Inmiddels hebben we al vele leuke restaurants uitgeprobeerd in de omgeving maar we wisten niet dat er ook een uitstekende Japanner bij is gekomen. Het is altijd fijn om tips te ontvangen van mede vakantiehuis of B&B eigenaren, zo houdt je elkaar op de hoogte. Deze gekregen tip gingen we graag onderzoeken en daarvoor togen we naar Loja een plaatsje 20 minuten bij ons vandaan.

Het historisch centrum van Loja is best de moeite waard zeggen ze, echter wij zijn daar specifiek nog nooit geweest maar we gaan dat zeker ook een keer bekijken in een periode dat het minder warm is. Maar inmiddels hebben we wel al een aantal leuke restaurants in Loja ondekt. Flati is absoluut een goed restaurant en de pizzeria Atracon is ook een blijvertje. Nu dus op Japanse ontdekkingstocht.

Het restaurant is onderdeel van Hotel El Mirador. Toen we aan kwamen lopen waren we direct enthousiast.

Allemaal leuke lampionnetjes boven je hoofd op het terras buiten en je hebt een prachtig uitzicht over het stadje en op de bergen.

Wanneer het donker wordt ziet het er nog leuker uit met al die rode lampjes boven je hoofd en de fontein is ook mooi verlicht.

De glazen loop brug is een leuk plekje om foto’s te maken, op het moment dat wij er waren was er een bruiloft in het hotel en we zaten eerste rij van de fotoshoot van de bruid en bruidegom.

Maar nu het eten, we kozen voor het chef menu €62 voor 2 personen.

Ik kan niet anders zeggen: Alle gerechtjes waren verrukkelijk, alles was heel smakelijk en van hoge kwaliteit.

We gaan hier zeker terug komen, het was alleen niet zo druk en dat vind ik altijd jammer, niet per se voor ons zelf, maar ik hoop dan dat ze het wel gaan redden want ik vind het echt een aanwinst voor de omgeving en het zou zonde zijn als het door gebrek aan belangstelling stopt. Ik zou dus zeggen: Vamos a Mokuren.

We hadden mijn ouders uitgezwaaid en de zelfde dag kwam schoonzus Elvira, ze was helemaal happy om weer op de hacienda te zijn.

Wij zijn ook content met haar bezoek want met haar zonnige karakter is het altijd gezellig om haar erbij te hebben en zij is ook een grote hulp voor ons want zij steekt altijd wel de handjes uit de mouwen. Helaas is een bezoek voor de zomer hier nooit een totale zit en lig vakantie, er zijn genoeg dingen te doen altijd. We proberen een uurtje voor het ontbijt te werken van 9 tot 10 en na het ontbijt nog 3 uurtjes en dan schluss! Dat proberen we tenminste want soms pakken we toch aan einde van de dag ook nog wel een uurtje. Het klusje voor Lesley wat mijn vader had overgehouden was de elektra draad in de grond te stoppen en daarna de lampjes vast te metselen in het laatste stukje van de muur zodat er s’avonds een lange verlichte weg naar de buitenplek te zien zou zijn.

Dat bleek een behoorlijk uitdaging te zijn, je komt niet zomaar in die keiharde grond vol rotsen en stenen. Dat hakken moet echt met tussenpozen gebeuren, de zweetdruppels liepen over zijn voorhoofd met die warmte, inmiddels was het al 33 graden.

Elvira en ik waren begonnen aan de enorme onkruid klus rondom de buitenplek. Uiteindelijk koste ons dat een uurtje of 12 pp wat we verdeeld hebben over meerdere dagen.

Ik ben helemaal blij want wat is het leuk om iemand over het verlichte pad naar onze buitenplek te zien lopen. Ik had de afgelopen dagen mijn best gedaan om de inrichting van de buitenplek zo leuk mogelijk te maken en ik moet zeggen, ik ben zeer tevreden!

