Ik heb altijd veel ideeën betreft het Spaanse huis. Het is niet altijd mogelijk deze uit te voeren,qua financiën of qua handigheid.

Gelukkig heb ik een hele creatieve vader die altijd vol enthousiasme mee gaat met mijn soms rare uitspattingen. Nu ook, het idee was om één van de twee garages bij het huis te betrekken. Want hoezo twee garages, één is toch voldoende.  Die andere daar kunnen we tzt wel een bijkeuken van maken dacht ik. Ik hoef het idee maar te opperen en mijn vader gaat al schetsen en het is zelfs zo erg dat hij gaat gelijk een vliegticket gaat boeken en in zijn eentje twee weken er heen gaat om het klusje even te klaren. Natuurlijk is dit klusje voor een oud boekhouder niet zomaar even gedaan maar het begin is er.

De twee geisers die in de garage aan de wand zitten zijn naast elkaar gehangen, de leidingen zijn omgelegd en daarna is mijn vader begonnen met metselen. Een oude, nog in goede staat verkerende deur, is erin geplaatst, er is een nieuw kozijn gekocht en die is erin geplaatst. De gemetselde blokken zijn afgesmeerd en met isolatie materiaal zijn de gaten opgevuld en zie het resultaat al.

Volgende stap is wit verven. Daarna binnen een nieuw betonnen vloertje storten, tegels erop leggen en dan de wanden mooi maken en dan doorbreken vanuit de bijkeuken zodat het gedeelte bij het huis getrokken kan worden. Wat een leuk projectje, mijn vader is hier behoorlijk zoet mee. En ik, ik ben super trots op zo’n creatieve vader die dit toch mooi allemaal doet voor zijn dochter!

Spanje is een geweldig land om op vakantie te gaan. Bijna alles vind ik geweldig in Spanje, de prachtige omgeving, het zonnige weer, het lekkere eten en de vriendelijke mensen.

Echter sommige Spanjaarden zijn niet zo diervriendelijk en dat vind ik echt heel naar.

Ik zeg echt sommige want ik wil echt niet iedereen over 1 kam scheren. Even een voorbeeld, je ziet enorm veel zwerf honden hier, honden die er erg waardeloost uit zien, achter gelaten zijn, mishandeld zijn etc etc.

Omdat wij natuurlijk niet in Spanje wonen en die hondjes ook wel eens op ons land komen lopen kunnen wij niet zoveel doen, eten geven is niet handig omdat we immers weer weg gaan, ik geef ze wel eens wat water en jaag ze dan weer weg want ze kunnen niet blijven bij een vakantiehuis waar steeds verschillende mensen komen. Er is niemand die permanent voor ze kan zorgen. Gelukkig zijn er ook mensen die heel goed voor die zwerfhondjes zijn. Onze Nederlandse buren(10 Km) bv Rob en Ibolja van Cortijo del Sueno vangen regelmatig zwerfhondjes op, verzorgen ze en zoeken een nieuw baasje voor ze of houden ze soms zelf. Fantastisch!

Maar ik heb ook een leuk verhaal. Ik kreeg een mailtje van 6 Engelse vrouwen waarvan 1 haar 40 ste verjaardag wilde vieren bij ons huis. Toen ze aankwamen had ik het huis versierd en er stond een lekkere fles rosé cava voor ze klaar. De dames waren in hun nopjes en genoten van ons prachtige huis en de prachtige omgeving.

Alsof 1 hondje voelde dat daar gelukkige dames feest vierden, want hij kwam even kijken wat daar allemaal gebeurde. De dames waren direct verkocht, ach wat een klein lief hondje, met van die schattige oogjes. Maarja wij wonen hier niet dus we moeten hem maar geen eten geven dachten ze. Het diertje was heel zoet en lief en bedelde ook niet maar was wel erg mager en ging gewoon op een afstandje liggen kijken naar de vrolijke dames. Hij was al blij met alleen maar wat gezelschap.

De dames hadden echter een heel groot hart en hebben het diertje mee genomen naar een dierenarts. Het beestje was nog maar 9 weken oud. De dierenarts wist wel iemand die het beestje kon laten aansterken en ze spraken af dat als het diertje sterk genoeg was om te vliegen naar Engeland ze hem gingen adopteren.

