Het grot hotel was leuk maar het ontbijt was waardeloos, maarja je kan niet alles hebben. We zijn nog even bij het grot museum geweest. Het is heel leuk om te zien hoe die woningen allemaal ontstaan zijn. Wij sliepen dan in een hotel, maar nog steeds zijn er mensen die in zo ’n woning wonen, heel bijzonder.

Het was nog ongeveer 50 minuten rijden naar Granada. We hadden voor 1 nacht een hotel midden in het centrum geboekt. Hotel Casa Capital

Website We hebben onze auto in de parkeergarage Puerta Plaza geparkeerd en daarvandaan een taxi genomen naar het hotel voor maar €12,60, wat we overigens terug hebben gekregen van het hotel. Het hotel lag perfect aan de ene kant de oude stad en aan de andere kant de nieuwe stad en aan de zijkant zag je de muren van het Alhambra al liggen daar loopt je in 20 minuten, op een steile weg naar toe.

We hebben na het inchecken eerst wat rondgelopen in de oude stad, dat ziet er echt heel mooi authentiek uit, per ongeluk belanden we op het mooiste plekje van de stad, een prachtig uitkijkpunt je ziet daarvandaan goed het Alhambra en de rest van de stad. We gingen op het muurtje zitten en de ‘hippies’ speelde muziek. Je ziet veel alternatieve jongeren lopen in Granada, echt van die vrijbuiters, die wereldreizigers, die levensgenieters of hoe je ze dan ook wilt noemen, waarschijnlijk is dit de stad waar je jezelf kunt zijn, heerlijk gewoon, ik hou daar wel van. We hebben daar best wel een tijdje gezeten het was zo ontspannend om daar te zitten, met de besneeuwde bergtoppen van de Sierra Nevada op de achtergrond.

Achter de kerk op het pleintje hebben een wijntje gedronken en daar kregen we gratis tapas bij, dat hadden we nog niet eerder meegemaakt, het was een bordje met geprakte aardappel met ei en kruiden, heel smakelijk. Het was heel leuk om door die oude straatjes te lopen,je ziet er heel veel Marokkaanse invloeden. Allemaal kleurtjes en spiegeltjes en leuke hebbedingetjes. Ik zie al helemaal een Marokkaanse kamer voor me in mijn eigen b&b later en dan ga ik hier inkopen doen, haha.
En hier in Granada heb ik dan eindelijk de Spaanse schoentjes en jurkje voor mijn nichtje gevonden. Ik zie kleine Esra van 3 jaar hier al helemaal in lopen, prachtig.
Na ons in het hotel wat opgefrist te hebben gingen we op zoek naar een echte Spaanse tapasbar, geen toeristenrestaurant maar een bar waar de echte Spanjaarden ook komen happen.Boven de bar hingen allemaal hamen en in de vitrine bij de bar kon je wat tapas uitkiezen of ze maakte het ter plekke, iedereen hing druk pratend aan de bar met een lekker wijntje erbij, het was inmiddels 9 uur. Maar wij hadden die avond nog wat op het programma staan, om 10 uur zouden we worden opgehaald met een busje bij het reisbureau op de hoek van de straat om ons naar een flamingoshow te laten brengen. Wij wachten en niks geen busje, in de etalage ruit van het reisburo zagen we bestemmingen om te boeken zoals Nueva York (grappig dat ze dat ook al vertalen) maar het busje kwam niet. Wij bellen naar het hotel, bleek dat ze een show voor ons geboekt hadden bij een gezelschap die juist die dag geen show gaf, nou ja denk je dan, dan zal dat gezelschap dat toch wel laten weten aan het hotel, maar nee hoor, uiteindelijk werden we met spoed om kwart voor 11 pas opgehaald voor een andere show. De show begon pas half 12, het werd gegeven in een grot, door een zigeuner familie, het was wel toeristisch maar zelfs de Spanjaarden uit een ander deel van het land gaan hier ook naar toe. Zo ’n show kost €25 pp incl 1 drankje, je houd er van of niet want het is een hoop geklap en klepperen met de schoenen, maar je moet het toch wel een keer gezien hebben vind ik. Bekaf kwamen we na enen weer in ons hotel terug. Granada had indruk gemaakt.

Na het ontbijt hebben we afscheid genomen van de eigenaars van Casa Paco. We hebben veel geleerd van hun, ze zijn echt een voorbeeld van hoe wij ook met onze gasten zouden willen omgaan. Ze zitten ook nog vol leuke ideeën om hun b&b nog aantrekkelijker te maken. Ze organiseren tapasavonden, paella avonden, verhuren mountainbikes met gps,hebben kaartjes voor wandelingen in de omgeving. In de toekomst willen ze nog een groentetuin, meer olijvenbomen, een wifi aansluiting voor de gasten en hun oude broodoven weer in gebruik nemen, een bubbelbad maken in de tuin en lounge banken maken.

