Volgens mij heb ik het mooie weer uit Spanje mee genomen in mijn rugzak naar Nederland. Meer dan een rugzak mag je trouwens tegenwoordig niet meenemen van Easyjet zonder extra kosten, gelukkig gaat voor niks wel de zon op. Op de heenweg werd trouwens niks gecontroleerd door de luchtvaartmaatschappij, terug daartegen werd alles gevraagd, PCR test en gezondheidsverklaring, nou dat vind ik prima dan heb je voor je gevoel tenminste niet voor niks al dat extra geld uitgegeven.

Ik had voor de vakantie al mijn vriezer volgegooid. Ik ga de komende week lekker veel groente eten want dat mis ik wel in de restaurants in Spanje.

Hoe zal dat me bevallen alleen thuis zijn? Ik dacht van te voren dat ik het zalig zou vinden maar ik miste mijn mannetje toch wel. Vooral de avonden vond ik saai, ik hoorde allerlei geluidjes en voelde me toch minder op mijn gemak. Ik realiseerde me dat ik in al die jaren dat we elkaar kennen (36 jaar) nog nooit een week alleen thuis ben geweest.

Maar de week vloog om, dus voor ik het wist was mijn man gezellig weer thuis.

Maar ik had me toch ook wel vermaakt hoor. Ik was met de kinderen lekker naar het strand geweest om een hapje te eten.

Ook was ik gezellig met mijn moeder wezen lunchen, dat was nog een cadeau voor haar 75 ste verjaardag. Lekker luxe bij landgoed Waterland, poepie chique plekje, een heerlijk moeder dochter momentje. Inmiddels zijn mijn ouders voor een paar weken naar Denemarken vertrokken en zitten lekker op Stilbjerg Sleep & Hygge in hun caravan te genieten bij mijn broer en zijn gezin.

Voor een controle freak als ik is het soms moeilijk iets los te laten, ik houd het het liefst allemaal in de gaten en weet graag wat er allemaal gebeurd. Ik ben mijn leven lang al aan het proberen zaken wat meer losjes over me heen te laten komen. Maar mijn omgeving weet natuurlijk ook hoe ik ben en zonder dat ik erom vraag word ik toch vaak op de hoogte gehouden.

Ik ben dan ook heel blij met foto’s uit Spanje van mijn man en schoonzus betreft de klusjes die ze gedaan hebben.

Het lijstje is afgewerkt hoor schreven ze en ik kreeg foto’s van de balustrade die weer prachtig wit is en de onderkant van de muur van het huis heeft ook weer een likje verf gehad. Je stekjes worden goed verzorgd, ze krijgen elke dag een beetje water.

Nou mooi om allemaal te horen dat het goed gaat. Ook wel ontspannen hoor schreef ik terug.

Dat doen we zeker was het antwoord. Ze hebben een nieuw restaurantje bezocht schreven ze. De oude Cha Cha bar heeft een nieuwe eigenaar en dat is Taska Lucia. Wat nu zo grappig is ze hebben daar een tapas op de kaart staan die mijn naam heeft, zo ben ik er toch nog een beetje bij.

De vakantie begint bij Manolo en eindigt bij Manolo. Ik wil nog niet naar huis, als ik in Spanje ben wil ik daar wel eeuwig blijven. Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Lesley en Elvira blijven nog lekker even. Maar niet getreurd over een maand ben ik ook weer terug.

We zijn behoorlijk opgeschoten de afgelopen weken maar er ligt nog een klein klusjes lijstje voor de achterblijvers en wat niet afkomt komt volgende maand wel.

Dat is nu echt een relaxt idee, niks hoeft alles mag.

De testuitslag kwam binnen na ruim 11 uur, we zijn negatief, dus op naar onze thuisbasis en Hasta Luego Hacienda la Suerte tot snel.

De inwoners van Málaga staan bekend als Malagueños en in de volksmond soms als boquerones.

Je moet hier gewoon langs de haven en het strand lopen en een visje eten.

Maar het historische centrum is ook echt heel gezellig en super schoon.

Deze keer moesten we naar Malaga om een test te doen bij het vliegveld, dat moet een dag voor je vertrekt, de uitslag heb je binnen 12 uur in je mail. Het verliep heel soepel en na 10 min stonden we weer buiten. Daarna gingen we naar de stad, even lekker slenteren en wat een pracht, de stad kleurde paars door de mooie jacaranda bomen.