Ik kreeg een mailtje van de dames met foto’s. Dit was zo’n bijzondere vakantie, ze hadden zo genoten en ze hadden er ook nog een trouwe vriend aan over gehouden, ze noemen hem Rudi. Ons huis wilde ze nooit meer vergeten en hebben besloten hier jaarlijks terug te komen.

Na de ontzettende leuke feestdag van mijn ouders hadden we nog wat andere leuke dingen in petto. We hebben bij veel lekkere restaurants gegeten met elkaar en heerlijk gewinkeld en enorm genoten van alles in Amerika. Zowel Cheyenne als Jairo willen volgend jaar terug.

Jai en Daisy waren met z’n twee nog naar Kennedy Space Center en Disney’s Hollywood Studios geweest en met ons gezinnetje zijn we naar Isle of Adventures van Universal Studios geweest.

Waar Harry Potter natuurlijk onze favoriet was. Brandon(Cheyenne haar hostbroer) was helemaal uit Alabama komen rijden(6 uur) om gezellig een paar dagen bij ons te zijn.

Toen onze dochter in 2009 een jaar in een gastgezin woonde bij de ouders van Brandon hadden ze een geweldige band opgebouwd. Ze had Brandon voor het laatst gezien in 2011 maar het was weer als vanouds, wat hadden ze een plezier samen.  Chey had voor ons allemaal een fastpas gekregen en daardoor konden we (soms Chey uitgezonderd) alle attracties met voorrang in, dat was wel erg top hoor. Maar dat was dan ook het enige voordeel van de gebroken been van Chey. Gelukkig waren er toch wel een aantal attracties waar ze wel in kon anders had het wel heel sneu geweest. 

We waren wel allemaal bekaf en heel blij en tevreden na zo’n dagje pretpark maar dat mag ook wel, wat een geld zeg, dik over de €100 per kaartje en dan komt er nog eten bij. Maar een dikke aanrader dit park hoor, op het moment vinden wij dit de leukste in Orlando.

Wat een vakantie en wat een geweldige ouders heb ik toch dat ze ons mee hebben genomen naar Amerika en wat hebben we veel plezier gehad. Weer een mooie familie herinnering erbij, om nooit meer te vergeten!

17 oktober, de laatste dag is helaas aangebroken Jai, Daisy, Lesley en mijn ouders vlogen van Orlando International Airport via Canada naar Amsterdam, Chey en ik vlogen 6 uur later maar dan van Stanford met een rechtstreekse vlucht naar Amsterdam en wat denk je, wij kwamen ook nog eens 1.5 uur eerder aan.

En nu begint het normale leven weer!

Niet eerder jullie kamer uitkomen dan wij jullie roepen hoor, hadden we mijn ouders op het hart gedrukt in de ochtend van 14 oktober. Wij moesten alles namelijk alles nog versieren, ballonnen en slingers ophangen, ontbijt maken met champagne en een lekkere taart erbij.

Wat waren ze blij en gelukkig, prachtig om te zien.

We hadden allemaal een aantal letters van het woord vijftig jaar getrouwd toebedeeld gekregen en ieder had daar een cadeautje en een anekdote bij. Cheyenne had bij de E Eros Ramasoti kaartjes voor 3 november in de Ziggodome, die ze gewonnen had bij de radio samen met een Italiaans diner, dit omdat oma en opa altijd zo gek waren op Italië en zelf ooit overwogen hadden om daar een huis te kopen.(ach Spanje is ook wel leuk) Verder kregen ze nog veel meer leuke cadeautjes van foto’s tot een shirt met hun naam en foto erop en het hardst hebben we gelachen om de nepdrol die Jairo in het zwembad gelegd had.

Ons familie cadeau (ook van mijn broer en zijn gezin) aan mijn ouders is een overnachting in het luxe Duin en Kruidberg in Santpoort met een diner in het sterrenrestaurant.

Die dag hebben we heerlijk gerelaxt bij het huis en s’avonds hadden we een fantastisch diner met een paardenshow bij Medieval times.

