Hout sprokkelen

Tags

, , , , , ,

Vandaag heerlijk uitgeslapen dat mag ook wel eens een keertje, we waren druk genoeg geweest de afgelopen dagen.

Na het ontbijt stond er een klusje op het programma, namelijk hout sprokkelen. De winter gaat er weer aan komen, sneller dan je denkt en dan moet de kachel weer aan. Er ligt zoveel hout op ons land dat we daar genoeg van kunnen verzamelen. Ik had een paar grote puinzakken gepakt en daar deed ik de gevonden aanmaak takjes in. De grote afgevallen stronken heb ik allemaal voor het hout hok gelegd tevens met het hout wat we afgelopen voorjaar nog bewaard hadden van de olijven snoei, dat lag nog ergens op het land, we hebben het nu verzameld en ligt nu allemaal voor het houthok klaar om in stukjes gezaagd te worden.

We wilden s’avonds een keertje eten bij Bar la Tasca in Villanueva de Algaidas dit restaurant hadden we als tip gekregen, we namen de afslag bij de groene schuur rechts, deze weg rijden we niet vaak, daar staan vele olijfbomen weten we maar tot onze verbazing stonden er nu ook andere bomen, omdat het al donker begon te worden en het flink aan het regenen was gaan we dit later nader onderzoeken.

In 20 minuten waren we in Algaidas maar het restaurant wat we zochten was niet te vinden, er hing geen uithang naam bordje bij de deur. Bij navraag bleek de buitenkant eruit te zien als een gewoon huis maar ze waren er niet, het was vakantie. Jammer we hadden hier graag een keer gegeten, dan maar de volgende keer.

Omdat het inmiddels keihard aan het regenen was doken we maar een ander restaurantje in. Restaurant Chovi. Dat zag er best modern uit met z’n witte inrichting, we bestelden eerst een drankje met een tapas en zagen toen dat ze ook pizza’s maken daar. Lesley lust natuurlijk geen kaas, geen probleem dan maken er één zonder kaas voor jou zeiden ze vriendelijk. Zo zaten we onverwachts in een ander restaurantje lekker te eten.

.

Zo rood als de blos op je wangen

Tags

, , , , , , ,

We hadden afgesproken met onze vrienden Rob en Ibolja. We kennen elkaar al vanaf 2010, als ik een foto uit die tijd opzoek schrik ik me rot en zie ik wat de jaren met me gedaan hebben. De dames wisselen wel eens van kapsel en zien er daardoor nu anders uit, de mannen zijn eigenlijk amper veranderd vind ik.

Elke keer wanneer we in Spanje zijn proberen we wel een keer af te spreken met elkaar, of in een restaurant of bij elkaar thuis.

Dit keer was het een etentje bij ons thuis. Ik had met mijn nieuwe tafelkleed de tafel mooi gedekt. Als voorgerecht koos ik voor een tomaten gerechtje. Er bestaan ongelofelijk veel tomaten soorten in de wereld wel meer dan 50. In Spanje kun je er een aantal hele lekkere kopen. Ik koos voor de Huevo de Toro, knoeperds van tomaten, deze zijn zo rood als de blos op je wangen. Weinig pitjes en zeer vlezig, een combi smaak van zoet en zuur. Ze komen uit de Guadalhorce-vallei.

De andere soort is de Kumato, de zwarte tomaat maar eigenlijk is het eerder een donkergroen tot paarsrode kleur, ze zijn flink stevig, vrij zoet, lekker sappig en komen uit Almeria.

Lekker in zijn puurheid, gewoon met een beetje zout, knoflook, peterselie en scheutje olijfolie uit onze eigen dorp.

Net zoals de Spanjaarden het zelf ook vaak eten. Gezond en echt heel erg smakelijk.

Het hoofgerecht bestond uit groene tagliatelle met kip, champignon, truffel roomsaus.

Toe een amandeltaartje. Een heerlijk mediterraan menu. Het was een gezellige avond, we hebben weer lekker bij gekletst.

