Wat een bonus, er zat werkelijk een geweldig ontbijt bij dit hotel, met bubbels en al. Alles wat je maar kan bedenken stond op het buffet, zalm, diverse eieren, divers beleg, verschillende broodjes, verse jus, echt niet normaal zoveel. Op zondag kun je zelfs tot 12 uur hier gebruik van maken.

Toen we buiten kwamen wachtten ons nog een verrassing, alles was wit. Het leek wel een sprookje. Het is een landklimaat, warme zomers en koude winters en omdat het zo koud was bleef de sneeuw ook liggen, leuk hoor, echt een vakantie gevoel.

We pakte het boekje 100% erbij en kozen uit de 6 wandelingen er een paar die we zeker wilde maken, allemaal zal niet lukken, maar sommige kunnen we combineren en dan komen we al een heel eind.

Natuurlijk kun je ook niet elk adresje bezoeken die erin staat maar we proberen de leukste eruit te kiezen. De wandelingen gaan langs de vele mooie statige gebouwen die Boedapest rijk is, soms vraag je je af wat is dit en dan blijkt het gewoon een woonhuis te zijn.

De mensen die hier wonen houden ervan om op zondag op chique een lekker kopje koffie/thee of chocomelk te gaan drinken met een taartje erbij. Dus wij zaten ook heerlijk bij Central Kavehaz, een prachtige locatie alsof je je waant in 1887, het is namelijk een exacte kopie van hoe het toen was. Op een zilverblaadje kregen we onze warme chocomelk die zo dik was dat het bijna saus leek met daarnaast een glaasje room en water.

Na deze verwennerij liepen we langs de grootste synagoge van Europa, gebouwd in de kleuren van de stad, rood, geel en blauw. In de tuin staat een kunstwerk, een zilveren treurwilg, op elk blaadje staat de naam van een slachtoffer van de Holocaust. Het Joodse museum wat er naast ligt verteld meer over de geschiedenis.

We wandelden lekker door de sneeuw tot we bij de hotspot kwamen van Boedapest, een oude fabriek die omgetoverd is tot een waanzinnig leuk café, Szimpla Kert. Ze noemen dat een reünie café. Ik vond het helemaal te gek, de hippie in mij kwam hier helemaal naar boven, overal waren leuke hoekjes, barretjes van steigerhout met vrolijke kleuren, op zondag is er ook een biologisch marktje op de binnenplaats. Regelmatig zijn er dj’s of bandjes voor een heerlijk hip avondje uit.

Het straatje Gozsdu Udvar nabij metrohalte Deák Ferenc Tér is ook een absolute must go. Tientallen leuke restaurantjes vind je hier, één van de populairste is Spiler, je kan er leuk, eenvoudig eten en heerlijke biertjes en cocktails drinken.

Het is echt de combinatie tussen het oude en het nieuwe wat deze stad zo leuk maakt. Je ziet oude trammetjes rijden maar ook een spik splinter nieuwe metro.

We waren behoorlijk onder de indruk van het parlement, wat een prachtig gebouw is dat zeg en wederom zo mooi verlicht. De koepel van het parlement is 96 meter hoog en daaarmee één van de hoogste gebouwen van Hongarije.

Het vrijheidsplein Szabadság tér wordt omringd door statige gebouwen, tegenover de Amerikaanse Ambassade staat sinds 2011 een 2 meter hoog brons standbeeld van Ronald Reagan. Volgens de premier hielp Reagan zijn beleid namelijk bij de terugtrekking van de Sovjettroepen uit Hongarije.

Die avond hebben we bij het trendy restaurant Kiosk gegeten aan de Donau. Een eenvoudige kaart maar je zit er super gezellig.

Ik heb de laatste tijd een enorme behoefte om andere plekken van de wereld te ontdekken. Wellicht komt dat omdat we de laatste 3.5 jaar en ook eigenlijk jaren daarvoor tijdens de onderzoeksfase alleen gefocust waren op Spanje. We hebben daar veel tijd, energie en geld in gestoken. Nu loopt het allemaal lekker en nu is er ook weer plek in mijn hoofd voor andere zaken. Eind vorig jaar waren mijn gezin en ik door mijn ouders meegenomen naar Amerika om hun 50 jarig huwelijksfeest daar te vieren,echt helemaal geweldig was dat, ik ben met mijn dochter ook nog samen voor een leuke weekendtrip naar Istanbul geweest en nu in het jaar 2016 wilde ik lekker met mijn man weg. Een mooie gelegenheid diende zich daarvoor gelijk aan in januari, namelijk onze 27e trouwdag op 25 januari.