We zaten allemaal naast elkaar met ons gezicht naar de show toe en wij waren voor de groene ridder die we flink gingen aanmoedigen, onder de show werd ons eten op een middeleeuwse wijze geserveerd, erg leuk allemaal. Een feestelijke dag om nooit meer te vergeten.

Nog 1 week te goed, nu kwamen Jairo had Daisy er ook gezellig bij. Ze kwamen aanrijden in een mooie cabrio, leuk hoor die lachende koppies.

Onze villa stond in Davenport Orlando, met alle parken binnen een half uur te bereiken. Een prachtig huis met zwembad en 5 slaapkamers.

Natuurlijk hadden we parkbezoekjes gepland staan. We begonnen in Sea World, dit was onze vierde keer en het verveeld nooit. Die prachtige orka’s, die lieve dolfijnen en die schattige pinguïns, het was een fantastische dag.

Vanuit Miami naar Keywest was het al 3 uur rijden maar nu naar Cape Haze was het wel 6 uur rijden. Maar weet je het vliegt om, onderweg een boekje lezen, naar buiten kijken naar de prachtige omgeving, even wat eten en je bent er.

Natuurlijk helpt het ook dat je van te voren weet waar je naar toe gaat. Wij wisten dat het een geweldige plek is. Toen mijn moeder 50 jaar werd waren zijn we hier ook geweest met het hele gezin. Geweldige herinneringen hebben we aan dit prachtige eiland waar je de beste beach villas vindt van Florida, net een uurtje boven Fort Meyers.

Je gaat met een pontje naar het eiland toe en daar vind je een oase van rust en prachtige natuur. Zo leuk om hier weer te zijn. De auto werd op de parkeerplaats gezet en met een golfkarretje gingen we naar ons huis toe, een houten huis wat in 4 appartementen is verdeeld, waar 3 slaapkamers in zitten.

Echt geweldig, pal aan het strand. Niet zo’n toeristisch strand waar de bedjes aan elkaar gekleefd staan maar echt een natuurstrand met eerst heel veel planten waar vogeltjes broeden en aan de zee een smal strookje zand waar echt niemand zit. Zo prettig, je ligt gewoon helemaal alleen op een soort privé strandje. In een speciaal gedeelte kan je de stoelen pakken en die moet je daar ook weer terugzetten voor natuurbehoud.

Er is ook een mooi zwembad wat ook pal aan het strand ligt, dit is echt een paradijs.

Op het eiland zit 1 restaurant, gewoon eenvoudig maar ook weer vol herinneringen, kan nog herinneren dat ik daar de chicken wings zo lekker vond. Natuurlijk had ik deze daar nu weer besteld en ze waren nog steeds top. Als verrassing had ik mijn rode jurk van toen weer aangedaan. Mijn ouders vonden die altijd zo mooi staan

Ik had hem nog, ik paste hem nog net, ook al ben ik na 20 jaar toch wel 20 kilo zwaarder(helaas).

Natuurlijk ook veel gelachen om de leuke herinneringen van toen, dat Ramon en Esther aan kwamen zonder koffer vanuit Mexico, dat de kinderen mijn ouders een rondleiding gingen geven omdat wij net een uurtje eerder waren gearriveerd, dat Jairo zo bang was van de vogeltjes die hun eitjes in hun nestje gingen verdedigen als je naar het strand liep door pal boven je hoofd te vliegen, dat Cheyenne zo zwart was dat je alleen haar tandjes zag, dat opa zo rood als een kreeft was, dat de kinderen muntjes gingen duiken in het zwembad en dat Cheyenne haar eerste donkere barbie hier kocht, omdat er nooit een pop op haar leek etc etc.

Jammer genoeg bleven we hier maar 2 dagen, maar zeiden we gekscherend tegen elkaar eigenlijk moeten we hier weer een week naartoe als mama 70 wordt volgend jaar, pap dan betaal jij het huis en wij zelf het ticket, want het is nu veeeeeeellllssss te kort hier.

De laatste keer dat Lesley en ik hier waren was op onze huwelijksreis 26 half jaar geleden. Mijn ouders zijn hier al voor de 7e keer(hun favoriete plekje in Amerika) en voor Cheyenne was dit een nieuwe ervaring. Zo veel over gehoord en nu echt beleven.

