Het is natuurlijk heerlijk om aan het zwembad te liggen zonnen of op het terras bij het huis te zitten met een goed boek. Maar het is ook altijd leuk om er even op uit te gaan, we hebben diverse dingen gedaan. Shoppen in Malaga, nu ook eens een keer in het overdekte winkelcentrum Larios en Corte Ingles. Best leuk, vooral het fraaie dakterras is de moeite waard.

We zijn ook naar Antequera geweest. Een leuke niet al te toeristische stad met een mooie toegangspoort.

We hebben daar een Moorse vestiging bezocht, het Alcazaba en de kathedraal. Prachtige vergezichten vanaf de torenklok over Antequera. De stad staat bekend om zijn Dolmen, prehistorie grafmonumenten, er zijn er 3, deze hebben we allemaal bezocht. Het is niet groot maar wel indrukwekkend.

Na de Dolmen gingen we naar de must see van Antequera: El Torcal. Wij zijn er al diverse geweest maar mijn ouders nog nooit. Helaas op weg er naar toe, in the middle of nowhere, hield de auto er mee op. Wat nu? We constateerden dat het waarschijnlijk de koelvloeistof was. Er reed gelukkig een mannetje op een brommer langs die naar zijn geiten ging en van hem kregen we een flesje ijskoud water, dit gooiden we in de auto en gelukkig konden we toen weer terug rijden op zoek naar een benzinepomp.

El Torcal hebben mijn ouders dus niet kunnen bekijken, dat komt nu weer op hun bucket list!

Overdag is het bloedje heet maar de avonden zijn fantastisch. Ondanks dat we in Nederland een goede zomer hebben gehad heb ik niet zo vaak tot zo laat nog heerlijk buiten kunnen zitten. Zo aangenaam en zo zwoel, liggend op de bedjes bij het zwembad naar de vleermuisjes kijken is zo ontzettend relaxt. Het ziet er ook zo mooi uit als de lampen van het zwembad aan zijn, heel sfeervol.

Echter in de nacht gaan wij naar binnen om te slapen, voor de poezen begint dan 1 groot avontuur. We kwamen erachter dat er een grote zwarte mannen kater rond liep die de boel tiranniseerde en de kleintjes ging aanvallen. Waarschijnlijk jaloers omdat hij met de moeder wilde paren maar dat niet kon doen vanwege haar baby’s.

We hoorde de katjes gillen s’nachts, zo zielig, het zal de natuur wel zijn maar ik vond het vreselijk. Toen we de volgende dag buiten kwamen zagen we 1 katje niet(Cheyenne haar katje) en we waren direct bezorgd. Uiteindelijk kwam hij uit zijn holletje en we zagen dat die kleine hummel gewond was. Bloed op zijn huidje en hij lag er slapjes en zielig bij. De andere wilden spelen maar hij gaf geen sjoege.

We hadden al besloten dat we binnenkort naar de dierenarts zouden gaan maar dat moest nu direct gebeuren. Omdat hij zo stil lag dacht ik hem wel even te kunnen pakken, maar niks was minder waar, toen hij mijn hand om zijn lijfje voelde raakte hij in paniek en begon te bijten en te gillen, het normaal zo’n lieve moedertje ging direct in de verdedigingsmodus en viel mij ook aan. Ik schrok me rot, maar die kleine hadden we in een kooitje gekregen. Het moedertje was weer rustig en ging zelf in haar kooitje toen we haar lichtjes duwde. In Archidona zit een hele lieve dierenarts en samen met Rob en Ibolja gingen we daar heen. Ons kleine tijgertje werd helemaal wilt van angst en natuurlijk ook van de pijn en was niet hanteerbaar, met grote handschoenen aan probeerde ze hem te onderzoeken, wat een wilde kat zeg. Gillen, krijsen, bijten krabben echt onhandelbaar. Ze had dit nog niet eerder gezien. Ze kon hem met moeite een spuit antibiotica geven, de dagen erna moesten wij hem een pilletje geven. Nou dat wordt een uitdaging  dachten wij. Het moedertje werd behandeld voor haar ontstoken oogje.

We konden die kleine die we inmiddels Frodo genoemd hadden niet meer buiten laten, hij moest rust hebben en elke dag zijn medicijnen en uiteindelijk moet hij mee naar Nederland als hij oud genoeg is. Officieel moeten ze 15 weken zijn als ze reizen, maar dat is hij bij lange na niet. Eigenlijk wil ik hem direct mee naar Nederland nemen en niet langer daar laten tot begin oktober als mijn ouders weer weg gaan. Even goed nadenken hoe we dat moeten gaan aanpakken.

