De grote vakantie is voorbij, de gasten zijn weer tevreden weg gegaan.

Nu is het huis door de familie bezet. Eerst onze dochter met haar vriendinnen en toen mijn ouders, mijn oom en nichtje en mijn broer en daarna mogen wij zelf ook nog even. (Wat kijk ik daar weer naar uit)

De aanvragen voor volgend jaar komen nu al binnen. Zelfs 1 gezin heeft al geboekt voor in de zomervakantie 2016 en 1 familie in het voorseizoen 2016. Deze week had ik ook al twee informatie aanvragen voor de zomer van 2016. Is het nog vrij, wat kost het, is het zwembad privé? etc etc.

Om teleurstellingen te voorkomen raad ik mensen aan niet te lang te wachten want het is maar 1 huis en vol is vol.

De prijzen voor 2016 zijn €200 per dag en bij 7 dagen of meer 10% korting en bij 14 dagen of meer 20% korting.

Het huis heeft 6 slaapkamers dus als je 14 dagen blijft is het nog geen €27 per nacht per 2 persoonskamer. Leuke prijs voor een privé huis met een groep mensen midden in het hoogseizoen.

Vaste schoonmaakkosten per verblijf zijn €75.

Je komt echt tot rust bij Hacienda la Suerte. Mijn ouders die er nu zitten genieten zo enorm in het paradijsje zoals ze zelf zeggen. Wij zijn hier in Nederland al naar de herfst toe aan het gaan en daar is het s avonds nog 25 graden.

In oktober 2015 hebben we nog 3 weken open staan en zijn voor een spotprijs te boeken. Reageer snel en je ontvangt een optie offerte.

info@haciendalasuerte.com

Ik blog inmiddels al 7 jaar en nog nooit eerder was mijn blog zo goed gelezen als mijn laatste drie blogjes.

Schijnbaar hebben de mensen een behoefte aan een eerlijk verhaal, niet een verhaal die het allemaal mooier maakt maar een verhaal die de realiteit weergeeft.

Ik ben er een voorstander van om positief te bloggen want niemand zit op negatieve verhalen te wachten maar ik vind ook dat je realistisch moet zijn, je hoeft het niet mooier te maken dan het is.

In mijn laatste drie blogjes schrijf ik over het proces wat we doorgemaakt hebben en hoe wij het ervaren hebben en waar wij tegenaan zijn gelopen.

Ik weet dat het voor vele een droom is om te vertrekken naar het buitenland, zie maar eens hoe goed het programma ik vertrek bekeken wordt. Maar er zijn er maar een aantal die de stap daadwerkelijk durven te nemen.

Thuis vanaf de bank lach je vaak om die mensen die zo naïef en onvoorbereid het avontuur aangaan, je hebt aan de andere kant ook wel bewondering voor ze dat ze gewoon doen wat jij stiekem ook wel zou willen. Maar jij zou het zelf heel anders aanpakken denk je dan.

Het is echt een onderschat proces wat je doormaakt. Wij hebben het niet aangedurfd om de boel de boel te laten hier en daar iets nieuws op te starten.

Ook omdat wij gemerkt hebben dat je niet zo makkelijk je geld kan verdienen met een b&b. Als je huis hypotheek vrij is is het al een stuk makkelijker, dan moet je namelijk alleen zorgen voor je levensonderhoud, je belastingen en je verzekeringen en het onderhoud van je huis, maar als je je schuld ook nog moet terug verdienen wordt het een stuk lastiger. De druk op je schouders is dan veel zwaarder en meestal moet je er dan ook nog een baantje bij zoeken.

Huren kan dan ook een optie zijn maar vind maar eens een betaalbaar pand die te huur staat waar jij jezelf met de gasten in ziet zitten en als je dan het juiste pand voor de juiste prijs vind, hoe ziet het huurcontract en dan uit, je gaat vaak veel investeren om het je eigen te maken, zie je daar nog wat van terug als de huurder ineens besluit om het contract niet te verlengen. Of misschien merk je wel dat je niet genoeg verdiend om de huur te betalen en zit je nog een paar jaar vast aan het contract. Nee dat zijn ook zorgen die je niet altijd wilt hebben.

