Maandag precies om 10 uur stond Lesley samen met Rob op de stoep van het ketelwinkeltje in ons dorp Villanueva de Tapia. Ze beloofde de volgende dag langs te komen, ons adres uitleggen was wat moeilijk dit omdat we geen echte straatnaam hebben en al helemaal geen huisnummer.

In de akte staat ons huis aangeduid als deel van het gebergte en dan de naam van dat gebergte: partido de la sierra del Pedroso S/N. Maar met wat aanknopings punten, vlak voor de grote groene ijsblokjes opslag rechts kwamen ze er snel uit. Nou ben benieuwd of hij komt en hoe laat hij komt morgen, want ik wil douchen!

Die middag zijn we naar Malaga gereden naar de bouwmarkt Bauhaus om wat gereedschap en alvast verf en kwasten etc te gaan kopen, het geld begon onze portemonnee uit te vliegen. Die middag zijn we toch maar langs Rob en Ibolja gereden om daar maar even te douchen en wat kan een douche dan toch zalig zijn, echt luxe.De volgende dag was het zwembad inmiddels vrijwel leeg, nog een klein bodempje moest met emmertjes uit het zwembad geschept worden, wat een derrie allemaal zeg, er lagen wel 8 dode vogeltjes in en heel veel alg bende, zo vies. Na het uitscheppen van die gore troep hebben we het met de hogedrukspuit afgespoeld en daardoor was er weer water in het bad gekomen, weer met emmertjes alles eruit scheppen en toen zagen we dat de kalk die nog op de muren en op de bodem achter was gebleven echt een probleem zou worden, dit zou er niet makkelijk af gaan vermoeden we.Maar we hadden een grote fles aqua fuerte, een behoorlijk chemisch middeltje tegen kalk en daar moest het wel mee lukken dachten we. Het spul goten we in een spuitfles, mondkapje op, handschoenen aan en sprayen maar en vervolgens weer afspuiten met de hogedrukspuit.

Maar wat een frustratie er was amper resultaat te zien, dan maar insprayen en boenen met een staalsponsje en weer afspuiten maar dat gaf ook bijna geen resultaat.

Lesley bestempelde het zwembad ineens tot mijn project en ging verder met het afbikken van de buiten verflaag ook een zware klus hoor, zo hadden we beide ons eigen ding.Plots hoorden we getoeter en daar stond het geiser mannetje op de stoep, hij inspecteerde de boel en begon heftig te schudden met zijn hoofd en er kwam een woordenstroom Spaans uit zijn mond, we begrepen eruit dat het niet allemaal pluis zat en we pikte het woordje manana op. Ok, blijkbaar komt hij morgen pas terug, we merken het wel.

Gelukkig had hij woord gehouden en de volgende dag stonden er 2 man sterk op de stoep, en begonnen de boel te repareren, alleen 1 ketel was overleden begrepen we en daar moest een nieuwe voor gehaald worden, wat moet wat moet, even later kwam hij terug met een sliksplinter nieuwe. Ik stuurde Lesley snel naar het dorp om geld te gaan pinnen want ik vermoede zo dat deze mannen geen mobiel pinapparaat bij zich zouden hebben.

Maar toen de mannen klaar waren en de auto instapten, riep ik nog snel dinero (geld)??? Oh nee hoor kom volgende week maar naar de winkel om te betalen.

Wat heerlijk dat vertrouwen, zo gaat dat op het platteland van Spanje.

De eerste nacht in ons nieuwe huis konden we gewoon niet vroeg naar bed gaan de adrenaline gierde door onze lijven. Gelukkig stond er nog wel een normaal bed, we wisten van te voren ook niet natuurlijk wat de oude eigenaar allemaal precies zou laten staan.

We gingen voor het slapen nogmaals alle kamers door, haalden de foei lelijke schilderijen van de muur, verder gooiden we nog wat kleine vieze dingetjes in een grote vuilniszak en om 3 uur midden in de nacht kwamen we erachter dat we geen warm water hadden om even te douchen voor het slapen gaan, morgen maar even alles nalopen dachten we.

