Op het domein van Hacienda la Suerte ligt een prachtige cortijo, ons tweede huis, een fijne plek waar we ons helemaal thuis voelen. Het is ook een heerlijke plek voor onze familie, zij komen hier ook graag. Slechts een paar weken per jaar zetten we ons huis open voor de verhuur aan gasten.
Een vakantiehuis, waar de eigenaren zelf ook vaak verblijven, weerspiegeld de persoonlijkheid en smaak van de eigenaars waardoor het persoonlijker en gezelliger aanvoelt. Het is geen praktisch, strak ingerichte plek zonder sfeer. Maar warm en knus, het is een verblijf waar een ziel in zit.
Het is een unieke plek en dat vergt ook een unieke inrichting. Tegenwoordig zie je dat vele hun huis in de zelfde stijl inrichten en daardoor heb je geen idee als je binnen staat waar je eigenlijk bent. Niet in welke plaats, niet in welk land en niet in welk type huis. Het is allemaal visgraat, stalen deuren en industrieel of hotel chique. De persoonlijke touch is ver te zoeken. Natuurlijk mag je dat mooi vinden, dat vind ik ook echt wel, maar uniek is het niet.
Hacienda la Suerte heeft een eigen stijl afgestemd op de locatie en het type huis en daardoor is het zo’n charmante unieke plek geworden, dat de comfort van thuis combineert met de opwinding van reizen.
Daar gaan wij, onze familie, vrienden en gasten in 2024 weer heerlijk van genieten.
Ik kan niet wachten tot de nieuwe buitenkeuken klaar is want dan hebben we nog een extra plekje waar we kunnen chillen. 2024 heeft vast nog vele andere mooie dingen voor ons in petto. Ik heb er zin in!
Er moet altijd wat overblijven om te wensen zegt men, nou dat is geen probleem bij mij. Sinds we ons Spaanse huis gekocht hebben heb ik zoveel wensen dat ik de komende jaren nog wel even voort kan.
Natuurlijk hebben we al heel veel gerealiseerd maar toch zijn er genoeg verbeteringen die nog aangebracht kunnen worden. Na ontvangst van de sleutel in 2012 waren we natuurlijk eerst begonnen met het huis en toen de naast gelegen terrassen en daarna de tuin. Pas 2 jaar geleden zijn we begonnen met de buitenplek die iets verder van het huis afligt.
Dat was allemaal oude zooi, er stonden gebouwtjes die elk moment in konden storten. Gevaarlijk vond ik dat, dus afbreken maar. De oude kalkoven bleef staan. Deze is authentiek en bijzonder, ooit verdienden de eigenaren van het huis hun brood daarmee. Ze verwarmde de stenen van het land in de oven en haalden de kalk er vanaf wat ze daarna verkochten.
We besloten om aan de rechterkant van de oven een overdekt terras te maken om lekker te kunnen chillen daar. Ik ben erg blij met het resultaat.
Nu is de andere kant van de oven aan de beurt.
Als je aan de ene kant lekker zit te lezen of te relaxen wil je je drankje aan de andere kant van de oven kunnen pakken, zodat je niet helemaal terug naar het huis hoeft te lopen. Ik had besloten dat daar dan een buitenkeuken moet gaan komen. Maar omdat te realiseren wordt nog een uitdaging.
Het begin is nu gemaakt, eerst de overkapping en daarna door met een keukenblokje metselen.
Het gaat vast uiteindelijk mooi worden maar er moet echt nog wel wat werk verzet worden.
Na gisteren de hele dag regen te hebben gehad is het nu weer goed weer. De weersverwachtingen voor de komende weken zijn ook goed. Helaas moeten wij morgen weer naar het koude Nederland.
Maar er stonden voor vandaag nog wat binnen klusjes (op de valreep) op het programma. Onze pellet kachel in de keuken is al een tijdje stuk en vandaag kwam er een monteur om deze weg te halen en om alles op te meten om te kijken welke nieuwe kachel erbij ons zou passen.
Het loodzware apparaat was niet zo 123 weg gehaald er moest echt wat spierkracht aan te pas komen. Maar toen hij eenmaal weg was constateerden we dat we er 10 jaar geleden langs getegeld hadden.
