We hebben prima geslapen in onze moderne slaapkamer, de douche was heel goed, dat vindt Wim ook heel belangrijk vertelde hij, zijn gasten moeten voldoende water hebben, de cortijo krijgt wel water van de gemeente maar in droge periodes kan het wel eens gebeuren dat ze het toevoer kraantje gewoon dicht draaien en dan heb je gewoon 3 dagen of soms wel langer, afhankelijk van de schaarste, helemaal geen water meer. Dat is de reden dat zij een watertank hebben laten ingraven daar kan 20.000 liter in, er zit ook een pomp bij voor meer waterdruk. Tevens hebben ze zonnepanelen voor het warme water want met 5 gastenkamers kan je het niet maken om zonder water te zitten zei Wim, ze zijn open sinds mei dit jaar en hebben gelukkig geen problemen gehad met het water.

Die ochtend zaten we alleen met z’n twee in de ontbijtkamer, Wim was met de wandelgroep een wandeling aan het maken vertelde Dorien, ze hadden daar diverse boekjes liggen met wandelroutes, wild walks en short walks van de schrijver Roger, die routes kan je gewoon in de winkel kopen ze zijn in het Engels beschreven en erg leuk om te doen.

Wij zijn hier te kort om te wandelen dus dan maar lekker op ons gemak ontbijten, er stond een heerlijke Spaanse omelet voor ons klaar met zelf gebakken brood, verse jus, zelf gemaakte meloen en bramen jam  en nog veel meer, heel uitgebreid.

Het is een ruime b&b met mooi zwembad en je hebt verschillende hoekjes waar je lekker kan zitten in privacy maar als je wilt kan je de drukte van de andere gasten ook opzoeken, prima gedaan en ze hebben ook een hele mooie website vind ik.

We namen afscheid van Dorien en reden door naar Colmares een allerliefst dorpje hoog boven op een berg. Je merkt dat het daar wat kouder is dan beneden in het dal, het kan soms wel 3 tot 5 graden schelen. Het is een keurig dorpje, je wordt dmv van een voetstap mozaiektegeltje door straatjes van het dorp geleid, heel leuk bedacht.

Opeens kwam er een oud vrouwtje naar ons toe en zei in het Spaans dat we mee moesten lopen, we hadden geen idee wat ze van ons wilde, we moesten mee naar binnen komen en toen kwam de aap uit de mouw want daar stonden allemaal kratjes met groenten, fruit en noten en de bedoeling was natuurlijk dat we iets zouden gaan kopen, we kregen rozijntjes, gedroogde vijgen, amandeltjes en een zoete plaatselijke wijn aangeboden om te proeven. Ok vooruit dan maar tegen zo’n zakenvrouwtje konden wij niet op natuurlijk. Op een ouderwetse weegschaal bleef ze maar spulletjes gooien, genoeg, probeerde ik te zeggen maar nee het moest bij elkaar 1 kilo zijn vond ze. We moesten 6 euro afrekenen en met een zak vol liepen we het huisje uit. Wel heel grappig hoor en slim.

We kwamen bij restaurant Molino de los Abuelos daar stonden plastic tafeltjes buiten, het is dat ik op zoek ging binnen naar een wc  want anders had ik nooit het leuke binnen tuintje gezien, dat was echt een heel mooi plekje, er stonden allemaal verschillende soorten stoeltjes en leuke tafeltjes met rood of blauw geblokte tafellakentjes, het deed een beetje Frans aan. Er was ook een klein podiumpje waar af en toe wat flamingo showtjes gegeven worden.

De eigenaar Iúci was een hele vriendelijke extraverte man, hij vertelde in gebrekkig Nederlands dat hij oorspronkelijk uit Colombia kwam en dat hij ook nog in Nederland gewoond had, hij danste in Rotterdam bij een gezelschap, nu runt hij samen met zijn vriend dit restaurantje wat tevens een hotel is. Volgende keer moeten we bij hem komen slapen, daar zullen we geen spijt van krijgen beweerde hij. Het lijkt me inderdaad een leuke slaapplek. We hebben een gevulde avocado gegeten met een aantal kipkrokketjes erbij en een lekkere tinto de verano, Iuci maakte er echt iets gezelligs van met zijn grappen en grollen.