We konden die nacht nauwelijks slapen van alle indrukken van die dag. De volgende dag weer vroeg uit de veren om de geisers te inspecteren, we bleken er 3 te hebben. Maar nada niks, geen warm water, ondanks dat we het palletje van de gasfles omgezet hadden en de ontsteking geactiveerd hadden, dan maar ouderwets water koken in de fluitketel en met een teiltje warm water ons wassen.

We merkten dat we echt moesten acclimatiseren, alles gaat er door je hoofd heen, je weet echt niet waar je moet beginnen, juist nu het huis half leeg was zag je dat er zo enorm veel te doen was. We begonnen met alles wat we niet mooi vonden op een grote hoop buiten voor de deur te gooien, ijzer bij ijzer, hout bij hout, bouwafval bij bouwafval en restafval bij restafval. We zijn daar de hele dag mee bezig geweest, je gunt jezelf geen tijd om wat te eten, maar aan het eind van de dag kregen we toch wel honger en besloten we naar Archidona te rijden om bij de supermarkt, de Mercadona, wat boodschappen te doen.

Gelukkig had Simon wel zijn koelkast, gasfornuis, wat pannen, borden en bestek laten staan, ook stond er nog een vaatwasser een wasmachine en een droger. Allemaal niet van hoge kwaliteit maar voorlopig zijn we hier flink mee geholpen. Ook stonden er 3 twee persoonsbedden en 1 bruikbaar éénpersoonsbed. Al het linnengoed gooiden we weg dat was helemaal niks meer, de twee persoons dekbedden breng ik snel een keer naar de stomerij en de één persoons gooide ik in de wasmachine (paste net).

Voordat we die avond konden koken gooide ik het bestek en de borden in de vaatwasser, waste de pannen af en haalden een doek over het fornuis. Uitgeput zaten we om 9 uur s’avonds te genieten van een kippetje uit de oven, wat stokbrood met aoli en een lekkere rioja.

De volgende dag werd het toch wel vervelend dat we nog geen warm water hadden en Lesley inspecteerde nogmaals de ketels, in twee van de drie bleek een vogelnestje te zitten. Lesley haalden ze van de muur en begon ze schoon te maken, ik haalde nog wat troepjes uit huis en toen begon ik met de voorbereidingen voor de lunch, Rob en Ibolja onze “buurtjes” van 10 km verderop kwamen bij ons lunchen. Rob en Ibolja kennen wij al sinds 2010 toen we bij hun b&b een paar nachtjes overnacht hadden.

De begroeting was hartelijk en ze feliciteerde ons met onze mooie Spaanse boerderij en we kregen een mooie kaart en een lekker flesje goede olijfolie. Wij bestookten hun met honderden vragen, zij hebben immers ontzettend veel ervaring want wonen al 4 jaar in Spanje.Tegen de avond al reed Lesley nog even met hun mee naar huis om de dompel pomp te halen om het zwembad leeg te kunnen pompen. Ook de hoge drukspuit is een onmisbaar object voor het zwembad project en Rob beloofde om maandag met Lesley naar en ketelboertje te gaan om te vragen of ze de ketels kunnen maken.

Zondag 1 april hebben we weer rondom het huis gerommeld, Lesley ging verder met de ketels schoonmaken en was begonnen met het afsteken van de wel 5 lagen verf en andere troep op de buitenmuur, een helse klus en ik ben de 2 garages gaan uitruimen, het kippen/dierenhok wat wat verder van het huis afligt laat ik nog maar even voor wat het is want daar ligt ook een hoop troep in en ook het hok naast de grote schuur waar heel veel bouwafval in ligt heeft nu ook even geen prioriteit, maar moet wel ooit gedaan worden. De dag vloog weer om en het zwembadwater was al aardig aan het dalen, morgen zal het wel leeg zijn. Die avond zaten we weer moe maar voldaan bij onze openhaard, het weer sloeg wat om en het werd wat kouder buiten, ook in Spanje is het weer niet altijd mooi. Het avontuur gaat verder.

De dag!

De dag waar we zo naar uit hebben gekeken en niet alleen omdat ik vandaag 46 jaar ben geworden maar omdat dit de dag is dat we de sleutel van ons Spaanse huis overhandigd zullen krijgen.