Een geweldige plek, die ook erg in trek is bij de rijke Amerikaanse toeristen, een plek die toch wel heel anders is dan de rest van Amerika. Overal houten huizen en de sfeer is zeer relaxt. Cuba ligt er maar 90 miles vandaan en die invloeden merkt je ook.

De zonsondergang bekijken in Key West is enorm populair bij de vele toeristen. Natuurlijk zaten wij er ook klaar voor, romantisch hoor. Het beste kan je gaan zitten kijken op Mallory Square of op de Sunset pier.

Er is veel entertainment in Key West, van muzikanten tot goochelaars en acrobaten, er was zelfs een man die katten kunstjes liet doen, nou wij hebben er zelf 4 en ik weet hoe eigengereid die beestjes zijn dus best knap dat hij in staat was ze kunstjes te keren.

Ons schattige hotel helemaal in de style van het eiland was in het centrum van dit leuke stadje op Duval street, daar waar je vele leuke winkeltjes en restaurantjes vindt. Wel een enorm verschil met jaren geleden toen waren er lang niet zoveel. Het restaurant Bagatelle zat er nog steeds toendertijd hadden we hier de duurste maaltijd van onze huwelijksreis gegeten.

Ja, ook hier naar Keywest moet je je portemonnee meenemen, het is geen goedkoop stadje maar wel een enorme aanrader. Ik had hier wel een week willen blijven, maar na 2 dagen vertrokken we weer, op naar ons volgende bijzondere plekje.

Toen we in december 2011 voor de laatste keer in Amerika waren(diploma uitreiking van Jairo) had ik niet verwacht dat ik er zo snel weer een keer naar toe zou gaan.(vanwege de centjes). Toen wisten wij immers dat we een huis in Spanje zouden kopen, tijdens die reis zaten we namelijk flink in de spanning of het allemaal door zou gaan. Zal het bod wat we gedaan hebben geaccepteerd worden, zullen we de financiering rond krijgen, zullen we legalisatie van alle gebouwen op het terrein op tijd bevestigd krijgen? Gelukkig is dat allemaal voor elkaar gekomen en in maart 2012 waren we eigenaar geworden van ons Spaanse huis.

Wat was het nu dan ook een enorme verrassing toen mijn ouders hun gezin uitnodigde om 1 of 2 weken mee te gaan naar Florida om hun 50 ste huwelijksdag te vieren op 14 oktober.

Dat dat stomme gips van Cheyenne zoveel problemen zou geven hadden we van te voren nooit kunnen bedenken. Maar het is gelukt, Cheyenne en ik zijn er. Wel 2 dagen eerder dan de rest, maar elk nadeel heeft dan ook weer zijn voordeel.

De annuleringsverzekering van ABNAMRO heeft gekeken wat is duurder de hele reis annuleren voor de groep en die die kosten kwijt zijn of 2 personen eerder heen laten gaan en die kosten uitbetalen. Zo blij met hun service.

Het was wel een heel gedoe met het vliegen, de rolstoel moest mee omdat ze niet kon lopen en ook een gedoe om de bagage mee te schouwen want in Amerika moesten we het vliegtuig uit in Orlando, koffers halen en weer inchecken voor Miami. Tijdens de vlucht heeft ze wel wat pijn gehad, maar ze wilde zo graag mee dat ze dat voor lief heeft genomen.

In Miami was het enorm warm, 34 graden, wat een overgang. We moesten er beide aan wennen. Natuurlijk is het voor zo’n jonge meid niet leuk om in het hippe Miami in de rolstoel geduwt te worden door je moeder en ook niet naar het strand te kunnen en niet te kunnen zwemmen. Het hotel waar we zaten was helemaal gericht op strandgangers en had ook geen plekje om even een boekje te lezen in de schaduw.

Uiteindelijk zijn we maar met de taxi naar een grote mall gereden en hebben we lekker geshopt, ook best lastig weer met de rolstoel. Maar we moesten er ook gewoon even aan wennen. Als je niet normaal kan lopen zijn zoveel dingen ineens een stuk gecompliceerder, daar sta je normaal nooit zo bij stil. De doorgangen die smal zijn, vele trappetjes, mensen die niet opzij gaan etc etc. Maar soms werd de rolstoel bij de deur gezet en ze ging de winkel in met krukken en toen lukte het wel.

