Onze tuin ligt bezaaid met stenen, overal vind je kleine en grote stenen met verschillende kleuren. Natuurlijk is het leuk om daar iets mee te doen. We hebben al achter het zwembad een rots tuin gemaakt met de lichte stenen maar nu met de roodbruine stenen ook maar, dit hebben we gedaan omdat er voor ons huis op het terras door de volle zon toch niet veel groeit. Het staat een stuk netter zo, maar vergis je niet hoeveel kruiwagens stenen dit zijn, wel 13. Best even een klusje dus. Verder heb ik nog wat muurtjes bij gewit en Lesley heeft de tegels in de Marokkaanse kamer gevoegd.

Helaas kwam hij net voegsel te kort dus daarom reden we naar Iznajar om een paar zakken bij te kopen, nu konden we ook gelijk de tegels ophalen die mijn vader nog tekort kwam.

Er is een nieuw restaurant met prachtig uitzicht op het meer en natuurlijk hebben we daar even een drankje met een tapa gedaan. Top plekje erbij weer.

Wat fijn de zon schijnt, zo lekker dat we zelfs buiten konden ontbijten. Ik was weer ontspannen en had er helemaal weer zin in. Ik begon met de tuinstoelen opnieuw in de olie te zetten. Lesley had nog een klusje te klaren in de Marokkaanse kamer, de tegels in de kast moesten nog op maat gesneden worden en geplakt. Het weer bleef goed daarom ging ik de muurtjes wit verven. We hebben die avond tot 23 uur buiten gezeten. Wat een verschil zeg met gisteren.

We werden wakker van de regen, het werd steeds erger, onweer en wind. Bah daarvoor hadden we geen huis in Spanje. Het lijkt wel of we elke keer als we komen we slecht weer treffen zei ik teleurgesteld tegen Les. Ik merk dat ik de laatste tijd slecht tegen tegenslagen kan, zal wel met mijn leeftijd( levensfase) te maken hebben. Mijn stemming wisselt nogal eens maar gelukkig slaat het ook weer snel om. Na de boodschappen stak Les het openhaardje aan en ik voelde me weer helemaal top. Gewoon even acclimatiseren. Een lekker wijntje en een lieve man doen ook wonderen.

Natuurlijk is het tekort om maar 1 nachtje in Barcelona te blijven. Maarja we waren er al en Lesley was er nog nooit geweest. We hadden maar tot 4 uur de tijd vandaag want we hadden een avond vlucht naar Malaga. Om 10 uur liepen we de stad in, het weer was nog steeds een beetje druilerig. Ik was al eerder met onze dochter 5 dagen in Barcelona geweest, maar toen nog nooit bij het strand. We liepen over de Ramblas richting de zee en toen links naar het strand, best wel een tippel. Ondertussen werd het weer beter, bij het strand aangekomen dacht ik, nou Malaga doet hier niet voor onder, ik had er eigenlijk meer van verwacht. Ineens had ik een gevoel van herkenning, snap je waarom? Onze Marokkaanse kamer, deze heeft de zelfde tegels. Toen we terug liepen zijn we nog door allemaal kleine straatjes gelopen. We hebben wat mooie gebouwen bekeken helaas geen tijd genoeg voor de mooie bouwwerken van Gaudí. Wel een leuke mozaïek gekko gekocht. Later lekker op een van de vele pleintjes geluncht en ineens was het zomaar half 4, wij terug naar het hotel voor onze bagage en daarna met de bus naar het vliegveld. Om 8 uur landen we weer in Malaga. Helaas was het hier ook geen mooi weer en toen Rob ons thuis afgezet had bleek dat bij de koelkast de stroom eraf was, daardoor moest ik als allereerst de koelkast gaan schoonmaken.  Het was niet warm en na een wijntje gingen we direct ons bedje in. Morgen weer een dag.