Na het ontbijt bij Casa El Naranjo zijn we naar een soort outlet bouwmarkt gereden in Estacion de Cartama, daar verkochten ze partijen tegels en sanitair benodigdheden, scherpe prijzen, een zaak om te onthouden.

Daarna nog even bij de Lidl ons favoriete drankje, crema de limoncino kopen, doet het altijd goed op feesten en partijen. Toen zijn we in Alhaurin el Grande wezen lunchen bij Casa Paco, een lekker visrestaurant. En daarna, spannend, gingen we om 5 uur naar onze advocaat waar we nog wat uitleg kregen over het gebeuren en om stipt half 6 zaten we bij de notaris. Eerst spraken we in een apart kamertje met de bankdirecteur en moesten we alle papieren tekenen voor de Spaanse hypotheek en daarna werd de akte vertaald in het Engels en toen gingen we met z’n allen, ons advocaten kantoor Del Prado met 3 personen vertegenwoordigd, de advocaat van de verkoper (helaas kwam de eigenaar zelf niet, die moest zijn vlucht halen en ivm met de stakingen wilde hij geen risico lopen) de bankdirecteur, de notaris en Lesley en ik het kleine kamertje in. (in de gang zat makelaar Marcel ook nog te wachten). Na ongeveer 2.5 uur kwamen wij het kamertje pas weer uit maar nu als eigenaar van 2 Spaanse huizen (het bleek namelijk dat het officieel als 2 aparte panden in de registers staat) en Marcel feliciteerde ons met onze aankoop en overhandigde ons de sleutel., van onze advocaat kregen we een mooi bonsaiboompje.

Oh eindelijk na 6 maanden hiermee bezig geweest te zijn, zijn we nu groot grondbezitters van een kast van een huis in Spanje, 500 m2 bebouwd op maar liefst 20.000 m2 grond.

Op naar het huis, we kwamen aan in Villanueva de Tapia rond 9 uur het begon al donker te worden. We staken de sleutel in het slot en een zucht van verlichting ging er door ons heen, pff wat was het spannend allemaal geweest, nu snel kijken hoe Simon, de vorige eigenaar het huis achter gelaten had. Het viel ons mee, het was redelijk opgeruimd voor zijn doen, hij had veel weggehaald, veel troep maar ook veel mooie spulletjes helaas. Op een paar bruikbare spulletjes na stonden er evengoed veel spullen die we beslist niet in het huis wilde laten staan, dat zou onze eerste klus voor morgen worden.

Inmiddels was het al half 11 en we besloten toch nog maar wat te gaan eten, en dan is het fijn dat je in Spanje woont want in Nederland moet je op dat tijdstip echt niet een restaurant binnen komen wandelen, maar in Spanje is dat totaal geen probleem en heel normaal.

Ongeveer 5 km bij ons huis vandaan in het plaatsje Salinas doken we bar Mejias in voor een lekker kippetje en een glaasje vino tinto. Blij keken we elkaar aan en we lieten onze glazen tegen elkaar aan klinken, op een geweldige indrukwekkende dag, GEFELICITEERD !

We kwamen begin van de avond aan in Malaga Stad, we hadden een Suzuki Jimny gehuurd via BCO en de auto kregen we van Marbenjo, we hadden bij ons hotel Sur een parkeerplek gereserveerd. Een eenvoudig hotel maar wel prima gelegen naast de haven.Wat mooi is die boulevard daar geworden zeg, allemaal hippe terrasjes aan het water en verder een leuke plek om even te wandelen. Daarvandaan gingen we de stad in en bij bodega/bar El Pimpi dronken we een wijntje en aten een klein tapasje, een leuk Spaans plekje, daarna liepen we nog een rondje door de binnenstad en rond 9 uur belanden we bij restaurant Vino Mio waar we nog net de laatste klanken van de Spaanse gitaar muziek en het geklepper van de castagnetten van de in Spaans gehulde kledij van de danseres hoorden. Dit restaurant is van een Nederlandse vrouw en ik had de naam Vino Mio al vaak horen vallen dus ik was wel benieuwd. Het verbaasde me alleen dat de keuken niet echt Spaans was, maar meer een wereldkeuken, met oa kangoeroe en noedels op de kaart. Maar het was lekker en gezellig, om ons heen hoorden we alleen Nederlands praten van andere toeristen die schijnbaar ook net als wij de tips hadden gelezen hier te gaan eten, de Spanjaarden zelf zaten aan de bar een cerveza te drinken. Na de maaltijd werden we uitgenodigd om een drankje van het huis te komen drinken in hun recent geopende loungebar wat even om de hoek lag, goede marketing, want het was een hele gezellige trendy tent.