Bij het altijd drukke Plaza de la Merced waren nu maar weinig mensen, zelfs Picasso zat alleen op het bankje. We hebben het gemist om hier te zitten in de zon, die altijd lijkt te schijnen op dit plein, het voelde vertrouwd, zeker toen er een Spaanse zanger uit volle borst (met mondkapje) ons toe begon te zingen.

Het was een look a like van onze vertrouwde Flamenco zanger die we al jaren zien zingen op het plein, echter deze zanger had een minder krachtige stem en trok ook niet aan zijn keel, zoals onze zanger dat wel altijd deed. Daarom noemden wij hem ook keeltje. Ik ben benieuwd wat er van keeltje terecht is gekomen. Zal hij nog leven, nu zijn inkomsten zijn gedaald tijdens de corona crisis? Of heeft hij na al die volle petjes geld die hij altijd van de toeristen kreeg eindelijk een goed leven kunnen opbouwen en is hij nu zakenman geworden, die nu zelf zijn krantje op het plein aan het lezen is? Wie weet?

Iets verder lopen dan het plein zagen we de letters Malaga mooi opgesteld, natuurlijk wilden wij daar even als echte toeristen op de foto, met op de achtergrond het Romeinse theater met de paars gekleurde bomen.

Ik kan er wel aan wennen, een paar uurtjes werken in de tuin, afkoelen in het zwembad, wat lezen, douchen en s’avonds een leuk restaurantje uitkiezen. Het voelt echt als vakantie ondanks het tuinieren en het verven. Thuis ga je natuurlijk lang niet zo vaak uiteten en heb je talloze verplichtingen. Hier kan alles, uiteten gaan is hier ook betaalbaar in Nederland schrik je je elke keer rot van de rekening.

Natuurlijk zijn er in Spanje ook prijsverschillen. Het restaurant wat het dichts bij ons huis ligt is La Paloma, zeker niet het duurst maar ook niet het goedkoopst.

Je zit er altijd zo leuk buiten, om half 9 nog steeds in het zonnetje en ze hebben er Aperol Spritz en heerlijke entrecotes, de keuken is Spaans/Italiaans.

Meijas is echt het goedkoopste. Als je daar een gin tonic besteld zit er bijna meer Gin in dan tonic.

Manolo is een echte favoriet, je zit er zo gezellig en het is altijd druk. De ensaladilla Rusa is echt het beste ooit daar.

We hebben er sinds vorig jaar een pareltje bij, we eten graag een 3 gangen verrassings menu bij het restaurant van B&B Cortijo La Haza, de Belgische kok kookt de sterren van de hemel, bourgondisch met een Spaanse twist.

We hadden ons erop verheugd om buiten te zitten in de prachtige tuin waar ze ook een schitterende infinity pool hebben.

Maar helaas net als de vorige keer dat we hier kwamen was het weer niet zo mooi en moesten we binnen eten en dat was beslist geen straf, want het is heel knus binnen. Volgende keer als we heen gaan is het volop zomer dus dan zal het wel goed komen.

Het dorpje waar ons huis onder valt heet Villanueva de Tapia. Ik weet dat er minimaal 50 dorpen in Spanje zijn die met Villanueva beginnen en ze liggen door heel Spanje verspreid, maar er zijn er zeker nog 4 vlakbij. Villanueva de Algaidas, Villanuea del Trabuco, Villanueva del Rosario en Villanueva de la Concepcion.

Villanueva kun je vrij vertalen als: Nieuw klein stadje, nou nieuw is het niet, maar klein is het wel wel, het heeft maar 1500 inwoners. Het dorp is zeer gunstig gelegen op het kruispunt van 3 provinciën (Malaga, Cordoba, Granada) en het ligt maar 7 km van de snelweg de A92 af die je naar de steden Malaga (65 km), Granada(75 km), Cordoba(135 km) en Sevilla (180Km) brengt.

Eindelijk zijn we een keertje in het centrum bij een restaurantje gaan eten, het is een typisch Spaans klein (niet toeristisch) rustig wit dorpje, niet echt spectaculair of een bezienswaardigheid ofzo. Maar eigenlijk is het wel een beetje schandalig dat we in die 9 jaar wel iets gedronken maar nooit iets gegeten hebben in ‘ons’ eigen dorpje. Vandaar we nu maar eens besloten het restaurant leven te gaan ontdekken.

Er stonden wat tafels aan de rand van de doorgaande weg opgesteld onder een prachtige luifel van zelf gemaakte borduurwerken van de dames van het dorp, ze zijn er een jaar mee bezig geweest vertelde de vriendelijke ober die blij was met wat klandizie in deze moeilijke tijden, wat zaten we verrassend leuk, het eten was ook gewoon prima. Toch maar eens vaker doen besloten we.