Hoe zit dat nu precies met de olijven

Tags

, , , , , , , ,

Ons huis ligt midden tussen de olijfboomgaarden en wij hebben zelf ook 60 olijfbomen op ons land staan. Maar hoe zit het nu precies met die olijven, hoe verzorg je de bomen het beste, welke soorten groeien hier in de streek, wat is het verschil tussen zwarte en groene olijven, wanneer is de oogst, kun je de olijven rechtstreeks van de boom eten en zijn eet olijven de zelfde olijven als de olijven van de olie? En zo nog honderden vragen meer die je je kan afvragen.

Allemaal vragen die je aan German van de olijfboomgaard Molino Jabonero kan stellen.

Je bent misschien weleens naar een wijnproeverij geweest en hebt daar uitleg gekregen over het proces, de soorten, de groeiwijze etc. en aan het eind mocht je proeven.

Nu zoiets kan dus ook voor olijven, er is zoveel te vertellen en uit te leggen. Hoe ging het vroeger, hoe gaat het nu, olijven verbouwen is super interessant.

Wij gingen voor de zoveelste keer een tour doen bij German in Villanueva del Trabuco, dit keer samen met mijn vriendin en haar man, maar zelfs voor ons blijft er steeds wat te leren. Het is namelijk geen opgedreund verhaaltje wat German opzegt maar een spontaan, echt familie verhaal en door de vragen die er gesteld worden krijgt de tour elke keer weer een andere wending.

Dit keer namen er ook mensen uit Saoedi Arabië deel aan de tour. Juist door hun inbreng werden er weer ander soort vragen beantwoord.

We liepen eerst over het veld waar de oudste bomen staan, toen liepen we naar het veld waar de jongste bomen staan en toen liepen we naar het huis waar nog steeds de oude machines staan om olijven te persen, deze werden vroeger door zijn voorouders gebruikt en zijn echt een museumstuk geworden.

Na de uitleg gingen we proeven en je proeft echt verschil tussen de ene soort en de andere. Aan het eind kregen we nog een lekker drankje en wat tapas.

Vlakbij ligt een leuke bezienswaardigheid, de 100 pijpjes water uit de bergen, normaal is het perfect om er naar toe te wandelen, maar dat ging Paul nu niet lukken, dan maar 3 km met de auto.

Er waren weinig pijpjes die nu nog water gaven, maar het blijft toch een leuke plek om te bekijken en de natuur is prachtig daar.

Daarna reden we door de bergen heen zo naar de Axarquia naar het piep kleine dorpje Alfarnatejo waar slechts 400 mensen wonen en waar ook weer van die schattige gordijntjes voor de deur hangen.

Bij een favoriet restaurantje van ons; Los Pirineos bestelde we een salade, we hadden immers al wat tapas gegeten.

Het uitzicht daar is geweldig, 1 kant is helemaal raam. Daarna brachten we onze vrienden naar de luchthaven voor hun namiddagvlucht.

Het waren super leuke dagen geweest en ze waren omgevlogen, gezelligheid kent geen tijd.

Iznajar aan het meer

Tags

, , , , ,

Een schattig niet toeristisch dorpje aan een blauw meer zo zou ik Iznajar omschrijven, het meer is echter zo laag dat het bijna alleen maar een plas geworden is, het is echt zo erg dat op sommige plekken echt helemaal geen water meer ligt. Ik vind dat behoorlijk zorgelijk. Van alle dreigingen in de wereld is water gebrek wellicht wel het ergste, laat er deze winter maar goed wat regen vallen.

Bij het blauwe potten pleintje kon je mooi over de rand naar het dorpje kijken en het meer op de achtergrond zien liggen, nu zie je alleen maar land.

De patio zag er zoals altijd weer goed verzorgd uit en het is altijd leuk om onze gasten daar mee naar toe te nemen.

Het levert altijd prachtige foto’s op.

