Zal het wel, zal het niet kunnen om te vertrekken vandaag. Er kwam een ochtend zonnetje door het raam heen schijnen. Gisteravond was er nog een mannetje van de Junta de Andalusia van een afstand komen roepen of alles oké was en of we genoeg water en eten hadden, anders kon hij wel wat regelen, ook kon hij wel een trekker regelen die ons de volgende dag eruit kon trekken. Maar wij hadden al met de Engelsen afgesproken dat zij ons zouden helpen.

Het water was weer wat gezakt en zo vertrokken wij vol goede moed op weg naar huis.

Dag huis aan het meer, de volgende keer is het weer weiland.

We reden door Andalusia heen, Granada, Jaén de olijvenstreek van Spanje, door Castilla la Mancha, met de molentjes van Don Quichot en de wijnstreek Valdepeñas, langs Madrid naar Burgos in Castilla y León, langs San Sebastián/Donostia in het prachtig groene Baskenland, Baskisch: Euskadi, Spaans: País Vasco.

Rond 19.30 uur reden we Frankrijk binnen, de weg richting Bordeaux was vreselijk, achteraf gezien hadden we of iets van te voren moeten boeken of gewoon in Baskenland op zoek moeten gaan naar een hotel, nu werd het al donker, op de weg reden alleen maar grote vrachtwagens en er werd ook flink aan de weg gewerkt en we konden geen hotel vinden. Bah.

Omdat we moe waren en de rit op dat moment niet leuk was waren we alleen maar aan het kibbelen in de auto en van ellende zijn we maar langs de weg in een Campernile hotel gaan slapen vlakbij Bordeaux. Ach het bed was goed en de rust hadden we nodig maar als we dit geweten hadden hadden we nog een halfuurtje door kunnen rijden en heerlijk op de wijnboerderij bij Isabelle kunnen slapen, maar niet gereserveerd om s’avonds 10 uur aankomen wilde we ook niet. Volgende keer doen we het anders.

Jai had gelijk zijn plekkie ontdekt, met zijn laptop zat hij op de nieuwe bank, jemig wat is internet traag hier zei hij. Ja schat je zit hier op het platteland, hier merkt je pas hoe luxe ons leventje is in Nederland, alles is daar zo gewoon voor iedereen en alles loopt op rolletjes, hier heb je never a dull moment er gebeurd altijd wel wat en je kan hier helemaal ontstressen van het drukke gejaagde commerciële multi media wereldje.

Dan maar even kijken of het water al wat gezakt is zei Jairo.

De zon was inmiddels weer aan het schijnen en het zal nu wel hard gaan.

Ik ga eerst een duik in het zwembad nemen zei Jai en daarna moet je maar even vertellen wat ik allemaal kan gaan klussen.

Ik had inmiddels een flink taken lijstje voor hem klaar liggen. Kijk maar hoe ver je komt en in welke volgorde je het leuk vindt om wat te doen.

Hij koos voor afsteken en schilderen van de buitenboel. Lesley ging de tegelvloer voegen, mijn vader de deuren in de lak zetten en mijn moeder ging verder met de spijkers uit de muren halen en de gaatjes te vullen.

Mijn trappetje was aardig wit geworden, op de traptreden na die worden later met beton verf geverfd, de plafond balken had ik afgekrabd en een kleurtje gegeven en ik had een leuk sjabloon op de muur gemaakt.

Zo heeft elk nadeel zijn voordeel. Wij konden niet weg maar daardoor hebben we wel langer kunnen klussen.

Gelukkig was de zon deze dag steeds feller aan het schijnen.

Het water was gezakt van 60cm naar 40cm naar 25 cm, morgen kunnen we vast wel vertrekken.

Eigenlijk zouden we vandaag weer richting Nederland vertrekken, maar het water was nog niet zodanig gezakt om de fiat er doorheen te laten trekken, onderweg zouden we in San Sebastian logeren, dat hotel had ik al maanden geleden geboekt, helaas kon het niet geannuleerd worden en ook niet verplaatst, het zat de komende dagen vol. Ik baalde zo enorm, gelukkig had ons beider werk begrip voor de situatie, maar vervelend is het wel.