We vertrokken op zaterdag 23 januari in de vroege morgen gebracht naar de luchthaven door Chey, om naar Boedapest te vliegen. We vlogen met KLM, toch wel heel lekker hoor, ruime plekken en lekker wat te eten en te drinken en het ticket was al zo goedkoop, slechts €100 retour.

Ik vind het altijd leuk om met openbaar naar het hotel te gaan, dit omdat je dan direct wat van het land ziet en tussen de locals bent. We gingen eerst met een bus tot aan het eindpunt van het metrostation en toen met twee verschillende metro’s. Na ruim een uur waren we al bij het art hotel Bohem wat maar twee minuten van de halte af lag, voor een bedrag van slechts €2.20. Als we met de taxi waren gegaan had dat €35 gekost, dus dat was snel verdient.

Boedapest is verdeeld in verschillende wijken en ons hotel ligt in Belváros, vlakbij tramhalte Fövám Tér. Een geweldige plek midden in het centrum met op loopafstand alle highlights.

Het was koud, erg koud, rond de -6, maar het voelde nog kouder, misschien moesten we er ook even aan wennen, gelukkig had ik handschoenen en een muts mee, die waren echt nodig. Vlakbij ons hotel doken we de overdekte markthal in. In deze hal kun je beneden je groente, fruit, vlees, vis, noten en brood kopen maar boven heb je behalve allerlei souvenirs van poppetjes, paprika potjes en tafellinnen ook een aantal leuke eettentjes.

Ik was gelijk gefascineerd, eten wat ik nog nooit op die manier gegeten had lag er. Of je kon een rond uitgehold brood kopen waar goulash in geschept werd, wat je aan kon vullen met een rijst mengsel en/of salade en saus of je kon een driehoek broodje bestellen met diverse braadworstjes en zuurkool erin of een gefrituurd plat brood met zure room, kaas en ui of de goulashsoep. Wij deelden samen het uitgeholde brood met goulash, maar goed ook want het was erg veel en onwijs lekker, maar erg comfortabel eten was er niet bij want je stond aan een statafel en het was bere koud binnen.

Die dag hebben we de omgeving van het hotel bekeken, we zagen direct dat Boedapest een bijzondere stad is, met vele mooie grote gebouwen. Tussen de heuvels van Boeda en het vlakke Pest ligt de rivier de Donau met een aantal prachtige bruggen ertussen. In heel Hongarije wonen 10 miljoen mensen waarvan ongeveer 2 miljoen in Boedapest. Een blikvanger is de mooie kerk Szent István Bazilika vernoemd naar de eerste koning van Hongarije, s’avonds is deze kerk prachtig verlicht. Het leuke aan deze stad is dat je veel monumentale gebouwen ziet maar ook veel hippe dingen, zoals mooie muurschilderingen.

Overal heb je leuke eettentjes. Wij gaan met het boekje 100% Boedapest morgen de stad helemaal verkennen.

De eerste avond hadden we aan de receptie gevraagd waar we lekker tradioneel konden eten en op de hoek van de straat bleek een geweldige tent te zitten, Chef café. Aan de naam zou je denken dat het een café is maar niks is minder waar, het is een restaurant waar je nog echt de ouderwetse klant is koning bediening krijgt. De enthousiaste ober sprak veel talen vloeiend, Italiaans, Frans, Engels en zelfs een beetje Nederlands. Super lekker gegeten voor nog geen €50.

Bekaf na onze eerste dag doken we ons heerlijke bedje in. Wat een gave stad.

Wie droomt er nu niet van om een buitenlands tweede huisje te hebben.

Bij slechts enkele blijft het bij dromen en die doen het gewoon. Nou ja gewoon, er komt best wel wat bij kijken.

Huren lijkt in de eerste instantie een stuk makkelijker dan kopen, maar ook dan moet je maar net het juiste pand vinden voor de juiste huurprijs en vaak moet je ook nog wat eigen geld hebben om het wat op te knappen.