Bij het afscheid kregen we een zakje amandelen uit eigen tuin mee, erg leuk.

Toen zijn we naar Sanctuario del Saliente gereden nabij Chirivel, een soort bedevaartsoord. Om er te komen moet je tussen bergen door rijden helemaal omhoog. Bovenaan vind je dan een mooie kerk. We konden de kerk van binnen bezichtigen wat erg indrukwekkend was.

Binnen in de kerk kon je trouwens gewoon loten kopen voor de loterij, wat heel veel mensen deden omdat ze dachten dat het geluk bracht. Verder kwam iedereen er bloemen neerleggen. En er was een kamertje waar mensen allemaal spulletjes op de muur prikte, een soort offertjes, geen idee wat dat inhoud want wij zijn namelijk niet gelovig, het was in ieder geval heel bijzonder om te zien.
Het uitzicht wat je buiten had was heel speciaal het leek wel een soort maanlandschap.

Eigenlijk had ik tijdens het plannen van de reis bedacht dat we in Chirivel wilde slapen 1 nacht, bij belgen, hun site zag er best leuk uit, maar toen we wilde reserveren schreven ze dat we minimaal 2 nachten moesten blijven omdat het anders te rommelig was voor de andere gasten en dat het te veel werk was voor slechts 1 nacht en dat ze er niks aan over hielden.Nou ja raar, je bent toch een b&b dachten wij, dan niet. Dit kunnen zij zich dan zeker permitteren, gasten weigeren. Ik vond het erg slecht. Maar voor ons was het goed uitgepakt want toen hadden we gewoon 2 nachten bij Casa Paco geboekt, die wilde ons wel hebben ook al was het maar voor 1 nacht geweest.

Op naar de volgende plek Guadix, via een prima snelweg dik een uur rijden. Dit keer geen b&b maar een klein grot hotelletje Cuevas Abuelo Ventura Website aan de rand van de stad. Erg grappig om te zien. Het hotel heeft 12 kamers. De temperatuur binnen is altijd constant, zowel in de zomer als in de winter 20 graden. Na de incheck zijn we even het centrum in gegaan we hebben wat kerken bekeken en op een pleintje wat gedronken, geen toeristen te zien. S’avonds hebben we een maaltijd in het restaurant van het grot hotel genomen, voor maar 9 euro de man. Een salade van tomaat, sla en olijven,daarna een stuk zalm met patat. Prima!

Toen we s’ochtends wakker werden hadden we uit ons kamerraam een prachtig uitzicht op het kasteel in Velez Blanco.

Daar gaan we na het ontbijt zeker naar toe, dachten we. Pascal deed het ontbijt vandaag. We zaten heerlijk te smullen in de gezellige eetkamer met houtkachel.

Pascal vertelde dat ze de taken echt verdeelde want anders ben je allebei aan het rennen voor de gasten, dus de ene dag doet de een het ontbijt en kan de ander uitslapen en de dag erna andersom. Dat geldt eigenlijk voor alles, dat kan je met het diner doen, de boodschappen, met de schoonmaak van de kamers etc etc. Ook vertelde hij dat ze een flinke verbouwing achter de rug hadden, de eetkamer waar we op dat moment zaten te eten had voorheen helemaal geen dak, deze hadden ze er pas op laten zetten en het is niet duur in Spanje zo’n verbouwing, niet te vergelijken met die woeker prijzen die de aannemers af en toe in Nederland vragen. Verder hadden ze nog de tip om juist geen gestor te nemen als je een woning wil kopen in Spanje , dat lees je namelijk wel veel, volgens hun kan je met gezond verstand dat makkelijk allemaal zelf doen, je bank waar je de buitenland hypotheek neemt, weet veel en je makelaar ook.

Als je een zwembad hebt bij je huis kan je die het beste met zwembad verf verven, daar knapt het enorm van op en de buitenboel verven met Fino blanco. Een hek kan je het beste vlechten van oude takken.
.

Ze vertelde dat we zeker naar de markt moesten gaan, in het dorpje, wat op een loopafstand van ongeveer 25 minuten ligt. Dat was inderdaad een leuke markt met van alles en nog wat. Maar weer geen Spaanse schoentjes gevonden. Waarschijnlijk omdat dat meer een item is voor de toeristen en die zijn er in dit gedeelte van het jaar niet zoveel.

Toen hebben we de auto gepakt en zijn we naar Velez Blanco gereden dat is ook een heel leuk dorpje, je vindt er een waterbron waar je zo je water zelf kan tappen.
Waarom het dorpje zo heet kan je wel raden, veel blanco. Vanaf het kasteel heb je een prachtig uitzicht, maar het is lastig te zien waar Casa Paco nou ligt hoor, het is zo weids.