De Engelse boys hadden een 4 weel drive van hun buren geleend en kwamen stoer door het water aanrijden. Oh gelukkig dat ging dus wel, ik moest mijn fiat verplaatsen en ondanks dat op onze grond geen water stond was de grond wel drassig en kwam mijn kleine karretje vast te zitten in de blubber, de chrysler ging aan het sleepoog en werd zo het water doorgetrokken, hoera we konden weer boodschappen doen.

Mijn vader ging gelijk naar Archidona om een flinke voorraad te halen en een aantal setjes rubber laarzen.

De Engelsen gingen door met het vervangen van de balken en de oude balken werden in stukjes gezaagd, zelfs in stukjes hoorde je de torren vrolijk verder knagen.

Toen mijn vader terug kwam met de boodschappen waren de Engelsen weer vertrokken, dus geen 4 weel drive om de boodschappen bij ons huis te krijgen, de chrysler werd 200 meter verder gezet op droge grond en de creatieve oplossing was om met een kruiwagen naar de auto toe te lopen en zo de boodschappen naar ons huis te brengen. We hebben vreselijk gelachen, door alle keien op de grond zag je de mannen naar evenwicht zoeken en kukelde elke keer bijna om.

De laarzen waren trouwens net niet hoog genoeg en liepen helemaal vol, getsie.

Eind van de middag was het water ietsiepietsie gezakt en de mannen gingen met de laarzen aan weer door het water naar de auto toe, Jairo zou om 7 uur landen.

Als een echte boer Harms kwam hij in zijn rubberlaarzen door het water aan gelopen net voordat het donker werd. Pak van mijn hart, mijn kind hoe groot dan ook was veilig aangekomen.

Mama en ik hadden een heerlijke maaltijd klaar staan en onze avonturen werden vrolijk verteld.

Ik had een rot nacht gehad, regen en onweer, het leek wel of ik het overal hoorde druppelen, ik ging mijn bed uit en ja hoor in de huiskamer lag een grote plas, de regen was onder de nieuwe deur doorgelopen.

Ik ging gelijk naar boven en daar lagen ook wat plasjes water, het water was door het dak heen geregend op Lesley zijn net gelegde vloer. Oh nee, straks moeten we ook nog een nieuw dak hebben, snel naar boven bij het andere huis en daar lag ook een plasje water op de grond. Mijn god wat een toestand, en toen hadden we nog niet eens naar buiten gekeken.

We schrokken ons rot, we woonden niet meer naast een weiland maar aan een groot meer, de weilanden waren helemaal vol geregend en het water bleef liggen, dat krijg je als het maanden droog is geweest de grond kan zo’n grote hoeveelheid helemaal niet aan.

Oh ik baalde zo, ik had namelijk vandaag een afspraak bij mijn collega’s van het ABN AMRO kantoor in Marbella om kennis te maken en ook om mijn gave fiat 500 met ABN AMRO stickers erop te laten zien. Ik mailde ze gelijk dat het noodweer was bij ons en dat ik 11 uur niet ging halen, zij vertelde dat het daar ook bar en boos was en dat ik niks moest riskeren. Toen wist ik nog helemaal niet dat ik niet eens weg kon, later bleek namelijk dat onze toegangsweg zodanig onder water stond dat we met geen mogelijkheid weg konden rijden.

Het water stond 60 cm hoog en daardoor waren we afgesloten van de bewoonde wereld. We werden gebeld door de Engelse werklui zij waren vertrokken van hun huis om bij ons te komen werken maar zelfs de grote weg was deels afgesloten door het slechte weer en toen ze na 2 uur bij onze toegangsweg kwamen zagen ze dat ze daar niet verder konden en dat ze ongedane zaken weer terug moesten, morgen zouden ze het weer proberen.

