Zo fijn dat je elke keer maar een klein stukje hoeft te rijden en je weer in een snoezig stadje of dorpje terecht komt. Als ik Italië toch even met Spanje mag vergelijken vind ik de wegen wel echt slecht hoor hier, veel scheuren en gaten in de weg en er ligt ook heel veel afval langs de kant vind ik, zo zonde, in Spanje hebben ze dat Europese subsidie geld toch beter geïnvesteerd in het wegennet. Maar voor de rest heeft Italië me echt positief verrast, werkelijk overal onderweg zie je leuke originele stenen muurtjes opgebouwd uit keien in de kleuren grijs, beige of zalm, ik ben ook verbaasd over de vele cactusvijgen die er langs de weg staan, in Spanje zie je er wel een paar maar hier echt mega veel en heel groot.
De straatjes staan er ook vol mee, het staat zo leuk tegen die witte muurtjes.
De straatjes in de dorpjes zijn echt heel verzorgd, alles is keurig geverfd en de plantjes en bloementjes maken het sfeervol.
Het dorpje Locorotondo doet zijn naam eer aan, het loopt namelijk helemaal rond. Het dorpje is niet al te toeristisch en toch vind je er super leuke mooi ingerichte restaurantjes, je zit knus binnen of je zit gewoon buiten in de smalle steeg te eten.
Het kan allemaal hier, heel gemoedelijk.
Zalig vind ik het om in alle rust de doorkijkjes te bekijken.
We besloten te gaan eten bij restaurant Osteria Il Rosone, dit is echt een aanrader.
Buiten zat het vol maar binnen zaten we ook erg sfeervol, daar kunnen die Spanjaarden wel van leren want in Spanje zit je vaak naast de vrieskist te eten, onder de tl buis, aan een tafeltje zonder tafelkleedje en op ongemakkelijke plastic stoeltjes, dat was hier wel anders. Natuurlijk kozen we voor een heerlijke rode wijn erbij uit de streek. Ja goed gekeurd hoor!
We begonnen met een echt Italiaans kaasplankje vooraf.
Als hoofdgerecht zalige volkoren Fusillone met vis, we hebben beide gerechten wel gedeeld hoor want ondanks onze 16000 stappen per dag die we lopen, willen we niet dicht groeien en dat gaat zomaar hier met al dat lekkere eten. Nu weer onderweg naar onze B&B dat wordt 1 uur en 15 minuten rijden.
Ontbijten met een uitzicht op de zee is altijd super ontspannend maar toch is het weer tijd om verder te reizen naar andere leuke plekjes in Puglia. We houden het nog even bij een ander kustplaatsje op slechts 15 minuten rijden. We kwamen aan bij het plaatsje Monopoli, dit plaatsje heeft niks met het spel te maken maar door zo’n naam onthoudt je het wel goed.
Laat je weer niet afleiden door de minder appetijtelijke buitenwijken want eenmaal in het oude centrum wordt je weer verrast. Het viel ons op dat er allemaal lichtkunstwerken waren aangebracht, bij navraag hoorden we dat het voor het feest van 27 augustus is maar dan zijn we er niet meer dus de verlichting aan zullen we helaas niet zien, toch jammer want het schijnt spectaculair te zijn met lichtjes in alle kleuren van de regenboog.
Het is weer heerlijk slenteren door de smalle straatjes van deze fotogenieke stad.
Er staan vele mooie oude kerken en gebouwen.
In het haventje liggen leuke blauwe bootjes die daar niet voor de sier liggen maar echt in gebruik zijn, het doet romantisch aan.
Overal in de straatjes zie je van die grote cactussen met rode vruchten als decoratie staan. Ze knippen ze zelfs af maken er een gaatje in en hangen het aan de muur.
Het schijnt dat er mooie zandstranden te vinden zijn rondom dit plaatsje, maar direct aan de stadsmuur liggen alleen grote rotsblokken en een klein stukje zand waar de Italianen hun verkoeling proberen te vinden, het was zonnige Mediterrane dag minstens 37 graden dus iedereen wilde het water in.