Met een beetje een houten hoofd werd ik wakker, wat een onvergetelijk weekend was dit geweest. Je ziet op de foto’s wel hoeveel plezier we gehad hebben. Wat hebben Joyce en Job ons allemaal verwent zeg. Werkelijk iedereen heeft genoten, maar vandaag was het de laatste dag helaas. Het weer huilde mee, de regen goot uit de lucht. Nu maar knus met z’n allen binnen ontbijten. Tussen de middag nog een laatste cava aan de keuken tafel en toen kwam de taxibus al voor de groep. Alleen J&J en wij bleven nog over, de zon brak ineens weer door gelukkig.

Met de cabrio reden we naar Sitges om bij een beachclub nog even te lunchen. Na de lunch nog een korte wandeling langs de kust om vervolgens bij een andere beachclub weer een drankje te doen. Wat een leven.

Om 17 uur vertrokken we naar het vliegveld waar Joyce en Jop weer naar Nederland vlogen. Gracias guapas voor deze prachtige dagen.Wij pakten de blauwe bus naar Plaza Catalunya en na een klein stukje lopen kwamen we bij ons hotel Ecocentric uit. Die avond regende het weer en bij een klein restaurantje in de buurt hebben we nog wat tapas gegeten, toen we langs een barretje liepen besloten we toch nog even een afzakkertje te halen. Deze bar bleek gespecialiseerd in shotjes en de Harry Potter shot die ik bestelde ging gepaard met een show met vuurwerk en al. Leuk hoor.

Na een relaxt ontbijt hebben we in de mooie tuin gezeten en bij het zwembad een boekje gelezen of sommige van ons hebben sportief een uurtje getennist. Not me maar natuurlijk wel mijn husband.Om 3 uur werden we verwacht bij restaurant clubhouse 27 voor een 3 gangen lunch. Wat een schattig plekje was dit. Heerlijk buiten gegeten in style.

Na het eten gingen we met taxi’s naar Sitges. De ene helft plofde neer bij een hippe strandtent en de andere helft ging met eigen partner het stadje Sitges ontdekken. Echt een knus stadje aan zee, niet groot en deze tijd van het jaar ook niet al te toeristisch.

Daarna hebben we met z’n allen nog wat gedronken bij die fantastische strandtent met uitkijk op de baai en de zee en rond 8 uur gingen we weer met taxi’s terug naar villa Masia Pairal.

Pas rond 10, echte Spaanse tijden, gingen we zalige spaghetti eten. Net als 12,5 geleden. Wat een mooie dag weer.

De dag van het feest begon met een goed ontbijt aan een lange tafel in de prachtig aangelegde tuin. Job had verse croissants en andere broodjes gehaald. Het was een beetje bewolkt maar J&J waren het zonnetje en daardoor was iedereen nog blijer dan ze zelf al waren. Het huis was zo groot dat we eerst eens alles gingen bewonderen. Elke slaapkamer van deze miljoenenvilla was anders ingericht, ieder zijn eigen style. Meerdere zitgedeeltes zowel buiten als binnen en een mega groot zwembad, ogen tekort. Een aantal mannen gingen boodschappen doen voor de bbq van die avond en de rest ging lekker in de vroege middag al aan de bubbels en we kletsen wat af in een prachtige omgeving met prettig gezelschap.

Aan het eind van de dag gingen we ons allemaal optutten voor het feest. Iedereen had zich aan de dresscode gehouden, blauw en of wit.

Geweldig om te zien dat iedereen er zoveel aandacht aan besteed had, iedereen was mooi. Maar vooral het bruidspaar was een plaatje.

De gitarist speelde een romantische song en ze kwamen stralend de trap af lopen, toen Job een speech hield zag ik menigeen een traantje weg pinken, incl me.

Iedereen wilde met het liefdeskoppel op de foto en de liefde spatte van het gelukkige stel af en dat al 12.5 jaar.

De lange buitentafel was prachtig gedekt en we dronken een blauw, blauw drankje, wat bestond uit cava met blue Curaçao, zalig. De gitarist speelde de hele avond aan onze tafel en de bbq was voorzien van perfect vlees. Wederom een zalige bijzondere en geslaagde avond.