Ik maakte me zorgen, ook al zou het nu droog worden ik dacht nooit dat het water zo ver zou zakken dat we erdoor konden rijden met de fiat, de planning was namelijk dat we morgen weer richting Nederland zouden rijden. Zelfs de trekker van de buurman stond helemaal onder water, wat een strop voor iedereen zeg. Ik las op internet dat in grote delen van Zuid Spanje de ramp enorm was, hele wegen waren weg gespoeld en daardoor werden de auto’s door de modderstroom mee gevoerd, hele bruggen waren weg geslagen en er waren mensen verwond. Gelukkig was het op ons land allemaal in orde alleen de toegangsweg was dus geblokkeerd door het water, als dat het enige is, de schade was bij ons dus beperkt.

Maar ik was wel aan het piekeren over onze zoon die zou namelijk morgenavond aan komen op het vliegveld en oma en opa zouden hem ophalen om een weekje bij hun te blijven, hoe moesten ze dat nu voor elkaar krijgen, hele scenario’s passeerde in mijn hoofd de revue, vlucht verplaatsen, in een hotel in Malaga laten slapen totdat het water gezakt was, iemand hem op laten halen en dan met een bootje hierheen halen etc etc.

Gelukkig hadden we wel genoeg eten en drinken voor een paar dagen, alleen geen brood genoeg, maar daar was overheen te komen.

Inmiddels gingen we maar verder met de klusjes in huis. De rode hal werd steeds witter.

Voor de trapjes in de huiskamer had Lesley een creatieve oplossing bedacht, Mozaxefeken, past goed bij de stijl van het huis. Zo maakte we ons vandaag toch nog nuttig.

Ach in het voorjaar ga ik nog wel een keer met de auto naar Spanje en dan ga ik gewoon bij mijn collega’s in Marbella langs zei ik optimistisch, vanaf nu ga ik alleen nog maar lachen, deze toestand hebben we toch niet in de hand.

Het is niet te geloven het heeft 5 maanden niet geregend en mijn ouders komen weer en het regent, net als verleden keer, toen had het ook al maanden niet geregend.

Ochtends vroeg gingen we naar Archidona om daar pallets te kopen voor de pallet kachel, een ruitje voor de houthaard te laten bijsnijden, de timmerman te betalen, bij de chinees gympies kopen voor mijn moeder en nog even bij het makelaarskantoor langs waar we met Marcel en de Engelse Lesley gekletst hebben.

Eigenlijk was ik behoorlijk sjagerijnig die dag, balen die regen ik wilde buiten nog zoveel doen en jammer voor mijn ouders, ook was het waarschijnlijk toch even te druk allemaal in mijn hoofd. Morgen zou onze laatste dag zijn hier maar dan zouden we naar Marbella gaan en ik had lang niet alles gedaan wat ik wilde doen. Ik begon maar met het verven van de gang, een behoorlijke klus, ik merkte al dat ik niet overal bij kon komen, hier was een stelling voor nodig, hoe ga ik dit nou weer oplossen? Ik was moe en zag het even niet meer zitten.

Rob en Ibolja kwamen ook nog langs om wat zelf gemaakte vijgenjam te brengen (heerlijk) en te kijken naar onze vorderingen, maar zelfs toen kon ik de rust niet opbrengen om lang met ze te zitten thee drinken, mij hoofd tolde maar dat ik moest opschieten.

Het bleef ook maar regenen en steeds harder. Het zwembad had nog nooit zo vol gezeten.

Die nacht was er een wolkbeuk en de regen beukte naar beneden.

De vakantie voor Rinus en Catrien zat er al weer op en in mijn fiat reed ik ze naar het vliegveld, mijn moeder ging ook mee want nadat we ze hadden afgezet gingen wij nog even rondsnuffelen bij de Ikea.

Toen we weer thuis kwamen was de timmerman aan de andere deur bezig, prachtig hoor.

Paul kwam naar me toe en vroeg of ik de boosdoener wilde zien die onze balken vernielde, de tor was al dood maar de larf was wit en dik en springlevend, bah.

Lesley had inmiddels pijn in zijn knieën en handen van het leggen van de tegels maar het schoot op.

Mijn vader had de deur afgekeurd die ik in de grondverf gezet had en ging het dunnetjes over doen.

Mijn moeder en ik gingen de randjes tegels van de muur afbikken in de slaapkamertjes, een rot klus.