Eigenlijk is het veel te warm om door een stadje te lopen dat doen dus alleen die gekke toeristen zoals wij.
Het is autovrij maar je ziet wel veel Piaggio Calessino’s die mensen rondrijden of door de smalle steegjes crossen om restaurantjes van hun voorraad te voorzien.
Scootertjes zie je er ook, handig om door de steegjes te rijden als daar toch geen auto mag rijden.
Er waren weinig schaduw plekjes te vinden in het stadje, gelukkig vonden we nog een leuk plekje aan het water om een glaasje bruisend water te drinken, dat was echt wel even nodig met deze hitte.
Je ziet ook iedereen met hoedjes op lopen, ze hangen zelfs in de straat als versiering. Leuk dat we hier geweest zijn want dit is een stadje wat beslist de moeite waard is om te bezoeken. Nu weer verder rijden naar een ander dorpje om daar te gaan lunchen.
Onze overnachtings plek ligt in Polignano, dit stadje staat bekend om het klifduiken, wat hier vanaf de zeker 20 meter hoge rotsen veel gedaan wordt. Ons 4 sterren hotel, Covo dei Saraceni ligt 50 meter van Lama Monachile Beach, een piep klein strandje ingesloten tussen twee rotswanden, het strandje is de meest fotogenieke plek aan de kust van Puglia zeggen ze.
Als er niemand ligt op het strand ziet het er zeker mooi uit maar nu zie je hier een menselijke mierenhoop, waar ze zin in hebben, hutjemutje op het strand!
Er liggen ook vele bootjes in het water naast de rotsen en daar vanaf duiken ze in het kristal heldere water om te zwemmen.
Natuurlijk komt iedereen hier ook om te kijken naar de waaghalzen die vanaf de rotsen springen dat gaat gepaard onder luid gejoel.
Het prachtige historisch centrum is een oude burcht, eerst ga je over een brug, wat je een beetje aan de brug in Ronda doet denken (Spanje) en dan loop je door een boog naar het hart van het centrum.
Met haar vele geplaveide straatjes is het stadje rijk aan cultuur en geschiedenis.
Het was er lekker levendig met voornamelijk Italiaanse toeristen.
Er zijn genoeg plekjes aan de zijkanten waar je kan kijken naar de kliffen en grotten en dat wordt dan ook door vele mensen gedaan.
De beroemdste plek is uitkijken op de Palazzesse grot daar is een hotel gebouwd op de rosten en je kan er ook dineren. Het bijzondere is dat je vanuit dit restaurant zo uitkijkt over de Adriatische Zee, dit idyllische plekje had ik al diverse keren gezien op insta. (Daar is onderstaande foto ook vanaf gehaald.)
Het leek ons wel wat om hier te gaan eten maar een diner bleek €195 pp te kosten en dat was toch wel een tandje teveel voor ons ha ha. Een nachtje in het bijbehorende hotel is al helemaal niet te betalen dat gaat vanaf €800.
Ons hotel, wat in mijn ogen ook best aan de prijs is, had ook een restaurant aan het water bovenop de rotsen en daar konden we ook heerlijk dineren en genieten van het prachtige uitzicht over de kliffen met de huisjes er bovenop. By day and by night beide een prachtig uitzicht.
We kozen bij ons diner voor een vers gevangen visje, deze was uiterst smakelijk. Ondanks dat het hotel wel wat duurder was dan dat we normaal boeken was dit echt een unieke belevenis.
Jeetje wat een dag 3 stadjes bezocht op 1 dag, wat hebben we al veel gedaan. Morgen weer nieuwe avonturen, heb er zin in.