Daardoor ontstond er nu een gat in de tegels. Jeetje zouden deze tegels nog na te bestellen zijn.
Wij naar de tegelboer maar nee hoor antiqua werd er gezegd en zelfs deze maat 40×40 hadden ze niet op voorraad in een ander kleurtje, toen bedacht ik maar om er tegels van 20×20 voor in de plaats te kopen. Het was even zoeken in de outlet naar een paar overgebleven stuks om zo niet een hele doos te hoeven kopen en gelukkig vonden we deze prachtige tegels.
Uiteindelijk weten we nog niet wat voor een type kachel we ervoor terug krijgen en wat de maat zal zijn dus misschien zien we deze mooie tegels wel helemaal niet meer strakjes als de nieuwe kachel er staat.
De keuze is om een kachel ervoor terug te kopen die lucht blaast of om er één te kopen die via een waterreservoir via leidingen naar radiatoren gaat. Dit laatste systeem was hetgeen wat we hadden, maar de kachel die we daarvoor terug moeten kopen zal vele malen duurder zijn dan de luchtblazer. Tevens willen we dan nog wat leidingen doortrekken zodat in ieder geval de hele linkerkant van het huis op deze manier verwarmd kan worden. Ik denk dat dat onze keuze zal gaan worden, tenminste als de prijs ons ook aan staat. Maar ik ben bang dat we een tijdje moeten wachten op deze offerte want deze winkel is niet zo snel. Nou ja dan houden wij onze centjes tenminste ook nog even in onze pocket tijdens deze dure december maand.
Op onze laatste dag deden we nog even een bezoekje aan de Chinese winkel om de nodige prulletjes in te slaan en onze drank voorraad weer aan te vullen bij de Mercadona zodat er de volgende keer weer wat staat en ik wilde ook nog wat aardappel tortilla’s meenemen naar huis.
We hadden een tegoedbon gehad van mijn ouders bij restaurant Mejias en deze besloten we nu te gaan innen.
De bedoeling was om een klein hapje te eten, maar omdat het weekend was deden ze geen tapas daarom kozen we maar iets van de kaart.
Bij dit restaurant krijg nooit kleine porties.
Elvira had de kroketjes besteld en die kreeg er zeker 20, ik had de spareribs, nou dat was ook niet weinig en Lesley had de kipschnitzel en dat was niet zoals je normaal gesproken er maar één op je bord krijgt nee het waren er gelijk drie. Daarna als dessert deelden we ons favoriete bananen toetje. Thanks pap en mam voor deze maaltijd, het was weer heerlijk.
Uiteindelijk gaan we na deze vakantie met misschien wel 5 kilo meer vet op ons lijf naar huis en dan moeten de kerstdagen nog komen. Je weet vast al wat er op mijn lijstje staat om te gaan doen in het nieuwe jaar.
Wie niet zo veel vet op zijn botten had was het hondje wat we onderweg tegen kwamen toen we Elvira even de pistache boomgaard gingen laten zien. Wat een zielig beestje. Ik pakte gelijk mijn net aangekochte tortilla uit de auto en haalde er stukjes vanaf en begon hem te voeren. Ik gooide de stukjes naar hem toe, wat schuw en voorzichtig kwam hij dichtbij en begon gretig te eten, nou het hele pak ging schoon op. Arm schatje wat had hij een honger, vandaag kan hij er weer even tegen aan. Na het eten rende hij gelijk weer weg, we konden hem niet meer vangen, dus ik hoop maar dat hij het gaat redden.
Wat is het leven soms wreed. Wij zaten s’avonds weer lekker warm bij de kachel een drankje te drinken en zo’n beestje loopt buiten te zwerven op zoek naar eten. Het breekt mijn hart. Morgen maar weer even kijken of we hem weer zien en kunnen vangen om hem naar een opvang te brengen.
Wat heerlijk om nog even in de laatste maand van het jaar naar Spanje te gaan. Eigenlijk is het maar 2 maanden geleden dat we hier waren maar het voelt langer geleden.
