We stonden wat vroeger op dan normaal omdat we naar Vaticaanstad wilden gaan.

Het geestelijke centrum van de Katholieke kerk en de residentie van de paus.

We zagen dat er geen kaartjes online meer waren voor de Vaticaanse Musea, misschien kunnen we het daar terplekke nog wel kopen dachten we. We kozen ervoor om met de metro te gaan, drie haltes bij ons vandaan.

Toen we aankwamen op het Sint Pietersplein waren we meteen diep onder de indruk. Op televisie lijkt de kerk al enorm, maar in het echt is het overweldigend en lijkt het nog wel groter. Zelfs op dit vroege tijdstip stonden er al enorme rijen van mensen die naar binnen wilden, de toegang tot de kerk is gratis.

Op het ovale plein voor de Sint-Pietersbasiliek staan honderden zuilen en daarop staan 140 baroke beelden en ook op het plein staat zoals overal in Rome lijkt wel, een obelisk uit Egypte, verder staat er nog een bronzen monument van een vluchtelingenboot met migranten en vluchtelingen uit verschillende historische tijdperken, dit beeld was slechts een paar jaar geleden onthult door de paus om aandacht te vragen voor het lot van mensen die op de vlucht zijn geslagen.

De Basaliek is de grootste en 1 van de heiligste kerkgebouwen van het christendom van de wereld en werd tussen 1506 en 1626 gebouwd. Best een korte periode voor zo iets groots.

De oppervlakte is enorm, wat een pracht en praal.

Wat een rijkdom en wat een werk moet dit geweest zijn om te bouwen in die typische late renaissancestijl en barok architectuur, onder welke omstandigheden is dat dan gedaan dacht ik gelijk, dat moeten duizenden metselaars, steenhouders, beeldhouder en schilders zijn geweest die het zware fysieke werk gedaan hebben en dat jaren lang onder de leiding van beroemde architecten en betaald door de kerk, hoe komen die aan zoveel geld denk ik dan.

Onder de kerk vind je de crypte met de graven van vele pausen (net onder de 100) De laatste overleden paus Franciscus ligt ergens anders.

We waren wel even bezig om alles te bekijken incl de tombes het is wel echt prachtig allemaal.

Toen we weer buiten kwamen liepen we nog een rondje over het plein en zagen de Zwitserse garde en dat is de officiële bewakingseenheid van Vaticaanstad en de paus tevens zagen we wat bisschoppen en nonnetjes. Paus Leo XIV hebben we niet gespot helaas.

Vaticaanstad is een eigen land. Het is de kleinste soevereine staat ter wereld, veel mensen vinden het leuk om hier vandaan een kaartje te sturen.

Als we ooit nog eens terug komen hier dan gaan we de Sixtijnse kapel wel bezoeken en dan wel op tijd de kaartjes reserveren.

Ons volgende bezoek was gepland naar de kerk waar paus Franciscus zijn bescheiden laatste rustplaats heeft.

Dit is de Basilica di Santa Maria Maggiore, de geliefde basiliek van paus Franciscus. Wat ons verbaasde, is dat er zowel aan de voorkant als aan de achterkant van de kerk grote reclameborden hangen

Ook deze kerk vonden we zowel van buiten als van binnen prachtig. De schitterende marmeren vloeren en het indrukwekkende gouden plafond trokken direct onze aandacht. Het goud dat hiervoor is gebruikt, zou afkomstig zijn van de eerste goudzendingen uit Amerika. Voor de crypte staat bovendien een indrukwekkend marmeren beeld van de paus, verzonken in gebed

Je blijft kijken en ziet elke keer weer wat moois.

Ook de Heilige Kribbe wordt in deze kerk bewaard. Volgens de traditie gaat het om stukken van de voederbak waarin het kindje Jezus werd gelegd

Het verhaal gaat dat er rond 300 jaar na Christus op 5 augustus een sneeuwval heeft plaatsgevonden op de plek waar de kerk nu staat. De paus heeft zijn zege geven voor dit speciale citroenijsje met vlokjes van merengue, wat het sneeuw moet voorstellen. Een zalig ijsje!

Vervolgens streken we neer tegenover de kerk bij restaurant Tonnarello (Santa Maria), een bekende keten met zo’n zeven vestigingen in Rome. We probeerden de pinsa: een traditioneel Romeins platbrood met een langwerpige, ovale vorm. Omdat ik enorm van dunne bodems houd, vond ik het heerlijk. Les genoot ondertussen volop van de kaasloze variant.

Er zijn 66 basilieken in Rome waarvan er 4 de allerhoogste status hebben, vandaag hadden we er al 2 bezocht en de aarts basiliek (de moeder van alle kerken) Sint-Jan van Laterane stond ook nog op ons lijstje om te bezoeken, de vierde Sint Jan buiten de muren daar hebben we geen tijd meer voor.

Toen we daar aankwamen bij Basilica di San Lateranen bleek er een dienst te zijn voor de padvinders. Ik heb er nog nooit zoveel bij elkaar gezien zeker meer dan 2000. Het bleek een 50 jarige viering te zijn vandaar er speciale missen waren in de kerk. Italië heeft de grootste katholieke scoutingorganisatie ter wereld, ruim 200000 leden.

Nadat we het gezang van de padvinders zat waren en de kerk goed bekeken te hebben, gingen we weer met de metro naar ons huis. Op mijn voetjes zaten inmiddels dikke blaren. Even uitrusten in het hotel en een ijsje proeven van de keten Limon’e.

Direct naast onze voordeur zit een ijssalon die ijsbolletjes in een echte citroen serveert. We waren nieuwsgierig en daarom deelden we er samen één. Niet goedkoop, maar de ervaring was ontzettend leuk!

Ons plan voor de avond: de originele Fettuccine Alfredo proeven bij Alfredo alla Scrofa. Online reserveren was helaas mislukt, de tweede tegenvaller van vandaag. Eigenwijs als we zijn, gingen we toch op de bonnefooi. Na even in de rij te hebben gestaan, bemachtigden we gelukkig een plekje op het terras. Waar het binnen poepiesjiek was en iedereen strak in het pak aan een gangenmenu zat, was het terras voor de spontane aanlopers die lekker à la carte wilden eten.

Deze flinterdunne fettuccine hoeft maar 30 seconden in het water en wordt puur met boter en parmigiano reggiano geserveerd. Het klinkt simpel, maar de juiste verdeling en kwaliteit van ingrediënten luistert heel nauw. Het smaakte me in elk geval heerlijk! Truffel erbij was lekker geweest, maar een meerprijs van € 25 ging me net te ver.

Lesley’s kip was trouwens ook verrukkelijk. Mocht ik ooit weer in Rome zijn, dan schuif ik hier zéker weer aan, maar dan binnen, net als de vele Hollywoodsterren die ons voorgingen. Al met al was het terras een fantastische plek voor onze laatste avond, die we in stijl afsloten met een heerlijk dessert.