Bij het gemeentehuis stond de deur open en zo zagen we dat daar ook een mooi pleintje te bewonderen is, grappig al die jaren dat we er komen waren we daar nog nooit geweest, de blauwe kleur is flink vertegenwoordigt in Iznajar.

Een rondje om de kerk is ook altijd vaste prik, de mooie keitjes op de grond de leuke bogen, plantjes en bloementjes maken het echt sfeervol.

Ik ben weg van de gordijntjes die de Spaanse mensen voor hun deur hebben hangen, het hoort zo bij deze streek, zo lekker kneuterig.

Toen we weer thuis kwamen aan het einde van de dag gingen we een potje jeu de boules doen. Wat is dat toch een leuk spelletje. Doom en Paul willen er nu misschien ook wel 1 maken bij hun boerderij in Nederland vertelden ze. Dat horen we van iedereen die de ruimte heeft thuis, dat ga ik ook maken zeggen ze dan, leuk om iedereen zo op ideeën te brengen. Wij hebben het lekker simpel gemaakt van keien, het hoeft niet altijd ingewikkeld en duur te zijn.

Die avond gingen we eten bij één van onze favoriete restaurantjes in de buurt. Cortijo La Haza is een B&B maar heeft ook een uitstekend restaurant. Je moet wel van te voren reserveren en je krijgt dan een verrassings 3 gangen menu.

Het eten is daar altijd heerlijk en de plek is echt uniek. Het was de eerste avond na de zomer dat er binnen gegeten moest worden vertelde ze, het was net iets te koud om buiten te eten. Het diner begint pas om 21 uur in Spanje en dan is het natuurlijk ook al wat frisser, maar binnen is het wel zo knus. Wederom top gegeten. Thuis nog een afzakkertje want het was de bonte avond, zo noemen we altijd de laatste avond van onze gasten en dan gaan we lekker los haha.

.

Een bijzondere wandeling

Tags

, , , , , ,

Al weken van te voren had ik tickets geboekt voor de Caminito Del Rey, het is zo’n bijzondere wandeling dat we het leuk vonden deze samen met mijn vriendin en haar man te doen.

Zij zijn ook wandelgek en gaan zelfs regelmatig op wandelvakantie, nou dan is dit wel de wandeling van Andalusië die je moet maken.

Ik kon natuurlijk nooit vermoeden dat er een forse blessure zou zijn bij Paul. Gelukkig gaat dat nu beter maar wandelen zat er voor hem echt niet in, maar Doom wilde wel graag met ons de Caminito lopen, we hadden toch de kaartjes. Wij hebben deze wandeling al zeker 5x gemaakt, maar het verveeld nooit daarom vinden wij het ook steeds weer leuk om te doen.

Ik had een vroege wandeling geboekt, wat natuurlijk lekker is vanwege de temperaturen maar voor onze nachtrust was het wel wat vroeg.

We vertrokken namelijk al om 7 uur 15 van huis. Paul bleef vandaag thuis en dook met een boek in de zithoek bij La Calera.

Het is een uur rijden naar de parkeerplaats welke naast restaurant El Mirador in Ardales ligt en daarvandaan moet je nog een stukje lopen. Eerst door een tunneltje door de rotsen en dan kom je na 1.5 km bij het begin van het wandelpad aan.

Helmpje op en genieten maar van al het natuurschoon en de bijzondere wandelpaden die helemaal langs de rotsen lopen.

Het is echt geen enge wandeling, maar als je de foto’s bekijkt ziet het er echt heel spectaculair uit en ook wel een beetje spannend het is ook zo’n klein wandelpaadje langs de rotsen met hele diepe afgrond.

Maar het valt echt enorm mee, ik zeg altijd kinderen vanaf 8 jaar mogen deze wandeling lopen dus het is echt wel veilig. Het oude wandelpad ligt eronder en deze is sinds een aantal jaar geleden verboden omdat deze wel heel onveilig was vandaar ze een nieuwe (veilige) gebouwd hebben.