Het volgend dorpje waar we heen gingen lag 45 minuten rijden van Ostuni, we reden naar het hart van Puglia naar Alberobello en dat dorpje is misschien wel het meest door toeristen bezochte plekje van Puglia, het staat op de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het is nameliijk bekend om de trulli huisjes. De trullo is een rond gebouwd huisje, die vorm bleek tijdens het bouwen het stevigst te zijn, het is gebouwd van kalksteen zonder cement (dit zodat ze het snel weer konden afbreken als de belasting inspecteur langs kwam zodat ze niks hoefde te betalen) de daken zijn kegelvormig en binnen blijft het redelijk koel.
Onderweg zie je in het landschap van olijfboomgaarden en enkele wijnstruiken al vele ronde huisjes staan, van oud tot gerestaureerd.
Er staan zeker 1500 trulli uit de 14de tot de 20ste eeuw in het dorpje Alberobello en daarom is dit dorpje het walhalla van de trullo en een must see plek. De daken van de witte huisjes zijn veelal versierd met symbolen, dit om zich te onderscheiden en als verwijzing naar de bouwer of bewoner van het huis en misschien ook wel om het kwaad buiten te houden.
Toen we het dorpje in kwamen rijden dachten we huh zitten we wel goed, het was een beetje een oude bende van gewone huizen en appartementjes, we hadden stadscentrum in getoetst op google en toen we een grote parkeerplaats zagen dachten we laten we daar maar gaan staan en dan op zoek gaan naar die huisjes. Een man met enkel drie tanden in zijn mond kwam snel aangelopen en zei parkeren kost €5, ik dacht oh jee ik heb geen cash volgens mij en zei tegen hem €5 euro zoveel? Binnen een seconde was hij om, ok doe dan maar €2. Later zagen we een bordje staan met gratis parkeren maar dat je wel een bijdrage mocht doen naar eigen inzicht, haha.
We besloten de mensen massa te volgen en tot onze verbazing zagen we al na 10 minuten lopen het trullo paradijs. Echt schitterend, wat zag dat er mooi uit, al die huisjes langs die kronkelde weggetjes, zo schattig.
We gingen lekker dwalen door de straatjes waar ook vele souvenir winkeltjes te vinden zijn en elk straatje zag er goed verzorgd uit met bloeiende plantjes en soms zag je ook wat rode pepertjes te drogen tegen de fel witte achtergrond. Als je hier geen mooie foto’s kan maken dan kun je het nergens.
Het was wel erg warm inmiddels, de temperatuur was opgelopen tot 35 graden en er is geen schaduwplekje te vinden, we hadden ons gelukkig wel al omgekleed maar ondanks de jurk was het nog steeds niet om uit te houden. Na flink wat water gedronken te hebben hadden we het dan ook na 1.5 uur wel gezien.
Nu een half uurtje rijden naar de kust naar het stadje waar we gaan overnachten. Ik ben benieuwd.
Mijn dochter kent mij goed, ik houd van belevenissen, toen ik jarig was in maart kreeg ik daarom geen pakje om uit te pakken, ook kreeg ik geen prulletje met Moederdag maar wat ik wel kreeg was een vooruitzicht op een langweekend Puglia samen met haar.
Afgelopen weekend was het zover. Op donderdag ochtend 18 augustus hadden we een vroege vlucht naar Brindsi. De hak van de laars van Italië. Het stond al lang op mijn lijstje, eigenlijk voor het eerst zo’n 8 jaar geleden toen ik 2 jonge meiden het avontuur aan zag gaan in een aflevering van Ik Vertrek. In de stad Lecce begonnen zij een B&B. Het zag er allemaal zo leuk uit dat ik 6 jaar geleden al een keertje geprobeerd had om een paar nachtjes te boeken samen met mijn moeder en dochter ter ere van mijn moeder haar 70 ste verjaardag. Dat lukte toen niet omdat ze dicht waren, toen zijn we maar naar Bordeaux gegaan, wat ook te gek was. Maar die hak een keer bezoeken bleef toch in mijn hoofd spoken. Zo leuk dat mijn dochter dat onthouden had, zij houdt er wel van om haar moeder te verrassen.