Het is echt niet zo makkelijk allemaal. Daarom schreef ik al zorg voor een grote zak geld voordat je dit avontuur aangaat want als je echt afhankelijk bent van je inkomsten wordt het echt een stuk moeilijker.

Natuurlijk zijn er ook genoeg mensen die slagen met het ik vertrek project maar geloof me dat zijn er niet echt heel veel en rijk wordt je er zeker niet van.

Wij hebben het bij een tweede huis gehouden en zelfs dat is best lastig soms omdat er enorm veel bij komt kijken, zeker als je het gaat verhuren.

Aan het einde van het jaar gaan wij de balans opmaken, hoe gaan we volgend jaar door, waar hebben wij van geleerd en wat gaan wij anders doen, zelf reflectie is hierin erg belangrijk.

Ik blijf gewoon vrolijk verder bloggen en houd jullie allemaal op de hoogte van al onze mooie belevenissen en onze realistische ervaringen.

Om je tweede huis te mogen verhuren heb je een vergunning nodig. Trek er rustig maar een paar maanden vooruit om deze vergunning te krijgen. Gelukkig hadden we ons goed voorbereid en hoefden we alleen nog een kleine aanpassing te doen. Vergeet ook niet je verhuurinkomsten op te geven aan de belasting, je betaald namelijk 25% over je huurinkomsten.

Zorg dat al je verzekeringen op orde zijn, inboedel, aansprakelijkheid, woonhuis, laat ze het liefst automatisch afschrijven net zoals je rekeningen voor water, elektra en afvalrechten en niet te vergeten je onroerendgoedbelasting en niet ingezetene belasting.

Als je niet in Spanje zelf woont moet je verder nog een hoop zaken regelen. Je hebt een flexibele sleutelbeheerder nodig die de deur open doet en een rondleiding geeft aan de gasten. (de gasten komen bijna nooit op het tijdstip die je van te voren afspreekt)

Iemand die het zwembad 1 a 2 keer per week komt schoonmaken, een schoonmaakster die het huis schoonmaakt nadat de gasten geweest zijn. Een klusjesman die als er wat stuk is of als er iets met elektra is, de gasten kan helpen. Iemand die af en toe wat aan de tuin doet.

Daarnaast moet je een website maken, een welkomst folder maken, je moet adverteren op diverse sites zodat mensen je weten te vinden. Je maakt een maandelijkse nieuwsbrief, houdt een blog bij. Je kan je huis verder nog promoten op bv een beurs of een markt, deel veel visite kaartjes uit. (die je natuurlijk eerst moet laten maken). Alle aanvragen die er komen over informatie of over boekingen houd je bij in een schema, je wilt geen dubbele boekingen of mensen missen die info willen voor later.

Daarnaast hebben we gemerkt dat er altijd wat mis gaat. Een boiler die het ineens niet meer doet, een wespen plaag, elektra die ineens ermee ophoud, soms doordat er een gemeente storing is en soms omdat sommige apparaten niet tegelijk aan kunnen.

Spullen die kapot gaan, soms per ongeluk en soms heb je gasten die er een zooitje van maken en het huis achter laten als een gore bende met stukke spullen, soms is het zo warm dat het zwemwater ineens groen wordt ook al komt 2x per week de zwembad man, soms is er zo’n windhoos en waait je parasol kapot of valt deze in het water met loodzware voet en al, of hij vliegt in de bbq en gaat in de fik. Of ook zo’n leuke, je schoonmaakster die van de één op andere dag opzegt omdat ze terug gaat naar Engeland, vind vanaf een afstand maar snel weer een nieuwe schoonmaakster zo midden in het hoogseizoen, hopeloos.

Behoorlijke kopzorgen, ik kan er soms wel erg over in zitten, ik wil het allemaal zo goed hebben voor de gasten, maar het is zo moeilijk om het allemaal van een afstand te regelen.