Daarna gingen we op zoek naar onze volgende b&b Tapaluz, wederom konden we het niet vinden ondanks de routebeschrijving, dus belde we de eigenaren.  Het was niet echt een makkelijke weg om te vinden zeker het laatste stuk maar als je er eenmaal bent dan heb je ook wat, we kwamen in een waar paradijs. Alles was met smaak en luxe ingericht.
We werden verwelkomt met een glaasje bubbels door Jean en hij vertelde ons het verhaal hoe het allemaal zo gekomen is. Ze zijn open sinds eind juni maar daar is wel wat aan vooraf gegaan, ze hebben 3 jaar geleden 3 kleine huisjes naast elkaar gekocht en die hebben ze helemaal opnieuw opgebouwd tot een luxe vakantieverblijf. Ze hadden eerst een aannemer maar het laatste jaar hebben ze samen met familie en vrienden heel hard gewerkt om het af te krijgen. De plavuizen hebben ze speciaal laten maken in een fabriekje en het huis hangt vol met kroonluchters en mooie meubels die ze al in België gekocht hadden, 3 verhuiswagens vol.

We kregen een rondleiding door alle kamers en slaapkamers, ze hebben 2 gewone slaapkamers en 1 suite. Die kregen wij als upgrade. We waren redelijk op tijd dus we hadden nog even tijd om lekker bij het verwarmde zwembad mijn favoriete boekjes van
casa&campo te lezen.

Uit dat boekje hebben ze veel tips gehaald de openhaard is er uit nagebouwd en zelfs ook de keuken. Het diner werd door Luc bereid en hij is een super kok, dat is echt hun troef. Luc heeft 10 jaar lang voor een bekende rijke vrouw gewerkt als butler en kok, zijn vriend Jean ook de laatste 2 jaar. Ze wilde nu wat anders en hebben daarom hun droompaleisje gecreëerd op de heuvels van Andalusië. Ze bieden zowel lunch als diner aan. De overnachtingen zijn niet duur maar als je elke dag mee zou eten wordt het wel prijzig, maar daar kan je voor kiezen want je hoeft niet elke dag mee te eten, ze serveren s’avonds altijd een exclusief 4 gangen menu, iets wat je zelf niet zomaar kookt. Nu hadden we vooraf gemarineerde bloemkoolroosjes met zalm, toen een soepje van groene erwtjes met tonijn en als hoofdgerecht verse tagliatelle met citroenkip en toe ananas met cointreau saus opgediend als een soepje.

Ze willen zich echt onderscheiden van de meeste B&B die een hoog Ikea gehalte hebben, vertelde ze vandaar ze zoveel aandacht aan de inrichting en het eten besteden, ze willen een kwaliteit b&b zijn en dat is ze gelukt van mij krijgen ze 5 sterren.

Na een heerlijke douche in de mooie traditionele badkamer gingen we naar de ontbijtkamer.
Het onbijt was binnen omdat het weer nog steeds niet heel mooi was, jammer want buiten hadden ze ook een leuk plekje hiervoor.
Het onbijt was prima alleen niet zo heel uitgebreid. De eigenaren vertelde ons dat ze geen horecaervaring hebben en dat verbaasde ons want alles was zo proffesioneel. Het was wel persoonlijker dan in een hotel maar niet zo persoonlijk als de Nederlandse of Belgische b&b’s waar we geslapen hebben maar dat kan ook met de taal te maken hebben, je kletst toch wat makkelijker met elkaar als je elkaars taal goed spreekt. We keken nog even in de vitrine van het ‘winkeltje’ ze verkochten namelijk een aantal spulletjes, olijfolie uit de streek, cosmetica op basis van olijven uit een fabriekje in Olvera, amandelen en schilderijen. Wel een leuk idee.