Chey had voor 3 nachtjes een slaapplek geregeld en een auto gehuurd. Maar voordat we naar het eerste hotel reden bezochten we on the road nog even een paar dorpjes.
Ik was ooit 1x in mijn leven toen ik denk 20 was ofzo in Italië op vakantie geweest en dat was geen goede ervaring, het was bij Rimini en het was daar vervelend druk en veel te toeristisch, we hadden het te warm in het huisje, er waren mega veel muggen en met zwemmen moesten we badmutsen op. Ik heb inmiddels zoveel goede ervaringen gehoord van vrienden en familie die in andere gedeeltes van Italië wel fantastische vakanties gehad hebben dat ik toch wel erg nieuwsgierig ben geworden naar dit land.
We gaan nu naar het zuiden van Italië een totaal ander gebied dan toen, in Puglia vind je een stukje authentiek Italië dat nog niet is aangetast door het massatoerisme. Zal het op het zuiden van Spanje lijken vroeg ik me af?
We besloten om eerst naar het plaatsje Ostuni te rijden een wit dorpje gebouwd op een heuvel, zo’n half uurtje van de luchthaven, het landschap eromheen is vrij vlak dus het stadje valt snel op.
Het stadje bestaat uit een reeks van niveaus, trappen, smalle weggetjes, snoezige boogjes en kleine steegjes.
Zeer verzorgd, elk jaar verven de inwoners hun huizen weer netjes wit en overal zie je leuke plantjes en bloemetjes.
Je vind er een aantal winkeltjes waar ze lokale producten verkopen, zoals olijfolie en pasta’s en koekjes verder wat toeristen winkeltjes voor de koelkast magneet, geschilderde bordjes en niemendalletjes en je hebt er vele leuke restaurantjes en barretjes. Wij waren er overdag maar s’avonds schijnen de kleine straatjes helemaal vol te staan met stoeltjes en tafeltjes.
Het leukste plekje wat wij tegen kwamen was restaurant-lounge garden Coffee&More, je zit daar heerlijk beschut onder de citroenbomen op een binnen plaatsje buiten te eten, want pff die zon in combinatie met het wandelen zorgde ervoor dat mijn hoofd zo oranje was als de Aperol Spritz die we bestelde.
Dit populaire Italiaanse drankje zie je nu ook regelmatig in Nederland maar in Italië zie je werkelijk op ieder terras deze cocktail staan gemaakt van Aperol met bruizend water en prosecco afgemaakt met flinke ijsblokjes en een schijfje sinaasappel. Ik vind het zalig!
We kregen een mandje verschillende broodsoorten en de taralli snack, dit is typisch van deze streek en zie je overal. Taralli’s zijn hartige, krokante deegringetjes in verschillende smaken maar vaak met venkelzaadjes. Ze worden eerst gekookt in water en daarna gebakken in de oven.
We kozen voor een heerlijke pasta met zeevruchten. Zo lekker die verse pasta. Zo de kop er is eraf van deze weekendtrip, tot nu toe al onwijs leuk, dit beloofd wat. Op naar het volgende dorpje van vandaag.
Na de aankoop van ons huis leek het me het beste om ons huis zo snel mogelijk op te gaan knappen zodat wij en de familie er lekker van konden gaan genieten.
Dat zorgde er wel voor dat we de eerste vakanties altijd heel druk bezig waren en veel geld kwijt waren aan werklui voor de klusje die we niet zelf konden uitvoeren.
Het lukt ons zelf om een stuk of 4x per jaar heen te gaan voor een paar weekjes, verder zit de familie er regelmatig in en dan houden we nog een paar weekjes over. Het is toch zonde dacht ik als wij er niet zijn dat het leeg staat daarom vond ik het een mooi idee om ons huis te gaan delen met gasten en ze op die manier te laten mee genieten van dit unieke plekje.
