Wij hebben er geen gras over laten groeien, ons Nederlandse huis staat vanaf vandaag te koop bij een makelaar en het staat op funda. Er zijn mooie foto’s gemaakt en de verkoopfolder ziet er prachtig uit, Het huis staat te koop voor een behoorlijk bedrag, een bedrag wat het ook waard is maar niet iedereen kan dat betalen, daartegen hoeft het er maar 1 te zijn die het wil kopen. Heel spannend nu, hoe lang zou het duren voordat het verkocht wordt? En dan zijn we er wel aan toe om al te verhuizen? Waar gaan we dan wonen? We zien het allemaal wel, ik laat het allemaal maar over me heen komen.
Ondertussen wachten we nog steeds op de gevraagde gegevens van onze Spaanse advocaat, ze bellen elke 2 dagen met de gemeente zeggen ze, maar in Spanje gaat het manana manana. Kunnen we alvast wennen. Ze hadden toen gezegd het duurt ongeveer een weekje, ja ja, lang weekje.
Ik moet wel zeggen dat het me wel een beetje moeite kost dat wachten, hoe moeilijk kan het allemaal zijn om onze vragen beantwoord te krijgen, maarja we hebben documenten nodig van de gemeente waar het huis in staat en dat duurt gewoon even, dus geduld is een schone zaak.
Ondertussen ben ik bang dat iemand anders ons voor is en het huis voor ons neus gaat wegkapen, weet je voor mijn gevoel is het al een beetje ons huis, raar hé dat ik dat zo voel.
De Spaanse makelaar heeft ons een beetje bang gemaakt want ze vertelden dat er die week alweer 3 kijkers geweest waren. Maar hoe waarschijnlijk zal dat zijn dat zij het direct willen kopen, het huis staat al meer dan een jaar te koop, maar denk ik dan hij is recent in prijs gezakt en dat trekt toch weer nieuwe mensen aan, ik weet het, ik maak mezelf gek.
Jullie kunnen een deposit betalen van x80 3000, zei de makelaar, om het pand een maand van de markt te halen, maar als de koop om wat voor een reden dan toch niet doorgaat zijn we dat bedrag kwijt. We twijfelde of we dat wel moesten gaan doen, we vragen de advocaat maar even om raad.
Ik hoop wel dat we snel antwoord krijgen op die vraag maar ook op de vragen die we nu al ruim 2 maanden geleden gesteld hebben, we willen namelijk de volgende stap zetten.
Als we gehoord hebben dat het huis legaal is laten we een bouwkundig rapport maken en daarna gaan we pas bieden denk ik.
Doe altijd een bod waarvoor je je schaamt zei onze vriend Job laatst. Dan kan het nog wel eens heel verassend aflopen. Dat was zijn ervaring toen hij een boot kocht onlangs. We zullen deze tip van harte nemen als het zo ver is.

Zoveel stof tot nadenken na deze vakantie. We willen beslist niet overhaast te werk gaan en alleen op emotie iets beslissen.
Thuis werd de rekeningmachine er maar weer eens bij gepakt.
Voor een Nederlandse hypotheek op een Spaanse huis krijg je 60% van de getaxeerde waarde van het huis, bij een Spaanse hypotheek 70%. Dus bij een Nederlandse hypotheek moet je 40% eigengeld meebrengen en bij een Spaanse 30%. Daarbovenop komt nog even tussen de 12 en 14% kosten koper, dat moet je ook zelf meebrengen.
Ook nog de vragen, wat zal er noodzakelijk verbouwd moeten worden, wat alleen cosmetisch en wat moet direct en wat kan nog even wachten maar moet uiteindelijk wel gebeuren?
Rekenen, reken, reken.
Moeten we ons huidige huis eerst verkopen of kunnen we het ook betalen naast ons huidige huis.
Ik ben wel al met twee makelaars gaan praten en we hebben besloten om degene waar we het beste gevoel bij hebben een verkoopopdracht te geven.
We zijn om goed beslagen ten ijs te komen alvast met mijn eigen bank wezen praten want zij hebben een speciale afdeling buitenland hypotheek, zij hebben alles globaal voor ons doorgerekend en we zijn tot de conclusie gekomen dat we niet persee dit huis hoeven te verkopen om toch de aankoop in Spanje door te laten gaan, mits we het huis in Spanje natuurlijk voor een bepaald bedrag gaan aankopen.
Maar als we naast ons Nederlandse huis ook een Spaans huis kopen hebben we natuurlijk geen geld meer om het huis te verbouwen, slechts om het iets te verfraaien en dat is dus ook een keuze.
Behalve het verschil in hypotheekbedrag wat je krijgt bij de Spaanse of Nederlandse bank zit er ook verschil in het rentetarief. De rente in Spanje is lager maar je moet wel verplicht aflossen daardoor worden je maandlasten weer hoger, terwijl je in Nederland wel voor een groot deel aflossingsvrij kan krijgen. Ook is in Spanje een levensverzekering verplicht en in Nederland niet, het zijn allemaal afwegingen die we zullen moeten maken.
We zijn er nog niet uit wat we doen, maar wel fijn om te weten dat het met een Nederlandse bank wel kan in iedergeval.
Er moeten nog een hoop stappen gezet worden voordat we uberhaupt aan een hypotheek kunnen gaan denken.
Maar voordat we een bod gaan doen moeten we eerst maar eens horen of het huis wel legaal is. We worden keurig op de hoogte gehouden door onze advocaat, ze zijn er mee bezig maar ondertussen weten we nog steeds niks zeker.