Wat ik ook heel mooi vind is dat ze een eigen folder hebben, die je kan uitdelen of neer leggen bij de plaatselijke vvv. Ze vertelde ons ook nog dat 70% van hun gasten buitenlands is en 30% Spaans, we zagen in het gastenboek dat hun gasten echt uit alle landen van de wereld kwamen. We namen afscheid van de vriendelijke Carmen en Antonio en werden uitgezwaaid.
We hebben het hier erg naar ons zin gehad, ik vond het wederom jammer dat we hier niet langer bleven want ik was erg gecharmeerd van de omgeving en het ligt maar 40 minuten van het vliegveld dus misschien is dit wel de plek waar ik een huisje zou willen. Daar in de buurt hadden we wel ons droomhuis gezien trouwens.

Het is een huis in aanbouw maar er wordt al een tijdje niet meer aan gebouwd, waarom weten we niet. Het kan zijn dat het een familiehuis is en dat het in een soort 10 jaren plan afgebouwd wordt, elke keer als er weer wat geld is bouwen ze verder, het kan ook zijn dat de bouwer failliet is gegaan of het kan zijn dat het illegaal is. We hebben ons laten vertellen dat als een huis 5 jaar de illegale status heeft, je hem weer legaal kan laten verklaren, maar hoe dat allemaal zit weten we niet.

Ik hoop natuurlijk dat het gewoon te koop staat voor niet al te veel geld en dat wij het dan kunnen kopen en af kunnen bouwen. Ik heb het huis al helemaal ingedeeld namelijk en ik weet ook al waar ik het zwembad wil laten bouwen, stiekum zijn we het terrein op gelopen en hebben we allemaal foto’s gemaakt, nu even uitzoeken hoe het echt zit met dit huis. Want wat is het een plaatje vinden jullie niet?
Het weer werd beter en we zijn toen naar het plaatsje Archidona gereden een dorpje van ongeveer 9000 inwoners, we hebben daar wat rondgelopen.

We zijn ook via een 3 km stijle weg naar boven naar een Santurio gereden(een klein kerkje) en daarvandaan had je een prachtig uitzicht over het dorpje.

Ik was vergeten een routebeschrijving uit te printen van de volgende b&b dus op goed geluk zijn we maar naar het dorpje gereden om op zoek te gaan naar de straat, onze tomtom kende het in iedergeval niet we hebben het ook nog gevraagd maar niemand kende het. Uiteindelijk hebben we de eigenaren maar gebelt, het lag een paar km buiten Riogordo richting Colmenares, we moesten een hele stijle weg oprijden en op de top van de heuvel lag Casa El Algarrobo onze volgende overmachtingsplek.

El Algarrobo betekend johannesbroodboom, deze boom kom je heel vaak tegen in Spanje en er groeien een soort bruine sperciboon/tuinboon/peultjesachtige vruchten aan, deze peulen hebben een hoge voedingswaarde. Ik heb de peulvrucht heel even opengebroken en geproefd, een beetje zoetige cacao achtige smaak heeft het,  het wordt ook wel als vervangingsmiddel voor cacao gebruikt vertelde Dorien ons, maar ook als bindmiddel, tevens wordt er de Spaanse likeur Palo van gemaakt. De 5 ezeltjes die daar rondlopen zijn er ook dol op.

Wim en Dorien komen uit België en hebben de financiële wereld waar ze beide in werkte achter zich gelaten en zijn een nieuw avontuur begonnen. We kregen eerst een glaasje drinken aangeboden en wat olijfjes en toen een uitgebreide rondleiding, er werd van alles verteld, bv dat ze de trap zelf hadden gemaakt van keien die ze in de rivier gevonden hadden en aangezien alle rivieren van de Koning zijn in Spanje noemde ze het de koningstrap, heel leuk.
Ze hebben 5 gastenkamers met ieder een eigen terrasje, verder nog een hele grote buitenkeuken waar je ook een hele grote koelkast vindt die vol staat met drankjes, maar je kan ook een blikje olijfjes pakken of wat zoutjes, je schrijft dat op in een boekje en bij weggaan wordt het afgerekend.