Het kleine beetje geld wat we ermee verdienen (na aftrek van de belasting en andere kosten) stoppen we dan terug in het huis om het nog mooier te maken.
In mijn ogen vragen we een hele schappelijke prijs voor een huis met 6 slaapkamers en 4 badkamers. Zeker als je het geld deelt door de aantal personen dat er in het huis past, dan zit je zalig vakantie te vieren op een unieke paradijselijke plek. Je hebt veel meer ruimte en privacy dan bij een hotel maar je betaald vele euro’s pp minder.
Maar mijn ervaring is dat het voor mensen vaak nooit genoeg is, niet te goedkoop genoeg en niet luxe genoeg. Het lijkt wel of de mensen in de loop der jaren steeds meer gaan zeuren en klagen en verwachten dat je een soort clubmed ressort bent met alle faciliteiten inclusief, tevens verwachten ze een permanente service, ze denken dat ze je voor elk wissewasje kunnen appen en dat nog eens op elk moment van de dag. Ze willen een huis huren op het platteland maar willen de comfort van een stad.
Soms vraag ik mezelf af of de stress die het verhuren oplevert het wel waard is, het zijn immers maar een paar centen die je eraan overhoud.
Maar gelukkig zijn er ook gasten die wel echt blij zijn en het wel echt enorm waarderen en daar doe ik het dan nog voor want als gasten mij schrijven enorm genoten te hebben en het de mooiste vakantie ooit was en het zo weer zouden huren, denk ja voor hun blijf ik mijn huis openstellen, zij hebben plezier gehad en dat voelt fijn.
Zelf geniet ik altijd enorm als ik bij Hacienda la Suerte ben, ik houd van de rust en de ruimte, prachtig vind ik de vele bomen in de tuin en het groene uitzicht. Ik wordt rustig van de geluiden, ik ontspan van het heerlijke weer, ik voel me op mijn gemak door de inrichting van de plek en nog zo veel meer.
Dat er dan wel eens geen internet bereik is, of dat je soms geen tv kan kijken ivm trage verbinding, dat het warme of koude water wel eens wat langer duurt voordat het de douche bereikt heeft, dat er soms wat mieren, vliegen of wespen zijn, dat het in de zomer te warm is als er weer eens een hittegolfje is, dat neem ik allemaal voor lief, dat hoort er gewoon bij, zeker op het platteland in de zomer.
Omdat je te maken hebt met gebruiksvoorwerpen gaat er natuurlijk wel eens wat stuk en het laten repareren in Spanje kan gewoon wel eens wat langer duren, de mensen hier hebben nu eenmaal een manana cultuur, het komt ooit wel goed. Het zijn allemaal maar bijzaken en totaal niet belangrijk in mijn ogen. Maar je wilt niet weten hoe mensen daarover en nog meer kleine dingen kunnen klagen.
Ik denk dan je huurt een huis midden in de natuur in het binnenland van Spanje, wat had je dan in gedachten.
Wat ik vervelend vind is dat mensen denken, ik ben op vakantie, ik heb ervoor betaald dus ik ga niet zuinig om met andermans spullen en verwachten dat als ze zelf iets stuk maken we direct in de houding springen om iets nieuws daarvoor aan te schaffen. Hoe vaak hebben we al niet een nieuw broodrooster, een nieuwe stofzuiger of een nieuwe parasol moeten kopen, ze hebben het nooit zelf kapot gemaakt zeggen ze, het was al zo.
Dan niet te spreken over het zoveelste koffiezet apparaat wat we opnieuw hebben moeten aanschaffen, als er een nieuwe gekocht is dan ook nog eens klagen dat het een ouderwetse filterkoffie is en niet eens een super de luxe koffiemachine van een duur merk, mensen waar hebben we het over. Je betaald maar €20 pp per dag (bij een verblijf met 12 personen), houd eens op met klagen en ga genieten.