Het is echt een magnifieke wandeling, je gaat van hoog naar laag, van een gewoon breed bospad naar een pad langs de rotsen, naar een smal planken pad boven een kloof, de kliffen zijn 400 meter hoog, het is de diversiteit die het een afwisselende leuke wandeling maakt.

We hadden ook een bonus we zagen namelijk wilde berggeiten en er vlogen ook vele gieren boven ons hoofd. (Wachten tot we vallen haha)

In het midden van de wandeling zit een plateau met een glazen bodem om zo naar beneden te kunnen kijken. Als je last hebt van hoogtevrees zou ik dat niet doen.

De wandeling wordt afgesloten met een echt hoogte punt, een hangloopbrug, deze wiebelt een beetje en is best spannend.

Na de brug ga je weer dalen en ben je bijna bij het einde van de wandeling maar dan moet je nog 2 km naar de bus toe lopen die je weer terug brengt naar de parkeerplaats. Met voorloop en naloop is de route 7.7 km, het is één richtingsverkeer.

Toen we weer thuis kwamen na deze enerverende wandeling was het lunchtijd en hebben we een gazpacho gegeten, dat is een koude tomaten soep met daarnaast allemaal schaaltjes groenten die je erin kan doen, super gezond en lekker fris. Dat hadden we even nodig na onze inspanning.

Verder de hele middag gechild, lekker aan de aardbeien gin tonic. (Dat is een blijvertje, ontdekt door onze dochter, zo lekker!!)

S’avonds zijn we uiteten geweest bij La Paloma, dat restaurant ligt 3 km bij ons vandaan.

Wat een heerlijke gezellige dag was het geweest, ik vind het zo leuk dat mijn vriendin er is.

Gezellig mijn vriendin komt langs

Tags

, , , , , ,

Het eerste jaar dat wij het huis hadden was mijn vriendin Doménique langs geweest om het te bewonderen maar ook om te helpen met verven. Zij had toentertijd nog de bruine muur geverfd in kamer 2, dat was allemaal in november 2012.

Nu bijna 10 jaar later kwam ze weer nu samen met haar man. Spannend wat zou ze er van vinden, natuurlijk heeft ze wel foto’s gezien en mijn blog gelezen maar in het echt is het altijd anders.

Het was nog even de vraag of ze wel konden komen want Paul haar man had een paar weken geleden een spier gescheurd en zijn voet moest in het gips. Maar gelukkig was het gips er inmiddels weer vanaf gehaald, hij moet nu alleen met krukken lopen.

Ze hadden eerst zelf 2 nachtjes in Malaga geboekt en wij hadden afgesproken ze op te halen. Meeting point was het AC Hotel. We reden gelijk door naar Torremolinos om gezellig aan het strand te lunchen.

Ik dacht het is september dan hoef je niet te reserveren maar ik had het mis, er was geen plek bij onze favoriete strandtent La Palapa.

De naast gelegen tent Kokun Oceon club bleek dicht vandaar het waarschijnlijk zo druk was maar de andere kant was wel open dus gingen we lunchen bij Mata Mua Playa, heerlijk aan het strand om direct het volledige vakantie gevoel te ervaren.

Na de lunch liepen we nog even het strand op, je wilt toch altijd even je voetjes in het zand hebben en de zee van dichtbij zien, het heeft iets magisch. Er stond wel enorm veel wind.

Daarna reden we naar de hacienda, ik vond het gewoon spannend om het allemaal te laten zien maar ik vind het ook leuk om de grand tour te geven altijd, ik voel me dan altijd zo trots.

Alle veranderingen die we in de loop der jaren gedaan hebben zorgde ervoor dat ik een prachtig sfeervol ingericht huis kon laten zien. Alles viel in de smaak, ze kozen om te gaan slapen in kamer 1 de Romantic room. We begonnen uiteraard met een flesje cava en een Spaans borrel plankje.

