Lekker uitgeslapen, gelukkig kun je hier bij Hostel Guadalupe tot 11 uur ontbijten.Daarna de boulevard over gewandeld, net nu we naar huis gaan wordt het mooi weer. Zelfs wel 25 graden, lekker winkeltjes kijken, terrasje pakken, genieten van de zon en de dag vloog om.

Ondanks dat ons hotel top was is ons avontuur in Torremolinos wel weer genoeg, de rest van Spanje is zo veel mooier dus volgende keer maar op een ander plekje verblijven als we weer eens een hotelletje pakken.

Maar de klussen in ons huis worden steeds meer overzichtelijker dus wie weet is dat niet meer nodig om bij te tanken in een hotel. In juni komen we weer, mijn ouders gaan de hele maand april en zullen ook weer de nodige klusjes klaren. Ons huis wordt echt steeds mooier.

Maar het blijft toch ook een zorg hoor, het is zo groot en er komt zoveel bij kijken en van een afstand is het gewoon niet altijd makkelijk allemaal te regelen.

We zien wel hoe het loopt in de toekomst, voorlopig blijven we genieten van alles wat we meemaken, het brengt echt wat leven in de brouwerij sinds we al 4 jaar eigenaar zijn van Hacienda la Suerte.

We hadden we prima kamer, er zat zelfs een keukentje in, de prijs kwaliteit is uitstekend.  De ontbijtruimte was leuk Spaans en op het buffet stonden genoeg lekkere dingetjes voor het ontbijt.

Grappig genoeg ligt dit hotel maar 100 meter van het favoriete zeebaars restaurant van mijn ouders af, La Macarena, dus we zijn hier al een paar keer langs gelopen afgelopen jaren.

Eigenlijk is Torremolinos helemaal geen plek voor ons, maar aangezien dit een goedkoop hotel is, aan de kust en dichtbij de luchthaven en we ook nog wat spulletjes wilden kopen was dit voor 2 nachtjes een prima oplossing.

Ja, wat moest ik nu zonodig kopen? Ik durf het bijna niet te zeggen maar Lesley en ik worden dit jaar beide 50 jaar en we geven een feestje in mei waar iedereen iets van witte kleren aan moet en waar kun je dit nu beter kopen dan aan de kust waar het altijd zonnig is en er heel veel winkeltjes zijn waar witte kleren verkocht worden.

Maar we hadden nog een missie, onze dochter heeft, hiep hiep hoera haar eerste huis gekocht! We hebben een leuk bordje met huisnummer tegeltjes erop voor haar gekocht en nog wat Spaanse bordjes die ze op de muur kan ophangen.

Aan het eind van de dag hadden we met Anne en Alexander afgesproken, sinds een jaar wonen zij nu in Alhaurin de Torre, dichtbij Torremolinos dus dat kwam ook goed uit.

Echt super leuk om hun weer te zien, we kennen elkaar inmiddels zo’n 6 jaar en zij hadden ook allemaal mooie plannen die ze nu gerealiseerd hebben, deze alles kunners zijn enorm ondernemend en het is super gaaf te zien dat ze echt hun draai hebben gevonden hier in Spanje. Ze hebben werkelijk een prachtig huis gevonden in een urbanisatie en kijken zo over de hele vallei heen richting zee, alles is dichtbij, echt een plekje op hun lijf geschreven, zelfs met tuinman en zwembadman.

Waarom komen jullie ook niet in Spanje wonen zei Anne diverse keren enthousiast tegen ons, het zooo leuk hier. Tsja wie weet over een paar jaartjes.

Wij hebben geen werk in Spanje dus we moeten onze centjes nog in Nederland verdienen. Anne daartegen heeft een ontzettende leuke reisgids over Malaga geschreven, zowel in het Nederlands als in het Engels, te bestellen op bol.com en het ligt ook bij het toeristische informatie centrum in Malaga, waar het als warme broodjes over de toonbank gaat. Alexander is succesvol DJ bij Skyfly voor al uw feesten en partijen in Zuid Spanje en ze doen ook nog excursies met de jeep in het prachtige Andalusië met Sunshine tours.