We waren alle moe van de gedane arbeid en mijn vader stelde voor om tapas te gaan eten, maar helaas was Manolo dicht en daardoor belanden we bij Hotel Rural Carlos Astorga waar we heerlijk een biefstuk gegeten hebben en toe kregen we een slaapmutsje van het huis.

We voelde ons al weer helemaal thuis bij ons eigen huisje, Lesley had alweer een lekkage gemaakt, hij liep langs het huis en hoorde ineens wat spuiten, wat is dat nu weer, als een echte loodgieter heeft hij de lekkende kraan gemaakt, raar hoor zeiden R&C al die tijd was alles goed en nu gebeurd dit ineens.

Ook sloeg het weer wat om, het was nog wel lekker, maar het waaide wat meer en de temperatuur was wat gezakt.

Deze dag was het druk met de mannetjes, er kwam een Spaanse timmerman om de dubbele voordeur te plaatsen, er waren 2 Engelse werklui Paul en Peter om een begin te maken met het vervangen van de balken in het boktorren kamertje en Marcel de makelaar kwam samen met een tuinman die ging bekijken of de olijfbomen die op ons land staan de moeite waard zijn voor hem om te gaan onderhouden, hij moet er natuurlijk wel geld mee kunnen verdienen. Hij zal de eerste jaren moeten investeren in het snoeien en de grond eromheen netjes te maken en daarna pas winst uit de opbrengst kunnen halen, hij maakte wat foto’s en ging het met zijn broer bespreken.

Verder ging Lesley door met tegelen, Catrien met het verven en Rinus met het onkruid en ik ging boodschappen doen in Archidona.

Eind van de middag reden Lesley en ik naar Malaga om eerst langs Bauhaus te gaan om weer de nodige klusspullen te kopen en daarna gingen we mijn ouders ophalen van de luchthaven.

Zij hadden vertraging van een half uur en daardoor kwamen wij Spaans laat aan bij Hotel Paloma waar we hadden afgesproken voor een party, party, want Ibolja was 50 jaar geworden.

Een tafel van 8, gezellig hoor, ik ging speechen want Ibolja en ook Rob zijn inmiddels goede vrienden van ons geworden en wat zouden wij zonder hun moeten, ze helpen ons zoveel, echt geweldig gewoon, daardoor wilde ik ze even in het zonnetje zetten.

Na een heerlijk voor en hoofdgerecht uit de Spaans/Italiaanse keuken kwam er een taart uit de keuken met 50 erop en iedereen begon te zingen, het was een waar feestje en super gezellig.

Na een gezellig ontbijtje, vertelde R&C ons dat ze de komende 2 dagen ons wilde helpen met klussen. Hoeft niet hoor ga maar leuke dingen doen zeiden wij, nee zeiden ze, we vinden het juist leuk om jullie te helpen.

Catrien pakte de kwast en ging aan de slag met de buitenboel en Rinus ging alle spiegels en lampjes ophangen die ik uit Nederland had meegenomen.

Ik zelf ging alle andere spulletjes een plekje geven en zo ontstond er een sfeervolle echte woonkamer. Ik was zo trots, wat ziet het er al leuk uit zeg. Nog een paar details die later wel komen en dan is het helemaal af.

Lesley ging boven aan de slag met tegels leggen en ik ging de huiskamer deur in de grondverf zetten.

Tussen de middag hebben we een menu del dia gegeten bij Mejias, er kwam daar nog een jonge knaap naar me toe en die vroeg me mee te lopen naar zijn auto en daar stonden allemaal bakken fruit in zijn achterbak, uiteindelijk heeft hij me kunnen overhalen om een bak cherimoya’s te kopen, ik had er nog nooit van gehoord maar het wordt ook wel de roomappel genoemd, ik werd nieuwsgierig naar deze vrucht, de buitenkant is een beetje leerachtig en groen maar binnenin de vrucht zit zacht mierzoet wit vruchtvlees, erg lekker, alleen had ik natuurlijk veel te veel gekocht, maarja die jongen was erg blij en kocht gelijk een grote kan cerveza voor zichzelf en zijn amigo’s.