Op het prachtige buitenterras bij het grote huis kregen we ons ontbijt geserveerd. Hoe willen jullie je eitje vroeg de gastvrouw. Oh lekker gebakken, dat hadden deze vakantie nog niet gehad.
Er heerst een fijne atmosfeer in deze prachtige b&b echter wij zitten toch liever in de campo, maar deze plek is voor een aantal dagen beslist een aanrader, zeker als je houdt van de gezeliigheid van een stadje of snel in de drukte aan de kust wil zitten.Binnen een minuut of 20 reden we naar Fuengirola en daar hadden we afgesproken met Albert en Mara, wij kennen deze vriendelijke mensen van hun fotoblog. Ze zijn de zelfde leeftijd als mijn ouders en zij wonen om en om in Nederland en Spanje en dat al 20 jaar.
Fuengirola is weer een heel ander stukje Spanje, we hadden afgesproken bij een levendige boulevard pal aan het strand. Daar lag ook het appartementje van Albert en Mara, trots lieten ze ons zien hoe prachtig hun uitzicht is. Na gezamelijk een kopje koffie gedronken te hebben bij hunfavoriete ijssalon gingen we na 2 uurtjes weer terug naar het vliegveld.
Onze vakantie zat erop. Wel een hele spannnende vakantie dit keer. Wie weet is het niet onze laatste keer van dit jaar dat we in Spanje zijn, maar niet op de zaken vooruit lopen, eerst maar eens wachten wanneer onze advocaat van zich laat horen.

Ik word de laatste tijd om half 6 al wakker en ik kan daarna maar niet meer in slaap vallen, dat komt omdat het huis door mijn hoofd spookt. Bij b&b Alegria de la Vida hebben ze heerlijke comfortabele zitstoelen en daarin ben ik maar een boek gaan lezen, even mijn gedachten verzetten.
Om 10 uur gingen we rustig ontbijten en we vertelden de eigenaren van het bezoek aan ons droomhuis. Waarom ga je niet langs een advocaat zeiden ze, gewoon even vrijblijvend informeren hoe het allemaal zit hier, Del Prado is een goede, hé die naam herkende wij daar hadden Ibolja en Rob het ook al overgehad.
Advocaten kantoor Del Prado heeft meerdere vestigingen o.a. in Antequera maar ook in Alhaurin en in dat plaatsje lag onze volgende b&b, dus misschien moesten inderdaad daar maar eens langs gaan, ook een pré is dat ze daar engels spreken.
We hebben nog honderd uit gekletst met de gastvrije eigenaren van Alegria de la vida, ze gaven ons helemaal niet het gevoel dat we weg moesten en dat terwijl er die dag ook weer nieuwe gasten zouden komen.Ze drukten ons op het hart om altijd een bouwkundig rapport te laten maken, maar ook een advocaat in de hand nemen is een goede investering en zeker het bedrag wat je betaald waard.
Toen we afscheid namen spraken we af dat we elkaar in de toekomst zeker nog eens zouden zien.
In het dorp Alhaurin el Grande hebben we gelijk het kantoor van de advocaat opgezocht en we zijn naar binnen gestapt met de vraag of we informatie konden krijgen.
Voor x8060 konden we een afspraak krijgen wat we vervolgens weer terug krijgen als we met hun in zee gaan, dat leek ons fair en we maakten een afspraak voor later die dag.
Al onze vragen hebben we kunnen stellen, ook maar even voor de zekerheid gevraagd hoe het met die eerste makelaar zat, of we iets aan hem verplicht zijn ondanks dat we het huis niet van binnengezien hebben. Nee hoor als hij dat zou proberen is hij illegaal bezig zei onze advocaat en dan stuur je ons maar op hem af.
Aan het einde van het gesprek hadden we zoveel vertrouwen in Del Prado dat we besloten hebben om hun de opdracht te geven om voor ons uit te zoeken of het pand legaal is, of de verkoper echt de eigenaar is, of er recht van overpad is, hoe het zit met het bestemmingsplan, of alle belastingen betaald zijn en of er voor alle gebouwen op het terrein een vergunning is afgeven.
Ze verwachtten dat het ongeveer een week zou duren voordat ze de antwoorden op onze vragen zouden hebben.
Spannend hoor nu is het echt begonnen.
In Alhaurin hebben we die middag geluncht en toen reden we naar onze laatste b&b van deze Spanje vakantie, deze lag aan de rand van het stadje: Casa de Orange.
Deze b&b wordt gerund door twee vrouwen, ze zijn niet de eigenaar van het complex, dat zijn twee mannen maar deze dames huren het voor een aantal jaar.
Op het moment dat wij er waren was één van de 2 ziek en dat kwam heel slecht uit want de volgende dag zou er een groot feest plaats vinden van wel 100 man met eten en muziek, gelukkig waren er 2 vriendinnen langs gekomen die ze hulp boden. Jammer dat wij hier maar 1 nacht blijven het feestje hadden wij ook wel mee willen maken.
Het hoofd huis was een immens heren huis en daarnaast lagen gebouwtjes met wel 6 gastenkamers, alles heel stylevol ingericht. Een schitterende ommuurde tuin met allemaal fruitbomen. Het grote huis was echt authentiek Spaans met allemaal mooie tegeltjes, werkelijk een plaatje om te zien.
Er was geen mogelijkheid om in de b&b s’avonds te blijven eten maar dat hoeft ook niet want het ligt op loopafstand van allemaal leuke restaurantjes. Heel soms hebben ze wel eens een thema avond.
Deze b&b had veel weg van een kleinschalig hotel maar dan wel met een persoonlijk tintje.
Onze laatste avond Spanje zijn we midden in het dorpje gezellig buiten op een terras wezen eten bij Restaurante Sardina, time flies when you’re having fun.