Na lekker wat bijgekletst te hebben en genoten te hebben van de lekkere hapjes die Anne klaargemaakt had gingen we met z’n viertjes met de bus naar Malaga centrum om de Semana Santa mee te maken. Nu was dit niet de eerste keer voor ons maar elke keer blijft het weer bijzonder. Een goede vriend van hun liep dit jaar ook weer mee Sander Klomp, eigenaar van een leuk boetiek hotel in Malaga, Casa de las Mercedes.

Later hebben we gezellig op het terras gezeten en hun vriendin Astrid kwam ook een wijntje drinken.

Half 3 lagen we pas weer in ons mandje. Wat een stad en oh wat lijkt het me heerlijk om in Spanje te wonen.

Wij hebben een probleempje met de vlucht hadden onze Zweedse gasten al een maand geleden tegen ons verteld, we vliegen niet naar Malaga maar naar Madrid. Jemie, wat een rare vluchtwijziging. Ik dacht ze gaan vast annuleren, maar nee ze wilden heel graag komen, ze zouden vanaf Madrid een auto huren en in 5 uurtjes naar ons toe rijden. Wat een onderneming, ze kwamen dan alleen pas om 23 uur aan, of dat een probleem was.

Nou eigenlijk niet, ik had namelijk van te voren zelf al bedacht dat het leuk zou zijn nog even 2 nachtjes aan de kust in een hotelletje te gaan om zo even weer tot rust te komen omdat ik wel vermoeden dat we flink zouden gaan klussen. Dus ik had al een auto gehuurd en een hotel geboekt. Het leek me leuk om zelf de sleutel te geven en zeker nu kwam dat goed uit, want als ze pas laat aan komen is dat voor een sleutelbeheerder haast niet te doen, gasten zijn namelijk nooit op tijd. Wij hadden dan bedacht dat we overdag even naar de kust zouden rijden om alvast de sleutel van onze kamer te halen zodat we konden aankomen wanneer we wilden.

De gasten vroegen ons of ze om 23 uur nog wel ergens konden eten, nu zijn Spanjaarden altijd wel laat en om 22 uur is het geen probleem, maar een uurtje later is misschien toch voor Spanjaarden ook wel te laat, ik kon ze geen zekerheid geven, dus ik bood aan om een pan paella voor hun te maken. Dan zou het niet uitmaken als ze een half uurtje later zouden komen. We hadden afgesproken dat ze 2 uur van te voren zouden bellen, dan zouden wij beginnen met het bereiden.

We hadden alle ingrediënten gekocht toen we een telefoontje uit Zweden kregen, helaas 5 uur vertraging. Wat een pech, en nu?

Of we toch de paella wilden maken en dan in de koelkast zetten voor de volgende dag. Gelukkig hadden we inmiddels ook een sleutelkastje met code zodat de gasten zelf de sleutel konden pakken, want het zal nachtwerk worden, wat een goede koop dat sleutelkastje zeg!

Terwijl ik het huis nog aan het poetsen was begon Lesley met de paella, voordat deze de koelkast in ging moest ie ook weer afgekoeld zijn, we hoefden nu niet te wachten tot 23 uur, dus konden we ook wel eerder naar ons hotel toe en hoefden we ook niet heen en weer te rijden voor de sleutel.

Er werd weer gebeld, de vertraging was nog groter, dus die nacht bleven ze maar in Madrid en zouden dan de paella als lunch eten bij ons. Ik dekte de tafel alvast voor ze en Lesley maakte een briefje hoe ze de paella het beste konden opwarmen. Voor 9 personen met kip en vis en 1 alleen met vis. Het zag er heerlijk uit, hier gaan ze vast van smullen.

We reden rond 19 uur naar Torremolinos waar we in een klein Spaans hotelletje gingen slapen. We waren inmiddels bekaf. Even rustig aan doen de komende dagen.

Gelukkig had ik uiteindelijk wel nog wat muurtjes kunnen verven, na regen komt zonneschijn. Nu ziet het er weer lekker fris uit, vind ik toch een prettig idee. Uiteraard wil ik het allemaal zo goed mogelijk voor onze gasten en natuurlijk voor onszelf. Ook heb ik weer allemaal ideeën om het nog mooier te maken.