In Nederland denkt iedereen dat in Spanje altijd de zon schijnt maar dat is echt niet waar, in de winter kan het ook best koud zijn en kan er ook veel regen vallen. De huizen in Spanje zijn gebouwd om de warmte buiten te houden in tegenstelling tot Nederland waar de huizen zijn gebouwd om de warmte juist binnen te houden. Ik maakte me wel een beetje zorgen van te voren of het in ons huis niet te koud zou zijn omdat immers onze palletkachel in de keuken sinds enige tijd stuk is.
Natuurlijk hebben we wel een pellet kachel en een openhaard in de huiskamer maar is dat voldoende om snel de warmte binnen te krijgen, er is 2 maanden niet gestookt dus het zal best fris zijn binnen en dan duurt het een tijdje voordat de warmte in de dikke stenen muren zit.
Maar zodra ik het vliegtuig uitstapte voelde ik dat het een stuk warmer was dan in Nederland. We gingen weg met temperaturen rond de nul en kwamen aan met buiten temperaturen van 18 graden.
Maarja dat is Malaga hé daar is het altijd een paar graden warmer dan bij ons, wij liggen op 650 meter hoogte en dat scheelt meestal een graad of 3 en in de nacht kan het wel 8 graden schelen.
Dit zonnige weertje hier beviel ons wel, dus besloten we om eerst bij Benalmadena te gaan lunchen aan zee.
Vorig jaar was ik al eens geweest bij Yucas Mare om te ontbijten, toen zag ik al dat het lunch restaurant wat een etage lager ligt er ook goed uit zag en ze hadden van die leuke koepeltjes, ik had nu mijn zin daarop gezet.
Daar lunchen leek me een leuke start van deze vakantie. Omdat we wat later waren hadden we geluk dat er ook nog een koepeltje vrij was.
Wat een ontzettend leuke plek zo aan de zee. Ik was in mijn nopjes, helemaal toen ik de steak tartare op de kaart zag staan, dat is 1 van mijn favoriete gerechten.
Maar wat de andere bestelde zag er ook uitstekend uit, de risotto en de zalm.
Het voelde gelijk al helemaal vakantie. Daarna liepen we nog even naar beneneden naar het strand, dat trekt altijd als een magneet. Even een romantisch kiekje.
Na deze lekkere lunch gingen we naar de supermarkt, bijna alle supermarketen zijn dicht op zondag behalve de Carrefour wisten we. Maar onderweg zagen we een Lidl en deze was ook open, dus daar hebben we alles in huis gehaald voor de komende dagen.
Toen we bij ons huis aankwamen bleek de temperatuur binnen erg mee te vallen, het was 13 graden en met zowel de kachel als de pellet kachel aan was het al snel 18 graden. Nou dat is ook de temperatuur die we in Nederland overdag hebben in huis. Als we nog even flink wat blokjes erop gooien zal het wel snel naar de 19 a 20 graden lopen en dat is voor deze kou kleun helemaal perfect. Een lekker alcoholisch drankje helpt natuurlijk ook daarbij. Heerlijk om hier weer te zijn.
Na een dagje hakken en boren in de stenen voor Lesley en een dagje met kruiwagens lopen voor mij hadden we geen zin om te koken, daar waren we te moe voor. Manolootje doen zei ik. Lesley knikte en na een frisse douche om de stof van ons af te spoelen stapten we de auto in. Ineens zei Lesley en nu hier links afslaan. Ik keek hem verbaasd aan, huh hoezo, nou verrassing van mijn zus zei hij. WAT?? Nee toch, gaan we eten bij het luxe restaurant van het 5 sterrencomplex la Bobadilla? Beter bekend bij ons als het restaurant van de koning. (Omdat hij er ook wel eens komt)
Ja echt, zei Lesley, Elvira heeft een paar dagen geleden al een tafel voor ons gereserveerd om ons eens extra te verwennen. Maarrrrr sputterde ik nog tegen, het hotel heeft sinds kort een 2 sterren kok in dienst, dat is toch veel te duur!