Na een lekker ontbijtje vertrokken we alweer, het is wel kort hoor ergens slapen voor 1 nachtje, maar toch krijg je een indruk en onze indruk was dat dit hele hartelijke vriendelijke mensen zijn die met veel plezier hier een b&b runnen.
We mogen ze altijd mailen met vragen over alles wat te maken heeft met het kopen van een huis in Spanje vertelde ze nog.
We reden over een niet al te beste weg in een half uur naar Ardales daar zie je echt prachtige blauwe meren, een genot om te zien. De meren zijn vrij groot en heel helder blauw.  Je kan er goed wandelen, maar de wandeling naar El Chorro’s beroemde brug hebben we niet gedaan want er stond te veel wind en ik had ook geen goede wandelschoenen bij me.Bij restaurant Mirador hebben we geluncht met fantastisch uitzicht.Daarna zijn we door gereden naar onze volgende b&b van Margreet en Bert die ik ook al van facebook kende. In Pizarra/Zaela kregen we een warm welkom met een glas rosé en lekkere hapjes.
Ik was onder de indruk van deze b&b Finca Alegria de la Vida, ik vond het heel mooi liggen, lekker veel groen en in onze kamer was goed gelet op details, een waterkoker, een flesje cava en het had een veranda met prachtig uitzicht op het dorpje en op de tipi tent. Leuk hoor zo’n indianen tent en best groot van binnen.  Ze hebben naast de tipi in totaal 2 gastenkamers en nog een kamer die ze gebruiken voor een jongere die door omstandigen het moeilijk heeft en daar weer een beetje bij kan komen. Overal hadden ze sfeervolle hoekjes gemaakt en onder een grote boom stond de eettafel. Alles sprak me eigenlijk aan, dit is wat ik leuk vind aan een b&b, ongedwongen en relaxt maar toch luxe als je wilt.
Samen met hele aardige andere gasten kregen we die avond een grote pan rijkelijk gevulde paella voorgeschoteld.

Ik was helemaal in de ban van het huis, ik kon aan niks anders meer denken, al onze wensen vinden we terug in dit huis maar ook de locatie is werkelijk uniek.
Het ligt maar 5 km van de snelweg en in 40 minuten ben je bij de luchthaven. Rondom het huis binnen 5 minuten met de auto vindt je allemaal leuke restaurantjes en binnen een kwartier nog veel meer. Een grote supermarkt op 10 minuten afstand maar ook leuke dorpjes en een mooi natuurgebied allemaal in de buurt.
Het ligt heel centraal tussen de koningsteden, in Granada ben je binnen een uur, Cordoba 1.5 uur en Sevilla 2 uur. Perfect, perfect gewoon.Alleen wie zorgt er voor vervelende buikpijn, dat is de eerste makelaar, die stuurde ons een mail met de geshowde huizen. Daar stonden (het verbaasd me niks) ook de huizen bij waar hij geen sleutel van had. Wij mailden hem dat we die van de lijst af wilde hebben omdat het geen echte bezichtiging was. Hij deed daar heel moeilijk over hij vond namelijk dat het niks uitmaakte of je een huis van binnengezien had of niet. Natuurlijk is dat van groot belang melden wij duidelijk. Naar hoor dit. Nu zie je maar, je moet eigenlijk altijd op je intuitie afgaan. We hadden nooit met deze man mee moeten gaan met zijn mooie praatjes.Na 6 nachten geslapen te hebben bij Cortijo Del Sueno namen we afscheid van Rob en Ibolja, we hebben absoluut het gevoel dat we hier vaker gaan komen, deze mensen zijn echt onze Nederlands/Spaanse vrienden aan het worden.
We reden nog één keer naar ons droom huis, nog even goed alles van de buitenkant bekijken en flink wat foto’s maken. Als we nog wat van de prijs af kunnen krijgen kan dit misschien wat voor ons wezen fantaseerden we.
Onderweg naar de volgende B&B kwamen we langs Fuente de Piedra waar we nog even de laatste flamingo’s gingen spotten, nog net voordat ze naar Afrika vertrekken om daar de winter door te brengen.
Daar vlakbij heb je ook een ezel opvang, er worden daar 73 ezels verzorgd, ezels die gewoon oud zijn maar ook ezels die verwaardeloosd of afgedankt zijn. Echt een keurig onderkomen hebben de balkers daar. Wij hebben voor 15 euro per jaar ezel Todo geadopteerd. In Extremadura zit ook een opvang en daar kunnen wel 250 ezels buiten razen op de weilanden.Daarna was onze tomtom even de weg kwijt want we wilde naar Alora, hij bleef ons maar rondjes laten rijden door het centrum van Antequera, als we geweten hadden dat we gewoon de borden van het Lobo park moesten volgen hadden we er eerder uit geweest. Een paar jaar geleden waren we al eens naar het wolvenpark geweest, ik wil er graag nog eens terug maar dan s’avonds, dat schijnt spectaculair te zijn, je kan dan met volle maan meehuilen met de wolven.
Aan de andere kant van Antequera vind je een heel ander landschap, prachtig hoor, veel graankleurig land en hoge rotsen, hier vlakbij is ook El Torcal en als je nog meer doorrijdt kom je bij El Chorro. Daar willen we ook nog naar toe, maar dat doen we morgen.
Eerst maar de b&b van Betty en Frank vinden, b&b las Olivas.