Doménique had een mooi cadeau meegenomen en dat was een schot in de roos, een tafelkleed precies in de kleuren van deze streek. Ik vind dat altijd zo leuk als iemand de moeite heeft genomen om een passend cadeau uit te zoeken, mijn vriendin kent me inmiddels goed, we zijn al bijna 40 jaar bevriend.

Na de cava liepen we naar onze mooie buitenplek, het verassingsstuk van de tour haha. Als je weet hoe het er 10 jaar geleden uit zag is dit echt een heel verschil.

Er is gewoon een geheel nieuw knus plekje gecreëerd midden in de natuur, elke kant die je opkijkt is prachtig.

We hadden het geluk dat op het moment dat wij er zaten er net een prachtige roofvogel boven ons hoofd zweefde, het was volgens ons een Wouw, echt geweldig.

Die avond aten we gezellig thuis, je hoeft niet altijd weg als je zo’n idyllisch plekje hebt en mijn man kan heerlijk koken.

Jagen in Spanje

Tags

, , , ,

Het probleem met de elektra was een raadsel. We hebben een nieuwe vaatwasser, deze kon toch niet al stuk zijn? Maar we hebben ook 2 nieuwe groepen laten aanleggen, juist omdat we problemen hadden wanneer we bv het koffiezet apparaat samen met de waterkoker aanzette. Ik denk dat het probleem bij die nieuwe groepen ligt, dat moet toch haast wel? Na eerst van alles uitgezocht te hebben kwam de elektricien ook tot de conclusie dat bij de hoofdschakelaar de draadjes anders verbonden moesten worden. Het is nu opgelost gelukkig.

We hebben er 10 jaar lang rekening mee gehouden dat sommige apparaten niet samen konden maar toch is dat lastig want soms vergeet je het ook wel eens en dan moet je weer naar de stoppenkast om deze omhoog te zetten. Voor gasten is dat helemaal lastig, zij zijn hun eigen land gewent waar alles altijd perfect is geregeld.

Ik vind wel trouwens dat gasten tegenwoordig steeds verwender reageren, ze laten voor elk klein ding de klusjesman komen, bv als de stoppen omhoog moeten en als er een gasfles op is raken ze helemaal in paniek en willen ze het niet eens zelf proberen te vervangen. Dat is echt iets van de laatste jaren want 10 jaar terug loste gasten vaak zelf hun (kleine) problemen op.

De Poolse gasten die we deze zomer hadden maakte er helemaal een potje van die dachten echt dat de klusjesman all inclusief was en lieten hem voor elk wissewasje komen. Deze mensen staan er totaal niet bij stil dat wij die man ook moeten betalen voor elke keer dat hij langs komt.

Aan sommige dingen kun je ook gewoon niks doen als je een huis op het platteland hebt. Er lopen nu eenmaal weleens gekko’s in huis. Ook zit er wel eens een wesp op je ontbijttafel. Zwerfhondjes of katjes komen weleens ongevraagd je land op lopen.

Ook zijn er jagers in Spanje die op het land van de boer jagen of op het land van de gemeente. De Polen hingen gelijk aan de lijn omdat ze geluidoverlast hadden van de knal en de blaffende hondjes en wilden dat daar wat van gezegd werd. Voor buitenlanders is dat misschien wennen maar in Spanje hoort dat nu eenmaal bij hun cultuur. Het jachtseizoen startte dit jaar van 18 augustus tot 21 september, ze jagen dan op donderdag, zaterdag, zondag en feestdagen. Kwartels, Europese tortelduiven, kraaiachtige zijn dan de pineut. Voor konijnen gaat het door tot februari geloof ik. Het is voor mij ook onduidelijk hoe de regels precies zijn maar als je bv Coto privado de Caza ziet staan weet je dat het jagen mag op het land van de boer. Er zijn ook regels hoeveel dieren je mag schieten per dag, ik geloof dat het voor konijnen maar 3 per dag is.

Op ons land mogen ze niet komen natuurlijk deze is ook helemaal omhekt maar je kan echt niks zeggen als ze op gemeentegrond jagen of bij de boer met toestemming.