Alle kamers waren bezet, er was een 60+ wandelgroep aanwezig waarmee we s’avonds een paella avond gehouden hebben. We kregen gelukkig wel een eigen tafeltje, dat we dat die avond prettig vonden hadden de eigenaren goed aangevoeld, met z’n allen hebben gekeken hoe de grote paella pan stond te pruttelen met rijst, groente , inktvis en konijn.
Vooraf hadden we ook nog Guacamole dip en gazpacho (koude tomaten/paprikasoep) gegeten omdat het net iets te koud was buiten hebben we binnen in de gezamenlijke ruimte gegeten, het was erg smakelijk allemaal. Ze bieden alleen 2x per week een gezamenlijke maaltijd aan omdat het anders veel te druk is, vertelde ze. Dit kan ik met 5 kamers en het verzorgen van de 5 ezels zeker begrijpen. 

Dit keer onbijt met pannekoekjes erbij, echt jammer dat we hier niet langer blijven. Het was helaas geen lekker weer vandaag dus aan het zwembad konden we niet meer zitten, het begon namelijk flink te regenen.

Pas om twaalf uur vertrokken we naar ons volgende verblijf, een b&b van Spaanse mensen, dat leek me ook heel leuk om eens mee te maken.

We namen afscheid van Caroline, Alain en de hondjes en we houden contact via facebook met dit super aardige en leuke stel.
Een beetje regen is niet erg maar het viel echt met bakken uit de lucht. We probeerde nog even langs te gaan bij een olijvenfabriek voor een rondleiding maar deze werd alleen doordeweeks gegeven helaas. Dan maar door rijden naar Villanueva de Rosario waar die Spaanse mensen wonen.

Het was goed te vinden want vanaf de snelweg stond er al een officeel bordje met casa rural erop, letterlijk betekend dat landelijk huis maar die naam mag je pas voeren als je aan bepaalde regels voldoet, je moet bijvoorbeeld een kamer hebben die voor invaliden toegankelijk is, je moet een bidet op de kamer hebben en noem zo maar op.

Toen we bij de b&b La Canada del Sacristan aan kwamen keken we ons ogen uit, echt een prachtig landhuis met alles erop en eraan en alles was zo netjes.

We werden ontvangen door Carmen en Antonio in de receptie en we moesten onze pasporten afgeven, daarna werd ons de kamer gewezen. We hadden het gevoel dat we in een hotel waren terecht gekomen alleen dan wel heel kleinschalig, ze hebben maar 4 kamers hier. Want de deur ging open met een pasje en dat zelfde pasje moest je ook voor het licht gebruiken, er stond een mooi groot bed in de kamer en er was een tv, een airco, een hanglegkast en een bureau. Op het bureau lag een uitgebreide informatiemap met voorin een welkom blad waar het 1 en ander over de cortijo zelf in stond en een mooie tekst als deze: It’s a pleasure to share this space with you and we hope this house will be yours during your stay with us, so we invite you to enjoy it, dit allemaal gedrukt op eigen logopapier. Verder stonden er de tijdslijnen van het onbijt en diner in, de gerechten die je kon kiezen en de huisregels, ook lag er een beoordelingsblad waar we ons tevredenheid konden invullen bij het weggaan, er was een cijfer te geven voor de service, netheid, eten etc etc. Erg professioneel allemaal.
Omdat het nog steeds slecht weer was gingen we in de gezamenlijke ruimte een muziekje luisteren, boekje lezen en een drankje drinken, er stond daar een minibar met daarnaast een lijstje om aan te tekenen wat je allemaal genomen had. Samen met ons was er nog een jong Spaans stel die aan het biljarten waren. 