Ik had deze b&b al vaak gezien op internet, ze houden ook een blog bij, ik wilde hier altijd al een keertje heen. Onwijs aardige mensen zijn het, ze hebben tweegasten kamers, alles keurig verzorgd en als bonus hebben ze een mongoolse tent, prachtig en heel ruim. De gasten die er op dat moment in sliepen beviel het zo goed dat alvast voor het jaar erop weer geboekt hadden.Omdat we hier maar 1 nachtje bleven vonden we het leuk om mee te eten, zodat je de eigenaars ook een beetje leert kennen. Ze wonen hier al 3 jaar naar volle tevredenheid. Frank doet naast de b&b nog een aantal andere werkzaamheden, waaronder ook het makelaarsvak. Gemiddeld blijven de mensen hier toch wel een week vertelde ze. Ze vertelden dat een bezoek aan El Chorro beslist de moeite waard is en ze gaven ons alvast een route beschrijving.

Morgen maar vroeg op pad.

Wederom een spannende dag, weer met een makelaar op pad, dit keer met de makelaar die Ibolja getipt had. We hadden de afspraak met Lesley een Engelse vrouw. Nou met de naam zat het al goed dus.
Een onwijs spontane vrouw kwam ons ophalen bij de cortjio, ik vond haar gelijk leuk.
Ze heeft samen met Marcel een makelaarskantoor in Archidona maar als service kwam ze ons wel even halen.
Ze begon gelijk vrolijk te kwebbelen, niks geen contractje tekenen ofzo, maar gewoon belangstellend wat vragen stellen en veel vertellen.

