In de winter maanden gaat er altijd een zeil op het zwembad, we doen er dan een speciale winter fles in die langzaam chemicaliën afgeeft om zo het zwembad toch van de nodige producten te voorzien.

De pomp gaat op de winterstand en normaal gesproken halen we in maart het zeil er zelf weer af. Dit jaar konden we natuurlijk niet naar Spanje in maart en ook niet in april. Daarom heeft onze vriend Rob die altijd het zwembad onderhoud voor ons doet dit nu ook gedaan voor ons. Helaas was het water een beetje groen geworden want het bleek dat de pomp (voor de zoveelste keer) weer eens stuk was gegaan. Ik dacht al de laatste maand wat is de Electra rekening laag, ik hoorde dat de tarieven gezakt waren maar blijkbaar was het nu dus zo laag vanwege het vastlopen van de pomp en dat kwam niet door de lagere tarieven. De zwembad winkel Qualitypools van Cirino in Antequera moest er aan te pas komen, een fanatische winkel met een superservice, Lesley appte met onze contactpersoon die goed Engels spreekt en binnen 2 dagen werd de pomp opgehaald en werd gerepareerd gelukkig. Rob moet nu een beetje stoeien met chloor shock en hopen dat het zwembad snel weer hersteld is en we er eind juni lekker in kunnen springen.

In Spanje volgen de komende tijd mondjesmaat meer versoepelingen. Op het moment mag er weer gewerkt worden door onze Paco, nou hij ging gelijk goed aan de slag met zijn shovel. De oude kippenschuur is terminado.

De authentieke antieke kalksteen oven hebben we laten staan en gaan we restaureren en maken er een brood/pizza oven van. Er is wel wat hoogte verschil ontstaan en we zullen hier een muur moeten maken en daar een pergola tegenaan laten zetten om zo een leuk zitje te creëren. Maar eerst maar eens ter plekke de boel gaan bekijken en dan schetsen maken hoe ik het precies wil hebben. Maarja de vraag is nu: Wanneer kunnen we (eigenaren van een tweede huis) weer naar Spanje? Ik heb een ticket voor eind juni dus ik ben zeer benieuwd.

Paco stuurde ons ook een foto van een zielig hoopje Palmboom. De larven van de palm kever hebben onze enige en ooit prachtige palmboom opgevreten helaas. Hij was zo mooi, snik. Nou deze kan Paco dan ook gelijk met het shoveltje weghalen.

Gelukkig is het weer goed, een prima lente zonnetje, je moet er niet aan denken dat je de hele dag thuis zit en het buiten stormt en regent, dan wordt je behoorlijk somber denk ik.

Gelukkig kunnen we nog een ommetje maken in de buurt of naar het bos gaan voor een wandeling. Ik ben voor de zoveelste keer ook maar weer eens begonnen met een stukje trimmen, ik doe dat vroeg in de morgen. Hoelang zal ik het nu volhouden, vaak haak ik na een paar weken weer af. Maar vol goede moed jog ik nu langs een soort mini Keukenhof. De Hortus Bulborum, ruim 4500 verschillende soorten tulpen, narcissen, hyacinten, en krokussen. Je vindt daar een collectie van historische voorjaarsbolgewassen, prachtig om te zien. Dit uitzicht tijdens mijn gezwoeg is genieten.

Helaas missen we het voorjaar in Spanje, juist nu is alles zo mooi in bloei, na de winterslaap komen alle blaadjes weer in de bomen en de kleuren van de bloesem zijn prachtig en de bollen verrassen je ook elk jaar weer. Deze foto’s zijn dan ook uit het archief want dit voorjaar in Spanje gaat aan ons neus voorbij.  

Ik hoop van harte dat we deze zomer wel heen mogen maar na de pers conferentie van gisteren weet ik het zonet nog niet. Duimen maar.