Daarna zijn naar het dorpje Maria gereden, waar de beroemde streekham vandaan komt. We hebben bij een plaatselijk bakkertje een brood gekocht, maar degene die er wel lekker uit zag, was totaal niet lekker, er zaten harde maiskorrels in, je kon er zo je kiezen op stuk bijten.
Bij de slager wilde we een onsje ham bestellen in plakjes, maar welke moet je nemen er hingen wel tientallen grote hamen te drogen, heel vriendelijk liet die mevrouw ons diverse plakjes proeven toen ze zag dat we twijfelde.

Op het dorpspleintje hebben we zelf ons brood belegt en terwijl we het aan het opeten waren kwam er net een Spaans bruidje voorbij.
Waarschijnlijk door de weersovergang van Nederland naar Spanje, had ik erg last van mijn keel gekregen en gingen we op zoek naar een apotheek voor verzachtende keeltabletten. Maarja die taal hé, met een latijns/engels/spaans woordenboek erbij snapte ze wat ik bedoelde en kwam ze met amoxicilline aan, een antibiotica, zo zonder recept mee te krijgen, nou dat ook weer niet de bedoeling, uiteindelijk kreeg ik toch nog hele goede keeltabletten
.
Daarna zijn we doorgereden naar een botanische tuin waar je een mooie wandeling kon maken, dit plekje ligt ongeveer 40 minuten van Velez Rubio. De omgeving is erg mooi daar, er stonden allemaal houten kistjes met kruiden erin die je kon ruiken, deze kruiden werden daar verbouwd. Verder was er ook een natuurlijk bron waar we ons flesje water weer konden vol tappen.

Aan het van de middag hadden we met Pascal en Corine afgesproken dat we gieren zouden gaan spotten vlak bij de “kies”. dat is een berg in de vorm van een kies, met verrekijkers op pad gingen we ze speuren en ja hoor, we hebben ze gespot, prachtig!

Die avond wilde we in het dorpje eten.Toen we erheen reden met de auto zagen we net om de hoek een dode hond liggen, die zelfde hond die we eerder die dag al blaffend langs de weg hadden zien lopen. Ik werd er helemaal naar van. We hebben gelijk naar Casa Paco gebeld en zij hebben direct de eigenaar gebeld. Zielig hoor. Iemand is gewoon doorgereden nadat ze die hond hebben geraakt. We hebben eerst nog wat rond gelopen in het dorpje want mijn gedachte gingen op dat moment nog niet zo naar eten uit. Later die avond hebben we gegeten bij Martos. Daar hebben voor het eerst de heerlijk drank Tinto de Verano gedronken. Het lijkt op wijn met 7 up, erg lekker!

We hadden diverse tapas genomen. Russische salade, erg populair bij de Spanjaarden, inktvis ringen,verschillende soorten gebakken groenten,vlees(lomo) met met knoflook en roomsaus met champignons en biefstuk. Buikje vol en lekker naar bed.

Na onze tweede nacht hadden we tijdens het ontbijt, met verse eitjes, het verhaal gehoord Rob en Anneke over hun emigratie avontuur. Ze vertelde dat ze hier pas sinds december 2007 woonden en dat ze in mei 2008 open waren gegaan met hun B&B. Hiervoor hadden ze wel al een aantal jaar een appartement in Alicante, echt alleen voor de verhuur, zelf gingen ze er maar 4x per jaar naar toe.

Dat is eigenlijk ook een goed idee voor ons, dachten we, als je niet een B&B gelijk wilt runnen kun je natuurlijk ook een vakantiehuis kopen en daar zelf een aantal keer per jaar naar toe gaan en het dan wel gewoon verhuren. De tip van Rob was, zorg dat je een hele website hebt, zo haal je je klanten binnen, en maak veel reclame en zorg dat mensen je weten te vinden. Zij hadden iets speciaals gedaan namelijk door mee te doen aan het programma ik Vertrek en ze hebben in veel artikelen in tijdschriften kranten gestaan. Dat levert altijd weer wat extra boekingen op zei hij.

Dat klinkt goed maar ik denk trouwens niet dat wij dat zouden willen aan zo ’n programma mee doen, je moet maar afwachten wat er wordt uitgezonden en of je daar dan blij mee bent. Hoop maar dat zij dat wel zijn als het wordt uitgezonden, want de filmploeg was dan wel al geweest en hadden alle opnames gemaakt maar het was nog niet gemonteerd en nog niet uitgezonden. Vaak zie je wel bij dat soort programma’s dat je toch vaak op een bepaalde manier neergezet wordt, leuk voor de kijker maar of dat leuk voor jezelf is?

Na het ontbijt gingen Rob en Anneke naar hun Spaanse les, zij krijgen vanuit de gemeente les van nov. t/m voorjaar voor maar €30. Voor ons zat het er ook weer op, we hebben ons prima vermaakt bij Casa Roanne en de overnachtingen waren zeer goedkoop. Maar voor ons had het hier denk leuker geweest als we in de zomer waren geweest dan hadden we lekker kunnen zwemmen en buiten in de tuin kunnen zitten. Nu was het veel binnen en dat sprak me niet echt aan, maar ze zijn ook net begonnen en moeten ook nog veel meer ervaring krijgen en feedback van gasten.