De huizen die we vandaag zouden gaan bekijken waren geen ruines of grote opknappers, ze waren ook wel wat duurder dan de huizen van een dag ervoor, maar ook dat wilden we eens gaan bekijken. Hoeveel huis krijg je voor je geld en hoe is de bouwaard dan.
Soms kan je goedkoper uit zijn als je zelf gaat verbouwen maar als het huis kant en klaar is en jou smaak is kan het misschien ook goedkoper zijn. Het probleem is wel dat het meestal niet jou smaak is en dat je dan ook weer wat moet investeren om het je eigen te maken zodat het dan toch te prijzig wordt. Maar we zullen zien.
We begonnen bij een ouder Engels echtpaar, echt hele lieve mensjes, ze wilde het huis verkopen omdat er te veel onderhoud bij kwam kijken en daar werden ze nu echt te oud voor vonden ze. Het was heel mooi maar niet onze smaak en ook niet wat we zochten. Maar ik kon zien dat deze mensen echt van het huis hielden.
Toen gingen we naar het huis wat we de dag ervoor van de buitenkant gezien hadden, het was dus toch het zelfde huis. We vertelde gelijk aan Lesley dat we hier gisteren ook geweest waren, maar dat dat niet op ons eigen verzoek was en dat we ook niet binnen zijn geweest omdat hij geen sleutel had. Nee hoor zei ze dan is het geen echte bezichtiging geweest, hij had geen accoord van de eigenaar en zij wel want zij had immers de sleutel gekregen.
Toen we binnen kwamen wisten we het gelijk, we keken elkaar aan en we dachten beide het zelfde, wat een gaaf huis is dit en wat een potentie, dit huis heeft maarliefst 8 slaapkamers. Ze zijn niet allemaal even groot maar wouh wat ontzettend leuk. Cosmetisch moet er zeker het één en ander aan gebeuren. Het huis heeft 4 badkamers en die moeten ook gemoderniseerd worden, maar we zagen het gelijk helemaal zitten. Dit wil ik, dit wil ik dacht ik gelijk en beide waren we op slag verliefd.
Ik zat het huis in mijn gedachte al helemaal in te delen. Dan knappen we eerst dit gedeelte op, dacht ik en dat verhuren we en later knappen we de andere kamers op. Mijn fantasie sloeg op hol. Ho Ho we zouden toch alleen kijken en nog niet kopen, maar dit vonden wij zo mooi dat we er serieus over wilden gaan nadenken.
Er was ook nog een bonus, er lag een grote schuur in de tuin, daar kan je in een later stadium ook nog 3 slaapkamers van maken als je wilt.
Het huis bleek al een jaar te koop te staan en het zag er flink verwaardeloost uit maar daar konden we wel doorheen kijken, het huis voelde goed en het ligt op een perfecte plek, heel makkelijk te bereiken vanaf het vliegveld en dat is zeker een pre.
De eigenaar is terug naar Engeland vertelde Lesley, hij is ziek en wil het graag verkopen omdat hij er geen gebruik meer van kan maken. Dit huis is prachtig maar gewoon te duur voor ons vertelde we tegen Lesley. Maar Lesley had goed nieuws want recent heeft de eigenaar de vraagprijs met 50.000 euro verlaagd. En dat was al de tweede verlaging sinds het in de verkoop was. Wat een geweldig nieuws nu komt het tenminste in de buurt van ons budget, het is nog steeds te hoog maar we kunnen misschien nog wat van de prijs af krijgen als we goed onderhandelen, het is in deze tijd niet makkelijk om je huis te verkopen dus misschien valt er wel te praten.
Het zwembad was heel vies en ook het dak zag er niet goed uit, de tuin is een rommeltje en een likkie verf kan het ook wel gebruiken maar hier is echt wat moois van te maken. Jemie wat een huis.
Eigenlijk hoefde ik niet meer naar de andere huizen want ik was verkocht. Maar toch liet Lesley ons nog 2 huizen zien die in de zelfde prijsklasse lagen om te laten zien wat het verschil was.
Prachtig verzorgde huizen maar niet op de juiste locatie en ook niet de juiste inrichting, nu kan je dat laatste wel veranderen maar het gevoel was er niet. Wel kon je hier zo intrekken. Ook liet ze nog een opknappertje zien, dat huis lag helemaal afgelegen echt een beauty maar echt te ver weg van de bewoonde wereld, dit vond ik te eenzaam.