Ons leven is door de war gegooid, ineens maken wij in Nederland ook iets heftigs mee, het ging ons kikkerlandje allemaal voor de wind voorheen. Maar de impact van deze pandemie is enorm en treft ons allemaal, het versnelt en verhevigt bestaande problemen, overal ter wereld, op allerlei terreinen. Op dit moment komen we bijna niet meer uit onze huizen. Hoe erg gaat het allemaal nog worden? Het is een zeer ernstige situatie ook economisch gezien en we kunnen het nog niet helemaal overzien.

Gelukkig hebben wij geen totale lockdown naar een intelligente. Maar wat missen de meeste mensen nu tijdens deze intelligente lockdown het meest? Ten eerste is het natuurlijk vreselijk als jij of je familie of vrienden getroffen worden door het virus en het loopt slecht af. Ook is het afschuwelijk als je door deze toestand geen werk meer hebt en er dus geen geld meer binnen komt of minder binnen komt.

Maar wat ik nu om me heen merk is dat we toch wel behoorlijk sociale wezens zijn, we missen het contact met anderen heel erg. De vrijheid om te doen wat je wilt op elk moment. Gewoon elkaar recht in de ogen kijken, dicht bij elkaar staan, elkaar even lekker kunnen vastpakken, een knuffel, een zoen op de wang. Gezellig een biertje drinken op het terras of naar een restaurantje gaan. Lekker op vakantie gaan naar een andere plek en noem zo maar op. Maar ook gewoon het naar je werk toegaan, een doel hebben elke dag. Eigenlijk beseffen we nu pas goed dat dat wat we altijd hadden en zo gewoon was eigenlijk een enorme luxe is.

Ik hoop van harte dat we ondanks veel ellende die mensen nu meemaken dat we met z’n allen wat zuiniger met elkaar en de wereld omgaan en wat dankbaarder gaan worden voor alles wat ooit zo gewoon was. ik ben benieuwd hoe het nieuwe normaal eruit gaat zien.

Ik ben zo dankbaar dat ik zo’n lieve man heb, we zitten elke dag op elkaars lip en dat gaat ontzettend goed, trots op mijn lieve kinderen dat ze het zo goed doen en na soms wat tegenslagen toch weer doorzetten, mijn ouders die ondanks de situatie waar ze nu in zitten toch positief blijven. Blij dat ik hier woon in deze mooie omgeving in zo’n fijn huis en het geeft ons een gelukzalig en rijk gevoel dat we zo’n prachtig huis in Spanje hebben. Ik tel mijn zegeningen.

Dit lees ik namelijk op internet: Doordat iemand bewust zijn of haar zegeningen telt, wordt de aandacht gericht op alles wat goed is in het leven. Gevoelens van dankbaarheid die door het tellen van zegeningen worden opgeroepen, versterken de eigenwaarde en het zelfvertrouwen en verbeteren tevens de sociale relaties.

Naast het lezen van het boekje 100% Spaans is het ook goed om wat meer gesproken Spaans te horen. Na het succes van de geweldige serie La Casa de Papel ben ik meer Spaanstalige series gaan bekijken in de hoop dat er een paar woorden blijven hangen.

Het verstaan van de Spaanse spraakwaterval valt niet mee, het gaat allemaal muy rapido en dan denk ik echt ga ik dit ooit leren verstaan, laat staan zelf leren spreken. Misschien zou het helpen als je 2 subtitels kan krijgen op het zelfde moment, dus dat je zowel de tekst in het Spaans als in het Nederlands op je scherm ziet staan.

Als ik op google ga zoeken zie ik wel dat 2 subtitels tegelijk bestaat maar hoe je dat kan instellen geen idee. Ik zal er eens een telefoontje aan wagen naar Netflix.Naast de super leuke serie La casa de Papel vond ik deze series ook de moeite waard:
Vis a Vis
Gran Hotel
La Reina del Sur
Vivir sin Permiso
Mar de Plástico
Edha
The Pier
O Sabor das Margaridas
La Victima Numero Ocho
Toy Boy (vooral 1 acteur heeft een hele mooie naam)Ik kan gelukkig nog even voort want er staan nog genoeg Spaanstalige series op Netflix om te bekijken en hopelijk pak ik dan steeds meer zinnen op.

