Ik had een rot nacht gehad, regen en onweer, het leek wel of ik het overal hoorde druppelen, ik ging mijn bed uit en ja hoor in de huiskamer lag een grote plas, de regen was onder de nieuwe deur doorgelopen.

Ik ging gelijk naar boven en daar lagen ook wat plasjes water, het water was door het dak heen geregend op Lesley zijn net gelegde vloer. Oh nee, straks moeten we ook nog een nieuw dak hebben, snel naar boven bij het andere huis en daar lag ook een plasje water op de grond. Mijn god wat een toestand, en toen hadden we nog niet eens naar buiten gekeken.

We schrokken ons rot, we woonden niet meer naast een weiland maar aan een groot meer, de weilanden waren helemaal vol geregend en het water bleef liggen, dat krijg je als het maanden droog is geweest de grond kan zo’n grote hoeveelheid helemaal niet aan.

Oh ik baalde zo, ik had namelijk vandaag een afspraak bij mijn collega’s van het ABN AMRO kantoor in Marbella om kennis te maken en ook om mijn gave fiat 500 met ABN AMRO stickers erop te laten zien. Ik mailde ze gelijk dat het noodweer was bij ons en dat ik 11 uur niet ging halen, zij vertelde dat het daar ook bar en boos was en dat ik niks moest riskeren. Toen wist ik nog helemaal niet dat ik niet eens weg kon, later bleek namelijk dat onze toegangsweg zodanig onder water stond dat we met geen mogelijkheid weg konden rijden.

Het water stond 60 cm hoog en daardoor waren we afgesloten van de bewoonde wereld. We werden gebeld door de Engelse werklui zij waren vertrokken van hun huis om bij ons te komen werken maar zelfs de grote weg was deels afgesloten door het slechte weer en toen ze na 2 uur bij onze toegangsweg kwamen zagen ze dat ze daar niet verder konden en dat ze ongedane zaken weer terug moesten, morgen zouden ze het weer proberen.

Ik maakte me zorgen, ook al zou het nu droog worden ik dacht nooit dat het water zo ver zou zakken dat we erdoor konden rijden met de fiat, de planning was namelijk dat we morgen weer richting Nederland zouden rijden. Zelfs de trekker van de buurman stond helemaal onder water, wat een strop voor iedereen zeg. Ik las op internet dat in grote delen van Zuid Spanje de ramp enorm was, hele wegen waren weg gespoeld en daardoor werden de auto’s door de modderstroom mee gevoerd, hele bruggen waren weg geslagen en er waren mensen verwond. Gelukkig was het op ons land allemaal in orde alleen de toegangsweg was dus geblokkeerd door het water, als dat het enige is, de schade was bij ons dus beperkt.

Maar ik was wel aan het piekeren over onze zoon die zou namelijk morgenavond aan komen op het vliegveld en oma en opa zouden hem ophalen om een weekje bij hun te blijven, hoe moesten ze dat nu voor elkaar krijgen, hele scenario’s passeerde in mijn hoofd de revue, vlucht verplaatsen, in een hotel in Malaga laten slapen totdat het water gezakt was, iemand hem op laten halen en dan met een bootje hierheen halen etc etc.

Gelukkig hadden we wel genoeg eten en drinken voor een paar dagen, alleen geen brood genoeg, maar daar was overheen te komen.

Inmiddels gingen we maar verder met de klusjes in huis. De rode hal werd steeds witter.

 

 

 

 

 

 

 

Voor de trapjes in de huiskamer had Lesley een creatieve oplossing bedacht, Mozaxefeken, past goed bij de stijl van het huis. Zo maakte we ons vandaag toch nog nuttig.

 

 

 

 

 

 

 

Ach in het voorjaar ga ik nog wel een keer met de auto naar Spanje en dan ga ik gewoon bij mijn collega’s in Marbella langs zei ik optimistisch, vanaf nu ga ik alleen nog maar lachen, deze toestand hebben we toch niet in de hand.