Aan het eind van de dag had ik het gevoel dat Lesley onze vriendin was geworden, dikke kussen kregen we, wat is dit een leuk mens. Ja haar gun ik het echt om via haar een huis te kopen, helemaal niet opdringerig maar gewoon kundig en vriendelijk.Tegenover het makelaars kantoor in Archidona zit een grote Mercadona supermarkt,daar verkopen ze werkelijk van alles, we kochten een brood een echte Spaanse tortilla en een heerlijke gebraden kip en natuurlijk een flesje cava, dat was onze avond maaltijd, we zaten namelijk vol, vol van alle indrukken en dit ging er nog net in.
Die nacht kon ik niet slapen, ik woonde namelijk al in Spanje en ik was ons huis aan het opknappen en elk kamertje passeerde de revu.

Al een paar jaar gaan we op vakantie naar Spanje, we zijn al op vele mooie plekjes geweest maar Andalusië heeft toch echt wel ons hart gestolen.
Deze vakantie wilden wij nu ook eens gaan kijken naar huizen die te koop staan, gewoon kijken wat kost nu een huis en wat krijg je ervoor. Het gebied wat wij het mooiste vinden is het gebied waar de olijfbomen staan. Natuulijk moet het ook niet te ver van de luchthaven af liggen dus we besloten om een makelaar te zoeken die ons huizen kon laten zien in de omgeving van Antequera, dat gebied ligt namelijk in het midden van de koningssteden, Granada, Cordoba en Sevilla.
In Nederland hadden wij al diverse makelaarsites bekeken. Er is zoveel aanbod dat je geen idee hebt welke makelaar je moet kiezen.
Ik had Rob en Ibolja om een tip gevraagd zij adviseerden ons Sunset Country Properties uit Archidona, een Engelse vrouw en een Nederlandse man (die overigens op het moment beter Engels en Spaans praat dan Nederlands)
Zelf besloten we ook te gaan praten met nog een andere makelaar, hij begeeft zich veel op de site van Kyero en we zagen ook dat bij hem het huis in de verkoop staat van de mensen waarbij we vorig jaar in een b&b hebben geslapen, dus dat zal wel goed zitten dachten we.
Ik vind het belangrijk dat je een goed gevoel bij een makelaar moet hebben want je koopt immers geen broodje, dus we besloten eerst maar met deze 2 op pad te gaan want anders zie je door het bos de bomen niet meer en tijdens de bezichtigingen kom je er vanzelf achter welke makelaar het beste bij je past.
In Spanje werkt het allemaal wat anders dan in Nederland, dezelfde huizen kan je namelijk bij verschillende makelaars te koop zien staan, je moet daardoor ook goed op de prijs letten want het kan zo maar zijn dat het huis bij de één goedkoper staat dan bij de ander.
Van te voren hadden we al een aantal huizen uitgezocht die we wilden gaan bekijken. Maar absoluut nog niet met de bedoeling om direct iets te gaan aanschaffen, maar meer om de prijs en kwaliteit te bekijken. We hadden van te voren onze wensen bij ze neergelegt en aan hun de taak om te kijken welke huizen die we uitgezocht hadden binnen ons plaatje zouden passen.
De Engelse makelaar die zo actief is op Kyero wilde bij een hotel afspreken, dit vonden we wel een beetje apart maar zo gaat dat blijkbaar in Spanje. Het hotel stond ook te koop melde hij, we gingen naar binnen en het was er uitgestorven, geen kopje koffie te krijgen. Beetje raar allemaal.
Wij hadden gevraagd of hij wat wilde uitleggen over het kopen van een huis in Spanje. Hij vertelde wat algemene info, eigenlijk alles wat we ook al gelezen of gehoord hadden, maarja je bent onzeker op dit gebied zeker omdat het in Spanje allemaal zo anders gaat dan hier, dus je wilt alles goed uitgelegt hebben.
Hij besprak de huizen die wij aangaven te willen zien en een aantal vond hij bij voorbaat al niet geschikt. Hij wist dat we zochten naar een vakantiehuis dat in het begin niet groot hoefde te zijn maar wel met de mogelijkheid om het later uit te breiden. Hij wist ook nog wel wat huizen voor ons die misschien geschikt waren, nou we zien het wel dachten we.