Onze volgende B&B ligt in Velez Rubio onderweg kwamen we langs de plaats Murcia en wij belanden bij een mega groot overdekt winkel centrum. Aangezien de avonden toch wat koud zijn in november en overdag het weer te warm voor een jas is, was het lastig je koffer van te voren in te pakken, in Murcia heb ik nu wat kleding en vestjes gekocht afgestemd op hoe we het weer ervaren. Er waren heel veel leuke winkels, zowel kleding als interieurwinkels en heel veel restaurantjes. Vooral veel fastfood, het leek Amerika wel. Uiteindelijk waren we hier langer dan geplant gebleven maarja geen haast we hebben vakantie.

Vanaf Murcia moesten we nog een kleine1.5 uur rijden naar Velez Rubio naar Casa Paco.

Ik was al weg van hun huis toen ik het op hun site zag maar in het echt was het nog vele malen mooier, wat een super plek, zoiets wil ik ook dacht ik gelijk.
Het was wat lastig te vinden maar Pascal haalde ons op bij de benzine pomp en zo konden we het laatste stukje achter hem aanrijden.
Thuis wachtte Corina ons al op en we kregen een rondleiding door hun b&b. Wat een leuke mensen zeg, er was gelijk een klik ondanks dat ze 10 jaar jonger zijn dan wij.
Op onze kamer stond een fles water en een klein flesje cava als welkom. Heel leuk en stijlvol, dit schrijven we ook op in ons boekje want zo wil je je gasten verwelkomen.

Onze kamer zag er prachtig uit, dat is het leuke van deze b&b vind ik, aan de buitenkant echt authentiek en binnen heel modern maar wel met oude details, zoals een balken plafond bv. We hadden besloten om bij hun te eten die avond. Eerst hadden we nog een wandeling van een uurtje gemaakt in de omgeving van de casa. De temperatuur was die dag rond de 17 graden. Om 8 uur gingen we aan tafel, Pascal en Corina hadden echt heerlijk gekookt. De amuse, een gebakken kwarteleitje op een stokbroodje met tabasco, daarna echte Spaanse ham uit de streek. Ze hadden op de aanrecht een hele grote poot ham staan met een theedoek erom heen, dat kan je zo 4 maanden bewaren vertelde ze, oh echt wat leuk en wat Spaans. Daarna 4 soorten paté met toost met vijgenjam, bosvruchten jam en gele jam. Toen kwam er een flinke lap mals rundvlees met paprika, ui en courgette en tomaatjes met een aardappel tortilla. En toe verse ananas met ijs, en als wijn werd er volop een jonge rioja geschonken. Dit bedoelen we nou met Spaans vleugje. Ook zal zijn ze Nederlands ik waande me echt in Spanje. Perfect gewoon. We hebben heel gezellig gekletst en moe en voldaan gingen we naar bed, ik vond het gelijk jammer dat we hier maar 2 nachten gaan blijven.

Na ongeveer 45 minuten rijden van Alicante kwamen we aan in Hondon de las Nieves, een plaatjes met 2000 inwoners. We konden de b&b waar we zouden overnachten eerst niet vinden. We hadden onze Hollandse Tom Tom meegenomen, maar die liet ons flink in de steek. Uiteindelijk hebben we maar gebeld. Rob en Anneke zijn de trotse eigenaars van Casa Roanne en zij vertelden ons precies hoe we moesten rijden.

Deze overnachtingsplek was een totaal andere b&b dan de vorige.
Dit prachtige huis lag niet in het dorpje maar op een plekje ongeveer 2 km buiten het dorpje. Na het toegangshek te zijn ingereden zagen we gelijk een kippenhok liggen, voor de verse eitjes bij het ontbijt. Het huis zag er vrij nieuw uit. Volgens de eigenaren hebben ze nog flink moeten klussen om het zo te krijgen zoals het nu was. Ze zijn tijdens dat proces en het vertrek uit Nederland gevolgd door de makers van het bekende tv programma IK VERTREK wat volgende jaar wordt uitgezonden op tv vertelden ze.