Ik kreeg een mailtje van Gerard en Anita om af te spreken, we hebben elkaar 5 jaar geleden leren kennen toen wij bij hun B&B sliepen. Inmiddels hebben zij deze verkocht, wonen gewoon weer in Nederland, maar hebben wel weer een tweede huis in Spanje gekocht.

Via facebook zijn we elkaar blijven volgen en we hebben zelfs een bed overgenomen van hun voor 1 van onze slaapkamers. We wilden al eerder afspreken maar het kwam er elke keer niet van, we waren net niet tegelijkertijd in Spanje. Dit keer wel, ze kwamen eerst een borrel drinken bij ons huis en we gaven ze een rondleiding, dit is nu ons paradijs vertelde we. S’avonds gingen we naar ons favoriete restaurant Manolo in Salinas en daar kwamen Rob en Ibolja ook, het werd een gezellig avondje tapas eten.

Een paar dagen later kwamen mijn ouders ook naar Spanje en hun vakantie begint pas goed als ze eerst een entrecote bij Manolo eten. Helaas hadden ze 2.5 uur vertraging en we hadden twijfels of we nog terecht konden. We waren er pas om half 12 en wat een service, de kok ging nog gewoon de keuken in en om 5 voor 12 lagen er 4 heerlijke malse stukjes vlees op ons bord. Top gewoon.

Toen mijn ouders hun huis verkocht hadden en in een appartement zijn gaan wonen kregen wij hun mega grote parasol, deze werd mee naar Spanje genomen door mijn schoonzus en zwager die met hun busje volgeladen met onze spullen langs kwamen.

Omdat de parasol zo groot was moesten we de voet vullen met allemaal stenen. We hadden hem eerst een plekje net naast het huis gegeven maar een jaar later verhuisde hij naar het zwembad. Dit was geen goed plan. Want zodra het een beetje waaide kwam de wind onder de parasol en tilde hem zo op en daardoor kwam hij met voet en al in het zwembad terecht. Oeps, big problem, want de voet was zo ontzettend zwaar geworden door die stenen dat je hem niet zomaar uit het zwembad kon tillen. Na 2x dit geintje gehad te hebben, verplaatsten wij hem naar een ander plekje bij het zwembad. Helaas dit mocht ook niet baten. Nu viel de voet niet in het zwembad maar brak gewoon helemaal af.

Ontzettend jammer nu konden we de parasol helemaal niet meer gebruiken. Mijn vader had een1 nieuwe voet bij de Bauhaus gezien en omdat deze iets beschadigd was kon hij hem kopen voor €100. Echter hij wist niet of het de juiste maat was. Toen hij later terug keerde was de voet weg. We hebben nog bij diverse andere winkels gekeken maar nergens was er een voet te koop.

Maar wat wilde nu het enorme toeval, jullie weten we hebben een huis op het platteland en de vuilnisman komt niet direct aan de deur, dus je hebt verzamelplekken waar bakken staan voor je vuil. Voor ons staat deze aan het begin van de weg. Maar omdat onze feestende gasten daar al hun vuil hadden achtergelaten was de bak vol, dus reden we naar de bakken die staan naast ons brievenbusje, 3 km bij ons huis vandaan.

En wat denk je, staat daar een kapotte parasol voet, precies de zelfde als die van ons, maar net op een andere plek gebroken dan die van ons. We konden onze onderdelen plaatsen op de andere voet en voila de parasol kon weer opgezet worden. Wat een enorme mazzel hebben wij toch.

Wat ontzettend veel plezier kun je hebben van die jonge katjes. Het is hier elke dag een katten theater, er gebeurd van alles, van rollebollen, tot rare sprongen tot liefkozingen van moeders. De kleintjes durven steeds dichterbij te komen maar aanraken is onmogelijk dan rennen ze direct naar hun holletje. Maar ik heb behalve plezier van ze ook grote zorgen, hoe gaan we dit doen. We kunnen ze onmogelijk hier achter laten, dat gaan ze niet redden. Ik ben op zoek gegaan naar een asiel. Gpar Rutte kreeg ik van meerdere mensen door, ga daar eens informeren. Helaas de katten verblijven zaten helemaal vol. Ze wilden ons wel helpen door op hun eigen site en diverse Facebooksites een bericht te plaatsen dat de katjes op zoek waren naar een nieuw baasje.