Een tweede huis huren en in je eigen land blijven wonen wordt eigenlijk bijna niet gedaan. Je zit vast aan een contract en hoe zit het dan met de woningverbetering die je zelf doet en met de kosten als er wat met een huis is, hoe zit het met verzekeringen en andere vasten lasten en mag je het dan zelf ook nog doorverhuren, daar moeten echt hele duidelijke afspraken over gemaakt worden en op papier worden gezet. Meestal kiezen mensen, die voor een lange periode gaan huren, er toch voor om er zelf permanent te gaan wonen.

Bij het kopen van een tweede huis komt ook heel veel kijken, je moet dan heel wat centjes in je huis steken, geleend of niet, je moet altijd eigen geld meenemen want je krijgt maar een hypotheek voor 70% van de getaxeerde waarde van het pand.

Hier geldt ook de vraag, wat wil je ermee doen, ga je er alleen zelf gebruik van maken, of ga je het ook verhuren of is het alleen een investering voor de toekomst? Duidelijk wel is dat alle kosten voor jou zijn en alle inkomsten na aftrek van de belastingen, hypotheek etc ook voor jou zijn.

Allemaal afwegingen die je moet nemen, je moet doen wat jij vindt dat het beste bij je past.

Iedereen is anders, iedereen maakt andere keuzes.

Het kunnen mensen zijn die niet meer werken, bv met pensioen zijn en die dan een soort tweede Nederland in een warm land creëren, ze zoeken een plek dichtbij de kust daar waar veel andere Nederlanders ook wonen en gaan dan ook veel met taalgenoten om of het zijn bv rustzoekers met een klein huisje in de campo. Ze komen en gaan wanneer ze zin hebben, ze hebben alle tijd.

Het kunnen mensen zijn die een eigen bedrijfje gestart zijn, steeds vaker zijn dat mensen die iets met toeristen van doen hebben. Ze komen regelmatig om zaken te doen.

Een B&B runnen(zowel huur als koop) vanuit een tweede huis situatie is haast niet te doen omdat je er permanent moet wonen om alles te regelen voor de gasten oa het ontbijt verzorgen etc etc of je moet daar ook weer iemand voor in dienst nemen wat het allemaal heel erg complex maakt omdat de gasten soms maar 1 of 2 dagen blijven en verschillende kamers huren.

Het kunnen ook mensen zijn die in Nederland gewoon werken, ze gaan slechts een paar weken per jaar erheen en vanuit Nederland regelen ze alles, wanneer ze het huis gaan verhuren stellen ze een aantal waarnemers aan en voor hen is hebben van een tweede huis behalve plezier ook een investering in hun toekomst, elk jaar wordt het huis een stukje meer afgelost.

Die laatste groep zijn wij, wij hebben ervoor gekozen om te kopen, we hebben er wel over nagedacht om er nu ook al te gaan wonen. Maar om dan je eigen inkomen te verdienen in een land waar heel veel werkeloosheid heerst is best een pittige klus, het kan bijna alleen als je een dikke spaarrekening achter de hand hebt voor de periodes dat het wat minder gaat.

Dus om nu een B&B te gaan starten en daar te gaan wonen is voor ons een te groot risico. Als de inkomsten uit je B&B het enige  inkomen is wat je hebt, ga je het niet redden hadden we berekend, je moet namelijk alles daarvan betalen, je hypotheek, je verzekeringen, je belastingen en je levensonderhoud. Niet te doen, want de maanden waarin je gasten krijgt is meestal maar van mei tot oktober en dan ook niet eens elke dag of week.

Het valt mij op dat het heel vaak mensen zijn van 45+ die deze stap wagen (lekker het roer omgooien) maar helaas  hebben we inmiddels al vele mensen zien stranden. Ze hadden er toch een te romantisch beeld bij of ze zijn gaan zitten in een gebied  waar de concurrentie heel erg groot is en ze gewoon niet genoeg verdienen of ze hebben heimwee.

Wij hebben ervoor gekozen om niet hutje mutje te gaan zitten aan de kust en daardoor is onze doelgeroep ook beperkt. Onze doelgroep zijn mensen die net als wij van rust en de natuur houden en op zijn tijd de drukte willen opzoeken, mensen die voor een week of langer willen boeken, omdat ons huis groot is zijn het vaak meerdere gezinnen of vriendengroepen.