We kregen een kop koffie en thee en een plak cake als welkom. Ze hebben 4 gastenslaapkamers waarvan er op dat moment 3 verhuurd waren. Wij hadden de lavendel kamer, het zag er netjes uit maar het was alleen een kamer om te slapen meer ruimte had je niet. We hadden een gedeelde badkamer en toilet met een andere kamer, in die kamer waren geen gasten dus wij hadden geluk.
Rob en Anneke zijn hele aardige mensen maar toch zouden wij nooit op die manier een b&b willen runnen zoals zij dat deden. Buiten was het echt Spaans, maar binnen was het heel Nederlands. De avonden zijn koud en s’avonds zaten we met nog 4 gasten en de eigenaren binnen te eten, aan een Hollands diner. Gebakken aardappeltjes, Broccoli, en sla met plakjes ei erop en toe fruit met slagroom. Het was heel lekker maar niet echt Spaans! In de huiskamer dronken we een glaasje wijn, kregen bitterballen en borrelnootjes en keken Hollandse tv, oa voetbal! Anneke zat in de huiskamer achter de computer en wij zaten met de andere gasten wat te kletsen. Het was best gezellig hoor maar wij zijn gewoon ander types. Ik denk dat heel veel mensen het hier erg plezierig zullen hebben, maar wij zoeken een b&b met wat meer een Spaans vleugje en wat meer privacy.
Op de vraag of we morgen weer wilden mee eten hebben we maar bedankt, we wilden liever iets lokaals eten.

We kregen een tip om te gaan eten s’avonds bij de plaatselijke bodega Bodegas Cerdá. 

Toen we daar de volgende avond aankwamen rond 8 bleek het geen echt restaurant te zijn maar je kan wel met de lunch wat tapas krijgen vertelden ze. De bodega is echt geweldig en zeker een bezoekje waard, binnen zie je allemaal grote wijnvaten en kun je wijn proeven. Wij hebben een grote 2 liter plasticfles dessert wijn getapt, super goedkoop en werkelijk verrukkelijk. We hebben ook een prachtige fles rode wijn met een heel mooi zinken etiket erop gekocht. Op ons beste Spaans vroegen we waar een goed lokaal restaurant zat. De Spanjaarden eten pas rond half 10 s’avonds vertelde ze en we vonden het restaurant achter de benzinepomp aan de rand van het dorp, restaurant Hierbabuena.

Daar hebben we paella met konijn en slakken gegeten, de plaatselijke specialiteit, erg lekker, we kregen er stokbrood bij met aioli en tapenade, een bordje met olijven met ansjovis, tomaat en plakjes worst, kaas en inktvisringen en toe ijs met cake. Heel toevallig kwamen we aan de praat met de Makelaar van het dorp dat is ook een Nederlander.

Maar ik was al over onze tweede avond gaan vertellen maar overdag hadden we ook niet stil gezeten we zijn in de ochtend eerst naar Alpe geweest daar was een marktje, ik was op zoek naar Spaans jurkjes en schoentjes voor mijn nichtjes, maar niks hoor, dat zijn toeristen dingetjes en die hadden ze daar niet. Wel een leuke markt met veel verse groenten en vlees, de lokale bevolking eet daar tussen de middag.

Na de markt zijn we naar de kust gereden naar Santa Paulo ongeveer 40 minuten verderop. Langs de zoutbergen (zout uit het meer) zo door naar het strand.

Bij het strand was het vrij stil, heel veel appartementen stonden daar te koop en te huur, een beetje een leegloop leek wel, geen spannende plek om te vertoeven. Na de zelf gekochte lunch op het strand opgegeten te hebben zijn we naar Elche gereden op zoek naar parc municipal.

Helaas keek een Spanjaard niet goed uit en knalde tegen onze auto aan, nou zie dan maar je schadeformulier in te vullen als de tegenpartij vrijwel geen Engels spreekt en wij geen Spaans. De wieldop was kapot en er zaten wat krassen op, wij blij dat we die extra verzekering genomen hadden. Na dik een uur konden we dan eindelijk het park in en we zagen enorm veel palmbomen, schitterend!

We waren dan wel op het Vliegveld van Alicante geland gisteren maar dat is niet de stad zelf. Vandaag brengen we wel een bliksem bezoekje aan de stad Alicante. We zijn vanaf Sella binnendoor gereden langs de bekende Spaanse torro/stier die je overal onderweg tegen komt, we zijn dus niet via de tolwegen gereden want we wilden alles van de omgeving ervaren.

We parkeerden de auto bij de haven van Alicante, daar vandaan loop je zo de stad in. Aan de zee kant ligt de promenade Explanada daar zie je vele mensen wandelen tussen de enorme palmbomen op de boulevard met de rode en zwarte plaveisel die de golven van de zee nabootst.

Een muziektent zorgt ervoor dat de wandelaars in de avonden maar ook op zondagochtend van de concerten door de Gemeentelijke Muziekkapel kunnen genieten.
Daar vind je ook een soort vvv kantoortje waar je een kaartje van de stad kan krijgen, op verzoek kruist die mevrouw van de vvv dan een leuke route door de stad voor je aan.

Daar vlakbij kan je ook met de lift de Banancantillberg 166 meter omhoog tot je bij Castillo Santa Barbara komt, je hebt daar vandaan een prachtig uitzicht over de stad en de zee. Toen wij er waren was de lift alleen kapot helaas! Er zijn veel luxe mooie winkelstraten in het centrum en heerlijke ijswinkels. We hebben lang niet alles gezien want we moesten weer verder naar onze volgende b&b in Hondon de las Nieves.