Ja ik weet het zei Lesley maar mijn zus wilde ons graag verrassen ze vind het altijd zo fijn om bij ons te zijn in Spanje. Dit is echt te gek zei ik, een menu kost wel €95 pp excl drankjes. Maar er ging ook een heel blij gevoel door mijn lijf want ik houd van lekker eten en ik houd er ook van als de hapjes als een plaatje op het bord gepresenteerd worden en eten bij restaurant la Finca van het hotel van de koning is echt een avondje uit. Het voelt zoals een avondje naar een theater gaan. Het is een belevenis.
Na deze rot dag was dat extra welkom, nu konden we lekker ontspannen. We reden de oprijlaan op van 3 km en moesten ons melden bij de slagboom, het is hier echt super chique en je wordt naar je tafel gebracht door een eigen ober, die dedicated voor jou is de hele avond.
Er zijn meerdere restaurants op dit complex maar de rest is bestemd voor alleen hotel gasten en bij La Finca kun je ook als niet gast reserveren, als er tenminste plek is, want het is populair en er is regelmatig geen plek, dus je moet altijd ruim van te voren reserveren.
We hebben vaker gegeten bij la Finca maar nu zat het restaurant op een andere plek van het terrein en sinds mei van dit jaar wordt de keuken geadviseerd door chef-kok Pablo González, bekroond met 2 Michelin-sterren ( Estrellas Michelin) en 3 Repsol-zonnen (Soles Repsol) en winnaar van de ‘Chef of the Future’ award van de International Academy of Gastronomy in 2018. Regelmatig staat hij zelf in de keuken maar niet altijd, wij hadden het geluk dat hij er die avond ook echt was, dus alles kwam de keuken uit onder zijn leiding.
Pablo González heeft een reeks gerechten en suggesties bedacht waarin hij het kwaliteitsproduct wil benadrukken gekenmerkt door de zorg voor de details van zijn creatieve uitwerkingen, alles van de hoogste kwaliteit zoals kaviaar uit Riofrío en de extra vierge olijfolie (EVOO).
We begonnen met het kiezen van de wijn, de sommelier wilde ons wel bij elk gerecht iets adviseren maar wij waren vast besloten, wij wilden de wijn met de naam van de dame die ons deze mooie avond had bezorgd.
Als eerste kregen we direct 3 gerechtjes geserveerd, appetizers noemen ze dat. Wat zag dat er al mooi uit.
Ik kan het helaas niet meer allemaal na vertellen wat het precies geweest is want het was zoals je op de foto’s zult zien teveel om op te noemen. Maar we begonnen met iets van oesters in het schuim, een soepje van amandelen met paddenstoelen en een visje met kaviaar.
Daarna nog een ander visje en dat was nog maar het begin, ik zat te stralen wat voelden we ons verwent en chique.
Toen kwam het echte voorgerecht ook al zo’n schilderijtje. Helaas weet ik niet meer wat er precies in zat, maar het smaakte perfect dat weet ik nog wel.
Toen werd er een grote kan naast de tafel gezet, daar zat olijfolie in. Er werd een kransje geweven van olijfblaadjes op tafel gelegd en daar werd een broodje in gedaan, super leuk bedacht en op het broodje konden we dan olijf olie, boter en/of paté op doen.
Daarna aten we verder van een gerechtje wat wel op een landkaartje leek, onze buikjes begonnen al wat gevuld te raken, wat zal er nog meer komen?
Alles was bijzonder en lekker.
Vis en vlees en vegetarisch, aan alles geen gebrek.
Hier zitten we volgens mij duif te eten, wat behoorlijk smakelijk was.
Het is goed om tussendoor je smaak te neutraliseren.
Vandaar we een lekker koud drankje kregen voordat ik aan de schapen en geiten kaas ging.
Voor Lesley iets anders natuurlijk, maar wel van de geit.
Dat had Lesley nog nooit eerder gegeten, van deze kok is werkelijk alles lekker.
Daarna het toetje en kijk eens naar het bord, prachtig hoor.
We sloten het menu af met een echte klapper namelijk brokken chocolade van de beste kwaliteit van de wereld waarvan we het schaafsel kregen die met een beitel van het blok af gehakt werd. Super leuk bedacht.