Nu na 3,5 jaar een tweede huis te hebben weten we dat onze keuze om gewoon in Nederland te blijven werken de juiste is geweest, we hebben ontdekt dat we er goed aan gedaan hebben om het roer niet helemaal om te gooien en daar te gaan wonen, we zijn nog teveel gehecht aan alles hier in Nederland.

Hoewel het verhuren van het huis wel veel kopzorgen geeft, geeft het ook veel plezier als we tevreden huurders hebben.

Met de opbrengsten betalen we de vaste lasten en hopen zo over een aantal jaar als we niet meer werken een maandje hier en een maandje daar te zijn, dat lijkt me pas ideaal. Ik sluit echter ook niet uit dat we het huis misschien tzt inruilen voor een kleiner object wat minder werk met zich mee brengt.

Nu gaan we een paar weekjes per jaar naar onze prachtige ruime Spaanse Villa om te genieten en hebben we doordat we nog steeds een full-time baan hebben en het Spaanse huis af en toe verhuren ook nog de mogelijkheid om soms een weekendje of een weekje ergens anders naar toe te gaan.

Ik weet nu dat dit is waar ik de hele tijd naar op zoek was, de hectiek in mijn leven, het buitenleven, de spanning, het avontuur, de beleving, dit is wat mij gelukkig maakt, dit is mijn Spaanse geluk.

We hebben er alweer 4 nachten opzitten, wat gaat de tijd toch snel. We hebben wel echt een goede indruk van Istanbul gekregen. Het is een onwijs leuke stad voor een stedentrip. We vonden het een stad met vele mooie gebouwen, super vriendelijke mensen, we hebben ons er heel veilig gevoeld, ook s’avonds laat op straat.

Het was wel opvallend dat er erg veel zwerfhonden en katten liepen, maar deze zien er niet uitgehongerd uit. Her en der in de stad vind je voerautomaten waar je lege plastic flesjes in kan gooien en dan komen er onderaan het apparaat brokken dierenvoedsel uit.

De honden hebben een vrijwel allemaal een plastic clipje in een oor, wat betekend dat ze gesteriliseerd zijn. We hadden totaal geen last van de zwerfdieren maar ik vond het echt wel heel opvallend dat er zo veel waren.

Verder vonden we het wel enorm druk op sommige plekken, wat wonen er veel mensen zeg, ik zou er daardoor niet kunnen wonen, in ons eigen land wonen bijna net zoveel mensen als hier in Istanbul, ongelofelijk gewoon.

Ik had gedacht dat er geen kerstversiering te zien zou zijn, maar het tegendeel was waar op sommige plekken waren veel lichtjes en versieringen met kerstbomen te zien. Ook viel het me op dat met name de vrouwen erg modern gekleed waren, dat vond ik erg leuk om te zien en had ik niet zo verwacht. Wij konden het niet nalaten om ons voor de foto nog even in wat traditionele kledij te hijsen. We hebben wel enorm gelachen.

Het viel ons ook op dat het openbaar vervoer ook erg modern was. Veel wordt er met de tram en metro gedaan, ook onder de Bosporus is er een lijn.

Verder gaan mensen ook veel met de veerboot, een handige manier om zo naar het Aziatische gedeelte te gaan.

Voordat we vertrokken hebben we nog een bezoek gebracht aan de Galatatoren. De toren is 61 meter hoog en heeft 9 verdiepingen, gelukkig zit er een lift in. Verder zit er ook een Chique restaurant in. Oorspronkelijk was de toren van hout en gebouwd in de 6e eeuw, daarmee is dit een van de oudst bestaande torens van de wereld. De toren is sinds de 14e eeuw van steen.

Het uitzicht vanaf de Galatatoren is prachtig, je kijkt uit op zowel Europa als Azië.

Op het laatst hebben we nog wat turksfruit gekocht en een hapje gegeten en toen vlogen we alweer naar huis. Het was een geweldig weekendje met mijn lieve dochter waar ik een enorm goede band mee heb. Wat ben ik een bevoorrecht mens toch.

Uit een stedenboekje kan je leuke tips halen zeker de boekjes van 100% maar de leukste tips krijg je toch van de locals.