Toen weer terug naar huis om verder te klussen en die avond laat hebben we bij Manolo aan de bar heerlijke tapas gegeten, we namen het er die eerste dag gewoon even van.

Op onze kamer die uit twee etages bestond, een zitkamer en een slaapkamer hadden we heerlijk geslapen.

Toen we naar de ontbijtruimte liepen werden we begroet door een mooie hond, een Weimaraner, echt een hond die bij dit huis past.

In de ontbijtruimte keken we ook weer onze ogen uit, het zag er gelikt uit. De heerlijke verse chocolade croissants, de verse jus en de zelfgemaakt vijgen/salie jam smaakte verrukkelijk.

Toen we de rekening kregen bleek de wijn die we hadden gedronken maar €12 te kosten, we verwachte minstens 2 x zoveel. Ik wil hier zeker nog een keer terug komen en dan het stadje Saint Emilion bezoeken want volgens Isabelle is dat beslist de moeite waard.

Op naar Spanje, na 2.5 rijden reden we de Spaanse grens over, we waren verbaasd dat het landschap in Baskenland zoveel verschilt met de rest van Spanje, het leek net of we Zwitserland binnen reden, prachtig gewoon.

7 Osborn stieren en 12.5 uur later kwamen we aan bij onze Hacienda waar Rinus en Catrien al op ons zaten te wachten met een heerlijke maaltijd en een flesje Cava.

Ze hadden de afgelopen 10 dagen redelijk hun gedachten kunnen verzetten, ze waren wezen wandelen in de Sierra Nevada, ze waren naar Cordoba geweest en toen ze op weg waren naar Nerja belanden ze in een natuurgebied waar ze, heel bijzonder vonden ze, wilde gemsen gespot hadden.

Voor de rest hebben ze ontspannen bij het zwembad gezeten en genoten van de zon, want het was super lekker weer geweest, elke dag even een duik in het zwembad maar ook nog even wat onkruid weggehaald (waar ik heel blij mee was).

Het was gezellig om weer even met elkaar bij te kletsen en ik vond het erg prettig om te horen dat ze zo genoten hadden van ons huis en dat ze zich konden voorstellen dat dit ons droomplekje was.

We wilden heel stoer om 3 uur in de nacht vertrekken, maar we waren nog zo moe dat het wekkertje toch nog even wat verder gezet werd, uiteindelijk vertrokken we om half 5.

De fiat vol geladen met allemaal spulletjes voor ons Spaanse huis, het achterbankie was ingeklapt en het paste redelijk.

Tot in Frankrijk had ik gereden en toen nam Les het stuur over, hij vond de fiat verrassend lekker rijden en ook veel trekkracht hebben voor zo’n klein bakkie.

Om en om hebben we gereden totdat we na 11.5 uur aankwamen in een plaatsje nabij Bordeaux, Tizac de Curton.

Isabelle de eigenares van Domaine de Bel Air Carpe Diem vertelde dat ze 2 jaar geleden deze prachtige 17 eeuwse wijnboerderij gekocht had en het omgebouwd had tot een B&B met 4 kamers, sinds maart was ze open voor gasten, dit was haar droom en ze was zo blij dat deze nu uit was gekomen, daar kon ik me helemaal in verplaatsen.

We keken onze ogen uit, ik vond het perfect allemaal, alles klopte, de omgeving was mooi, tussen de druivenranken, de boerderij was sfeervol en de kamers waren smaakvol ingericht, onze kamer was vroeger de oude houtopslag.

Van het naast gelegen chateau bestelde we een fles rode wijn, een toppertje, zal best een duur wijntje zijn dacht Les. We zien het morgen wel op de rekening.

Het was leuk om weer even Frans te praten, maar toch gooide we er af en toe een Spaans of Engels woord tussendoor. Isabelle had een leuke restaurant tip een km of 4 verderop in een oud stationnetje, als we dit niet getipt hadden gekregen hadden we dit nooit ontdekt, wat een leuk plekje en wat een goede keuken.

Het was nog zo aangenaam dat we s’avonds om 8 uur nog buiten konden eten, het 3 gangen menu werd op een leisteen geserveerd en het smaakte ons zalig. De eerste dag was goed begonnen.