Zal het de tijd zijn waarin we leven dat mensen steeds minder genieten van alles wat ze hebben en altijd wat te zeuren hebben. Ik zag laatst een programma, (wat ik zeer aanraad om te kijken) dat heet tussen de Amerika’s, daar werd aan mensen in Costa Rica, die het vele malen minder goed dan wij hebben, gevraagd wat voor een cijfer geef jij je leven, ze gaven bijna allemaal een 9 of een 10, ik vond dat zowel prachtig als ontroerend om te zien.
Ik vrees als ik dat hier aan iemand willekeurig vraag dat dat cijfer lang niet zo hoog is. Wij wonen in 1 van de rijkste landen van de wereld, dat cijfer zou toch super hoog moeten zijn.
Denk jij eens na wat geef jij jezelf en als je jezelf een laag cijfer geeft raad ik je aan, ga even relativeren want geluk zit in hele kleine dingen. Voor mij zeker!
Mijn man heeft iets voor mij gedaan waaruit zijn echte liefde voor mij blijkt. Hij heeft zich over iets heen gezet waar hij zelf heel veel moeite altijd mee heeft gehad.
Hij heeft kaartjes gekocht voor een concert voor ons beide. Nou wat is daar nu zo speciaal aan zal je denken. Nou het was van een concert van de eerste man in mijn leven waar ik een enorme crush op had. Hij speelde in een bandje, toen ik hun muziek voor het eerst op de radio hoorde was ik direct verkocht en besloot ik naar een concert te gaan in 1982.
Toen ik in het kleine, nog helemaal niet drukke, zaaltje in Uitgeest de mannen het podium op zag komen was ik direct in trance. Ik had natuurlijk wel eens foto’s van de bandleden gezien, maar toen ik 1 van hun voor het eerst in het echt zag was ik direct betovert, ik had werkelijk nog nooit zo’n knappe man in mijn leven gezien. Vanaf dat moment wist ik ook dat ik op exotische mannen val.
Toen ik een maandje later hem face to face ontmoette, bleek er een bijzondere klik te zijn tussen ons. Ik heb hier thuis nog steeds de brieven liggen die hij me schreef. Heel apart hoor die speciale band die we hadden want ondertussen werd hij een popidool, hij was ook een stukje ouder dan ik dus dat het nooit iets echt serieus tussen ons zou worden wist ik direct. Maarja het was wel de eerste man in mijn leven waar ik mijn hart aan verloor.
Dat mijn man altijd jaloers was als ik hem, later ook toen wij al getrouwd waren, weer eens ontmoette, begreep ik eigenlijk nooit echt. Ik wisselde toch alleen met hem een paar woorden, van hoe gaat het met je en ben je gelukkig, meer niet. Slechts 1x hebben we tot s’avonds laat gewoon gezellig gekletst en herinneringen opgehaald en heeft hij me thuis gebracht. Mijn man die met onze zoon thuis zat vond dat vreselijk. Maar ik vond dat dat moest kunnen en had niks in de gaten, het was toch leuk om even gezellig te kletsen met iemand van vroeger.
Voor mij stond mijn liefde van de muziek ook los van de connectie die ik had met hem, dus ik vond dat ik gewoon naar de reünie concerten kon gaan, maar thuis werd dat anders gezien.
Ik zei ook tegen mijn man, de laatste crush is altijd de beste, die is de eerste voorbij gestreefd en met jou ben ik getrouwd.
Later ben ik mijn man beter gaan begrijpen en besloot ik me meer in hem te gaan verplaatsen.
Toen echter 1 van de bandleden pas was overleden en mijn man zag dat dat me raakte, vond hij dat zielig voor mij en streek zijn hand over zijn hart en had kaartjes gekocht voor ons voor een concert van zijn “concurrent”. Hij zei, straks gaat hij ook dood en dan heb je hem nooit meer gezien.
Ik vond dat heel lief van hem maar ook een beetje ongemakkelijk en ik twijfelde of ik wel moest gaan.