Je moet echt een Kumpir proberen werd gezegd. Nooit van gehoord, het is bekend Turks streetfood. Het blijkt dus een gestoomde aardappel te zijn die met schil en al geserveerd wordt. Je snijdt de aardappel open doet er boter en kaas in en prakt het zorgvuldig door elkaar, vervolgens kan je diverse combinaties maken van allerlei verschillende salades, bv couscous, huzarensalade, gewoon sla, tomaat, augurk, sausjes etc etc.  Het is een super smakelijk vegetarisch gerecht. Het plekje wat beroemd is om zijn lekkere Kumpir is Ortaköy. Daar staan tientallen kraampjes naast elkaar, die de Kumpir verkopen voor slechts 15 lira. Het is een gezellig plekje aan het water onder de grote Bosporusbrug, het plaatsje is ook erg bekend om zijn talloze cafés en barretjes. Wij deelden deze heerlijke grote aardappel en aten het op aan de gezellige kade. Daarna nog een lekker kopje Turkse thee(çay) met uitzicht over het water. Leuk om te doen.

Een andere bekende must try streetfood is Balık Ekmek, het is een broodje makreel met ui en sla voor slechts 8 lira. Natuurlijk wilden we dat ook proberen, het is een simpel broodje maar heel erg lekker en de sfeer is er erg goed, je zit echt tussen de locals op een klein houten krukje te eten.

Dagelijks eten duizenden mensen dit broodje vis in Eminönü naast de Galatabrug. Er staan 3 mooi gekleurde bootjes die behoorlijk heen en weer gaan op het water, het is een wonder dat de verkopers nooit zeeziek worden.

Er zit ook 1 tentje onder de Galatabrug waar je deze vis kan eten, de rest van de restaurantjes onder de brug zien er wel leuk uit maar de irritante obers die je zowat naar binnen proberen te trekken stootten juist af in plaats van aan. Het schijnt ook dat je daar als toerist erg moet opletten, vraag duidelijk wat het gerecht wat ze promoten kost anders betaal je echt de hoofdprijs.

Wat je verder nog als streetfood kan kopen zijn de Kestane kebab, geroosterde kastanjes, koop deze alleen wat vroeger op de dag, bij de vele rijdende kraampjes want anders liggen ze de hele dag op het houtskoolvuur en daardoor worden ze een beetje te taai.

Om je bezoek aan Istanbul compleet te maken moet je ook nog de goedkoopste streetfood van Istanbul proberen de Simit, het is een ringvormig broodje met sesamzaadjes erop, voor slecht 1 lira. Op elke hoek van de straat is deze te koop.

Precies tussen de twee highlights van Istanbul ligt ons hotel Seven Hills, super gewoon. Vanaf het geweldige dakterras heb je een heel mooi uitzicht, ook over de Bosporus. Gisteren was het beetje fris maar vandaag scheen de zon. We bezochten eerst de blauwe moskee. Gebouwd in de zeventiende eeuw,  Sultan Ahmet I wilde een moskee bouwen die mooier en groter was dan de naastgelegen Hagia Sophia. Hij is niet blauw maar de centrale koepel die 33 meter doorsnede heeft is gedecoreerd met mooie tegeltjes waarbij het blauw eruit springt. De moskee heeft 6 minaretten en is open voor iedereen maar de vrouwen moeten wel hun hoofd bedekken en je moet je schoenen uit.

We vonden het mooi om te zien en de toegang was gratis maar binnen 15 min. sta je wel weer buiten.

De Hagia Sophia echter daar moet je wel ruim een uur voor uittrekken. Het is een voormalige christelijk-orthodoxe Kathedraal welke in 1453 in een moskee is veranderd. In 1934 werd het een openbaar gebouw. Sinds 1985 staat het op de Unesco wereld erfgoedlijst.

Ik vind het altijd zo knap als je bedenkt dat ze dit zolang geleden hebben kunnen bouwen met zo’n groot bouwkundig inzicht. De basis van de constructie van de kerk bestaat uit tegengestelde krachten die elkaar in evenwicht houden daardoor lijkt de koepel te zweven, maar dat is gezichtsbedrog want er is echt wel een draagconstructie maar deze is bijna onzichtbaar geworden.

Aan de zijkant van de Hagia Sophia is nog een gratis gedeelte, zeker niet overslaan want daar vind je ook nog prachtige ruimtes.