Voor onze dochter zat haar mini vakantie er alweer op nog even een laatste duik in het zwembad, maar niet getreurd over 2 weken zit ze weer bij haar vriend in Mexico.

Nadat we haar aan het einde van de dag naar de luchthaven gebracht hadden reden wij nog even naar de Bricomarkt om 2 nieuwe geisers te kopen. We hadden verleden keer al 2 nieuwe geisers gekocht en die bevallen zo goed dat we de laatste haperende oude nu ook maar moeten gaan vervangen.

Een stukje lichter kwamen we weer op de hacienda aan. Inmiddels zijn we er al 3 dagen en al het onkruid in het begin van de tuin is nu ook weggehaald zodat je nu prachtig het pad op komt rijden.

Na 7 weken is ook de laatste avond van mijn ouders van deze vakantie aangebroken, nog even gezellig eten bij la Paloma, de mannen herkennen hen al helemaal en vroegen ons of wij nu bij het huis van mijn ouders gaan verblijven de komende tijd, nee het is ons huis vertelde ik, de aardige ober lachte want hij vertelde dat mijn vader het elke keer over zijn huis had.

Haha het is ons huis maar zeker ook een beetje van mijn ouders, een beetje van onze kinderen en een beetje van de familie. Hacienda la Suerte is heerlijk voor iedereen die er van geniet. Tot de volgende keer pap en mam in “jullie” huis.

Omdat we slechts een paar dagen samen zijn met mijn ouders en dochter wilde ik iets leuks gaan doen op maandag 20 juni. In maart hadden wij zo heerlijk gegeten in een oud klooster wat omgetoverd is tot een hotel, het ligt aan de uitlopers van het gebergte El Torcal in Antequera. Het leek me leuk om daar vandaag lekker te gaan lunchen. Het plekje is prachtig en de kaart is top alleen dit keer was het bezoek een teleurstelling, het was veel te warm binnen, er was geen goede koeling binnen, buiten was het terras niet gedekt en stonden er geen parasols tevens waren ze nog bezig met het afbreken van een feestje van het weekend ervoor wat het rommelig maakte. Ze probeerden wel behulpzaam te zijn en ons naar een restaurant in de kelder te leiden waar het koeler was, maar daar was het ongezellig en een deel van de tafels waren ook niet gedekt en er zat verder ook niemand. Daarom besloten we maar na alleen wat foto’s gemaakt te hebben van de mooie bogen binnen om in Antequera zelf een ander restaurant uit te gaan zoeken.

Er zitten genoeg leuke tentjes in Antequera maar doordat er weg opbrekingen waren reden we elke keer verkeerd en de toegangspoort van het stadje zag ik diverse keren voorbij komen.

We waren het zat en besloten de auto direct ergens neer te zetten en lopend verder te gaan. Zonder dat we er erg in hadden stonden we voor de stierenvechters arena, oh ja daar zit ook een restaurant in wist ik me te herinneren.

Ik had over de keuken niet zoveel goede verhalen gehoord maar je moet iets soms ook zelf ervaren om er wat van te kunnen zeggen en we hadden gewoon zin een een koud drankje.

We waren verrast door de leuke inrichting. Het restaurant liep in een rondje en zag er verzorgd uit.

We hebben ook nog even een kijkje genomen in de arena. Ik haat het wat daar gebeurd maar het is wel een mooi gebouw.

De kaart is niet bijzonder maar een salade is altijd goed, samen met berenjenas en kroketjes allemaal compartir, lekker hoor dat het heel normaal is in Spanje dat je alles kan delen en niemand daar vreemd van opkijkt.

We hebben daar heerlijk gezeten en met elkaar is alles altijd gezellig.

Om deze dag nog leuker af te sluiten zijn we naar de zonnebloem velden gereden net buiten het stadje onderweg naar ons huis toe. Zo vrolijk word je daar van, al die mooie bloemen kopjes wijzend in richting van de zon. De dames deden gelijk een fotoshoot en dat leverde prachtige plaatjes op.