Vorig jaar hadden we naast het huis flagstones laten leggen en dat is een groot succes, het staat prachtig, op het andere gedeelte van het terras hebben we betonverf gebruikt, dat is geen succes. Alles was weer aan het afbladderen. Dus daar gaan we ook maar flagstones laten leggen. Wel weer een hele investering maar dan heb je ook wel wat.

Tegenover ons huis staat een grote groene loods, daar worden, ja je gelooft het niet, ijsblokjes in opgeslagen. We hebben weinig last van geluiden, maar wel last van de manier hoe de eigenaar zijn materialen neerzet.

Hij is namelijk nogal een sloddervos. Vorig jaar zagen wij dat er ineens wat vragenwagens kwamen waarin puin zat en dat werd naast de bestaande schuur gestort.

Wat gaat hij nu weer doen dachten we, een tweede schuur? Wij hadden dat via onze advocaat bij de gemeente na laten vragen. Nee hoor, er stond niks in het bestemmingsplan.

Maar er kwam steeds meer puin naast de schuur te liggen en dat werd ineens gladgestreken en er kwam wat fijner grind op te liggen. Waarschijnlijk hebben ze dat gedaan om een grotere draaicirkel te hebben voor de vrachtwagens die er soms komen om te laden en lossen. We baalden ervan dat de achterkant van de schuur open was, we keken zo naar binnen naar het opslagmateriaal, waarom stond die schuur nu precies met het open gedeelte naar ons toe dachten we weleens en wat ook jammer is, is dat overal langs het hek bomen staan maar alleen precies op het gedeelte waar het moet staan zodat we de schuur niet kunnen zien, staan ze niet.

Uiteraard hebben wij zelf geprobeerd daar bomen te planten, 3 valse peper bomen, mij was verteld dat deze lekker snel groeien. Ook hebben we wat coniferen geplant net achter het zwembad.

Het goede nieuws is dat ze in de winter de schuur aan de achterkant dichtgemaakt hebben, maar het slechte nieuws is dat er nog steeds troep ligt en dat alle bomen op 1 na dood zijn gegaan. Toch een water probleem, na het planten moet er goed voor gezorgd worden en wij zijn er natuurlijk niet elke dag.

Ik had het er met een Spaanse klusjes man over, kunnen we niet de eigenaar van die schuur een brief sturen dat hij bomen moet plaatsen aan de rand van de schuur, hij maakt toch die troep? Het werd mij afgeraden. Deze man heeft erg veel geld en macht, zou geen ruzie met hem willen, zei de klusjesman.

Nee dat lijkt me ook niet verstandig, dan maar een andere oplossing verzinnen, we hebben besloten om een muur metselen die hoog genoeg is zodat we geen verstoring meer hebben van ons prachtige uitzicht. Dus dat is ook weer een investering.

We blijven in iedergeval wel lekker bezig.

No hay un momento aburrido en esta casa!

Toch jammer op zaterdag regende het weer, ik heb nog zoveel te doen buiten, echt balen, dat is echt een nadeel hoor als je niet permanent in Spanje woont, je kunt dan niet je eigen moment kiezen om te klussen.

We hebben elke keer maar een paar dagen de tijd om de klusjes te klaren. Natuurlijk kun je elke keer wel iemand inhuren om van alles voor je te laten doen maar dat is echt veel te kostbaar, het voelt af en toe al als een bodemloze put.

Toch is het ook best wel een pittige drukte om elke keer als we hier zijn van alles te moeten doen. Het moeilijke vind ik dat het altijd terug komt, die muurtjes die je verft blijven namelijk niet jaren goed, nee elke jaar moeten deze minstens 1 of soms wel 2 keer geverfd worden en als je daar dan ook maar een paar dagen de tijd voor hebt zorgt dat wel eens voor een beetje stress.