In de middag hebben we een rondvaart gemaakt over de Bosporus, de zeestraat in Turkije die de Zee van Marmara verbindt met de Zwarte Zee, de totale lengte is 32 km. De Bosporusbrug is één van de twee bruggen die het Europese en het Aziatische gedeelte van Istanbul met elkaar verbindt. De brug is in 1973 geopend en is één van de grootste bruggen ter wereld met een lengte van 1590 meter en een breedte van 39 meter. Het wegdek hangt maar liefst 65 meter boven de rivier de Bosporus.

Langs het water zijn diverse mooie gebouwen te zien. Ondanks dat het mooi weer was was het toch te koud om op het bovendek te blijven staan, maar ik kan me voorstellen dat het in de zomer geweldig is.

Die avond hebben we gegeten in de opkomende wijk van Karaköy, direct rechts na de Galatabrug. Als je de wijk inloopt denk je eerst dat het niks is, maar loopt je verder kom je ineens bij hele leuke straatjes met heel veel leuke restaurantjes.

Ik vind deze wijk echt de ontdekking van Istanbul. Zo leuk en zo hip. Wat opvalt is dat iedereen buiten zit, elk restaurant heeft terrasverwarmers zodat het ook erg comfortabel is om lekker buiten je Turkse thee of Turkse koffie te drinken.

Ongeveer 10 jaar geleden kwam Hanim bij de bank werken, een hardwerkende dame, die naast haar studie werkervaring op wilde doen. Het klikte direct tussen ons en we hadden hele leuke gesprekken, gekscherend zeiden we wel eens dat ik haar bankmoeder was. Nadat Hanim op talencursus was geweest in Engeland vertelde ze dat ze een leuke jongen ontmoet had, alleen hij woonde in Istanbul, niet echt handig. Maar de liefde is zo sterk dat ze gingen trouwen en Hanim verhuisde voor haar grote liefde naar Istanbul. Dit is nu alweer ruim 3 jaar geleden, ik was op hun bruiloft en de dag voordat ze naar Turkije vertrok gingen mijn dochter en ik met haar uiteten en beloofden we dat we haar zouden opzoeken.

Na het verrukkelijke uitgebreide ontbijt in het hotel onmoeten we elkaar op het plein voor de blauwe moskee. Istanbul is zo’n ongelooflijke grote/drukke stad, waar wel 15 miljoen inwoners wonen, dat het Hanim 2 uur duurde met openbaar vervoer om bij ons te komen.

Het was alsof er geen 3 jaar tussen gezeten had, het was gelijk weer gezellig en we kletsten honderd uit. We liepen door leuke straatjes en wijkjes. We zijn onder de grond gegaan om de Basilica Cisterne te zien, een ondergronds gelegen opslagbassin voor water wat stamt uit de 6e eeuw, het zorgde voor de watervoorziening van het paleis en de omliggende gebouwen en parken. Er staan een dikke 300 zuilen, een soort Meqzuita maar dan onder de stad. Echt prachtig om te zien.

We zijn naar de overdekte grand bazaar geweest waar wel 4000 stalletjes staan dagelijks bezocht door meer dan 250000 mensen en dat merk je ook wat een drukte zeg.

We kregen allerlei must see en tips te horen voor de komende dagen van Hanim. Het is zo’n grote stad dat het verstandig is om de Istanbulcard aan te schaffen. Een soort ov kaart maar je hoeft alleen niet uit te checken en je kan er met z’n twee op reizen, super handig. We gingen lekker traditioneel lunchen en slenterde daarna nog verder langs allerlei leuke plekjes.

S’avonds gingen we met de veerboot van Eminönü naar Kadiköy (het culturele Aziatische middelpunt van Istanbul) waar we Hanim haar man Baykal en haar vrienden ontmoeten.

Er zijn enorm veel winkeltjes, restaurantjes en barretjes in dit gedeelte waar vele jonge buurtbewoners gezellig bij elkaar komen om een drankje(ook gewoon bier) te drinken.

Inmiddels waren er nog meer vrienden aangeschoven en zo zaten we met een grote groep mensen in een leuk kroegje een drankje te drinken en te kletsen.