Mijn zomer vakantie zit er weer op, twee en een halve week is omgevlogen maar wat hebben we het weer naar ons zin gehad bij Hacienda la Suerte. Ik ga mijn herinneringen oproepen en zo mijn vakantie herbeleven. Dus de komende dagen krijgen jullie via mijn blog een flash back story te lezen.

Weten jullie nog de vorige keer toen we in Spanje waren, we hadden toen te maken gehad met de Sahara regen, maar liefst 2 hevige buien slechts een paar dagen na elkaar zorgden ervoor dat ons paradijs veranderde in een grote puinhoop, het leek wel een verwaarloosd huis dat jaren niet schoongemaakt was. Onze hele vakantie zijn we bezig geweest met de hoge druk spuit. Nadat wij weg waren is onze zoon met zijn gezinnetje in het huis geweest en daarna kwamen mijn ouders voor 7 weken lang. Toen wij aankwamen op 19 juni zaten mijn ouders er nog en onze dochter was er ook voor een paar daagjes.

We wisten hoe we het achter gelaten hadden, redelijk schoon maar genoeg sporen nog te zien van die oranje troep.

Toen we nu aankwamen schitterde onze ogen weer want vrijwel alles was weer stralend wit en mijn papa en mama stonden vrolijk ons op te wachten.

Wat een verschil zeg, wat was daar hard gewerkt de afgelopen weken. Wat ben ik trots op die oudjes van me die zich nog voordoen als 2 jonge goden. Mijn mama heeft alle kleine muurtjes rond het huis weer blinkend wit gemaakt, de schilders hebben het grote werk aangepakt, de kozijnen zijn weer prachtig bruin gemaakt door vrienden van mijn ouders en mijn vader heeft het gereedschap hok helemaal netjes geordend.

Het is een genot om zo weer thuis te komen in je tweede huis. Er is echt super veel gedaan maar er zijn echt nog wel wat klusjes over gebleven voor ons. De zij en achterkant van het zwembad moet nog geverfd worden tevens de buitenplek en de tuin moet flink onkruid vrij gemaakt worden. Ondanks dat mijn moeder en dochter daar al aan begonnen waren is dit nog wel een dagelijks terug komend klusje voor de aankomende weken, je moet er wat voor over hebben om het huis om te toveren in een paradiso.

De bloemenzee van oleanders in de tuin maken je gelijk vrolijk en we laten ons niet afschrikken door een beetje onkruid, dat komt wel goed, nu eerst maar een lekker glaasje wijn op ons mooie terras.

Hé heerlijk om hier weer te zijn.

Schilderen in Spanje klinkt alsof het gaat om een creatieve vakantie. Je denkt dan gelijk aan een mooi plekje, waar je je schildersezel neerzet en aan de slag gaat om het na te schilderen. Het lijkt me zeker leuk omdat ook eens te ervaren, het landschap bij ons in de omgeving is prachtig en er zijn nog zoveel andere mooie dingen om vast te leggen. Genoeg plekjes om inspiratie te krijgen.

Neem nou het blauwe potten straatje in Iznajar, daar zou ik wel eens schilderworkshop willen hebben, het lijkt me echt heel leuk om zo’n plekje na te kunnen schilderen. Helaas heb ik niet zoveel talent dus of ik echt een mooi schilderijtje zou kunnen maken betwijfel ik, maar het staat zeker op mijn wishlist om een keer uit te proberen.

Schilderen in Spanje betekend helaas voor ons op het moment iets wat minder romantisch is. Want wanneer je namelijk een tweede huis hebt in het buitenland, heb je altijd een werkvakantie, er zijn genoeg klusjes te doen. Muurtjes verven is een terugkomend iets, sommige muurtjes moeten zelfs elk jaar, door de temperatuurschommelingen hebben ze veel te verduren. Goede verf en regelmatig verven is daarom een must om het huis te beschermen tegen de extreme hitte, uv straling, vocht en zout.