Een leuk Engels stel, die sinds een aantal jaren in Andalusië woont, reageerde al snel, ze wilde groen oogje wel hebben. Wat een opluchting dat hij in een goed huisje terecht komt. 

Blauw oogje wilde onze dochter wel hebben, dus die gaan mijn ouders mee nemen in oktober als ze terug naar Nederland gaan.

De moeder gaat naar de Nederlandse Rob en Ibolja van B&B Cortijo del Sueño, waar het een echte beestenboel is met 5 honden en al 2 katten. Zo lief van ze. Alleen het zwartje nog, ik had al rondgevraagd in Nederland en mijn vriendin wilde hem wel hebben als we niemand anders kunnen vinden. Maar we zoeken nog even door.

Ondertussen is het bloedheet hier geworden, met temperaturen van rond de 40 graden. Het is zo warm dat je eigenlijk alleen maar in de schaduw wilt zitten of in het zwembad wilt liggen. Dit is super goed voor ons, eindelijk even helemaal niks doen. Ik heb zowaar 2 boeken gelezen in 3 dagen. Het is zo ontzettend heerlijk om hier te zijn.

Hier is ze dan het moedertje zei Paco, toen hij met een lieve poes met een ontstoken oogje kwam aanzetten. De tabby’s kom ik later wel brengen.

Een paar weken geleden kregen we namelijk van een gast een mailtje met foto, dat er jonge poesjes rondliepen bij ons huis. Ja, wat zeg je dan van een afstand.

Geen eten geven, anders blijven ze komen. Probeer ze geen aandacht te geven, of ga desnoods boos tegen ze praten en probeer ze zo weg te sturen, ze kunnen daar niet blijven want straks zijn er geen gasten meer om ze eten te geven.

Het lukt me niet zei de gast, ze blijven rond het huis hangen. Het moedertje is erg aanhankelijk en wil graag naar binnen zien te komen, zij is vast mensen gewent en voelt zich veilig hier.

Ik belde de sleutelbeheerder Paco, weet jij wat we hier aan kunnen doen vroeg ik, zit er geen asiel in de buurt waar ze naartoe gebracht kunnen worden, hij lachte, de asiels hier zitten vol met weggelopen of verwaarloosde dieren, ik denk niet dat er een plekje zal zijn.

Hij beloofde ons dat hij de katjes zou ophalen en naar zijn eigen huis zou brengen, zodat de gasten er geen “last” meer van zouden hebben. Wanneer jij dan komt kun je een oplossing zoeken zei hij.

Echter toen Paco ze wilde ophalen zag hij geen katten en de gasten waren er niet op dat moment om te vertellen waar ze zich schuil hielden. Ik mailde de gasten of het poezen “probleem” opgelost was. Nee hoor, ze zaten er nog steeds. Paco er weer heen. Hij vertelde me dat hij er twee te pakken had gekregen, echter er was nog een klein zwartje en deze kreeg hij niet te pakken daarom wilde hij de moeder niet meenemen. Hij was nog een paar keer wezen kijken maar het zwartje liet zich niet zien. Weken gingen voorbij. Toen Paco er weer was om de nieuwe gasten die voor het weekend kwamen de sleutel te geven zag hij alleen de moeder en nam haar nu ook mee. Het zwartje zal wel dood zijn zei hij of gasten hebben hem meegenomen.

Drie dagen later, nu dus, waren wij er en bracht hij het moedertje naar ons. Wij waren direct verrukt van moeder poes, wat een lieverd, ze ging gelijk kopjes geven en knorren. Echter ze bleef wel een beetje janken, ze zal die andere twee wel missen dachten wij.

Het moedertje bleef heen en weer lopen en maakte speciale geluidjes en wat er toen gebeurde, we geloofde onze ogen niet, er kwamen uit een heel klein holletje achter de BBQ 3 kleine katjes piepend aanlopen, 2 waren echt mini en de andere was ook nog klein maar weken ouder! Alle drie begonnen ze direct gulzig te drinken.

Jemig, het waren dus 2 nestjes achter elkaar wat het moedertje gehad had waarschijnlijk. Wat nu?