Wat ik geleerd heb is dat ik soms dingen moet leren los laten. Hier thuis hebben we onlangs de taken wat beter verdeeld gelukkig.

Het is een prachtig bezit een tweede huis, we genieten ook echt als we er zijn ondanks dat er altijd wat te klussen valt. Maar soms is het ook gewoon heel erg zwaar en kost het ons duizenden zweetdruppeltjes. Ik vraag me nu wel af waarom we niet gewoon begonnen zijn met een klein huisje.

Het is net als met kinderen, kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen. Een klein huisje kleine zorgen, een groot huis grote zorgen.

Wat me wel heel gelukkig maakt is als we een goede recensie krijgen, dan heb ik tenminste het gevoel dat al mijn inspanningen niet voor niks zijn en dat andere mensen ook genieten van ons huis, dat gegeven daar doe je het voor daar wordt ik echt heel blij van.

Wat we wel geleerd hebben, is dat een tweede huis hebben echt een behoorlijk onderneming is en dat je hard moet werken in Nederland omdat allemaal te kunnen betalen, het is echt niet alleen maar rozengeur en maneschijn, ook weten we inmiddels dat het er voorlopig niet in zit om te vertrekken naar het buitenland omdat we daar juist heen willen gaan om te ontspannen en er geen kop zorgen bij willen hebben.

Volg je droom zeg ik altijd, je kan beter spijt hebben van iets wat je wel gedaan hebt ipv niet gedaan hebt.

Maar onze tip aan andere is, ga er pas heen als je geld genoeg hebt, zorg voor een hele grote spaarpot, want echt er komt altijd iets onverwachts op je pad, ook al heb je alles zo goed voorbereid.

Wij hadden er goed over nagedacht en goed alles doorgenomen keer op keer, zullen we het doen, zullen we echt een tweede huis kopen? Het is niet niks, je doet het ook niet zomaar er komt heel wat bij kijken. Al is het alleen al het aankoop proces.

Een buitenlandse hypotheek aanvragen, pff wat een gedoe. Alles legaal laten maken wat op je land ligt, dat is namelijk vaak niet het geval, daarvoor is een advocaat onmisbaar. Ook een goede makelaar is een must. Onze advocaat Del Prado en onze makelaar Marcel van Sunset Country Properties waren een schot in de roos voor ons. Ze hebben ons geweldig geholpen.

Toen we de sleutel kregen gingen we aan de slag, elk vrij uurtje waren we bezig met ons huis. Daarnaast gewoon nog beide een drukke baan in Nederland.

Vanuit Nederland regelden we een hoop, maar soms moest je gewoon ter plaatse zijn. Als we er waren was het geen gewone vakantie maar een werkvakantie.

In het begin zeker nog met veel plezier, later werd het af en toe best wel zwaar. Eigenlijk hadden we ook wel eens gewoon vakantie nodig, maar dat ging gewoon niet, het huis moest zo snel mogelijk verhuurbaar gemaakt worden want het geld ging er met bakken uit. Het lijkt soms wel een bodemloze put.

Onze ideeën lagen soms ook niet meer op één lijn. Waar ik heel snel wilde, wilde Lesley het wat rustiger aan doen. Alles draaide om het huis, elk gesprek ging over het huis, het beheerste enorm ons leven.

Ik merkte wel dat ik het bijna niet meer volhield naast de baan die ik toen had. Ik vond het moeilijk te combineren en wilde er nu wel permanent heen om te kijken hoe dat zou gaan, ik ben daarin soms wat impulsief.

Na veel praten besloten we dat een andere baan zoeken een betere oplossing zou zijn. Wel hebben we doorgezet en hard gewerkt om het zo snel mogelijk verhuurbaar te maken. Het is allemaal zo ontzettend duur, alles wat we dit jaar verdienen gaat weer terug in het huis. Totdat we op een punt zitten dat we alleen nog wat onderhoud elk jaar kwijt zijn en met de huuropbrengsten onze hypotheek kunnen betalen.