Wouw zeiden we tegen elkaar toen we vanaf de weg een prachtig wit dorpje in de verte tegen de berg aangeplakt zagen liggen, zal dat Sella zijn, wat ziet dat er mooi uit zeg, het lijkt wel een sprookje. Dit is echt zo’n dorpje waar je gewoon naar toe wilt als je het echte Spaanse leven wilt ervaren. Niks geen massa toerisme, gewoon echt zoals de Spaanse mensen leven.

Parkeer hier de auto maar op dit pleintje onderaan het dorpje zei ik tegen mijn man. Wat! zei hij lichtelijk geïrriteerd, kunnen we de auto niet eens voor de deur zetten. Nee, beter van niet heb ik gehoord van de eigenaren, waarom werd ons later duidelijk. We gingen zonder bagage op zoek naar Villa Pico.

Na een beetje klimmen en wat zoeken vonden we boven aan het dorpje de b&b, we werden direct verwelkomt door Benny, een alleraardigste Belgische gastheer. Zijn vriend een Nederlander, was op dat moment op vakantie in Thailand dus hij runde de boel tijdelijk alleen. Ik werd na de rondleiding neer gezet op het prachtige terras met een fles Rosé, blijf jij hier maar lekker zei hij tegen mij en samen met mijn man gingen ze de bagage halen.

Toen de mannen terug kwamen zei Les dat het maar goed was dat ik niet mee was, want die kleine Spaanse straatjes zijn vroeger niet gemaakt voor auto’s, maar voor ezels. Aangezien de b&b bovenaan het dorpje ligt moet je zeker niet zonder ervaring met je eigen auto hier naar toe rijden, dat lukt echt niet deukvrij.

Na de fles rosé samen opgedronken te hebben gingen we een wandeling rondom het dorp maken, de Cholera route. Deze route werd er heel vroeger gelopen als er cholera in het dorp was uitgebroken en niemand in of uit het dorp mocht. Een schitterende route van ongeveer 1.5 uur lopen, wel veel klimmen in het begin maar dan heb je ook wel een schitterend uitzicht.
Die avond gingen we op advies van Benny eten bij een plaatselijk Spaans barretje. Bar Paco op de Plaza Mayor. Ze hebben er geen kaart en ze spreken er geen Engels en aangezien wij nog geen Spaans spreken hebben we met handen en voeten wat tapas, bier en wijn besteld. We hebben echt zalig gegeten onder de tl buis in een ruimte aangrenzend aan de bar waar de vrieskist stond te loeien.

Maar wat hebben wij echt intens genoten en de prijs voor een buikje vol en lichtelijk aangeschoten was maar 15 euro totaal. Dit was nou het echte Spanje, heerlijk, de mensen zijn ook zo vriendelijk.

Terug in de B&B gingen we direct naar bed, we sliepen in de Moorse kamer een prima kamer alleen wat voor mij een nadeel was, is dat het toilet buiten de kamer lag, het is wel een privé toilet maar je moet om je kamer heen lopen om er te komen, nu zal dat in de zomer geen probleem zijn maar het was november en terwijl er overdag een flink zonnetje staat en de temperatuur wel rond de 20 graden is, is het s’avonds behoorlijk fris, zo fris dat het kacheltje aan moest, dus ik was niet blij dat ik naar buiten moest midden in de nacht. Volgende keer boeken we hier de kamer waar wel een toilet op de kamer zit, die hebben ze ook. Op de kamer hebben we voor het slapen nog een dvdtje gekeken, in bed met het kacheltje lekker hoog aan en zo vielen we tevreden van onze eerste dag Spanje in slaap. De vakantie was perfect begonnen, wat een indrukken hebben we al gekregen zeg!

De volgende dag hebben we heerlijk buiten op het terras ontbijt gehad, zo lekker het is november, we hadden op dit deel van het terras uitzicht over de daken van dit leuke dorpje. Van Benny hebben we veel gehoord hoe het nou is en wat er bij komt kijken en waar je op moet letten om een b&b te runnen.
Tips: Maak zo snel mogelijk contact met de plaatselijke bewoners, stel je zelf voor, betrek ze bij je b&b en schakel werklui uit het dorp in voor klussen, leer goed Spaans, denk goed na of je ook de avondmaal wil aanbieden want realiseer je als je dat doet dat je dan bijna nooit geen tijd voor jezelf hebt, bedenk leuke activiteiten voor je gasten in de omgeving etc etc, echt nuttige info daar hebben we wat aan en schreven het op in ons boekje.

Toen we vertrokken vonden we het echt heel jammer dat we hier maar 1 nacht verbleven, als we weer eens in de buurt van Alicante zijn ga ik hier zeker weer naar toe.