Wat hebben we het druk gehad de afgelopen weken. Elke dag klussen na het werk en in het weekend, bij het huis van onze dochter. Je ziet het steeds mooier worden, het slopen gaat snel maar het opbouwen duurt toch wel een stukje langer. Alles verven, de deuren, de raam kozijnen, de trappen, de leuningen, eerst grondverf en daarna twee keer aflakken, wat een klus, we zijn nog lang niet klaar.

We zitten er een beetje doorheen en zijn echt aan vakantie toe. Maar eerst nog even oma haar 97 verjaardag vieren op 27 augustus(wat een pracht mens met een pracht leeftijd) en daarna lekker 2 weken op vakantie vanaf 28 augustus.

Ik zeg eerlijk, ik kan me niet herinneren dat ik er zo ontzettend aan toe was. Gewoon even helemaal niks doen. Voorheen kon dat eigenlijk niet als we naar Spanje toe gingen, er moest altijd wel wat geklust worden, maar nu gaan we echt niks doen hoor.

We werden opgehaald bij het vliegveld door een vriend. Hij haalt ons altijd op met onze eigen auto, hij rijdt dan naar ons huis, zet daar zijn eigen auto neer en pakt onze auto. Hij vertelde dat hij bijna zijn eigen auto niet kwijt kon op ons terrein. De gasten die ons huis via booking.com hadden gehuurd waren met velen.

Ik schrok me natuurlijk rot, dat was namelijk niet de afspraak. Er zouden 5 stellen in zitten, nou dan heb je 5 auto’s lijkt me. Nee er stonden er vele meer zei hij.

Mijn god wat is daar nu weer gebeurd dacht ik. Om het nog spannender te maken vertelde hij dat hij zag dat ze de party tenten aan het inladen waren.

Als je het huis aan Spanjaarden verhuurd wordt het dus altijd feesten weten we nu uit ervaring. We hebben ons minimum verblijf nu ook aangepast naar min. 5 dagen ipv 3. Maar deze boeking stond nog.

Toen ik met lood in mijn schoenen uit de auto stapte stonden er maar 3 auto’s. De aanhanger zat vol spullen en de mannen liepen haastig heen en weer om alles verder nog in te laden. De vrouwen waren druk aan het vegen en aan het poetsen. Ik hoorde geen geluid. Ze keken naar ons op en zeiden niks. Mm ja, ik zal maar iemand aanspreken dacht ik, we hadden afgesproken dat ze een uurtje later mochten uitchecken en dat was nu. Pardon, spreek u Engels. Er werd niet gereageerd, nogmaals, misschien sprak ik niet hard genoeg, nee hoor geen reactie. Ik tikte iemand op de schouder. Er werd druk heen en weer gelopen om iemand te halen, ik herhaalde mijn vraag. Deze mevrouw keek mij doordringend aan en toen snapte ik het, ze keek naar mijn lippen, het was een groep dove mensen. Zij konden niet praten en de vrouw die voor me stond kon er een paar kreten uit krijgen, maar voor mij onverstaanbaar. Dos en nog iets zei ze leek wel. Ik snapte er niks van. Het was nu 12 uur, zou ze bedoelen dat ze pas om 2 uur weg wilden? Nee toch. Ik zei Mi Casa, soy el propertario, ahoro check out. In de hoop dat ze me zou verstaan, maar ze bleef maar zeggen dos, dos.

Ik belde Paco de sleutelbeheerder hij vertelde dat hij er bijna was. Gelukkig!. De mensen gingen druk door met opruimen. Toen Paco er was vertelde hij dat ze de borg nog terug moesten krijgen 2 honderd. Oh dus dat wilde ze zeggen: Doscientos.

Gelukkig hadden ze het huis keurig achtergelaten. Wat was er nu gebeurd, 1 gast was 50 jaar geworden en had met vrienden het huis gehuurd. Op 1 avond hadden ze nog meer vrienden uitgenodigd om het te vieren. Dus er was een lange tafel neergezet op het terras en daar hadden ze lekker met z’n allen paella gegeten. De cateraar kwam de spullen weer ophalen vandaag.

Pff gelukkig hadden ze de boel niet gesloopt, je schrikt altijd wel even hoor. Omdat weekend verhuur weinig verdiend hadden we besloten om zelf de schoonmaak te doen zodat we er toch nog iets aan over zouden houden. Ik heb nu nog meer respect voor de schoonmaaksters, wat een klus zeg.