Toen het aan het eind van de middag droog werd zijn we nog lekker wezen wandelen in de omgeving, het gebied vind ik erg mooi, veel olijfbomen maar ook veel andere soorten bomen.
Om 8 uur schoven we aan tafel, Antonio bleek een geweldige kok te zijn en met een paar woordjes Spaans en veel meer woorden Engels hebben we nog even met de eigenaren gesproken, dat gold ook voor het jonge stel ze bleken ook redelijk goed Engels te spreken, hij had zijn vrouw verrast met een weekendje weg voor hun 1 jarig huwelijksfeest, ze woonden zelf in Lucena. De eigenaren woonden hier nu 3 jaar, ze komen uit Noord Spanje, toen ze dit kochten was het een klein huisje met stallen waar een echtpaar in woonde met 11 kinderen, de stallen waar eerst de dieren stonden hebben ze platgegooid en het verbouwd tot huis. Ze bezitten 70.000 m2 land, dat is echt heel veel.
Vooraf had ik een romige pompoensoep met kaas en croutons erin, en Les had een patxc3xa9 met een saus van citrusvruchten met Pedro Ximenez, als hoofdgerecht had ik een Riofrio forel met ibericoham en Les had eend met appelpuree en zoet/zure rode wijnsaus.  Daarna hebben we in de zitkamer nog een Herbas likeurtje gedronken.

Wat heel belangrijk is voor een goede nachtrust is een goed matras dus als je een overnachtings plek aanbied moet dat zeker in orde zijn, het bedje bij Puravida was helemaal in orde, de hele slaapkamer is in orde, een prachtig hoog plafond, mooie schilderijen aan de muur, die daar terplekke door een kunstenares zijn gemaakt helemaal in de styl van het huis, de kamer bevatte ook een mooie inloopdouche. Dat vind ik nou belangrijk, ik ben echt een douchemonster dus ik let altijd als ik ergens slaap op de straal van de douche, die moet stevig zijn en ook lekker warm, ook let ik op het kussen want ik slaap namelijk niet lekker op elk kussen, hier hadden ze dat prima opgelost door gewoon meerdere kussens neer te leggen. Tevens hebben ze een arco op de kamer en dat is ook wel erg fijn in de zomer.
En als je dan na zo’n lekker nachtje de ontbijtkamer in komt lopen en je hoort een zalig muziekje dan kan je dag niet meer stuk.

Na het uitgebreide onbijt, gezellig met z’n viertjes, ging mijn man nog even op de computer want we hadden wifi hier, erg prettig, daardoor konden we het thuisfront laten weten dat alles ok is. 
Vandaag stond Antequera op het programma, een stadje hier ongeveer 40 minuten vandaan. We begonnen bij het wolvenpark Lobopark dat stond al heel lang op ons verlanglijstje. We kregen een rondleiding van Louise een leuke vrouw met een talen knobbel, ze spreekt vloeiend Nederlands(vlaams), Engels, Spaans en Duits.
Ze vertelde heel uitgebreid en vol passie over de paarden, de vosjes, de geiten en natuurlijk de vele wolven die daar rond lopen.
Het is geen gelikte dierentuin als je dat verwacht moet je hier niet zijn, maar als je geinteresseerd bent in de natuur en het verhaal achter de wolven zit je hier helemaal goed, de rondleiding zou eigenlijk een uurtje duren maar Louise nam echt de tijd voor ons en na 2 uur hadden we heel veel gezien en uitgebreide verhalen gehoord, er zitten 4 soorten wolven in het park, de Timber, de European, de Alaska Tundra en de Iberian en er zitten ook Hybride (half hond half wolf) onzettend interessant allemaal.