De berg Del Pedroso die boven de het gebied uitsteekt en van alle kanten te zien is, heeft een hoogte van 1025m. Er zijn diverse wandelingen te maken rond de berg, staat bij ons nog steeds op het lijstje om te doen, simpelweg omdat we te weinig tijd hebben als we er zijn en het ook vaak te warm is in de periode dat wij er verblijven, maar het staat zeker nog in de planning, dit najaar misschien wel.

Ons huis staat aan de voet van deze berg, de uitlopers van de Pedroso liggen op ons domein.

Wat een heerlijke kracht gaat er van die berg uit, wij vinden het indrukwekkend en elke keer weer kijken we met veel plezier naar de top en voelen we ons ineens heel klein en volledig opgenomen door de natuur. De berg is ook geliefd bij de buur geitjes en regelmatig hoor je hun belletjes rinkelen, zo rustgevend.

Ons huis is ook aardig groot en dat geeft veel vrijheid. Maar het geeft natuurlijk ook wel beperkingen. Je bent altijd aan het werk als je hier bent en je gaat altijd naar de zelfde plek op vakantie, maar mensen wat houd ik van deze Hacienda en wat kom ik hier graag.

Voor mij is vrijheid voelen heel belangrijk als ik op vakantie ben. Ik wil rust en ruimte ervaren en me helemaal onderdompelen in de schoonheid van de natuur, dit als tegenhanger van mijn leven in Nederland waar ik de hele dag binnen achter de computer zit.

Zo beleefd iedereen op een andere manier zijn vakantie en vrijheid. Sommige doen een rugzak op en trekken van hostel naar hostel en dat vinden zij de ultieme vrijheid. De ander wil zijn vakantie vieren in een klein tentje lekker primitief back to nature, de ander gaat ontspannend in een caravan zitten met voortent en weer een ander gaat er met de camper op uit en heeft zijn kleine huisje altijd bij zich. Sommige gaan in een hotel en hebben alleen de luxe slaapkamer tot hun beschikking en weer andere huren een appartement met of zonder eigen keuken of sommige worden blij van een week (of meer) een vakantiehuis huren of B&B boeken, lekker persoonlijk in iemand zijn mooie huis logeren.

Voor elk wat wils en budget. Wij zijn super tevreden met onze keuze voor ons vakantiehuis. Maar ik moet toegeven het kost een paar centen maar dan heb je ook wat en daar werk ik wel elke week 40+ uren hard voor.

Eindelijk na dagen een paar uurtjes in de tuin gewerkt te hebben waren we redelijk tevreden over de tuin. Helemaal onkruidvrij krijg je het toch niet en zodra er weer een regenbuitje valt en de dag erna weer een zonnetje schijnt komt er allemaal weer nieuw spul boven.

Zo blijf je bezig, zo’n tuin is een ongoing process. Maarja dat weet je, dat is de natuur, als je dat niet wilt moet je geen huis op het platteland nemen met een grote tuin, of je moet een tuinman in dienst nemen of je huis verkopen en lekker een appartementje kopen. Nee hoor wij hebben het er allemaal voor over, voor dit stukje pracht natuur om ons heen. Je moet maar zo denken, van tuinieren blijf je in beweging en je hoofd wordt er leeg van.

Omdat onze tuin vol met rotsen ligt blijft het een glooiend geheel en dat heeft zo zijn charme vind ik, in Nederland is alles zo plat en recht, hier beslist niet, genoeg variatie.

De oleanders staan op het punt om uit te komen om alles strakjes prachtig te laten kleuren. De zomer is begonnen in Spanje. Ondertussen zien we de zwaluwtjes af en aan vliegen om hun jonkies eten te geven en ze te leren vliegen.

Zo schattig wanneer je in het zwembad ligt kan er zomaar ineens een duikvlucht zijn van een zwaluw die wat water komt drinken, je moet nog oppassen ook voor die brutale gasten.

Door die hele corona crisis zijn er wel wat veranderingen geweest van de restaurantjes in de omgeving van ons huis in Spanje. Nog steeds is niet alles open, vooral de plekjes waar ze het moeten hebben van de toeristen uit het buitenland. Zo gaat het prachtige hotel/restaurant complex la Bobadilla pas na half juni weer open en hotel Carlos Astorga was ook nog dicht. Hotel La Paloma is tijdelijk alleen open op do t/m zo. Restaurant Karma is overgenomen door de manager Miquel van Hotel Hacienda Menoza en heet nu New Yovi Gastrobar en Hotel Mendoza heeft nu ook een nieuwe manager. Deze nieuwe manager is verassend genoeg de manager die eerst restaurant los Borbollones gerund heeft die bij Carlos Astorga hoort. Snap je het nog?