Ik moet soms gewoon leren loslaten, niks aan te doen dat ik niet kan verven buiten vandaag. Daarom maar de hele ochtend wat geluierd, toch ook wel even lekker. S’middags even in de tuin gewerkt en wat onkruid uit de grond getrokken. Ook hier ga ik iets anders voor verzinnen, waarschijnlijk gaan we hier ook grind neerleggen met daaronder een doek tegen het onkruid om het zo onderhouds vrij te houden. Je moet het jezelf gewoon wat makkelijker maken.

Om half 9 die avond hadden we Rob en Ilboja uitgenodigd om met ons tapas te komen eten met een wijntje bij ons favoriete barretje Manolo in Salinas. Het werd op een gegeven moment behoorlijk druk, het sfeertje zat er lekker in.

In november was het zwembad voor de winter afgedekt met een groot zeil, dit om al het zand, blaadjes en andere troepjes niet in het zwembad te laten vallen. Natuurlijk hebben wij gekeken naar een mooi systeem waar je het zeil makkelijk over het zwembad kan laten uitrollen, maar dat kwam neer op een paar duizend euro, wat een geld. Daarom maar een redelijke eenvoudige oplossing bedacht die slechts een paar honderd euro kost. Nu de test of het afdoende is geweest. Het was best een klus om het zeil er weer vanaf te halen, er was water op het zeil blijven liggen en dit moest er met de dompelpomp eerst zoveel mogelijk afgehaald worden, daarna de punten naar achter trekken en het laatste restje water er met het emmertje vanaf halen, daarna kon het zeil eraf. Pff gelukt, het water was niet al te vies onder het zeil. Wel moest Lesley een paar uur de tuinslang aan doen om het water aan te vullen en nog even een paar uurtjes de tijd nemen om het zwembad te stofzuigen. Het zwembad is nu weer klaar voor onze gasten. Nog wel een beetje te fris deze tijd van het jaar, maar voor de Wim Hof’s onder ons misschien juist wel perfect.

Rondom het zwembad heb ik wel 5x moeten dweilen om het schoon te krijgen het zijn best bewerkelijke tegels. De muurtjes rondom waren behoorlijk vies geworden.

Ook de bbq kon wel een likje verf gebruiken. Van de zomer maar eens kijken of we daar een mozaïek projectje van kunnen maken.

Ik was net klaar met 1 kant van het zwembad te verven toen het begon te regenen, nee, ik hoop maar niet dat het er weer af loopt.

Het was zo lekker gisteren, wat een pech weer. Het is echt niet altijd mooi weer in Spanje deze tijd van het jaar, zeker als je wat verder het binnenland in zit.

Maarja dat was onze keuze, hier heb je wel de rust en de prachtige natuur om je heen, zelfs met de regen kijk je hier je ogen uit.

Het was alweer een half jaar geleden dat ik bij ons huis in Spanje was, ik keek er dan ook weer behoorlijk naar uit. Heerlijk om er weer even te zijn, maar echt luieren zal er niet bij zijn. Na de winter moet er altijd weer veel gedaan worden, het zwembadzeil moet er af en het zwembad moet schoon gemaakt worden, het terras rondom het zwembad moet flink geboend worden, de meubeltjes moeten in de olie, de witte muurtjes zijn niet wit meer en moeten weer een likje latex hebben, het onkruid in de tuin moet aangepakt worden. We hebben maar 5 dagen, niet veel maar we proberen een eind te komen.

Dit keer hadden we een auto gehuurd en reden we direct naar de Ikea om een nieuw tuinsetje te kopen. Helaas door het buiten staan de hele zomer en het gebruik van de gasten was dat echt nodig. Daarna door naar de supermarkt om ons eten in te slaan voor de komende dagen.

Het weer was lekker, 17 graden en een zonnetje. Ik begon gelijk met het vegen van het terras en Lesley ging de tuinstoelen in elkaar zetten.

Wat een mooi setje, wat staat dat weer prachtig. Zo blij word ik daarvan! We zijn direct, ondanks dat we aan de bak moeten, weer aan het genieten.