Het huis is wel klaar voor verhuur nu, maar wat daar allemaal bij komt kijken lees je morgen.

Achteraf kan ik zeggen dat we in een soort midlife crisis zaten, je maakt de balans op van je leven. Eigenlijk hadden we alles al bereikt waar we vroeger van droomden. Ook onze kinderen hadden niet meer onze dagelijkse zorg nodig, je dagindeling wordt daardoor anders. Misschien het moment om eens een nieuwe uitdaging aan te gaan vonden we.

Iets spannends, iets nieuws, iets waar we onze passie en energie in kwijt kunnen, na heel wat gebrainstormd te hebben hadden we het idee om een tweede huis te gaan kopen. Een behoorlijke stap.

Het idee was om een groot huis te kopen met veel grond, het moest in het binnenland liggen, daar waar je echt kunt ontspannen, daar waar je het echte plattelandsleven kan ervaren. Juist zo’n plek omdat we zelf niet altijd houden van een vakantie met massa’s mensen om je heen, we wilden niet op een plek gaan zitten waar je meer buitenlanders om je heen hoort dan lokale mensen. Je kan die plekken altijd opzoeken als je wilt maar de basis moet rust zijn.

Een oude boerderij in natuurlijke omgeving wilden we gaan zoeken, met wel in de buurt een goede supermarkt en leuke restaurantjes. Niet te ver van de luchthaven en een must was ook een makkelijke weg er naar toe, geen enge bergweggetjes.

Het huis moest meerdere slaapkamers en badkamers hebben en natuurlijk een zwembad. Die meerdere slaapkamers voor als we echt geen zin meer hadden in ons werk in Nederland, we onze biezen konden pakken en daar een b&b zouden kunnen beginnen.

Over het land waar we dat wilden doen hebben we ook goed nagedacht. Natuurlijk moeten we het zelf prachtig vinden maar ook onze eventuele gasten moeten graag hier hun vakantie willen vieren.

Het werd Spanje, mooi weer het hele jaar was ook erg gewenst daardoor is het Zuid Spanje geworden. Andalusië had ons hart gestolen toen we er voor het eerst kwamen in 2008.

We begonnen toen eerst met het uitpluizen van de omgeving, in verschillende jaargetijden zijn we gaan kijken. We hebben bij bijna alle b&b’s geslapen in Andalusië. Hoe deden zij dat allemaal, wat was hun ervaring, wat waren hun tips.

We kwamen er al snel achter dat het keihard werken is en dat het geen vetpot is. Het lijkt allemaal zo romantisch en relaxt maar het is gewoon keihard buffelen voor je centjes. Een aantal mensen waar we geslapen hebben, hebben nu anno 2015 hun b&b alweer van de hand gedaan hebben we ontdekt. Toch niet zo gelopen als verwacht misschien?

Wat wel heel erg lekker is horen we van iedereen, is dat je geen baas meer boven je hoofd hebt. Niet dat gejaagde gevoel meer, van moeten presteren, veel hebben, meer hebben, snel, snel etc etc.

Maar er komt ook een zorg bij, komen er wel genoeg gasten, kunnen we onze vaste lasten wel betalen? Is het wel leuk om elke dag gasten over de vloer te hebben, heb je nog wel wat privacy?

In de loop van ons proces zijn wij ook anders gaan denken over ons oorspronkelijk plan. Je loopt namelijk tegen van alles aan waardoor je toch weer anders over dingen gaat denken.

Daarover morgen meer.

In maart sliepen we al eerder in het stadshotel Alicia en toen we richting de binnenstad liepen zagen we onderweg een prachtig oud huis te koop staan.

We waren direct verliefd, wat een mooi huis, hoe zal het er van binnen uit zien, hoe duur zal het zijn, wie heeft hier in gewoond? Het huis riep direct heel veel vragen op, maarja we waren hier maar 1 nacht dus we zullen het wel nooit te weten komen.

Nu sliepen we 2 nachten in het hotelletje en weer moesten we langs het oude huis lopen om in de binnenstad te komen. Oh ja dat prachtige huis zeiden we tegen elkaar. Er zat een poster op de raam geplakt waarop stond dat je na 18 uur kon bellen als je meer info wilde over het huis.