We zijn vandaag door gegaan met het verhogen van de achtermuur. Het moesten vrij grote stenen zijn omdat het dan solide wordt maar dat is zwaar werk. Na enige tijd kwam Lesley ineens op het gouden idee om de auto te gebruiken om de stenen van voor op ons land naar achter te rijden ipv met de kruiwagen. De “stenen expres” werd ingezet.

Bij de laatste steen ging het mis toen we deze uit de auto tilde en op zijn plek wilden leggen zat mijn pink ertussen. Het bloedde als een rund en mijn hele pink was dik en blauw incl nagel. Oef dat deed pijn.

Maar het muurtje is klaar. Nu nog cement ertussen smeren. Volgend jaar gaan we een keukenblokje laten metselen op dit plekje. Er moet een stenen trapje komen om van de jeu de boules baan naar deze plek te komen en we moeten nog een vrachtwagen Zahorra laten komen om het helemaal netjes rondom te hebben. Zo blijven er altijd wensen, je kan je gewoon nooit vervelen bij ons.

Stenen stapelen

Tags

, , , , , , , ,

Er staan een paar dingen op mijn klus lijstje voor deze vakantie. In september ziet het lijstje er altijd anders uit dan in juni. In juni is het voor mijn gevoel meer een moeten want dan moet het huis er goed uitzien voor het verhuurseizoen, deze klussen staan dan in het teken van onkruid verwijderen en schilderen, in het najaar gaat het meer om wensen om het huis te verbeteren.

Het nieuwe buitenplekje wat we La Calera hebben genoemd is aan de rechterkant helemaal geworden zoals ik het in mijn hoofd had maar nu is de linkerkant aan de beurt om te gaan verbeteren.

Het eerste wat er gedaan moet worden is de stenenmuur op 1 hoogte krijgen, nu loopt deze nog helemaal schuin naar beneden. We beginnen met de zijmuur en daarna komt de achtermuur aan de beurt.

Het zal een behoorlijke klus worden, eerst moeten we de stenen op ons land gaan zoeken en daarna moeten we ze nog op de plek van bestemming zien te krijgen.

Behalve dat dat zwaar is is het ook nog steeds warm in Spanje, overdag is het tussen de 27 en 30 graden. Dit gaat pittig worden.

Maar na 1 dag zwoegen is de zijmuur op 1 hoogte, een ander ziet het bijna niet maar wij weten hoeveel werk dit geweest is.

Omdat we geen fut meer hadden om zelf te koken zijn we lekker uiteten geweest bij la Cocina in Iznajar dit restaurant is van een Frans/Engels echtpaar. Zij hebben altijd 1x per week een keuze menu en je moet daarvoor reserveren, gelukkig was er nog en tafeltje van twee voor ons.

De prijzen zijn goed en het eten smaakte verrukkelijk.

Toen we thuis kwamen was het al middernacht, het tijdschip van de goedkope stroom dus deden we voor de eerste keer onze gloednieuwe afwasmachine aan om de ontbijt en lunch afwas te draaien.

Gelukkig was de oude vaatwasser nog binnen de garantietijd stuk gegaan en kregen we een nieuwe maar dat ging echter niet zomaar. Na veel bellen door onze vertegenwoordiger met de winkel werd er uiteindelijk beloofd dat er een monteur zou komen om te onderzoeken of de kapotte vaatwasser gemaakt kon worden of dat er een nieuwe moest komen. Maar de monteur kwam diverse keren niet opdagen op zijn afspraak. Daardoor ontstond er een onenigheid tussen onze vertegenwoordiger en de winkelbediende. De één vond dat het te laks ging de ander vond dat er geduld moest zijn. Uiteindelijk was de sfeer tussen beide naar een laag pitje gezakt. De monteur kwam eindelijk na weken en constateerde dat de vaatwasser niet gemaakt kon worden en dat we een nieuwe zouden krijgen maar de winkelbediende wilde hem niet laten brengen want vond dat hij niet netjes behandeld was en onze vertegenwoordiger wilde hem niet halen want die vond dat dat bij de verantwoordelijkheid van de winkel hoorde. (Dat vinden wij eigenlijk ook). Wij zelf zaten er tussen in want vanuit Nederland kan je niet echt iets doen maar gelukkig ging onze dochter naar Spanje eind augustus en zij heeft het geregeld. Samen met een vriendin heeft ze de oude vaatwasser in de auto getild en de nieuwe opgehaald. Girlpower, die macho mannen zijn echt niet altijd nodig haha.