Hij stond bovenop de buffetkast bij mijn oma en opa Vinke, een houten scheepsmodel, gemaakt door de vader van mijn neef Bob. Dat is echt niet makkelijk, allemaal kleine stukjes geduldig aan elkaar lijmen zodat het uiteindelijk een zeilboot is, impressive.

Ik denk dat mijn vader altijd heeft gedacht dat kan ik ook wel maken want hij kocht ook zo’n zelf bouwpakket. Jaren lag deze in de kast en vaak plaagde we hem met zijn gewenste hobby, net zoals een andere creatieve fase toen hij een schilderset kocht. Uiteindelijk beide hobby’s nooit uitgevoerd en met de verhuizing naar hun huidige huis door mijn moeder maar naar de kringloop gebracht.

Lesley had ook een hobby wens, hij wilde wel leren boogschieten. Die boog die hij via marktplaats kocht, ik denk 10 jaar geleden, is ongebruikt op zolder beland en is tijdens de verhuizing gewoon meegegaan en staat wederom op zolder. Er was nog een passie in zijn hoofd, gitaar spelen, hoe vet zou dat zijn als hij dat kon dacht hij, zijn spiksplinternieuwe gitaar staat nog steeds in de eetkamer te pronken zonder dat er ooit een toonladdertje op gespeeld is.

We hebben allemaal wel dromen over dingen die we graag willen, maar helaas niks gaat vanzelf, je moet er energie in steken om het te laten slagen.

Ik kan van mezelf zeggen dat ik best wel een aantal hobby’s tot uitvoering gebracht heb, maar eentje is er altijd bij ingeschoten en dat speelt nog altijd in mijn hoofd.

Ik hoor dat stemmetje telkens weer, Ira wanneer ga je nu eens je best doen om Spaans te leren. Tja ik weet het, ik heb al 8 jaar een huis in Spanje maar echt een gesprek voeren in het Spaans kan ik niet. Verder dan de restaurant bestellingen kom ik niet.

Ik wou dat ik zo gedreven was als Lesley nu is, hij is op dit moment zijn grote wens aan het uitvoeren. Nee dat is geen gitaar spelen of boogschieten, hij is een universitaire studie aan het volgen in management wetenschappen. Wat een disipline, ik ben super trots op hem, tot nu toe haalt hij allemaal hoge cijfers.

Nou tijdens zijn zwoegen duik ik de serre wel in en haal mijn boekje Spaans maar uit het stof tevoorschijn, ik schenk een wijntje voor mezelf in en denk, na de restaurant kaart in welk onderwerp zal ik me nu eens verdiepen.

Doordat het op het moment allemaal wat anders loopt dan anders moet iedereen zijn plannetjes een beetje veranderen. Wat eerst zo normaal was is nu een kwestie van aanpassen aan de nieuwe situatie. Ieder krijgt daar in zijn eigen situatie mee te maken, voor de één is het een hele zware tijd nu en voor de ander is het slechts een kleine verandering. Ik heb geluk, mijn werk gaat gewoon door en ik heb het zelfs aardig druk, ik hoef alleen niet naar kantoor en dat scheelt flink wat reistijd. Mijn vakantie stel ik gewoon uit en mijn vriendinnen app ik ipv afspreken. Mijn kinderen blijf ik regelmatig zien, maar we moeten natuurlijk wel 1.5 meter afstand houden. Mijn ouders zie ik wel spijtig genoeg minder vaak, ze kunnen helaas niet naar ons komen.

Ongeveer 8 weken geleden kreeg mijn vader ineens een enorme pijn in zijn been en hij kon bijna niet meer lopen. Diverse onderzoeken tot 2x MRI toe hebben nog geen oorzaak gevonden voor de pijn, zware pijnstillers onderdrukken de pijn een beetje. Hij is dus aan huis gekluisterd. Daardoor is het toch wel even fijn dat ik af en toe op bezoek kan, ik doe dan natuurlijk uiterst voorzichtig, ik blijf minimaal op 2 meter afstand. In het begin kwam ik met mondkapje binnen maar mijn moeder zei ik doe toch ook boodschappen en als je goed op afstand blijft is dat toch prima.