Maar mijn man stond erop, hij zei ik heb die kaartje niet voor niks gekocht en alhoewel hij daar ondertussen ook alweer een beetje spijt van had vond hij toch dat we het moesten doorzetten.
Voordat we naar het prachtige openlucht theater in Bloemendaal gingen, gingen we gezellig uit eten bij het Hemeltje. Een ongedwongen cafétje met lekkere biertjes en lekker eten, heerlijk zo saampjes.
Het concert was erg leuk, intiem onder de kap op het podium, een andere setting dan normaal. Er kwamen vele mooie liedjes voorbij en de gesproken stukjes tussen door zorgde ervoor dat ik direct weer merk hoe we soms het zelfde denken over dingen. De verharding van de maatschappij, dat mensen steeds maar meer en meer willen en de aandacht voor de natuur helemaal vergeten. Dat zijn zaken waar ik me ook enorm veel zorgen over kan maken. Waar zijn we met z’n allen nu toch mee bezig?
Na afloop stonden er allemaal vuurkorven op het pleintje en konden we gezellig nog een drankje drinken. Het concert was best druk bezocht, ik denk dat er zo’n 400 mensen onder de kap kunnen maar de meeste gingen na afloop direct weg en een klein groepje bleef. Wij deden ook nog een drankje. Toen ik naar het toilet was heeft mijn man zijn stoute schoenen aangetrokken en is hem een hand gaan geven en heeft kort met hem gesproken. Ik wist van niks. Toen ik later ook voor hem stond herkende hij me direct en noemde mijn naam gelijk. Ik had hem zeker 15 jaar niet gezien en inmiddels ben ik ook 15 kilo zwaarder en een stuk meer rimpeltjes, maar hij zei lief glimlachend dat ik helemaal niks veranderd was.
Hij vond zichzelf wel veranderd, vind je zei ik, maar dacht ja je bent ouder maar je hebt nog steeds van die ondeugende sprankelende oogjes en ziet er nog steeds ontzettend goed uit. Het voelde goed om hem nog even te zien en nog even met hem te kletsen en te omhelzen, zo zie je ook al ben je onzeker over jezelf het maakt niet uit hoe oud je bent of dat je iets te zwaar bent, als er een klik is tussen mensen zie je dat helemaal niet en neem je elkaar zoals je bent.
Na deze speciale ontmoeting snel weer terug naar mijn eigen knappe vent waar ik enorm veel van hou en nu zelfs nog ietsjes meer, als dat al kon, want iemand die je dit gunt is echt goud waart.
De dag nadat wij weg waren gegaan was het huis alweer bezet. Niet met onbekende gasten maar met het jongetje wat ik sinds anderhalf jaar elke week voorlees in Nederland. Ik vertel hem altijd enthousiast dat ik een huis in Spanje heb met een lekker groot zwembad, nou en dan kun je het natuurlijk niet maken om hem alleen maar nieuwsgierig te maken, dan moet je ook gewoon zeggen, ga er maar een keertje een weekje logeren met je ouders.
Zo gezegd zo gedaan. Ik kreeg al snel foto’s van spetterende beentjes in het water. Omdat zijn moeder uit Costa Rica komt wordt hij 2 talig opgevoed en in Spanje kon hij dus ook mooi zijn Spaans in de praktijk brengen.
Zo te zien zit hij lekker te genieten in Iznajar bij een plaatselijk gezellig barretje.
Natuurlijk zijn ze ook bij het leuke blauwe potten straatje geweest, altijd goed voor een mooie foto.
Tijdens een tochtje met de boot op het meer mocht hij zelfs de boot even besturen, net een echte kapitein. Dat kan hij goed, hij is ook al bijna 6 jaar!
Toen ze weer thuis kwamen kreeg ik een mooie bos bloemen als dank en ze hadden een leuk kopje met mijn lievelingsdiertje erop gekocht in Valencia waar ze daarna naar toe gingen. Goed gekozen hoor Thiago, ik ben er heel blij mee.