Diep in ons hart wilden we best wel kijken, maar wat heeft het voor een zin, we gaan het toch niet kopen, het is puur nieuwsgierigheid.

De volgende dag liepen we wederom langs het huis, wat is het toch een leuk huis zeiden we weer tegen elkaar. Lesley liep naar de overkant en ging een paar foto’s maken. Dat kan ik ook wel doen dacht ik en ik ging pal voor het huis een paar foto’s maken, opeens kwam er een vrouwtje langs gelopen met haar boodschapjes, ze was ietsjes ouder dan ik schat ik, ze zag er een beetje artistiek uit, vind je het huis mooi vroeg ze in het Spaans aan me. Ja zei ik we zijn er helemaal weg van. Dus je zou het wel van binnen willen zien vroeg ze vragend. Ja heel graag zelfs, nou zei ze kom maar mee. Ze pakte een grote sleutel en deed het slot van het hek en opende de voordeur. Les en ik waren met stomheid geslagen. Wat bijzonder dit, wij vinden het huis mooi en per toeval lopen we zo de eigenaresse tegen het lijf en ze wil ons het huis ook nog graag laten zien.

Zodra ze de grote deuren opende leek het net of we jaren terug in de tijd belanden, alles zag er nog uit zoals vroeger. We waren betoverd, prachtige houten deuren, mooie marmeren vloeren, hoge plafonds met ornamenten, behang wat er al jaren op zat, echt alles uit grootmoederstijd, fantastische antieke meubels, zo mooi!

Wat een schatkamer dit, we voelde ons echt jaren terug in de tijd. De oude keuken, de salonkamer en de werkelijk prachtige binnen stads tuin, met zwembad. (waar zeker nog het één en ander aan gedaan moet worden)

Ja het kost een paar centjes om dit allemaal op te knapen maar wouh wat is dit ontzettend mooi allemaal. Als we toch eens de loterij zouden winnen, dan zouden we het echt willen kopen.

Nu voor ons onbetaalbaar. Ze vertelde dat ze hier gewoon nog met haar broer en zus woonde. Ze hadden het geërfd van hun ouders maar hebben zelf geen geld. Ze verontschuldigde zich voor de troep in huis. Overal lagen schilders spullen omdat ze kunstenaars waren.

Het zou zeker €65000 kosten om alleen al de buitenkant op te knappen vertelde ze en minstens zoveel om het binnen ook echt bewoonbaar te maken en dan de tuin nog. Voorzichtig vroeg ik wat het huis moest gaan kosten, €900000. Oeps aardig bedragje.

Maar zei ze met een treurig gezicht, ik denk dat dat moeilijk wordt. Wij hebben veel schuld aan de belasting, wij kunnen de onroerend goed belasting niet betalen en ook de erfbelasting niet en we hebben al een paar jaar uitstel gehad. Dus als we het huis niet binnen 2 jaar verkopen is het huis van de staat.

Ze was heel blij dat wij het huis mooi vonden, het was haar jeugd en een stukje van haar zelf, ze begon baby roosjes te plukken uit haar tuin, maakte er een klein boeketje van en deed een stukje nat keukenrol om de steeltjes, pakte een klein plastic zakje en blies erin, deed het miniboeketje erin en knoopte het zakje dicht. Als je thuis komt moet je het zakje openen en dan ruik je de rozengeur en denk je weer aan mijn huis. Ik ben zo blij met jullie zei ze, zo blij dat ik jullie mijn huis heb kunnen laten zien en dat jullie het mooi vinden, dit is heel bijzonder voor mij zei ze.

Wij waren perflex, zij blij? Wij zijn blij dat ze ons zomaar een kijkje in haar leven heeft willen geven. Ze liet ons nog even schrikken toen ze bij de deur zei, maar dit bezoek was niet gratis. Ze lachte opeens een wees naar haar wang en wij gaven haar een dikke pakkerd. Wat een lief en bijzonder mens.