Daarna gingen op weg naar het natuurgebied waar we al veel over gehoord hadden EL Torcal maar onderweg maakte we een stopje om te lunchen bij restaurant Molino Blanco, een oude fabriek omgetoverd in een eetpaleis, met aan de muur allemaal oude landbouwwerktuigen en laat hier nu net een bus Hollanders zitten. Liever kom ik weinig Hollanders tegen op mijn vakantie maar helaas dit waren er wel 100, een bedrijfsuitje van Husqfarna (bedrijf in tuinmachines)
Het natuur gebied El torcal ligt een stuk hoger en heeft een oppervlakte van ongeveer 12 km, het is een kalkstenen rots landschap wat zo’n 150 miljoen jaar geleden is ontstaan door de werking van water, wind en zand het is echt uniek om te zien, je waant je in een soort maanlandschap. Ondanks het rotslandschap leven er honderden verschillende planten en ook talloze vogelsoorten.
De rotsen lijken wel opgestapeld te zijn, maar dit is allemaal door de natuur onstaan, het was vroeger een zeebodem maar door opwaartse druk, vulkanische activiteit en winderosie is het zo geworden, echt bijzonder om te zien, we hebben een wandeling van een uur gemaakt door dit gebied en onderweg kwamen we de geitjes met belletje tegen.

Daarna zijn we het stadje Antequera ingedoken en bij de vvv hebben we weer een kaartje gehaald met de hoogtepuntjes.
De gemeente Antequera heeft 44.000 inwoners en is daarmee de grootste gemeente van de provincie Malaga en zelfs 1 van de grootste van heel Spanje en de stad zelf heeft 30.000 inwoners.

De oude stadsmuren, het Moorse kasteel en wat kerkjes, een leuk stadje!

S’avonds hebben we typisch Spaans gegeten aan de bar van het enige eetcafé in het dorpje, wat tegenover de b&b ligt, de oude mannetjes
waren domino aan het spelen en de dorpsvrouwen kralen kettingen en armbandjes aan het rijgen voor hun kinderen die ook gewoon gezellig om 11 uur nog aan de bar stonden.
In Spanje doet iedereen gewoon mee hoe oud je ook bent.

Wat heerlijk we konden weer buiten ontbijten, we spraken meestal pas om 10 uur af, dat is weer eens wat anders dan thuis waar om 5.15 het wekkertje afgaat.
Na het ontbijt namen we afscheid van Iboja en Rob en we komen zeker een keertje terug beloofde we, het is hier mooi en gezellig en ze hebben een uitstekende prijs voor hun overnachtingen, ik zei al tegen Iboja je bent veel te goedkoop zeker voor wat jullie allemaal te bieden hebben. De gasten krijgen hier echt waar voor hun geld.

We vertrokken naar het dorpje Iznajar wat een paar km verderop ligt, als je daar naar toe rijdt kom je langs de prachtige blauwe meren waar Iznajar zo beroemd om is.
Zoals bijna alle dorpjes in Andalusië lag dit goed verzorgde dorpje ook op een berg met natuurlijk een kasteeltje op de top. We hebben door de straatjes gewandeld en bij best wel een grote begraafplaats gekeken, het ziet er namelijk heel anders uit dan bij ons.
Ik vroeg me al af waarom elk klein winkeltje zoveel nep bloemetjes verkoopt en nu weet ik het, dat is om bij de graftombe van hun familie te zetten. Het ziet er allemaal erg goed onderhouden uit.

Heel knus was het pleintje met de blauwe potjes een lust voor het oog.
We hadden een stokbroodje gekocht bij de bakker en wat ham bij de slager en toen togen we af naar het strandje van Iznajar, ja dat hebben ze daar ook, hoewel we wel al hoorden dat het vorig jaar veel mooier was maar vanwege de 3 maanden lange regenval van het begin van het jaar, was al het mooie zand bijna weggespoeld, we troffen er nu alleen een visclubje aan van gepensioneerde Engelse mannetjes, we hebben bij het strand op een muurtje ons brood opgegeten.

We zijn toen doorgereden naar Rute, een plaatsje wat bekend staat om zijn anijs, helaas was het anijs museum dicht, ook het ham museum en de koekjes fabriek waren dicht, in Spanje moet je namelijk niet tussen 2 en 5 ergens komen want de siësta wordt er echt gehouden.