De carnaval gekte heeft zijn hoogtepunt in Februari. Vooral in het zuiden van ons land zijn ze gek op carnavallen, maar in Spanje kunnen ze er ook wat van. Elke stad heeft zijn eigen tradities, vaak met gekostumeerde optochten en praalwagens en veel muziek, het is een gezellige boel. Een plaats die normaal rustig is verandert in een grote feestplek.

Ik had nooit kunnen vermoeden wat er zou gebeuren toen ik een boekingsaanvraag kreeg via de Facebook bij de Hacienda la Suerte pagina van een Spaanse vrouw, zij vertelde dat ze in haar jeugd veel hier geweest was. Ik wist niet precies wat ze met hier bedoelde het huis zelf of het dorp. Normaal verhuren we het eigenlijk niet voor een weekend maar ze bleef toch een beetje aandringen, want het leek haar zo leuk om met haar familie bij ons huis te verblijven, ik dacht ach wat leuk ze heeft schijnbaar mooie herinneringen hier liggen en daar ben ik dan toch gevoelig voor.

Ik stond het dus uiteindelijk toch toe, ze sprak geen Engels maar gelukkig hebben we een Spaanse sleutelbeheerder die voordat ze aankwam even het haardje aan kon steken en haar en haar familie kon verwelkomen.

Ik zag ineens wat foto’s op Facebook voorbij komen. Dat lijkt ons huis wel, het begon maar een paar leuke foto’s van een klein groepje verklede mensen, ik dacht toen oh wat leuk, onze gasten gaan natuurlijk naar het carnaval in het dorp. Toen dacht ik, hé op deze foto staan weer andere mensen en de volgende foto weer andere mensen, met hoeveel mensen zitten ze in godsnaam in ons huis en toen bij de volgende foto schrok mij het apelazarus. Ik zag een groep van wel 50 mensen verkleed poseren op ons terras, wat gebeurd daar? Gaat dat wel goed, hoe tref ik straks het huis aan? Ik kan niet ontkennen dat ik zeer bezorgd was.

Maar gelukkig toen ze de sleutel weer afleverde en onze sleutelbeheerder de controle gedaan had bleken ze het netjes achter gelaten te hebben, ze hadden het geweldig gehad. Oma haar verjaardag werd in ons huis gevierd met al haar kinderen en kleinkinderen en achterkleinkinderen, het was een feest om nooit meer te vergeten. Oma vond het geweldig om haar familie zo mooi uitgedost te zien vrolijk en zingend.

Dat vind ik achteraf dan toch wel heel erg schattig en leuk dat de familie en vooral oma zo genoten heeft van het feest in ons huis.

Maar ik ben toch ook wel weer een lesje rijker, ik moet bij de boeking voortaan maar vermelden dat ik dit soort acties wel moet weten en dat ze van te voren goedkeuring moet vragen als er meer mensen dan 12 in het huis verblijven, ook al blijven ze niet allemaal slapen.

Vanwege de privacy van onze gasten heb ik de gezichten onherkenbaar gemaakt.

Achteraf kan ik hier erg om lachen en vind ik het echt wel grappig, hoop maar wel dat ze een zeer goede recensie achterlaten.

Eigenlijk is 3 nachten tekort. Vier had beter geweest, dan hadden we nog een badhuis kunnen bezoeken voor een lekkere massage en in het helende water kunnen zwemmen en misschien hadden we dan nog een operaconcertje of balletvoorstelling kunnen meepakken. Nu deden we het alleen met een bezoek aan het operagebouw, erg prachtig en beroemd om zijn goede akoestiek.

Als we meer tijd hadden hadden we zeker een kaartje gekocht, al is het alleen maar voor de beleving, de achterste rij kaartjes zijn namelijk spotgoedkoop, slechts een paar euro.

We aten nog een apart zoetbroodje, Kürtós kalács, het deeg wordt om een stok gerold en wordt draaiend in een oventje een paar minuten verwarmd, daarna in een zoet mengsel naar keuze gerold, ik had gekozen voor kaneel en Lesley voor vanille, de buitenkant van het ‘broodje’ is hard en de holle binnenkant zacht, het smaakt echt super lekker. Op vele hoeken van de straat zie je een klein hokje staan waar ze deze broodkoek in klaarmaken, je eet het warm en als het koudweer is smaakt dat nog lekkerder en het kost maar €1.