Ik hoop dat een rijke stinkerd mijn blog leest en het huis wilt kopen van haar. Volgens mij valt er best nog wat vanaf te dingen. Je kan er zoiets moois van maken.

Wij waren er in ieder geval helemaal weg van en dit moment zal ons nog heel lang bij blijven.

Heerlijk nog even uitpuffen in Malaga. We hadden een top stadshotelletje ontdekt verleden keer en dat beviel zo goed dat we besloten om hier terug te komen. De prijs kwaliteit is geweldig. Het ligt slechts 10 minuten lopen van Plaza de la  Merced, daar waar je het beeld van Picasso kan vinden.

Echt een hotel tussen de gewone huizen in. Nou ja gewoon, prachtige huizen met mooie tegeltjes,  en houten luiken, daar waar vroeger rijkelui gewoond hebben.

Wat is Malaga toch een heerlijke stad. Lekker slenteren door de kleine straatjes en je ontdekt elke keer weer wat nieuws. Die avond hebben we heerlijk gegeten bij Los Gatos. Wat een sfeertje hier zeg, er kwamen opeens mannetjes binnen die muziek gingen maken en uit volle borst gingen zingen. Zo leuk die Spaanse drukte!

Het was erg leuk de afgelopen dagen, maar ik vind het nu ook heel erg fijn om nog even een aantal dagen samen met mijn eigen man te zijn. Wat ben ik blij dat hij mee was, hij heeft me enorm geholpen met alles, echt een top vent!

Weet je wat het is als wij samen zijn, dan kunnen we niet stilzitten, we zien altijd wat klusjes, we zijn hier nog maar 5 nachten en dan komen er alweer gasten en daarna kunnen we pas een paar dagen in Malaga stad uitrusten!

Dus deze dagen hebben we goed benut. Lesley is de studio helemaal rondom gaan verven en ik heb het terras voor het zwembad met betonverf behandeld. Zodat dat er ook weer netjes uitziet. Verder heb ik nog meer onkruid uit de tuin gehaald en is Lesley samen met Francisco wat tuindoeken gaan ophangen. Met dit doek heb ik ooit op de markt gestaan om ons huis te promoten, een doek van 4 meter met ons logo en onze website erop, kan je nagaan hoe groot die studio is, hij past makkelijk.

We hebben nu ook een hek helemaal rondom het huis laten zetten, zodat iedereen weet, ook de jagers die weer komen in het najaar, dat dit ons stuk grond is waar alleen genodigde op mogen komen.

Zo hebben we weer helemaal de puntjes op de i gezet. Wij komen immers pas weer terug in het najaar.

We genieten altijd enorm als we hier zijn maar het is altijd tekort. 

Nu hopen we dat onze zomer gasten zullen genieten van ons huis, net als wij.

Tot september weer mooi huis van ons.

We waren verwend door Lida, we hadden prachtige borden gehad voor op de muur. Lesley had ze direct opgehangen zodat ze zelf ook nog kon zien hoe haar cadeautje zou staan. Super leuk.

We wilden Lida nog wel even een paar leuke plekjes in de buurt laten zien op haar laatste dag daarom gingen we eerst bij restaurant Hotel Rural Carlos Astorga wat drinken aan het zwembad.

Later gingen we naar hotel la Bobadilla om te lunchen op stand. Het is zo’n sprookjes hotel, alles klopt en alles is mooi. Ok je betaald €5 per wijn glas maar je zit daar dan ook wel geweldig. We liepen gewoon brutaal het hotel naar binnen om alles te bekijken, we hebben zelfs de Spa gezien in de kelder. Een nachtje in dit hotel kost  in het hoogseizoen vanaf €300 per nacht. Het eten is er voortreffelijk de prijs is te vergelijken met een Nederlands goed restaurant. Het hotel is ongeveer 3 km bij ons huis vandaan.