Blauw, blauw, blauw, ik hou van jou.
12,5 jaar geleden beleefde we een geweldig trouwfeest van mijn vriendin Joyce en haar man Job. Na de plechtigheid met de familie, vlogen we met alleen hun beste vrienden naar Nice in Zuid Frankrijk waar we met huur auto’s die voor ons klaar stonden naar een schitterende villa in RoqueBrune Cap Martin reden, met uitkijk op de baai van Monaco. Het huis was van een Spaanse prinses en had 10 slaapkamers. Het was een prachtig lang weekend om nooit meer te vergeten.

Nu 12,5 jaar later werden we weer uitgenodigd voor een super feest, dit keer in Spanje.
Met bijna de zelfde ploeg, een paar nieuwe vrienden, vlogen we naar Barcelona. We hadden een avondvlucht. Helaas hadden we 1,5 uur vertraging maar dat mocht de pret niet drukken, we hadden genoeg lol en de tijd vloog om. Wat leuk om iedereen weer te zien.

Op het vliegveld in Spanje stond een taxibusje klaar om ons naar Sitges te vervoeren.
Om klokslag 12 uur kwamen we aan.

J&J stonden ons met lachende koppies al op te wachten, de schatten. Zo super dat ze dit weer allemaal georganiseerd hebben.

Het huis, zeg maar landhuis overtrof onze stoutste verwachtingen. Dit was echt het huis van mijn dromen. Zo mooi en zo perfect ingericht. Alles klopt in deze Spaanse villa.

De openhaard was aangestoken de cava stond koud samen met heerlijke Spaanse hapjes. Het feest kon nu al niet meer stuk.

Om een uurtje of drie gingen we pas onze prachtige slaapkamer op zoeken.

Na ruim 2 uur gewacht te hebben op Schiphol kwam mijn vader eindelijk door de deuren heen lopen. Een paar kilo lichter en een licht gebruind ontspannen koppie. Nee die zon was me echt te heet hoor, zat liever in de schaduw of binnen zei hij. Hoe was het zo helemaal alleen, vroeg ik. Nou prima zei hij, ik had mijn programma, mijn doel, deed elke dag wel wat, s avonds in bed bedacht ik wat ik de volgende dag ging doen. Overdag miste ik niemand, de avonden waren wel stil en miste ik het gezelschap van je moeder. Zal je het nog eens doen vroeg ik, zo alleen, waarom niet zei mijn vader stoer.

Maar blij dat ze waren dat ze elkaar weer zagen! Mijn vader had prachtige oorbellen gekocht voor mijn moeder, hij kwam na 4.5 week weer terug op haar verjaardag. Tijdens het etentje kwamen de stoere verhalen, over de wandeling die hij gemaakt had met de Iznajar walking group, het alleen uit eten bij restaurante Parajitos, de bezoekjes aan Malaga bij de Bricomart, het bestellen van het hek bij de smid en natuurlijk de grote klus, het kamertje afmaken. Helaas kwam hij net 10 tegels te kort, dus deze heeft hij besteld. Het achter wandje van de kamer is mooi grijs gemaakt, anders is het zo saai vond hij. Nou het is prachtig geworden hoor. Nog wel een andere spiegel kopen bij de wastafel en natuurlijk een mooi bed, iets aan de muur en een kast voor kleding en klaar is het slaapkamertje.

Heel gebruikelijk is het in Spanje als mensen je iets willen vertellen of iets willen verkopen, bv hout of groente dat ze zomaar je erf op rijden. Niet echt fijn, je privacy is daardoor een beetje verstoord. Mijn vader kon dat ook niet waarderen en is naar de plaatselijk smid gereden en heeft een hele grote verrassing voor ons geregeld.

Een prachtig hek is er inmiddels geplaatst tussen de twee pilaren in. Nu kan er niet zomaar zonder dat je het in de gaten hebt iemand voor je neus staan en zullen ze moeten toeteren om te laten weten dat ze er staan.

Als je goed kijkt zie je de letters H en S staan van Hacienda la Suerte. Leuk hoor.