Als we tellen zijn het wel 13 gerechtjes geweest.
Ik zat nu wel echt vol, wat een avond was het!
Middennacht reden we pas weer terug naar huis, gelukkig wonen we dichtbij, maar 7 km bij dit geweldige plekje vandaan.
Super bedankt Elvira het was een geweldige ervaring, we voelen ons echt verwent.
Er vinden wat belevenissen plaats op Hacienda la Suerte maar het mooiste is toch wel als er een nieuw leven ontstaat. We hebben al eens een nestje jonge katjes gehad. Dat waren zulke snoepjes dat we er twee mee naar Nederland hebben genomen en deze dondersteentjes wonen nu bij onze dochter. Frodo en Nero, twee binkies.
Dit keer was er een ander nestje, in de druivenstruik boven de eettafel zijn twee tortelduifjes geboren.
Ik ging direct even googlen en zag dat tortels een snel en slordig nestje bouwen en dat ze meerdere keren per jaar een legsel hebben met meestal maar 2 eitjes, juist omdat het nest zo gammel is vallen er ook vaak eitjes uit en mislukt het broedsel.Maar dit keer ging het helemaal goed, na 2 weken kwamen de eitjes uit en na ruim 2 weken vlogen ze weer uit.
Zo leuk om die beestje te zien opgroeien, ze keken ons vaak tijdens ons ontbijt, lunch of diner nieuwsgierig van bovenaf aan met hun zwarte kraaloogjes. Het uitvliegen was toch wel het mooiste, ze waren flink aan het klapperen een dag voor de grote uitvlucht, even oefenen met hun vleugeltjes en toen het moment daar was vlogen ze prachtig weg en hebben we ze niet meer teruggezien in hun nest maar alleen vanuit de verte op hun nieuwe stekkie, de elektrischiteitspaal.
Nog net voordat Elvira vertrok heeft ze dit spektakel nog mee kunnen maken. Na een gezellig aantal daagjes met elkaar in Spanje vloog Elvira door naar Griekenland om daar in haar upje nog een weekje vakantie te houden, wie weet vliegen de torteltjes wel met haar mee, want ze noemen ze toch turkse tortels nou dat ligt vlakbij.
We besloten nog wat leuks te gaan doen, de tijd vliegt immers en Elvira gaat morgen alweer naar huis. We gingen naar het mooie witte dorpje Iznajar (slechts 10 minuten van ons huis). De temperatuur was inmiddels flink opgelopen, moesten we afgelopen dagen af en toe nog een vestje aan door de wind, nu was weer zalig en het azuur blauwe meer nodigde ons uit om een lekkere duik te nemen. Je kan een strandstoel huren maar we wilden ouderwets het zand voelen, dus we ploften onze handdoek vlakbij het begin van het meer neer. Wat een heerlijk puur plekje, geen toeristen, op een verwaalde Engelsman na, en geen grote drukte.
Spanjaarden rijden met hun auto ver het strand op, zetten een partytent neer en pakken hun koelbox en allerlei andere spullen uit hun auto. Het hele gezin is compleet en er wordt gezellig gekwebbeld, drankjes gedronken gegeten en muziek gedraaid, de exotische klanken van Aventura maken de sfeer compleet. Het water was zalig en het uitzicht prachtig. Is dit fijn of is dit fijn!
Pal aan het strand zitten twee strandtentjes en bij beide hebben we wat gedronken. Je hebt net even een ander uitzicht op het strandje.
We sloten deze heerlijke dag af met een grote pan paella en zagen zo de zon achter de olijfbomen zakken.
Omdat onze kinderen maar 4 dagen samen met ons bij Hacienda la Suerte verbleven had ik een leuk programma samengesteld, rekeninghoudend met hun wensen.
Die spannende wandeling van Caminito del Rey wil ik wel graag lopen, zei onze zoon Jairo. Het is zeker een specatulaire wandeling maar eng is deze beslist niet, misschien alleen voor mensen met hoogtevrees.
Bij mijn moeder speurde ik van te voren ook een lichte angst, maar na de wandeling gedaan te hebben was zij ook overtuigt dat de Caminito del Rey (koningspad wandeling), beslist gedaan moet worden door elke gast van Hacienda la Suerte.Het is zeker één van de must do activiteiten.
