Doordat het op het moment allemaal wat anders loopt dan anders moet iedereen zijn plannetjes een beetje veranderen. Wat eerst zo normaal was is nu een kwestie van aanpassen aan de nieuwe situatie. Ieder krijgt daar in zijn eigen situatie mee te maken, voor de één is het een hele zware tijd nu en voor de ander is het slechts een kleine verandering. Ik heb geluk, mijn werk gaat gewoon door en ik heb het zelfs aardig druk, ik hoef alleen niet naar kantoor en dat scheelt flink wat reistijd. Mijn vakantie stel ik gewoon uit en mijn vriendinnen app ik ipv afspreken. Mijn kinderen blijf ik regelmatig zien, maar we moeten natuurlijk wel 1.5 meter afstand houden. Mijn ouders zie ik wel spijtig genoeg minder vaak, ze kunnen helaas niet naar ons komen.

Ongeveer 8 weken geleden kreeg mijn vader ineens een enorme pijn in zijn been en hij kon bijna niet meer lopen. Diverse onderzoeken tot 2x MRI toe hebben nog geen oorzaak gevonden voor de pijn, zware pijnstillers onderdrukken de pijn een beetje. Hij is dus aan huis gekluisterd. Daardoor is het toch wel even fijn dat ik af en toe op bezoek kan, ik doe dan natuurlijk uiterst voorzichtig, ik blijf minimaal op 2 meter afstand. In het begin kwam ik met mondkapje binnen maar mijn moeder zei ik doe toch ook boodschappen en als je goed op afstand blijft is dat toch prima.

Dus ook al woedt er geen virus, op vakantie kunnen zij voorlopig niet. Dat ze nu niet naar Denemarken kunnen waar mijn broer woont doet ze veel verdriet. Ze missen de familie. Bij de prachtige B&B Stilbjerg de vorderingen bekijken en mee helpen met kleine klusjes doet ze altijd veel goed.

Ook de hele maand mei niet naar Spanje waar ze ook altijd lekker in de weer zijn gaat even niet lukken. Gelukkig trekt mijn moeder er nog wel in haar eentje op uit, ze blijft sportief wandelen. Maar mijn vader zit voorlopig even achter de geraniums of narcissen of tulpen (die ik regelmatig vanuit de bollestreek voor ze meeneem) en dat stil zitten is niks voor hem.

Ik heb natuurlijk de afgelopen blogjes jullie de foto’s laten zien van onze vorderingen bij het Spaanse huis en dat hadden wij natuurlijk nooit kunnen doen zonder de grote hulp van mijn ouders. Ik zie mijn vader nog op zijn knieën tegels leggen in een aantal kamertjes, de elektra verbeteren, die gewoon koud in de muur zat en levensgevaarlijk was aangelegd daardoor. Het oude stukwerk van de muur krabben tot bloedende vingers aan toe en ga zo maar door. Mijn moeder die een echte Picasso is geworden, welk stukje heeft ze niet geverfd in huis. De knalrode trap die maar niet wit te krijgen was, was ook echt zo’n projectje.

Niet alleen de hulp bij de renovatie maar ook het jaarlijkse onderhoud werd gedaan in het voorjaar door hun, vooral veel schilder en tuinwerk, zodat wij als we in juni kwamen een stuk minder klusjes te doen hadden.

Dit gaat even allemaal anders nu. Dus ook al komt het toerisme weer opgang en zijn we weer welkom in Spanje, voor mijn ouders is het afwachten wanneer zij weer kunnen. Ik hoop van harte dat mijn vader snel weer van de pijn af is en weer kan rondfladderen net als de vele hopjes bij Haciënda La Suerte.

Want als je daar bent voel je je echt een blij vogeltje (Vinkje).