Als kind namen mijn ouders mij vaak mee naar het bos, om even lekker te rennen, even uit te waaien, kastanjes of beukenootjes te zoeken, speurtochten te maken, hutten te bouwen en later om uitzette wandelroutes te lopen. Toen ik in de pubertijd kwam vond ik het zo leuk niet meer, weer naar het bos bah, ik ging liever met mijn vriendinnen wat doen. Maar dan wordt je weer ouder en krijg je op een gegeven moment zelf kinderen en dan ga je het zelfde doen als je ouders vroeger deden, wij namen de kinderen ook mee naar het bos, totdat zij in de pubertijd kwamen en ook geen zin meer hadden om mee te gaan.

Gek genoeg zijn we toen ook gestopt met onze weekelijkse wandeling. Op onze jaarlijkse vakantie in Zuid Spanje doen we wel eens een klein tochtje en slechts 1x per jaar gaan we op echte wandeltocht in de Ardennen en dan lopen we het hele weekend kilometers lang en elke keer zeggen we tegen elkaar dat moeten we vaker doen, ook gewoon in Nederland. Wij wonen in een prachtig bosrijk gebied dus daar kan het niet aan liggen. Het komt er vaak gewoon niet van, jammer genoeg. P1010070

Gelukkig belden mijn ouders gisteren op of we zin hadden om mee te gaan naar het bos, het was prachtig weer en zelfs mijn volwassen dochter vond het leuk om weer eens mee te gaan.

In Santpoort bij Duin en Kruidberg heb je een prachtig landgoed en een zalig bos om een stevige wandeling te maken, dus de wandelschoenen konden weer uit het stof en wij gingen de paden op en de lanen in.

Beloond werden we door mijn vader die aan het eind van de dag lekker Chinees ging halen, en we hebben ons voorgenomen: dit gaan we vaker doen. Dat wandelen dan, hoewel die Chinees wil ik er ook wel inhouden. P1010080