Dus ook al woedt er geen virus, op vakantie kunnen zij voorlopig niet. Dat ze nu niet naar Denemarken kunnen waar mijn broer woont doet ze veel verdriet. Ze missen de familie. Bij de prachtige B&B Stilbjerg de vorderingen bekijken en mee helpen met kleine klusjes doet ze altijd veel goed.

Ook de hele maand mei niet naar Spanje waar ze ook altijd lekker in de weer zijn gaat even niet lukken. Gelukkig trekt mijn moeder er nog wel in haar eentje op uit, ze blijft sportief wandelen. Maar mijn vader zit voorlopig even achter de geraniums of narcissen of tulpen (die ik regelmatig vanuit de bollestreek voor ze meeneem) en dat stil zitten is niks voor hem.

Ik heb natuurlijk de afgelopen blogjes jullie de foto’s laten zien van onze vorderingen bij het Spaanse huis en dat hadden wij natuurlijk nooit kunnen doen zonder de grote hulp van mijn ouders. Ik zie mijn vader nog op zijn knieën tegels leggen in een aantal kamertjes, de elektra verbeteren, die gewoon koud in de muur zat en levensgevaarlijk was aangelegd daardoor. Het oude stukwerk van de muur krabben tot bloedende vingers aan toe en ga zo maar door. Mijn moeder die een echte Picasso is geworden, welk stukje heeft ze niet geverfd in huis. De knalrode trap die maar niet wit te krijgen was, was ook echt zo’n projectje.

Niet alleen de hulp bij de renovatie maar ook het jaarlijkse onderhoud werd gedaan in het voorjaar door hun, vooral veel schilder en tuinwerk, zodat wij als we in juni kwamen een stuk minder klusjes te doen hadden.

Dit gaat even allemaal anders nu. Dus ook al komt het toerisme weer opgang en zijn we weer welkom in Spanje, voor mijn ouders is het afwachten wanneer zij weer kunnen. Ik hoop van harte dat mijn vader snel weer van de pijn af is en weer kan rondfladderen net als de vele hopjes bij Haciënda La Suerte.

Want als je daar bent voel je je echt een blij vogeltje (Vinkje).

De entree van ons huis was ook nog een geval apart. Ik weet niet precies wat het was maar het leken wel oude voederbakken van steen, die stonden net naast de entree.

Schuin rechts daarachter stond een vervallen schuurtje. Dit moest weg vond ik, geen gezicht bij de entree. We begonnen eerst zelf met slopen maar het lijkt altijd makkelijker dan je denkt, zelfs met een zware sloophamer was er vrijwel geen beweging in te krijgen.

Daarom maar iemand met een grote sjofel ingehuurd en het klusje was binnen een paar uurtjes geklaard. Gelukkig kon de sjofel ook de berg stenen die de buurman ineens zomaar net naast onze entree gestort had uitspreiden. Geen idee wat de buurman zijn gedachte daarover was. Maar die stenen hebben er maanden gelegen. Nu gewoon lekker weg ermee en ligt het netjes over de weg verspreid.

Alles lijkt altijd zo makkelijk op te lossen maar dat valt soms flink tegen. Maar met wederom veel grind en mooie oleanders is dit stukje grond ook weer behoorlijk opgeknapt.

Er stonden stenen pilaren bij de ingang maar deze waren onafgewerkt, dus die zijn netjes gemaakt en er is een gietijzeren hek gekomen. Verder hebben we ons hele terrein omheind.

We hebben als verrassing ook van een gast een mooie foto gekregen die hij met een drone gemaakt had. Wat was ik hier blij mee. Jammer genoeg heb ik er maar 1 gehad. Misschien ook op het wensen lijstje om deze zelf ooit eens aan te schaffen.