Eigenlijk voelde ik helemaal geen klik met deze man, maar-ja hij kon goed praten en het leek erop of hij er allemaal verstand van had. Hij had ook een partner meegenomen een lokale man, die verstond helemaal geen Engels, de Engelsman zelf sprak wel vloeiend Spaans, het is handig zei hij zo’n lokale man die weet de ins en outs van de plaatsen die we bezoeken. Ok daar gaven hem helemaal gelijk in, dat kan zeker handig zijn.
Na ongeveer een half uurtje gesproken te hebben met hem wilde hij ineens dat we een formulier gingen ondertekenen, ik vond dat maar raar, waarom moeten we dit invullen en tekenen vroegen we, ja zei hij ik ga natuurlijk niet de hele dag met jullie op pad en laat jullie huizen zien die jullie later dan misschien rechtstreeks bij de eigenaar gaan kopen. Hiermee verbind je je aan mij vertelde hij.
Ik vond het maar vreemd en voelde me hier helemaal niet goed bij, ik kende deze man amper. We hebben alleen onze naam ingevuld en zeker geen handtekening gezet omdat we immers nog niet eens op pad zijn geweest en helemaal niet wisten welke huizen hij ons allemaal ging laten zien.
Maar dit was gebruikelijk zei hij en hij zou ons later mailen welke huizen we bezichtigd hebben en dan konden wij kijken of we daar mee akkoord gaan.
Ik bleef toch een onderbuik gevoel houden en toen hij vroeg naar ons paspoortnummer hebben we gewoon gezegd dat we dat niet bij ons hadden, we vertrouwde het toch niet helemaal, maar misschien stelden we ons wel aan en moeten we dat Nederlandse burgerlijke gevoel maar eens los laten dachten we.
Dus ondanks dit voorvalletje besloten we toch maar op pad te gaan met deze mannen, je bent immers in een ander land en daar gaat het gewoon anders dan thuis zeiden we tegen ons zelf.
Op naar het eerste huis. We kwamen bij een prachtige bouwval aan, dit huis wilde ik heel graag zien, aan de buitenkant leek het wel een Italiaans huis in Toscanië. Het huis was niet duur maar werkelijk alles moest hieraan verbouwd worden. Je krijgt daar nooit een hypotheek voor dacht ik gelijk en dan moet je veel te veel eigen geld inbrengen, maar-ja mooi was het wel, toch maar even informeren bij de bank.
Toen liet hij ons op eigen initiatief een ander huis zien aan de buitenkant, daar hadden we helemaal niet om gevraagd, hij had ook geen sleutel van dit pand. Het was een geweldig huis en toen hij begon te vertellen over het huis dachten wij, hee volgens mij hebben we die makelaar van morgen gevraagd ons dit huis te laten zien van binnen, zou dit het zelfde huis zijn, we wisten het niet zeker, het leek helemaal niet op het plaatje, bij dit huis was namelijk veel achterstallig onderhoud en op het plaatje zag het er gelikt uit. Het zou toch zomaar kunnen dachten we, straks gelijk maar even weer naar de plaatjes kijken. We waren onder de indruk van dit huis maar omdat we van te voren niet gevraagd hadden aan deze makelaar om ons dit huis te laten zien had hij ook geen sleutel gevraagd aan de eigenaar. Dus echt gezien hebben we het niet want je weet pas hoe een huis is als je er ook van binnen bent geweest.
Ik had weer een rot gevoel, straks gaat die man zeggen dat hij ons wel dit huis heeft laten zien en dan zitten we aan hem vast. Ik zei daarom nog tegen hem dat we dit geen echte show vonden omdat we niet naar binnen zijn gegaan.
Toen reden we naar een huis die vlakbij een b&b staat waar we vorig jaar zijn geweest en wederom had hij geen sleutel en kon hij het huis niet echt laten zien. Waarom neemt hij ons in godsnaam mee naar huizen die we niet gevraagd hebben en waar hij toch geen sleutel van heeft. Het lag ook aan een weg en we hadden duidelijk gezegd dat we niet aan een weg wilde zitten.
Dus aan dit bezoek hadden ook niks want binnenin kijken is zo ontzettend belangrijk om te bepalen of je op een huis valt, je gaat geen huis kopen op alleen het aangezicht, dan kunnen we er zelf ook wel langs rijden.
Het was niet dat hij niet aardig was, maar hij had mij een te geslepen verhaal elke keer, maarja zo zijn sommige makelaars misschien. Op naar het volgende huis met uitzicht op de meren van Iznajar, het lag heel mooi, maar het was lastig om er te komen en ook dat hadden gezegd tegen hem, de weg naar het huis toe is voor ons ook belangrijk, het huis moet goed toegankelijk zijn, het huis was trouwens ook veel te klein en er waren geen mogelijkheden om het uit te bouwen, maar het uitzicht was fabuleus dat moet gezegd worden. Nee dit huis was ook niet geschikt voor ons, het was wel goedkoop.
Toen reden we een eind weg, terwijl we toch duidelijk hadden aangegeven dat we niet verder dan een uur van de luchthaven af wilde zitten. Maar ik had het idee dat de Spanjaard die mee was ons dit huis persee wilde laten zien. Ook dit huis was verre van geschikt.
Daarna hebben we nog een schattig huis gezien van een Spaans gezin die zelf supporting was, alles werd opgegeten daar, van de groente van het land tot de eigen kippen en konijnen. Ook dat huis lag niet gunstig voor ons, de weg was heel stijl en dat wil ik echt niet, hij wees uit de verte ook nog een ruxefne aan die mij op het plaatje wel leuk leek. Maar dat huis lag nog stijler dan het huis waar we nu waren. Nee hoor die hoef ik helemaal niet van dichtbij te zien, dat zie ik zo al zei ik.
Op het laatst kwamen we bij een huis aan die half afgebouwd was. Er was met diverse materialen gebouwd, het huis was wel leuk maar ik had er totaal geen gevoel bij. Het lag erg schuin op het land, dus je kan niet zoveel met de grond die eromheen ligt. Hij bleef echter maar vertellen over de mogelijkheden van dit huis, ik ging op een gegeven moment maar alvast bij de auto staan.
Ik was het zat en eigenlijk ook wel teleurgesteld na deze dag, ik had er meer van verwacht. Nu hadden we wel wat goedkopere huizen uitgezocht waar nog veel aan moest gebeuren maar toch had ik er meer van gehoopt.
Alleen huis één vond ik erg mooi en natuurlijk het tweede huis maar dat hadden we niet echt gezien, als dit het zelfde huis is waar we morgen met de andere makelaar gaan kijken dan kunnen het echt eens goed gaan bekijken of dit wat voor ons is.
De Engelsman vertelde dat hij een verslag zou mailen van deze dag. Ik benadrukte nogmaals dat we niet alle huizen van binnen gezien hadden en dat we dat niet als een echte show beschouwden.

