjes heel modderig waren en dat er her en der keien op de grond gevallen waren door de wind en dat door de regen van afgelopen dagen in de droog gevallen beek weer water stond waar we doorheen moesten rijden. Met ons kleine huurautootje is dat echt niet te doen.

We reden in 45 minuten weer in onze eigen huurauto naar Malaga Stad. Het weer was bijzonder goed, mijn dikke jas liet ik in de auto liggen en met alleen een sweater aan wandelden we op ons gemakkie door het centrum. Ik dacht dat de kerstversiering er nog hing maar dit was alweer een nieuwe versiering voor de komende carnaval.

Inmiddels komen we al jaren in Malaga en we hebben de stad zien veranderen van een rustige stad in een populaire stad die gewild is bij toeristen uit vele landen maar haar charme heeft ze gelukkig weten te behouden. We sloten deze enerverende week af met een lunch buiten op het terras bij Bougainville.

We vlogen terug met KLM (toch de fijnste luchtvaart maatschappij) en Jai kwam ons ophalen. Het was koud in Nederland maar gelukkig wel droog. Volgende vakantie is over een maandje alweer, naar Mexico!

In de nacht loeide de wind op de berg in Torrox in volle hevigheid maar in de ochtend was deze al een stuk minder en na het ontbijt konden we zelfs uit de wind in het zonnetje zitten.

We besloten om naar beneden te rijden en in Torre del Mar te gaan wandelen op de boulevard. Er stond wel wat meer wind aan zee maar de temperatuur was wel gewoon 19 graden. Ik vind het bizar, hier schijnt wel de zon en het is maar 100 km verschil met ons huis waar het bar en boos is.

Bij het leuke strandtentje Jazba gingen we een drankje doen en zaten daar uit de wind vollop in de zon, in een mum van tijd zag ik mijn armen al kleuren, dit is toch wel heel lekker hoor zeiden we tegen elkaar. Ik keek nogmaals op mijn weer app voor het weer in Tapia en zag totaal geen verschil met het weer van de afgelopen dagen en het gaat nog even door daar, dus ik denk dat het een fantastische beslissing is geweest om daar op tijd weg te gaan. Zo fijn dat we bij Bob en Jolanda konden logeren zodat we toch nog van Spaanse temperaturen kunnen genieten. De meeste mensen denken dat het altijd mooi weer is in Spanje maar je ziet het kan zelfs met kleine afstanden enorm verschillen. Torrox staat wel bekend om het beste klimaat van heel Spanje en dat ervaren wij nu persoonlijk.

We gingen voor de lunch een menu del dia doen voor €11,95 bij Safari Lounge, het hele restaurant zat bomvol, geen geld voor dit heerlijke menuutje die overgens erg smaakvol bereid was.

S’avonds zaten we lekker met de openhaard weer aan in de finca op de berg gezamenlijk het programma ‘ik vertrek’ te kijken en eten hoefden we niet meer, ons buikje zat nog steeds vol.

Na weer een hele nacht regen keken we uit het raam en schrokken ons rot. Gisteren lag er nog een klein plasje water op het land voor ons, inmiddels was het een vijver.

De klusjesman zou langs komen want natuurlijk zo als altijd was er weer iets stuk gegaan. Hij belde en zei, ik sta op de weg naar je huis toe maar kan niet verder, loop even naar buiten dan zul je het zien.

Ik liep naar het toegangshek en zag wat gaande was, het land van de boer, waar sinds een paar maanden allemaal olijf bomen staan was compleet ondergelopen en het water drong niet meer de grond in dus stroomde zo met een aardige kracht naar het lager gelegen gedeelte, namelijk op onze toegangs weg en op het landje voor ons huis.

Paco schreeuwde vanuit de verte, ik ga hier niet doorheen met mijn auto hoor, dat is mij te link. Als ik jou was zou ik hier zo snel mogelijk weg gaan voordat je helemaal vast zit en niet meer wegkomt want de regen houdt nog wel een paar dagen aan en het water komt dus steeds hoger te staan.

Ik kreeg gelijk een deja vu van september 2012 toen zaten we vast en konden we ons terrein helemaal niet meer af.

Razend snel dacht ik, we moeten direct handelen, nu kunnen we nog weg met de auto, we moeten snel onze spullen gaan inpakken en weggaan want de kracht van het water is heftig en onvoorspelbaar en het was al aan het stromen.

Ik ging naar binnen en deed Elvira en Lesley verslag van de waterstand. Ik ben van mening zei ik dat we zo snel mogelijk hier weg moeten het gaat namelijk niet beter worden alleen maar slechter en we moeten voorkomen dat we hier vast komen te zitten. Laten we snel onze spullen gaan inpakken en weg gaan en voor de laatste 2 dagen een hotelletje pakken in Malaga.

Vrij overhaast gooiden we alles in onze rugzakken, haalde de koelkast leeg en zorgde dat het er netjes uit zag en vertrokken.

Een vrijwillige evacuatie maar wel geadviseerd door Paco en denk erg verstandig om op te volgen.

Gek hoor om zo ons huis te verlaten. In de auto appte ik mijn neef, hij zou namelijk morgen komen bij ons. Ik vertelde hem dat we ‘gevlucht’ zijn voor het wassende water en dat we een hotelletje gingen zoeken in Malaga.

Rijd maar door naar ons zei hij hier is het prima weer inmiddels, jullie kunnen hier logeren. Viva la Familia!

Super wat fijn en wat gastvrij en zo reden we door naar Torrox.

We spraken af op de boulevard en inderdaad hier was het droog en de temperatuur was ook 6 graden hoger, wel stond er veel wind.

We spraken af bij Boca Boca, daar verkopen ze lekkere taartjes zei mijn neef. Inderdaad de vitrine stond vol lekkers.

Na dit smakelijke hapje besloten we gezamenlijk een wandeling te maken langs de boulevard. Heerlijk eindelijk buiten wandelen hier had ik naar verlangd deze week.

Na de wandeling reden we de berg op naar het huis van Bob en Jolanda om 3 uurtjes later weer naar beneden te rijden om te gaan dineren bij Jing, zalig hadden we toch nog onverwachts onze rijsttafel alleen nu in Torrox bij de Chinees!

Toch jammer dat het niet 1 momentje droog is. We hadden ons erop ingesteld maar ik had toch stilletjes gehoopt dat het alleen s’nachts zou regenen en dat het overdag droog zou zijn zodat we toch iets meer buiten zouden kunnen zijn. De pelletkachel draait op volle touren en de pellets vliegen er door heen. We moeten van de week maar naar Malaga om nieuwe te gaan kopen want in de zomer kun je ze nergens krijgen en voor het najaar heb je weer een voorraadje nodig.

De bodem van het haardhout is ook in het zicht want ook de openhaard staat lekker te branden. Dus de volgende keer weer een kubje bestellen.

Ondanks dat we niet veel doen vermaken we ons prima, een potje rummikub of een Agatha Christie kijken en tussen de middag een lunchje pakken in een restaurant in de buurt. Dinsdags was het la Viñuela en woensdag het La Estacion, zo komt splinter wel door de winter.

Buiten regent het maar door en door. We zouden donderdag bij vrienden gaan eten maar die hebben de afspraak afgezegd, het is niet verstandig zeiden ze met die regen, de wegen zijn slecht en her en der vallen er rotsblokken naar beneden en zijn er modder stromen, jammer we hadden ons verheugd op de rijsttafel, maar veiligheid boven alles en wat in het vat zit verzuurd niet.