De volgende dag reden we naar onze advocaat in Alhaurin waar we nog wat papieren moesten tekenen voor de verzekeringen die bij de hypotheek horen daarna gingen we eten bij ons favoriete wegrestaurant Venta El Bichito waar je voor maar x806 een super lekker menu del dia kan eten incl wijn!! Na deze heerlijk maaltijd gingen we op zoek naar B&B Dos Iberos waar we die avond gingen slapen. Een groot trots vrij nieuwgebouwde sierlijke woning stond bovenop een heuvel te pronken met uitzicht op het stadje. Alles was stijlvol en redelijk strak ingericht maar wel met een Spaans tintje, alhoewel alle meubels uit Nederland kwamen had het huis toch een moderne mediterrane uitstraling. Twee vriendelijke heren (Jan en Jos) boden ons een lekker glaasje wijn aan en kwamen gezellig met ons kletsen, daarna kregen een een kleine rondleiding. Omdat het tegen de avond wat frisser was en we daardoor geen zin hadden om buiten of op onze kamer te zitten reden we naar het dorpje Coin waar we bij een winkel aan de weg, die spulletjes uit verschillende landen verkocht, even gingen rond snuffelen. Ik vond een hele mooie Andalusische waskom en die kon ik niet laten liggen, ik zag hem al helemaal in ons nieuwe huis staan.We zijn ook nog bij een tuincentrum wezen kijken, gewoon om te zien wat ze allemaal daar verkopen en ook of we nog leuke dingetjes en mooie planten zagen. S avonds hadden we nog steeds geen trek om te eten, we zaten nog zo vol van onze middag maaltijd, we hebben toen maar binnen in het huis naast de trap waar ze een gastentafeltje hebben staan een wijntje gedronken. De volgende dag kregen we een uitgebreid ontbijt en samen met andere gasten zaten we buiten te eten. Ze hebben 5 gastenkamers en ze hadden die nacht 4 kamers verhuurd, niet slecht voor eind maart. Met een notitieboekje met een foto van hun pand erop en wat adresjes van werkmannetjes en tips erin vertrokken we weer.

Omdat we vlakbij Malaga zaten besloten we daar naar toe terug te rijden en een bezoekje te brengen aan de Ikea en de bouwmarkten Leroy Merlin en Bauhaus. Alvast even checken wat ze daar allemaal verkopen, handig om goed voorbereid te zijn, en voordat we het besefte was het ineens half 7 en moesten we nog naar Alora rijden om bij de volgende b&b te gaan slapen. Na ongeveer een klein uurtje kwamen we aan bij Casa El Naranjo de b&b van Erica en Rik die daar met hun twee kinderen al 7 jaar tegenover een schattig klein stationnetje wonen. Erica ken ik weer via Facebook en ik vond het leuk haar en haar gezin nu ook echt te ontmoeten. Ze hebben 2 b&b kamers en 3 appartementen en deze bezige bijtjes zijn nu een fiets verhuur/verkoop bedrijfje aan het opzetten samen met familie die ook sinds een paar weken het Nederlandse vlakke land achter zich gelaten hebben. Wat een stappen toch allemaal, wij zijn daar nog niet aan toe, maar ik heb altijd wel veel respect voor mensen die echt de stap nemen om geheel in Spanje te gaan wonen en een eigen onderneming te gaan starten. We hebben heerlijk meegegeten en het was erg gezellig bij deze hartelijk mensen en nadat we de volgende dag buiten gegeten hadden gingen we ook hier weg met veel tips en een zelfgemaakte luckypepper sleutelhanger. Creatief hoor die Erica.