Met de laatste veerboot van 22 uur gingen we weer terug naar Karaköy en daar vandaan met de tram naar onze wijk Sultanahmet. Wat was het een leuke dag en wat onzettend lief dat Hanim ons op sleeptouw genomen heeft, we hebben na 1 dag al het gevoel dat we Istanbul een beetje kennen.

Wie hard werkt moet beloont worden dacht ik, onze dochter heeft heel hard gewerkt afgelopen jaren. Naast haar studie, HBO en Universiteit is ze altijd blijven werken en niet zomaar maar even een eenvoudig bijbaantje nee een behoorlijk pittige job, dus naast haar fulltime studie was ze ook nog eens 20 uur bij de bank aan het werk op de IT afdeling. Ze is nu bijna klaar met haar studie, alleen haar afstudeerscriptie moet ze nog inleveren en dan is ze Master of Science, echt klasse hoor, ben super trots op haar.

Ik zelf ben ook wel behoorlijk druk geweest want naast mijn baan regel ik alles rondom de verhuur van ons Spaanse huis, waar ik dan weer over schrijf in mijn blog. Allemaal heel leuk, maar wel intensief.

Ik vond dat we het verdiend hadden om lekker saampjes een moeder dochter weekendje te hebben, dus daarom heb ik haar verrast met een gezellig tripje Istanbul.

Lesley was lekker een weekje aan het bijtanken in Spanje, tenminste dat was zijn doel, maar toch moesten daar ook nog wat klusjes gedaan worden, dus totale ontspanning was het niet helemaal, maar met hem maak ik dat ook weer goed want wij gaan volgende maand met onze trouwdag er saampjes op uit een lang weekend.

Maar nu een gezellige minivakantie met mijn dochter. Na samen geweest te zijn in Brussel, Antwerpen, Düsseldorf, Barcelona, Toledo, San Sebastian, Berlijn, Miami was het nu dus Istanbul. Veel over gehoord van iedereen en nu ook zelf ervaren.

Vrijdag 11 december vertrokken we in de middag, ik had een mooie deal gevonden op Expedia. Maar wist ik veel dat er twee luchthavens zijn in Istanbul. Wij vlogen aan op Sabiha in het Aziatische gedeelte, de lowbudget luchthaven ook wel genoemd. Een rot eind van de stad af. Omdat we na een vertraging van 1.5 uur pas om half 9 aankwamen wilde ik eerst een taxi pakken, maar dat was zo duur, dat we toch maar gekozen hadden voor de bus. De witte bus met blauwe letters van Havatas staan vlak voor het station en een kaartje kost ongeveer 14 Turkse lira (4 euro pp) om naar het Taksimplein gebracht te worden, duur 1 uur. Om bij de wijk Sultanahmet te komen hadden we daar vandaan, als we met het openbaar vervoer zouden gaan, nog de metro en de tram moeten pakken maar dat vonden we toch iets te veel gevraagd daarom namen we maar een taxi daar vandaan. Natuurlijk werden we flink afgezet, normaal schijnt het rond de 20 lira te kosten maar wij moesten 40 betalen, omdat het zo druk was over de brug moest hij een andere route nemen zei hij en dat was verder rijden. We hadden op dat tijdstip geen zin in een discussie daarom lieten we het maar zo. We kwamen pas om half 11 in ons hotel Seven Hills aan. Wat een verrassing dat hotel, op de één na hoogste verdieping lag het restaurant en daar aten we nog een klein hapje met uitzicht op de twee highlights van Istanbul, de Blauwe moskee en de Haghia Sophia, we waren in een sprookje van duizend en één nacht beland.

Op de personeelssite zag ik dat personeel gratis naar de Hermitage kon gaan omdat we dat sponsoren. Nou best leuk dacht ik, dagje Amsterdam en daarna mooie schilderijen kijken. Wat wil nu het toeval juist die dag was de tentoonstelling begonnen van Spaanse meesters wat leuk voor 2 Spanje gekken als mijn man en ik.

Natuurlijk heb ik een favoriet, dit schilderij zou echt prima in onze Spaanse Hacienda La Suerte passen, ben alleen bang dat het iets boven ons budget ligt. Maar wat een prachtige kleuren, ik ben er helemaal weg van en het is in 1888 geschilderd door José Villegas y Cordero, hoe bijzonder.