Voorheen was Hacienda Mendoza in principe alleen open voor mensen die in het hotel verbleven en op reservering kon je er als niet gast ook wel eens eten als er toevallig plek was, maar nu is het restaurant gewoon open voor iedereen ook zonder reservering, dus dat is perfect.

Wat een veranderingen en wisselingen. We zijn alles wat nieuw is natuurlijk weer gaan uitproberen. Bar New Yovi is hipper geworden en trekt nu veel jonge mensen, hun hapjes zijn iets luxer en aparter dan de gemiddelde tapasbar. Uiteraard wilden we natuurlijk ook even de nieuwe manager en kok uitproberen bij Hacienda Mendoza en kijken of er nog wat veranderingen doorgevoerd waren bij dit prachtige plekje.

Je kan bij de Hacienda op diverse plekjes zitten, vooraan buiten, vooraan binnen, op de patio en boven binnen bij de glazenpui, omdat het super hot was hadden we lekker binnen gezeten, net zoals de Spanjaarden dat zelf ook graag doen als de temperaturen buiten oplopen. Het is prima bevallen, we komen hier graag een keertje terug.

Bij toeval stuitte ik op de de facebook pagina van Casa Valle de Oro, ik werd namelijk getriggerd door een bericht wat ze gepost hadden over een stuk beton wat ze hadden laten storten voor hun parkeerplaats. Ik ben namelijk altijd bezig met toekomstige plannen om ons huis nog mooier te maken en daarom had ik hun een vraag gestuurd over dat beton. Tot mijn verbazing kwam ik er zo achter dat ze vlakbij ons huis een B&B runnen, hoe toevallig is dat. Het is zo dichtbij dat we echt bijna buren zijn, gewoon richting ons dorpje Tapia rijden en daar de bergen in, slechts 12 min rijden vanaf ons. Ze hebben 2 B&B kamers, 2 yurts en een casita en een plek voor 1 camper.

Tevens is het mogelijk om een Table d’ hôtes te doen, wat zoiets als tafel van de gastheer betekend, maw je mag aanschuiven en mee-eten aan de zelfde tafel.

Het leek me leuk om het Belgische stel eens te ontmoeten en we spraken af dat we een keer een borrel bij elkaar zouden halen. Echter dacht ik ineens het lijkt me ook leuk om daar een keer te gaan eten en daarom reserveerden we een Table d’ hôtes voor 4 personen, om ons zo te laten verrassen en verwennen door een heerlijk huisgemaakt 4 gangen diner. Omdat er op dat moment vanwege de corona natuurlijk geen gasten waren was de tafel alleen voor ons viertjes.

Joost en Tatienne bleken alleraardigste mensen en ontzettend gastvrij. We kregen een rondleiding op hun mooie domein. Echt een geweldige plek midden in de natuur. Leuk hoor die yurts echt een leuke speciale overnachting.

We begonnen met een lekkere gin tonic/cocktail op het dakterras om zo nog even te genieten van de avondzon, echt een prachtig uitzicht, geen huis te zien alleen maar natuur en daar houden wij van.

Het eten was zalig, we kregen een vismenu. Super leuk dat we deze gezellige mensen ontmoet hebben, ze moeten snel maar eens een borrel bij ons komen halen.

Allereerst verwelkomen we Lesley en Elvira voor de gezelligheid en zijn we blij ze weer te zien, maar eerlijk gezegd kunnen we ook echt nog wat flinke hulp met de tuin en het schilderwerk gebruiken. Het is zo ongelofelijk veel werk om er alles weer een beetje toonbaar uit te laten zien. Chey en ik hebben al heel veel gedaan, maar die tuin dat redden we echt niet alleen.

Lesley schrok zich ook een hoedje toen hij aankwam en normaal houdt hij eigenlijk helemaal niet van tuinieren maar hij ging direct schoffelen, ook Elvira die helemaal geen tuinkabouter is ging direct aan de slag met de hark.

Uit Nederland is er een prachtig cadeau voor ons meegenomen. Onze schoondochter Daisy had namelijk een mooi borduurwerkje gemaakt, een mooie gekko met de naam van het huis erop Hacienda la Suerte, echt zo lief past precies bij ons.

Natuurlijk moet er deze week ook genoeg tijd zijn voor ontspanning want dat hebben we ook allemaal nodig maar gelukkig ziet het er bij het zwembad en bij het terras pico bello uit.