Afin de vaatwasser draaide nu voor het eerst, ik keek het even aan en ging mijn bed in. De volgende dag echter was alle stroom uitgevallen. Hoe kan dat nu, wordt vervolgt, we gaan dit uitzoeken.

Zo blijft er altijd wat te doen op Hacienda la Suerte.

De ruïne langs de weg

Tags

, , , ,

Je kent het wel de onafgebouwde huizen die je regelmatig in het landschap ziet staan. Je vraagt je altijd af of dat ooit nog eens afgebouwd gaat worden. Zo niet waarom dan eigenlijk niet, was het geld op, hebben ze de juiste vergunningen niet gekregen en waarom doen ze niet meer hun best dan om het door te verkopen of waarom wordt het dan niet afgebroken als het helemaal niet gebouwd had mogen worden. Veel vragen bij dit soort panden. Misschien zitten ze nog in een proces om die vergunning toch te krijgen of zijn ze aan het sparen om het verder te bouwen. Voor mij is het een groot raadsel.

Al zolang wij ons Spaanse huis hebben zien we aan de A333 die loopt van ons huis naar de snelweg toe een onafgebouwd huis staan en daar staat geen te koop bord in de tuin maar er staat wel met slordige zwarte letters En Venta en een telefoonnummer opgeschilderd.

Ik was altijd al nieuwsgierig naar dit huis en nu eindelijk besloten we eens het landweggetje op te rijden en te kijken of we dit huis nader konden gaan bekijken.

Het ligt dan wel redelijk dicht aan de weg maar aan de andere kant zie je alleen maar natuur. Wat is het groot en wat een potentie zit hierin, tenminste als je er voldoende geld in steekt. Ik vind het geweldig om te fantaseren wat je hier allemaal van zou kunnen maken. Het staat dan wel al jaren leeg, maar ik zou het geen echte ruïne willen noemen, dat is een door ouderdom vervallen gebouw, ik vind dit meer een onafgebouwd huis wat al jaren leeg staat en aan een behoorlijke opknapbeurt toe is. Wat stucwerk, wat verf en oh, dat grote terras voor daar zou ik allemaal mooie tegels of flagstones neerleggen en daar boven allemaal lampjes hangen en ik zou allemaal mooi aangeklede tafeltjes op het terras zetten met een paar mooie potten met palmen ertussen. Er naast is nog voldoende ruimte voor een grote parkeer plaats.

De grote eetzaal binnen deze zou er zo fantastisch uit kunnen zien met een mooie haard erin en prachtig gedekte tafels.

Helaas zie ik ook wel dat iemand die dit wil aanpakken vele centjes hierin moet pompen zeker wel 150.000 denk ik maar dan wordt het wel een prachtig restaurant vermoed ik.

Weer thuis gekomen zijn we het naam bord gaan plaatsen op een nieuwe plek. Het stond eerst aan de weg maar we werden benaderd door de chef van de weg dat het te dicht langs de kant stond en we het weg moesten halen, ze vonden het te gevaarlijk. We hebben besloten om het bord nu maar op eigen terrein te zetten omdat er verder naast de weg geen vlak stuk was om het neer te zetten. We hebben er nu een prima plek voor gevonden, al zeg ik het zelf, het komt mooi uit zo en is een echte blikvanger als je ons pad op komt rijden.