Dit keer hebben Les en ik er zelf helemaal niks voor hoeven te doen, mijn mama heeft vele muurtjes weer mooi wit gemaakt, wat een topper toch, op haar 76 ste nog lekker actief. De rest is door een schilder gedaan die we getipt kregen van Tatienne en Joost B&B Valle de Oro. Razend snel hebben twee man ons huis en het bijgebouw geverfd en omdat het zo warm was begonnen ze s’ochtends om 5 uur al en gingen ze 9 uur achter elkaar door. Wat een toewijding. Echt keurig gewerkt ook vertelden mijn ouders.

Na de Sahara regen van het voorjaar moest het ook echt gebeuren. Het is geweldig om weer een fris geschilderd huis te zien, het ziet er nu weer zo mooi uit. Op het moment zien we het alleen nog maar op de foto’s en dan worden we al helemaal blij, maar heel snel kunnen we het ook in het echt bewonderen, we zijn al aan het aftellen. Mijn vader heeft het washok, het ketelhok en de garage helemaal opgeruimd, dus ik kijk er ook naar uit dat te zien, er is heel wat weggegooid en alleen de goede spulletjes blijven over. Heerlijk dat daar de bezem door heen is gegaan, het was echt nodig.

We hoeven echter niet bang te zijn dat we nu niks meer hoeven te doen, want de tuin staat nog vol met onkruid. Er is en blijft echt altijd wat te doen bij Hacienda la Suerte.

Het is warm in Spanje zeer warm, het weer is altijd wel goed deze periode maar nu is het extreem warm voor de tijd van het jaar, er is op het moment een ola de calor (hittegolf). Gelukkig is het zwembad op tijd gevoegd en weer gevuld met water, zonder kun je nu niet. Zelfs mijn papa ligt regelmatig in het zwembad, nou dat doet hij echt alleen als het bloedje heet is.

De verf droogt onder je kwast vandaan, het onkruid blijft maar groeien maar de oleanders beginnen uit te komen en we hebben er wel 50 in onze tuin dus dat gaat een mooie bloemenzee worden.

Mei is over het algemeen een fantastische maand om naar Spanje te gaan, alleen al om de mooie natuur te bewonderen maar er zijn ook genoeg festiviteiten te beleven. De Spaanse jurken worden weer uit de kast gehaald en de prachtigste dansen zijn te zien, zelfs in de kleinste dorpjes.

Als het te warm is ga je overdag niet rondlopen in een stadje of dorpje maar zoek je een mooi restaurantje om te lunchen met een goede airco. Zo is het altijd een mooie rit om naar Alfarnatejo te rijden en te eten bij los Pirineos.

Met een tussenstop in Villanueva del Trabuco om te kijken naar de 100 caños. Ondanks de warmte kwam er verrassend genoeg wel water uit de bergen uit de 100 pijpjes zagen mijn ouders toen ze met hun vrienden daar naar toe gingen.

In Nederland is het weer wisselend in de maand mei, regelmatig zien we de zon maar ook hebben we flinke buien gehad. Zo lekker dat we hier dichtbij het strand wonen, als je de zon ziet doorkomen na een regenbuitje haast je je gewoon naar het strand en pak je even een plekje op het terras aan de zee met je dochter. Zo gezellig!

Mijn lieve mama is vandaag 76 jaar geworden maar als je haar ziet werken, tjonge tjonge dat doen vele jongeren haar niet na. Energie voor (van ) tien (eke).

Samen met pa en met hun vrienden wordt er keihard gewerkt in Spanje. Ze vinden het leuk om het te zien opknappen maar ze willen ons ook ontzorgen. Ik heb de liefste ouders van de wereld. De liefde tussen ouder en kind is een gevoel van liefde dat met niets anders te vergelijken is.

Hun buurtjes, die hun vrienden zijn geworden genieten ook van ons prachtige plekje en maken ons ook heel erg gelukkig met het opknappen van de hacienda.