We zijn toen doorgereden naar de stuwdam, dat was erg hoog/diep, wel mooi om te zien hoor.

Toen gingen we via een slinger weggetje binnendoor op zoek naar onze volgende b&b Casa Pura Vida We reden het dorpje Villanueva de Algaidas in maar het was nog ietsje verder rijden naar het gehuchtje La Parrilla, daar wonen maar 200 inwoners. Het huis van de Belgische Caroline en Alain ligt direct aan het begin van het dorpsstraatje, als je voor de deur staat verwacht je niet dat er zoiets moois achter zit.
Wat een prachtige stijlvolle moderne b&b is dit zeg, zo mooi ingericht, we voelde ons hier onmiddelijk thuis ook mede door de gastvrijheid en spontaniteit van de eigenaren. Het huis is moeilijk in 1 keer te fotograferen dit omdat er vele gezellige hoekjes en ruimtes zijn.
De tuin bestaat uit een aantal etages, en je hebt een prachtig vrij uitzicht op de vele olijfboomgaarden.

Alain vertelde dat in het gebied tussen Granada en Antequera wel 200 miljoen olijfbomen staan, veel hxc3xa9.

Ze hebben dit huis 2 jaar geleden gekocht en ze hebben veel zelf geklust, ze begonnen met een foute aannemer en toen besloten ze maar om het heft in eigen handen te nemen, je kan vaak meer dan je zelf denkt. Het ziet er echt heel goed en verzorgd uit, complimenten hoor.

Ze hebben 4 gastenkamers die bijna de hele tijd fully booked zijn sinds ze open zijn vertelde Caroline tijdens de culinaire 3 gangen maaltijd die Alain voor ons allen gekookt had. We hadden echt een klik met ze en we voelde ons hier zeer welkom, dat is echt een sterk punt van ze, want je gaat immers naar een b&b omdat het persoonlijker is dan een hotel. We hebben de hele avond nog gezellig verder gekletst.

Na heerlijk geslapen te hebben vertrokken we naar het aanbevolen plaatsje Zucheros. Je rijdt via het plaatsje Cabra door de vele velden met olijfbomen, oktober is de plukmaand voor de eet olijven en januari, als de olijven inmiddels zwart zijn, voor de olijfolie. Er zijn ongeveer 5 soorten olijfbomen en ze zijn allemaal aangeplant. Zelfs de Italianen gebruiken vaak voor hun olijfolie maximaal 85% olie van de Spaanse bomen, als er maar 15% olijfolie in zit uit hun eigen land want anders mogen ze het geen Italiaanse olijfolie meer noemen.
Zucheros is een dorpje dat tegen een kalkstenen rots aan ligt, door de vele smalle straatjes die je er vindt kan je het beste je auto aan het begin van het dorp zetten en verder te voet het dorp ingaan.
We zijn in het kasteel geweest, wat een ruïne is en het verhaal zegt dat het kasteel verwoest is door een aardbeving helemaal vanuit Portugal.
Naast het kasteel ligt een restaurantje waar we geluncht hebben, we waren de enige, maar schijnbaar is het wel een populair tentje want binnen hingen allemaal foto’s van beroemdheden (vooral veel sportmannen) die daar gegeten hebben. Het was er ook best wel prijzig maar niet super bijzonder.
De vleermuizen grot die net buiten het dorp ligt was dicht, vanwege de siesta natuurlijk, toen zijn we maar doorgereden naar het plaatsje Priego de Cordoba.

Bij de plaatselijke vvv troffen we een alleraardigste behulpzame jongen die ons heel veel info gaf en folders van zijn stadje maar ook van de omliggende plaatsjes.

Met een route kaartje van het kleine stadje liepen we zo alle bezienswaardigheden af. Het kasteel, de kerk het oude slachthuis, de musea gezellig door de kleine mooie straatjes.

Om 8 uur hadden we afgesproken om weer terug te zijn bij de b&b voor de avond maaltijd, we waren maar net op tijd. Samen met Duitse gasten, die op dat moment ook daar verbleven, kregen we vele lekkere Spaanse tapas voorgeschoteld. Heerlijk gegeten en weer even ons Duits kunnen oefenen.