Na de lunch reden we naar Benalmadena Pueblo. Daar was Lida ook ooit met een vriendin geweest en ze wilde dat graag terug zien. We gingen eerst even kijken bij de Stupa. Het is de grootste stupa van de westerse wereld. Hij is zo’n 33 meter hoog en heeft een meditatieruimte van meer dan 100 m2, binnenin staat een grote gouden boeddha.

Daarna hebben we lekker nog wat gedronken op een schattig pleintje midden in het oude stadje. Helaas toen moesten we afscheid nemen. Wat was het gezellig allemaal geweest en wat een leuke lieve vriendin is het toch, 9 dagen samen en geen enkel moment is ze ons teveel geweest. Lida bedankte ons voor de mooie dagen, jij ook bedankt schat, tot de volgende keer.

Maandag, wat vliegt de tijd toch, Lida gaat morgen alweer naar huis. Wat hebben we het leuk gehad afgelopen dagen met de groep. Iedereen heeft een speciaal plekje in mijn hart erbij gekregen. Het was ook zo bijzonder we konden zo goed met elkaar opschieten, ondanks dat we allemaal heel anders zijn.

Deze herinneringen moet je koesteren en na alle drukte had ik vandaag een dag van rust om even alles de revue te laten passeren van wat er allemaal gebeurd is de afgelopen dagen.

Wat ook zo leuk was was dat er afgelopen week ineens een paar mensen voor ons toegangshek stonden, wat doen die daar nou, ze stapte uit de auto bleven een tijdje staan en kwamen toen ons pad oplopen. Ik zag 2 auto’s en 2 mannen bleven bij de auto en 2 vrouwen en een kind kwamen op ons af. Spaanse mensen, ik vroeg of ik wat voor ze kon doen. Nou zeiden ze wij hebben hier vroeger gewoond en we waren in de buurt en zagen van een afstand hoe mooi jullie het buiten gemaakt hebben, dus we waren nieuwsgierig geworden. Nou wat leuk zei ik direct, kom verder dan laat ik jullie alles zien. De mannen kwamen er ook bij want wat waren ze blij met mijn aanbod. Buiten op het terras waren de oehs en de aahs er al. Het was 15 jaar geleden nog een boeren bedrijf, de tuin was 1 grote onkruidmassa,  met stenen drinkbakken her en der voor de koeien, geiten en schapen, overal liepen kippen. Bij hun huis was er een sober terras zonder zwembad en planten. Wij hadden allemaal inmiddels nieuwe houten ramen laten plaatsen, nieuwe rejas, een mooie flagstones vloer, leuke planten en de eigenaar voor ons had een zwembad laten bouwen die wij weer helemaal prachtig gemaakt hadden en we hebben overal leuke zitjes gemaakt met leuke tuin meubeltjes. Ze vonden het fantastisch.

Toen ze binnen kwamen werden de vrouwen emotioneel, kijk ik heb helemaal kippenvel zei er eentje. Wat hebben jullie het mooi gemaakt zeiden ze met de tranen in hun ogen. Daar was mijn slaapkamertje en ze wees de bijkeuken aan. Oh en die van mij was daar zei de ander toen ze een hoekje in de huiskamer aan wees. De keuken was niet de keuken vroeger, die was waar Lesley en ik nu slapen.

Als je in Spanje een huis koopt weet je pas wat jou eigendom allemaal is als je de sleutel in het slot omdraait. Toen wij dat deden zagen we een hoop rotzooi maar ook veel spulletjes waar nog iets te maken van viel. We hebben het allemaal opgepimpt en weer een nieuw plekje in ons huis gegeven. De dames herkende direct een aantal van hun oude spulletjes, kijk dat lampje dat was van mij en oh die kast, dat jullie die nog hebben, zo leuk dit, ik werd er zelf ook helemaal ontroert van.

Hun ouders hadden hier 60 jaar in totaal gewoond vertelde ze. Hun vader maakte verf, kalkverf, hij kookte/ brandde dat van stenen af  in twee grote buitenovens, die ovens staan nog steeds op ons land. Het huis heette vroeger dan ook Cortijo La Calera. Het huis van de kalkoven. Grappig hé.