Knibbel knabbel knuistje

Tags

, , , , , ,

Vorig jaar in oktober constateerde mijn ouders dat de pellet kachel in de keuken het niet meer deed. Via via kreeg ik het nummer van een monteur. Hij kwam snel maar het euvel was niet snel te maken, na een paar uur had hij het probleem gevonden maar de hele kachel lag uit elkaar en hij had geen tijd om hem weer in elkaar te zetten, hij zou later terug komen.

Na maanden appen, wachten, appen, wachten is de eind conclusie; hij is niet meer te maken. Het bleek dat er nog een onderdeel kapot was, een printplaat. Toch fijn om zo’n antwoord na een jaar te krijgen. Je moet soms heel veel geduld hebben in Spanje.

In Loja, een stadje 20 minuten bij ons vandaan, zit een winkel waar ze pellet kachels verkopen dus we besloten om daar heen te gaan en te informeren of zij nog een tweedehands printplaat kunnen vinden want in de fabriek wordt deze niet meer gemaakt. We wilden ook een offerte voor een geheel nieuwe, dat wordt een kostbaar geintje van een paar duizend euro. Je denkt dan met je commerciële Nederlandse geest die offerte zal er snel wel komen want ze kunnen veel geld verdienen, iemand moet dan wel eerst even langs komen om de huidige leidingen te bekijken. Maar nee hoor, niemand gezien onze hele vakantie. We moeten dus weer geduld hebben, het wordt echt behoorlijk op de proef gesteld.

Ik ben bang dat we dit jaar nog een vliegticket moeten boeken om het allemaal te regelen, dit is iets wat we niet aan iemand anders kunnen over laten, wij moeten namelijk precies aangeven hoe we het willen hebben.

Maar laten we van de nood een deugd maken, ik wilde namelijk altijd al een keertje het stadje Loja verder ontdekken en na ons winkel bezoek was daar nu de tijd rijp voor.

We begonnen met een lunch bij het hippe restaurant ABQ.

We hebben daar heerlijk gegeten, dat gaan we vast vaker doen, het ligt tegenover een hele grote Lidl dus dat bezoek kunnen we dan mooi combineren.

Na de lunch gingen we op zoek naar het historische centrum, het was lastig te vinden, wat is nu het centrum, daar bij dat ene kerkje en kunnen we dan gewoon de auto ergens neer zetten en dan verder lopen, geen idee. Jeetje waar zijn nu de plekjes waar de mooie gebouwen liggen?

De stad loopt van laag naar hoog en de wijken eromheen zijn allemaal niet zo fraai, zelfs een beetje armoedig. We besloten laag te beginnen en dan met de auto naar boven te rijden en dan weer een stukje naar beneden te lopen.

Wanneer je gewoon gaat lopen door de straatjes wordt je verrast want er zijn vele mooie fotogenieke plekjes te zien, ik bleef maar plaatjes schieten.

Het was een beetje rond dwalen en straatje in en uit, na elke hoek was er weer wat bijzonders te zien.

De mooie muurschilderingen verraden het Moorse verleden.

Beelden waarvan je niet weet wie of wat het is en uitbeeld, een ridder die tegen de moren gevochten heeft en een moslima die zit te turen of te treuren ofzo geen idee, maar het fotografeert mooi.

We zagen verschillende prachtige kerken soms met op de achtergrond de bergen.

Ik ben ook altijd gek op die mooie grote oude deuren, daar zit een verleden achter.

Al met al kan ik zeggen, ik vond het echt de moeite waard om Loja te verkennen, het is hier echt zoals het is, geen poespas en geen toeristisch gedoe.

De dorpsoudste stak haar hoofdje achter het gordijn vandaan, ik dacht even dat ze wilde zeggen knibbel knabbel knuisje wie knabbelt er aan mijn huisje, maar met haar tandeloze bekkie lachte ze vrolijk tegen ons en de uitdrukking op haar gezicht leek ons te zeggen welkom in mijn mooie wijk.