Mijn vader stond om 8 uur voor de deur om ons naar schiphol te brengen, maar toen we net op weg waren zagen we dat er een gigantische file stond, we konden nog net op tijd omkeren, we werden toen maar afgezet op het station want anders hadden we misschien onze vlucht wel gemist maar met de trein waren we prima op tijd. We vlogen met een Spaanse luchtvaartmaatschappij Vueling voor ons is het toch het makkelijkst om vanaf Schiphol te vliegen en deze maatschappij heeft goede prijzen. De auto hadden we wederom gehuurd via BCO ze hadden via Auriga Crown een ford Focus voor ons geregeld.

Op naar de b&b van mijn blog”vriendin” Ibolja.

Cortijo del Sueno

Ik lees haar blog, zij schrijft al haar belevenissen op over het wel en wee van een b&b, ze schrijft erg leuk en daardoor volg ik haar al een geruime tijd, ook leest ze mijn blog en daardoor heb je het gevoel dat je elkaar al een beetje kent, maar live ontmoeten is natuurlijk het leukste.

Vanaf het vliegveld zie je het landschap veranderen van geel/rosé naar het prachtig groen van de olijfbomen. Het is een goede weg naar Iznajar, je bent er in een klein uurtje maar omdat de wegen zo goed zijn en de omgeving zo mooi is vliegt de tijd voorbij.

Het is vrij makkelijk te vinden en de weg is goed toegankelijk, een heel klein stukje maar over een onverhard pad. Toen we bij het huis aan kwamen viel ons oog het eerst op de grote kweeperen boom die voor het huis staat deze zat vol met peren. Elvis hun aanloophondje had ook gelijk ons hart gestolen, wat een schatje!
Daarna zagen we ook gelijk de andere hond Senna en de poesjes, verder de vele handmade mozaïek werkjes die prachtig staan bij hun mooie cortijo. Ik raakte niet uitgekeken, alles was in het echt nog mooier dan op de plaatjes op internet. De cortijo staat helemaal vrij en het uitzicht is enorm, je ziet maar enkele andere huizen staan. Ze hebben 2 gastenkamers beide met een eigen zitje, lekker voor de privacy, er is ook nog een gezamenlijke ruimte waar je eventueel zelf kan koken en kan eten. De kamer is netjes en ruim ook leuk gedecoreerd met eigen gemaakte schilderijen. Er ligt ook een prachtige tuin om de cortijo heen met een groot zwembad.

We werden warm ontvangen door Ibolja en Rob die sinds 2 jaar hier wonen, ze hebben flink geklust om het hun paleisje te maken en dat is zeer goed gelukt. Die avond hebben we gezellig samen gegeten van de Indische rijstafel die Ibolja speciaal op verzoek voor ons gemaakt had en we hadden veel gesprekstof want zij zijn in onze ogen de ervaringsdeskundige. We kregen allemaal info en tips bv dat we beter een bouwval kunnen kopen en zelf opknappen dat is vaak veel goedkoper, als je olijfbomen op je land hebt groeien is er vaak wel een plaatselijk mannetje te vinden die het onderhoud wil doen als hij de opbrengst mag houden, er komt namelijk ontzettend veel werk bij kijken, als je alleen van de b&b wil leven moet je minimaal 4 kamers verhuren anders moet je net als zij er iets bij gaan doen, Rob klust veel voor anderen en ze doen wat sleutelbeheer. Wat ook een tip is, als je gasten uitchecken gelijk de kamer schoonmaken want er kan zo maar iemand bellen of er nog plek is.

Een gezellige avond met heel veel informatie eerst maar lekker gaan slapen, morgen pakken we de dikke info map erbij die klaar ligt voor de gasten dan gaan we allemaal leuke routes uitstippelen want we willen natuurlijk van alles gaan bekijken in deze omgeving.