Alle kozijntjes en deuren worden door de buurman afgeschuurd en weer opnieuw in de verf gezet. De deur van de keuken ziet er weer als nieuw uit, wat een topprestatie.

De buurvrouw maakt alles in huis weer lekker fris en ze schuwt ook af en toe de verfkwast niet.

Na gedane arbeid heerlijk een duik in het nu nog wat frisse water, niks is te gek voor de buurvrouw.

Mijn mama zorgt ervoor dat de echte bouwvakkers jaloers worden omdat zij hen al het werk ontneemt. Wat een heerlijk fris muurtje weer, niks meer te zien van de calima (oranje modderregen).

Mijn vader is lekker bezig met de elektra en het opruimen van het gereedschap hok, alles wordt opnieuw geordend, daarvoor heeft hij wat kasten en bakken gekocht.

Ik kan niet wachten om het gedane werk straks te bewonderen maar we moeten nog een maandje wachten helaas.

Ons mooie paleisje wat genieten we daar met z’n allen toch van maar wat is het enorm veel werk om het er zo uit te laten zien.

Ik ben al jaren een liefhebber van Fado muziek. Maar dat is toch niet Spaans hoor ik je denken. Dat klopt dat is Portugees. In 1987 was ik op vakantie in Portugal en tijdens een etentje trad er een fado zanger op en werd ik gegrepen door het muziek genre. Ik vind fado vooral mooi als het door een vrouw gezongen wordt. De muziek is melancholisch, met die kenmerkende Portugese gitaar en contrabas. In de loop van de jaren heb ik fases waarbij de fado muziek aansluit bij mijn stemming en dan draai ik het veelvuldig. Omdat ik geen Portugees versta heb ik geen idee wat ze zingen, vaak schijnt de pijn van het leven bezongen te worden maar gek genoeg voel ik me heel rustig en blij worden van deze muziek en het ontroert me ook.

Favorietjes van mij zijn toch wel Amália Rodrigues, Mariza, Dulce Pontes en Cristina Branco.

Van deze laatste had ik 2 jaar geleden al kaartjes gekocht en nu pas kunnen inwisselen afgelopen zondag. Wat een bijzondere mooie emotionele voorstelling gaf Cristina en het leek wel of de nummers naar mate de show vorderde steeds mooier werden. Het akoestisch gezongen nummer aan het eind bezorgde me kippenvel.

Als je toch zo van die muziek houdt waarom heb je dan in Portugal geen huis gekocht zal je denken. Nou het stond helemaal niet vast waar we een huis zouden gaan kopen hoor jaren geleden. Het is heus niet een levenslange droom geweest van ons geweest om in Spanje te gaan wonen en een huis daar te kopen.

Toen de kinderen van plan waren het huis uit te gaan hadden we een nieuw levensdoel nodig vonden we toentertijd en leek het ons leuk om een huis in het buitenland te hebben als een soort van nieuwe hobby tegen het empty nest syndroom. Waar zullen we dat dan doen vroegen we ons af en Portugal is toen zeker op ons lijstje gezet, net als Italië en Frankrijk. Maar uiteindelijk hadden we toch het beste gevoel bij Spanje en zijn we daar op onderzoek uit gegaan.

Dat het wel het echte Spanje moest zijn was voor ons direct duidelijk. We wilden niet in een gebied wonen waar het speciaal zo gemaakt is om de toeristen te pleasen.

Inmiddels hebben we een leuke lokale band gevonden die prachtige Spaanse liederen zingt bij ons op het terras en het is dan wel geen fado maar ik vind het helemaal prima!

Genieten doen we zeker en de hacienda staat bekent in de omgeving als het huis van de muzikant omdat de vorige eigenaar het gebouwtje naast ons huis gebruikte als muziek studio.

De gitaar die hij heeft achter gelaten voor ons wordt door gasten nog regelmatig gebruikt en niet alleen door gasten zoals je ziet!