Al maanden van te voren was ik onze eerste grote avontuurlijke onderzoekende reis naar Spanje aan het plannen geweest. Ik fantaseer er namelijk steeds vaker over om in Spanje te gaan wonen en om daar misschien wel een b&b te gaan beginnen. Ik heb tenslotte mijn horecapapieren in een ver verleden gehaald met de gedachte om ooit een eigen horecazaak te gaan beginnen. Maar de werkelijkheid is dat ik al 20 jaar bij een bank werk en het voelt alsof ik daarmee getrouwd ben, een keurslijf. Ik moet echt wat ondernemen als ik ooit wat anders met mijn leven wil dacht ik, dus ik ben gaan kijken waar ik naar nu als eerste naar toe wil gaan in Spanje om daar alles te gaan bekijken en te onderzoeken of dit past bij mijn droom. Ik ben van nature toch wel een regeltante en een planner, dus zomaar op de bonnefooi iets doen komt niet overeen met mijn karakter. Ik wil het wel allemaal goed voorbereiden.

Zuid-Spanje, de Costa Brava en de Costa del Sol werd het dus om te starten. We waren dit jaar al eerder op vakantie geweest naar de Dominicaanse Republiek, waar overigens ook Spaans gesproken wordt, dus ik kwam wel al een beetje in de stemming, alleen nu had ik nog maar 2 weken vakantie over voor onze onderzoeks reis. Nou ja over, ik heb heel wat overuurtjes moeten maken om de vakantie naar Spanje bij elkaar te kunnen sparen.

Maar is twee weken wel genoeg om Spanje te verkennen en te kijken of het in aanmerking komt voor mijn toekomst droom? Ik zal het moeten gaan ervaren, hoe voelt het daar en vind ik het mooi genoeg om er ooit permanent te vertoeven. Een belangrijk onderdeel van mijn onderzoek plan is dat ik ga praten met mensen die die stap al gemaakt hebben. Horen hoe het hen is vergaan, wat zullen de mensen mij vertellen over het feit dat ze alles in hun eigen land opgegeven hebben om in Spanje een nieuw bestaan op te bouwen.

Starten in Alicante en vertrekken vanaf Malaga hadden we bedacht. Onderweg gaan we dan 1 of 2 nachten in een mooie omgeving, bij een leuke b&b of klein hotelletje slapen. Granada stond hoog op ons verlanglijstje dus daar moesten we zeker een stop maken.

Na heel wat uurtjes achter internet was de route bepaald en hadden we allemaal leuke overnachtingsplekken gevonden. We kunnen anno 2008 echt niet meer zonder het internet want daar is alles op te vinden, soms ook te veel en zie je door de bomen het bos niet meer. Waar let je dan op om te bepalen wat je gaat kiezen, de website van de b&b is dan een belangrijke pijler, als daar aantrekkelijke foto’s’ opstaan en voldoende info over de omgeving kun je een weloverwogen keuze maken.

Het kiezen van een vliegticket is ook een dingetje, de prijzen verschillen enorm, we kozen voor een low cost maatschappij en zo kwamen we uit op Air-Berlin, voor €138 retour. Vliegen vanaf Amsterdam met overstap op Palma de Mallorca.
Tenminste zo hadden we het geplant. We kregen alleen 2 weken van te voren een brief van Air- Berlin dat ze de vlucht gewijzigd hadden, we moesten nu ineens vanaf Dusseldorf vliegen.
Ik was echt heel boos en heb de vlucht geannuleerd. Dusseldorf is namelijk 2.5 uur rijden bij ons vandaan en Schiphol een halfuurtje. Ik kreeg een waardebon van €50 pp korting op mijn volgende vlucht. Maar daar liet ik het natuurlijk niet bij zitten, dus ik klom in de pen en heb een klachtenbrief geschreven. Ik had inmiddels bij Transavia een nieuwe vlucht geboekt, een rechtstreekse vlucht en deze was €50 pp duurder, dat verschil heb ik geclaimd en ook terug gekregen! Toch heel netjes van Air Berlin. Volgend jaar ga ik wel weer een keer naar Spanje en dan met de korting van €50 met de waardebon, die we ook mochten houden, deze is een jaar geldig!

Spannend het is eindelijk zover, onze vakantie is begonnen.

11 november 2008 kwamen we s’ochtends vroeg om half 10 aan in Alicante. We konden zo door lopen, we hadden alleen 2 kleine koffertjes handbagage mee, het viel ons gelijk op dat de gemiddelde leeftijd op het vliegveld 55 + was, haha. Nou ja groot gelijk, het lijkt me ook heerlijk om in een warm land te overwinteren als we wat ouder zijn. Wat ook opviel dat er veel Engelsen waren.

We huurden voor 2 weken een auto voor maar €125,-, ja dat kan in november. We hadden geboekt via BCO, en we kregen de auto via Aurigacrown een prima Kia Ceed. We moesten nog wel een volle tank betalen en we hebben een verzekering voor een klein bedrag erbij genomen voor schade aan de wielen.