Een uurtje rijden bij ons vandaan en je bent in Ardales, de wandeling is bijzonder en onderweg zie je echt prachtige natuur, maar als je na afloop een drankje gaat drinken met uitzicht over de mooie blauwe meren is je daguitstapje helemaal compleet.
Meeting place 29 maart 12.30 Burriana beach Nerja.
Toen ik daar een paar maanden geleden zat dacht ik, op dit idyllische Spaanse plekje wil ik mijn verjaardag vieren samen met mijn familie en deze wens kwam uit. Mijn ouders waren al 10 dagen in Spanje en verbleven de laatste 2 dagen in Nerja. Wij en de kids kwamen rechtstreeks van het vliegveld af. Zo ideaal als ik het in hoofd had werd het ook. De zon scheen uitbundig, de wijn smaakte perfect en de paella waar restaurant Ayo zo beroemd om is smaakte verrukkelijk. Een aantal van ons gingen zelfs een tweede keer langs de grote pan paella die buiten klaargemaakt was.Kijkend naar de zee, het strand met de palmbomen en naar mijn familie besefte ik heel goed dat ik een dikke bofkont ben om zo mijn verjaardag te kunnen vieren.
Na de lunch moesten de dames natuurlijk nog even shoppen bij het leuke winkeltje Ale-Hop, de mannen bleven nog even lekker een biertje in de zon drinken.
Omdat nog niet iedereen naar het leuke dorpje Frigiliana geweest was besloten we daar nog even een uurtje rond te lopen. Iedereen vond het dorpje schattig, met haar smalle witte goed verzorgde straatjes en na een drankje op een leuk pleintje reden we naar ons Spaanse huis.
Mijn ouders hadden hard gewerkt de afgelopen dagen om alle muurtjes weer wit te maken en het terras aan te vegen, toen we aankwamen straalde ons huis in de volle zon, wat een prachtig huis is het toch. Eenmaal binnen wachtte ons een grote verrassing, een gloednieuwe palletkachel stond er in de huiskamer, cadeau van mijn ouders. We hebben al een palletkachel in de keuken en met nog 1 erbij zijn de avonden niet meer koud in Hacienda la Suerte.
Maar de avond was nog niet om op deze 29 ste maart was nog wat te vieren, 5 jaar geleden hadden we namelijk de sleutel gekregen en we vierden die avond bij onze favoriete tapasbar Manolo ons lustrum. Gezelligheid op zijn best, afsluitend met een heerlijke anijslikeur.
De wintermaanden zijn voorbij gevlogen. Elke dag zag er voor mijn gevoel bijna het zelfde uit. Om 7 uur de deur uit en om half 7 er weer in. Ik werk 4 dagen en 1 dag in de week besteed ik om afwisselend de ene keer met mijn vriendinnen af te spreken, de andere keer om klusjes te doen in en rondom het huis en ik maak ook tijd vrij om op bezoek te gaan bij mijn oma van 97, nu het voorjaar weer is aangebroken kan ik lekker naar buiten gaan met haar. Maar ik kan ook op mijn vrije dag in de tuin werken, of een wandeling maken of een terrasje pakken. Ik leef weer helemaal op, geweldig vind ik het om de narcissen, de sneeuwklokjes en de tulpen weer te zien bloeien. Ik ben toch veel meer een mens als de zon gaat schijnen. Dat is ook één van de redenen geweest om een huis in het buitenland te kopen, gewoon meer zon uurtjes, meer lekker naar buiten. Volgende week is het alweer 5 jaar geleden dat we het koopcontract ondertekend hebben. Dat moet natuurlijk gevierd worden. Samen met mijn ouders en onze kinderen gaan we lekker genieten van de zon in Spanje. In Nederland is het heerlijk nu maar in Spanje beleef ik het voorjaar op zijn best. We hebben een leuk programma, we gaan wandelen, fietsen en scooters huren en dat met de liefste personen van de wereld om mij heen, wat wil een mens nog meer.
Spaansgeluk 