6 slaapkamers, bedden verschonen en soppen, 4 badkamers, spik en span maken, de keuken, de bijkeuken, de 3 woonkamers, het terras bij het huis, het terras bij het zwembad. We waren na 8 uur nog niet klaar. Morgen maar verder. Nu maar even genieten van de rust en het uitzicht.

Paco zou ook nog even terug komen, hij had nog wat voor ons.

15 juli 2016

Een spannende dag, onze dochter krijgt de sleutel van haar eerste koophuis.

Een prachtig huis gelegen in een leuke buurt wat wil je nog meer! Maar er moet wel eerst wat gedaan worden om het tot een paleisje te maken.

Maarliefst 3 bakkies vol met bouwafval, we hebben werkelijk alles gesloopt. De keuken eruit, de plafonds, de openhaard, muurtjes uitgebroken, ingebouwde kasten weggehaald behang er afgestoomd en de vloerbedekking eruit. Wat een klus.

Dit alles met dank aan mijn lieve vader en moeder die er elke dag zijn, onze zoon en schoondochter, mijn broer met zijn familie, Chey haar vriendinnen, onze buurman/vriend en mijn oom echt top hoor die hulp, zonder hen had het lang niet zo snel gegaan. Gelukkig zitten we nu in de opbouwfase en weer zijn mijn ouders er elke dag om te helpen met schilderen. We zijn nog lang niet klaar, onze dochter zelf kan helaas met haar gebroken been niet zoveel doen al ze zelf zou willen, maar haar paps en mams helpen wel hoor enne we vinden het fantastisch om te doen.

Gelukkig hebben we veel ervaring opgedaan in ons Spaanse huis waar we met veel plezier maar ook met veel zweetdruppel geklust hebben.

Ik krijg er heel veel energie van om een huis met potentie te kopen en een plan te bedenken hoe ik het met zo weinig mogelijk geld weer helemaal kan opknappen.

Ons Spaanse huis was wel een behoorlijk groot project wat ook wel wat nazorg vergt. Daarom denk ik wel eens stiekem, misschien moeten we ons grote pand maar verkopen en een klein pandje terug te kopen en dat weer helemaal van begin af aan opknappen zodat we niet zo die zorg hebben, we hebben immers nu de kennis hoe we het allemaal moeten aanpakken. Aan de andere kant zal dat ons ook aan het hart gaan want het is zo eigen geworden en zo prachtig.

Dus voorlopig houden we het maar even bij het klussen van onze dochter en wie weet volgt daarna onze zoon want hij is ook om zich heen aan het kijken. Komende tijd zitten wij goed en kunnen we ons helemaal uitleven.

Eenmaal thuis aangekomen direct gebeld met de zwembadwinkel, gelukkig goed nieuws, het probleem zat bij het zandfilter wat niet goed dichtgedraaid was door de monteur, daardoor lekte het water eruit.  Pff pak van ons hart. Zelf lukt het je niet om deze goed dicht te draaien dat moet echt met een speciale tang gedaan worden, wel fijn dat er snel gehandeld werd want we weten immers wat voor een problemen het kan opleveren als de pomp te lang uit staat.

Een tweede huis hebben is een genot maar zeker ook een zorg, zeker als het zo groot is als die van ons en tevens is het lastig als je zelf niet in de buurt woont. Op Malaga is wel goed te vliegen maar net even te ver om zomaar langs te gaan.

Wel heel fijn dat easyjet nu ook op Malaga vliegt want zelfs in het hoogseizoen kan je soms wel voor minder dan €100 een retourtje kopen, spotgoedkoop!

5 juli 2016

Helaas ook onze vakantie zit er weerop. Na flink het huis gepoetst te hebben, de bedden opgemaakt te hebben en alles nog even nagelopen te zijn dachten we het perfect voor elkaar te hebben. Helaas was het tegendeel waar, want tot onze schrik bleek er weer iets met de zwembad pomp te zijn, er lekte allemaal water uit de meter, wat is dit nu weer, dikke stress. Direct de zwembad winkel gebeld om iemand met spoed te laten komen. We moesten het zwembadhok onder het zwembad maar openlaten want ons vliegtuig wacht niet. Hopen maar dat dit snel opgelost is, wat een toestand weer. Ik zat er echt mee, het lijkt wel of er altijd wat is.