Daarna nog even wat gedronken in een leuk volhangend met papier café, waar je een bak pelpinda’s voor je neus krijgt en de schilletjes op de grond mag gooien en toen zat onze mini vakantie er toch echt op. Met openbaar vervoer gingen we weer terug naar de luchthaven en kwamen na 2 uurtjes vliegen s’avonds weer in Nederland aan en Jairo onze zoon haalde ons op en Cheyenne onze dochter had een heerlijke maaltijd voor ons klaar staan, wat een lieve kids hebben wij ook.

Ik kan echt iedereen, jong en oud, deze superleuke stad Boedapest aanraden voor een leuke boeiende stedentrip!

Vandaag alweer 27 jaar getrouwd, toch bijzonder, nu lekker saampjes in deze prachtige stad, die ons toch wel enorm verrast heeft. Vandaag doen we een wandeling naar de andere kant van de Donau naar Boeda, gisteren hadden we wel 20km gelopen nu maar even wat rustiger aan, heb wat last van mijn rug. Maar ben wel een doorzetter hoor, want nadat we de oudste brug van de stad, de kettingbrug over waren gelopen had ik makkelijk het kabelbaantje kunnen pakken de Budavárheuvel op maar koos toch voor de traptredes naar het Boedapaleis.

Eenmaal boven gekomen keken we weer onze ogen uit, wat een mooie gebouwen bezit deze stad toch. Het paleis, de Matthiaskerk, het vissersbastion allemaal even mooi.

En dan het uitzicht, hiervandaan kijk je prima naar Pest met het prachtige parlementsgebouw.

We daalden weer af naar beneden en daar namen we de tram naar de vrijheidsbrug, bedenk dat er voor 1849 niet één brug was over de Donau nu zijn er meerdere.

Voordat we de brug weer overliepen waren er nog 2 dingen die we wilden bekijken namelijk eerst de grotkerk. Deze grotwoning was eerst van een kluizenaar die met het thermale geneeskrachtige water zieken genas, later werd het een kerk en deze wordt nog steeds gebruikt.

We hebben erover nagedacht om een thermaal bad te bezoeken, maar we besloten om toch niet een hele middag kwijt te zijn met relaxen maar liever om de stad te ontdekken. We wilden echter wel even een kijkje nemen in zo’n badhuis want het hoort wel bij de traditie en geschiedenis van Boedapest.

We liepen naar binnen bij het Gellértbad, het oudste golfslagbad van Centraal Europa, het ziet er statig uit binnen met veel zuilen, beelden en mozaïek werken. Het 38 graden hete water in de baden is rijk aan magnesium en zwavelchloride en fluoride.

Er zit ook een viersterren hotel bij waar menig beroemdheid geslapen heeft.

Na dit korte bezoekje liepen we de brug over naar ons hotel, even uitpuffen, toch weer 15 km gelopen.

Lesley vroeg de receptionist een tip voor een leuk restaurant, vorige keer was het ook goed bevallen dus dit was het proberen waard, het was echter nog wel een stukje lopen. Toen we het eindelijk gevonden hadden liepen we zo door naar binnen, zonder op de kaart te kijken, ik was een beetje misselijk van de rugpijn en we kwamen terecht naast een kakmadam die erg naar vieze parfum rook, bah. Ik keek om me heen en zag dat dit restaurant wel erg stijfjes was en toen ik de kaart kreeg en eigenlijk niet iets zag waar ik echt zin in had besloten we om toch maar weg te gaan, het waren forse prijzen en dat is dan ook zonde als je er niet echt van kan genieten.

We liepen nog een rondje op zoek naar een normale leuke tent. Het hoeft allemaal niet zo speciaal, we vinden elkaar speciaal.

Met lekkere een cocktail kwam ik helemaal bij en we genoten van elkaars gezelschap. Op de terugweg nog een blik op de prachtige bruggen en de rivier de Donau, dit was onze laatste avond alweer hier. Jammer!