De temperatuur voelde goed, zeker rond de 18 graden, heerlijk en dat voor midden november.
We reden gelijk door naar Villajoyosa, ja spreek dat maar eens uit op z’n Spaans. De ll= j en de j=g en de y=j.

Het dorpje is ongeveer 25 minuten boven Alicante. In het puur Spaanse dorpje was het blijkbaar in deze tijd van het jaar helemaal uitgestorven, wij vonden het wel fijn dat er geen toerist te zien was, heerlijk rustig, je bent altijd bang dat de kust is bedolven onder de toeristen, nou in november komt daar dus geen kip.

Net achter de kustlijn zit er een leuk straatje met allemaal gekleurde huisjes. Vlak aan het strand spraken we nog even met een Nederlandse vrouw die daar een winkeltje was begonnen met mozaïek werkjes, zij zat helemaal op haar plek daar vertelde ze.
We hebben bij een supermarktje een echt Spaans likeurtje gekocht: Herbas en tevens een fles wijn, waterflesjes en chips. Bij een bakkertje wat lekkere broodjes gekocht voor de lunch en zo gingen we op het strand zitten om het op te eten. Na de lunch reden we in 20 minuten naar het dorpje Sella daar hadden we onze eerste B&B geboekt.

Mijn verstand zegt dat ik iets moet ondernemen om mijn droom te laten uitkomen. Je kan niet alleen maar dromen, je moet ook iets doen, anders komt het er nooit van.

Dus wat wil ik, hoe zie ik mijn toekomst? Diep in mijn hart denk ik dat ik ooit weg wil uit Nederland, weg gaan van hier, weg van dit leven wat ik nu leef. Het bevredigd mij niet meer helemaal. Mijn kinderen worden groter, mijn baan is niet de baan die ik de rest van mijn leven wil blijven doen, mijn interesses veranderen. Zal ik in de beroemde midlife crisis zitten?

Mijn gevoel zegt dat ik naar Spanje moet gaan. Ik wil namelijk wonen in een land waar het lekker weer is en waar de mensen niet alleen maar bezig zijn met de tijd, het moeten, het hebben, het steeds meer en meer willen.

Ik wil bezig zijn met genieten, genieten van elk moment van je leven. Deze mentaliteit wat de Spanjaarden eigen is, spreekt me aan. Maarja allemaal op afstand, allemaal van horen en zeggen, allemaal uit de boeken. Nu wil ik het zelf ervaren. Ik heb de tijd. Ik ga niks overhaast doen. Ik ga het onderzoeken, onderzoeken of dit echt iets is wat ik wil, of dit echt iets is wat ik zoek.

Er moet een begin zijn en dat begin is de start van onze 14 daagse reis van Alicante naar Malaga in november 2008. 

Vandaag 29 juli 2008 schrijf ik met veel plezier mijn allereerste blog en ik schrijf dit voor mijn familie, vrienden en iedereen die het leuk vindt mijn belevenissen te volgen naar mijn zoektocht naar Spaansgeluk. Mijn blog geeft een persoonlijk inkijkje in mijn leven, een soort dagboek, met het doel te onderzoeken of Spanje een land is waar ik wil gaan wonen of gewoon vaak naar toe wil gaan en alles wat er bij komt kijken om dat uit te gaan zoeken.

Ik start deze blog met een reisverslag van onze eerste reis door Zuid Spanje. Mijn droom is, zoals vele dat wellicht ook hebben, om een huis in Zuid Spanje te kopen en misschien daar wel ooit een Bed and Breakfast in te gaan beginnen tenminste pas als de kinderen de deur uit zijn.
Waarom nou Spanje? Ik weet het niet het is een gevoel. Ik ben als kind van 5 jaar voor het eerst in Spanje geweest, in Benidorm en dat heeft toen al een enorme indruk op me gemaakt. Verder ben ik als 12 jarige in L ‘Estartit geweest, als 21 jarige naar Mallorca en als 28 jarige naar Lanzarote. Gek genoeg waren die weinige keren voldoende voor mij om een zeer goed gevoel te hebben bij het land.

De taal spreek ik niet, heb wel ongeveer 8 Spaanse lessen gehad maar dat is natuurlijk niks. Ik ben er achter gekomen dat ik weinig taal gevoel heb, dus de Spaanse taal onder de knie krijgen wordt een hele klus.

In Spanje schijnt vaak de zon en het weer is zeker iets wat mij heel erg aantrekt in Spanje, ik heb namelijk een hekel aan kou en onder de 10 graden functioneer ik zelfs slecht.
Ik probeer in mijn blog naast mijn reisverslagen ook mijn gedachten, privé gebeurtenissen en belevenissen omtrent mijn toekomstdroom neer te zetten.
Ik wens jullie veel lees plezier, ik ben zelf in ieder geval enorm enthousiast om te gaan starten.