Toen de rest van de familie 2 dagen later kwam waren we het gewent en konden we genieten van het samen zijn, lachen om de gekst en mooist geklede figuren die rondliepen en rondreden op Ocean Drive in hun mooie, rare en grote auto’s.

Miami is hip en overal om je heen hoor je Spaans, het was top, maar niet te lang, alles is namelijk zo ongelooflijk duur hier op Southbeach. Je denkt voor een redelijk bedrag te kunnen eten, maar nee hoor overal komt nog tax van 9% bij en servicekosten van 18% en dan vragen ze ook nog een tip. Ik ben natuurlijk het goedkope Spanje gewend. Daardoor is het toch fijn dat we weer verder gaan en wel naar het zuidelijkste puntje van Noord Amerika.

We zijn hier om te ontspannen en te genieten van ons huis. Helaas was er toch wat spanning toen we te horen kregen dat onze dochter door Lufthansa geweigerd zou worden op haar vlucht naar Amerika op 4 oktober.

Onze dochter had 3 weken geleden haar onder been op 3 plekken gebroken met sporten en zit in het gips. Dat is al vervelend genoeg en echt niet leuk als je op vakantie gaat naar Amerika. Ze kan niet lopen en de rolstoel moet mee, ze kan niet naar het strand en ook niet zwemmen, ook zal ze niet in alle attracties kunnen in de parken. Super balen dit. Maar ze heeft van haar arts een verklaring gekregen dat ze mag vliegen. Alleen die domme lufthansa weigert het om haar mee te nemen in een gewone stoel. Wel kon ze voor duizenden euro’s meer haar vlucht omboeken naar een businessclass stoel, dan mocht ze wel mee. Natuurlijk is dat geen optie.

Jemie en nu, we gaan naar Amerika omdat mijn ouders 50 jaar getrouwd zijn op 14 oktober en zij wilden dat vieren met hun hele gezin op een plek waar we met elkaar al meerdere keren belangrijke momenten gevierd hebben, zo hebben we daar mijn ouders 25 jarig huwelijksfeest gevierd en ook mijn moeder haar 50ste verjaardag. Die mooie momenten koesteren wij al jaren en daar wilden zij een mooi moment bij doen en nodigden ons allemaal uit om het met hun daar te vieren.

Mijn broer en schoonzus hebben er voor gekozen om niet mee te gaan en als wij ook nog eens het af zouden laten weten zou ik dat heel erg vervelend en verdrietig vinden voor mijn ouders, dus daarom hebben we alles op alles gezet om toch mee te kunnen gaan met hun naar Amerika.

Na veel heen en weer geappt te hebben met onze dochter heeft zij tenslotte na heel veel moeite een andere maatschappij gevonden waar ze wel werd toegelaten tegen een normaal tarief. Dit betekend echter wel dat mijn dochter en ik al 2 dagen eerder dan de rest moeten gaan vliegen, omdat ze niet kan lopen moet ik met haar mee op de vlucht. Wat een gedoe niet.

Morgen vlieg ik vanuit Spanje weer terug naar Nederland en kom om 20 uur thuis en de dag erna moet ik alweer om 5 uur s’ochtends de deur uit om weer naar Schiphol te gaan.

Toen ik hoorde van Cheyenne dat alles geregeld was kon ik pas weer ontspannen.

Ik had het huis weer helemaal schoongemaakt en alle kamers zijn weer klaar voor ontvangt voor de gasten die volgende week komen, Spanjaarden dit keer.

Ik hoop dat het weer nog even goed blijft want dan is het hier natuurlijk op z’n aller mooist. Met de avonden die je lekker buiten kan zitten op het terras of aan het zwembad.

Geen idee wanneer we weer gaan, ik denk ik volgend jaar pas weer, Lesley waarschijnlijk dit jaar nog een keer. We zien het wel, het was absoluut weer helemaal geweldig, we hebben genoten. Dag Spanje, op naar Amerika. (luxe paarden)