Jeetje wat vliegt de tijd, op 4 augustus 2022 is die kleine dame alweer 1 jaar oud geworden. Ze is zo lief, ontwapend, schattig en altijd vrolijk, ze maakt ons gelukkige leventje nog completer en geeft ons nog meer levens plezier. Groot feest voor Fallon, hieper de piep hoera!
Ze keek beduusd om zich heen, wat deed iedereen gek, hard zingen en iedereen deed zijn armen in de lucht, wat zal er door dat koppie heen zijn gegaan, ineens is iedereen die je kent bij elkaar, hé die ken ik en die ken ik ook. Ze genoot met volle teugen.
Ze heeft ook nog eens 2 oma’s, 2 opa’s en 2 overgrootmoeders en 2 overgrootvaders.
Nou als dat alleen al niet voldoende verjaardags kusjes oplevert en dan hebben we het nog niet eens over de vele cadeautjes.
Haar tante had een prachtige taart gemaakt met de diertjes erop die Fallon zo leuk vindt, echt wat een prachtig kunstwerkje is dit weer.
Wat is ze verwent zeg, cadeautjes waar ze zeker de eerste jaren mee voort kan.
Het was prachtig weer en in de tuin werd de BBQ aangestoken en Fallon kon met al haar neefjes en nichtje gelijk lekker spelen met haar nieuwe cadeautjes, aan aandacht had ze geen gebrek vandaag. Fallon vond het prachtig allemaal en wij genoten van haar blije koppie. Wat is ze toch om op te vreten.
We hadden heerlijk geslapen en de volgende ochtend zagen we dat het kleine mevrouwtje het staan nu helemaal ontdekt heeft. Zie haar triomfantelijke smoeltje.
Na het ontbijt ging onze sportieve zoon 12 km hardlopen en wij gingen een wandeling maken over het park. De uitzichten zijn adembenemend hier.
Omdat we weer op tijd weg moeten besloten we onze mini vakantie af te sluiten met een wandeling en lunch in Traben-Trarbach.
Vanwege de drukte hadden we de auto aan de overkant van het water geparkeerd, een wandeling over de brug leverde mooie foto’s op van het gelukkige gezinnetje.
Er bleek een wijnfeest te zijn met braderie en band. Gezellig sfeertje hoor.
Maar niks voor ons om aan te sluiten aan de lange tafels met voornamelijk bejaardenkopjes. Wij kozen voor een leuke lunch tent aan het water.
Ze kennen niet zoals in Nederland een lekker broodje bij de lunch dus wederom zaten we aan een schnitzel. Ach moet kunnen, we genieten gewoon van het leven. Fallon lag lekker te slapen.
We waren maar 27 uur in Duitsland geweest en toen gingen we alweer weg, maar wel met een super gevoel.
Op de terug weg zette Lesley mij af bij mijn vriendin Petra die een chalet heeft in Epe. Ik bleef daar nog een nachtje slapen en een andere vriendin Joke kwam maandag. Heerlijk om weer even bij te kletsen met de meiden die al sinds mijn jeugd mijn vriendinnen zijn. We zijn elkaar even een tijdje uit het oog verloren maar sinds een aantal jaar spreken we weer regelmatig af voor gezellige momenten samen. We gingen lunchen in het Hanzestadje Elburg, bekend om de Vischpoort, de vestingwallen, de botterwerf, de kazematten, de touwslagerij en er zijn ook diverse musea om te bezoeken.
Een leuk stadje om doorheen te slenteren. Na de lunch gingen we terug naar het chalet om daar lekker verder te kletsen en wijntjes te drinken in de tuin, daarna hebben we nog even een wandeling gemaakt over het park en een sateetje gegeten bij een restaurantje. Na het avond eten gingen Joke en ik om half 10 weer met de trein terug. Om half 12 was ik weer thuis. Het was een lekker vol lang weekend maar ik houd ervan!
Spaansgeluk 