Toen we bij Cortijo del Sueno aankwamen raakte we onder het genot van een wijntje niet uitgesproken met Rob en Ibolja over onze ervaringen van deze dag.
Zij vertelden dat het wel vaker gebeurd dat je iets moet tekenen, ik bleef het raar vinden want bij de makelaars aan de Costa Blanca moesten we ook niks tekenen, dat is het risico van het vak vind ik, ik maak ook veel offertes op mijn werk en doe ook veel gesprekken in de hoop dat klanten hun producten bij mij afnemen. Je moet eerst zaaien dan oogsten vind ik. Mensen moeten je iets gunnen omdat ze jou aardig vinden, andere bedrijven kunnen vaak het zelfde bieden, jij bent zelf de onderscheidende factor daarin. Ik ben toch blij dat wij niet onze handtekening gezet hebben onder het papier van die Engelsman.
Die nacht droomde ik van het Italiaanse huis en van de mogelijkheden en onmogelijk heden van dat huis, er moet veel aan gebeuren maar het heeft heel veel potentie zeker als vakantiehuis, maar ook wel als kleine b&b.
Van dat andere huis durfde ik nog niet te dromen, eerst maar eens kijken of dat het huis is wat we morgen van binnen gaan zien met die andere makelaar.

Vandaag is Iboja jarig, we hadden stiekum drop en chocolade meegenomen uit Nederland voor haar verjaardag, dat zijn toch de typische Hollandse lekkernijnen waar je naar kan verlangen als je al 3 jaar in Spanje woont.
Vorig jaar hadden we een mooi huis gezien in Villanueva del Rosario, dat huis bleef maar in ons hoofd spoken dus daarom gingen we na het ontbijt wederom een bezoekje brengen aan dit huis, ongeveer 40 min rijden.
Stond het nog steeds onafgebouwd en leeg, of was er nu wel wat mee gebeurd? Spannend, vorige jaar droomde we van dit huis, we zagen ons er al helemaal in wonen, hoe zou dat nu zijn?
De omgeving is werkelijk schitterend daar, het huis ligt prachtig tussen allerlei verschillende soorten bomen in, maar als zelfs de gemeente ons niet kon vertellen wie de eigenaar is hoe zouden we er dan achter moeten komen en de vraag is dan ook of deze het wel wil verkopen en wat ook heel belangrijk is is het gebouw wat er nu staat wel legaal neergezet.
Teveel gedoe voor ons, maar eerlijk is eerlijk het huis blijft een plaatje en het heeft heel veel potentie, maar we moeten het erkennen, het is niet geschikt voor ons, ik denk namelijk dat het zelfs in deze staat veel te duur is voor ons.
Het huis zag er trouwens nog precies het zelfde uit als verleden jaar er was totaal niks gebeurd. Toch zonde. We laten dit los, er komt wel wat anders ooit zeiden we tegen elkaar.
Daarna zijn we doorgereden naar een restaurantje waar we in 2008 hebben gegeten en wat een enorme indruk op ons gemaakt heeft vanwege het lekkere eten en de lage prijs.
Het ligt ook nog eens in een adembenemende omgeving, restaurante Los Pirineos in Alfarnatejo ,het beschikt over een klein buiten terras in de zomermaanden, het heeft dagmenu’s en a la carte en een superkok die je het echte Spaanse eten laat proeven.

Na de wederom geweldige lunch zijn we binnendoorgereden naar Riofrio, dit dorpje leeft van de kweek van de forel, ik telde er wel 8 restaurantjes. Op één van de vele terrasjes hebben we een leuk uitzient drankje besteld, het bleek gewoon gin tonic te zijn maar dan wel blauwe!

Riofrio ligt maar een half uurtje rijden van Iznajar, weer terug bij de b&b hebben we op de verjaardag van Ibolja een lekkere cava open getrokken. Later op de avond rond half 10 zijn we met z’n viertjes naar Archidona gereden en daar hebben we op plaza Ochavada bij restaurante Arxiduna wat gegeten, echt een goed restaurant, gedurfd en smaakvol, heel anders dan het Spaanse eten wat we tot nu toe kennen. Het was heel gezellig met z’n vieren, een leuk verjaardags diner.

In het kleine stadje bleek ook tot midden in de nacht een marktje te zijn, er waren daar ook roofvogels en slangen te bewonderen, Rob en Lesley vonden het geweldig.

Wat is het toch heerlijk wakker worden als de zon schijnt, maar natuurlijk ook als je de tijd aan jezelf hebt, niks hoeft alles mag.
Op Granada was ik in 2008 al verliefd geworden, daarom wilde ik er graag nog een keer terug.
Het is een hele makkelijke weg vanaf Iznajar want na 15 km zit je al op de snelweg en die brengt je zo in een klein uurthje naar Granada. Bij een parkeergarage hebben we de auto geparkeerd.
We zijn er binnen in de kathadraal van Granada geweest, dat hadden we verleden keer niet gedaan. Het was prachtig en heel groot, echt de moeite waard.

Daarna hebben we wat geslentert door de smalle straatjes van het oude gedeelte van de stad, op zoek naar het uitkijkpunt waar we verleden keer zo’n prachtig uitzicht hadden over de stad.

We kwamen erachter dat het punt St Nicolas heet. Wanneer je Granada bezoekt moet je behalve naar het Alhambra ook naar dat punt toe gaan het uitzicht is daar echt subliem. Het Alhambra hadden we al gezien in 2008 en nu wilde we gewoon lekker relaxen in de stad.
Op een typisch Spaans pleintje hebben we heerlijk gegeten, achteraf was dit wel een duur pleintje want we zagen verderop vele aanbiedingen met menu del dia erop, maarja duur in Spanje is het toch niet echt.
Overal in Granada zie je cana+ tapa staan voor 1.50. Nergens in Andalusië zijn ze zo gul met gratis hapjes als hier volgens mij.
Granada is een studentenstad dus overal zie je jongelui lopen die als straatmuzikant een zakcentje proberen bij te verdienen er heerst een hele ongedwongen sfeer in de stad een beetje een vrijbuiters gevoel krijg je erbij.
Er is ook een Marokaanse straatje wat erg knus is, je vindt daar allemaal Moorse teterias waar je sfeervol thee kan drinken of aan de waterpijp kan zitten lurken. Verder kan je er heel veel hebbedingetjes kopen, van lampen tot kleedjes tot theepotjes. Wanneer ik in Spanje een huis ga kopen zal ik hier flink wat inkopen gaan doen denk ik zo.
In het nieuwe gedeeltje kan je heerlijk shoppen, volgende keer ga ik hier met mijn dochter heen, wij kunnen dan saampjes onuitputtelijk shoppen, de mooiste kleding vind je hier.
Na op diverse terrasjes wat gedronken te hebben en een paar souvenirs gekocht te hebben zijn we om 7 uur weer richting Iznajar gereden.
S avonds hebben we alleen een wijntje gedronken en niks gegeten want al die hapjes hadden ons buikje aardig gevuld.