Zoals je in Spanje op elke verpakking sin gluten ziet staan zijn ze in Frankrijk dol op het woordje bio.

Vandaag stond er een bezoek aan een bio wijngaard op de planning Chateaux Vieux Mougnac in Lussac. Al 5 generaties lang (sinds 1870) houden ze zich bezig met het maken van wijn, met respect voor de natuur, zonder chemische producten en pesticides en alles met liefde en passie met de hand geplukt en het land wordt zelfs nog bewerkt met de ploeg met een paard ervoor.

Zelfs de president van Frankrijk koopt hier zijn wijntjes. Ze verkopen niet aan supermarkten maar aan restaurants en aan particulieren. De prijzen per fles gaan vanaf 10 euro.

We kregen een leuke rondleiding samen met Fransen en Zweedse mensen. De enthousiaste eigenaresse vertelde dat naast elke rij wijnstokken een roos wordt geplaatst, dit omdat druiven niet tegen meeldauw kunnen en de roos er net iets eerder bevattelijk voor is, dus een goede graadmeter is of het goed gaat met de druiven en zo kunnen ze op tijd maatregelen nemen tegen schimmelziektes.

Om half 12 zaten we alweer aan een wijnproeverij, ik begrijp er helemaal niks van dat die Fransen zo slank zijn met al die wijntjes maar ook met die uitgebreide lunches en al dat heerlijke avond eten.

Echt werkelijk overal waar we geweest zijn was de keuken uitstekend, bij Le Clos Mirande in Montagne ontstond een explosie in je mond van diverse smaken, zalig gewoon. Anijs met asperges en tong en als finishing touch, koekkruimels. Dit gerecht ga ik echt thuis een keer proberen na te maken.

Ik vind de restaurants wel een verschil met Spanje, waar ze in kleine Spaanse dorpjes niet echt letten op het interieur, je zit soms gewoon naast een loeiende vriezer te eten, is hier in Frankrijk juist wel alles perfect en met style ingericht. Maar ik geef toe Spanje gaat wel vooruit daarmee, in de steden zie je dat daar steeds meer aandacht voor is.

Maar ook de variatie van verse groente vind ik vele maken beter in Frankrijk dan in Spanje, ook de presentatie op het bord. Ik wil niet ieder Spaans restaurant over 1 kam scheren maar het was wel iets wat me op viel.

In Spanje daartegen kun je wel lekkere kleine hapjes, tapas, bestellen in Frankrijk zit je gelijk aan een heel gerecht vast, wat voor je portemonnee dan weer niet zo gunstig is.

Na de lunch bezochten we een ruïne van een Abdij, in 1079 leefde in Abbaye Sauve Majeure de monniken. De bedevaart van Santiago de Compastella is 1 van de 3 grote bedevaarten van het christendom samen met Rome en Jeruzalem.  Deze abdij is altijd een halte plaats geweest.

Nadat we deze bijzondere plek hadden bezocht reden we in de namiddag naar onze volgende bestemming La Closerie de Fronsac.

Weer een totaal andere slaapplek dan de vorige nachten, dit keer kregen we echt het gevoel alsof we thuis bij een Franse familie sliepen, de kamer was ingericht met allemaal oude spulletjes uit grootmoedertijd.

Omdat het in Frankrijk Bevrijdingsdag was en ook nog eens zondag waren veel restaurants dicht. De zoon van de eigenaar die ons ontvangen had, deed moeite om iets te vinden, opeens kwam hij met een goed idee, zal ik zelf voor jullie iets lekkers maken? Wat een top idee, we maakte nog een wandeling in de omgeving, dronken een wijntje in de tuin en we konden zo aanvallen. Lekker relaxt, we hoefden de deur niet meer uit. Een gezellige sfeervolle avond weer.

Een typisch Frans ontbijt kregen we, croissantjes met jam. Niet veel maar prima te doen. Ik vind het leuk om elke keer ergens anders te slapen om zo nog meer te beleven, maar soms is het ook wel eens jammer en had ik best nog een nachtje langer willen blijven. Dit is zo’n plek, zo heerlijk idyllisch. Maar we hebben maar 3 nachtjes dus nu is dat prima.

We hadden geen echte plannen gemaakt, gewoon lekker rondrijden in de omgeving en maar zien wat we tegen komen. En zo geschiedde, wat een mooi kasteel ligt daar in de verte zeiden we tegen elkaar en we reden er gewoon naar toe. Bij de poort zagen we dat er om 10.30 een rondleiding gegeven werd op chateau de la riviere, we hadden nog 5 minuten dus met piepende bandjes reed ik de lange oprijlaan af. Net op tijd.

De rondleiding was in het Frans, dus ons schoolfrans kwam goed van pas, natuurlijk miste we drie kwart van wat er gezegd werd maar de ervaring om in km lange kelders te lopen onder het kasteel maakte veel goed. Drie jaar geleden speelde hier zich een vreselijk drama af. Veel Chinezen kopen wijngaarden op in dit gebied en er was net een mega deal gesloten om dit wijngoed te verkopen, de grootste verkoop ooit in dit gebied, om het te vieren ging de oude eigenaar en de nieuwe eigenaar een dag na de overeenkomst een helikopter vlucht maken en crashte. Beide dood, ook nog de zoon en zijn wijnmaker zaten erbij. Afschuwelijk.

Het is één van de oudste landgoederen in het Fronsac gebied, totale grote is 65 hectare.

Op het eind kregen we een proeverij in de ridderzaal. Lekkere wijntjes maar best wel aan de prijs.

Daarna reden we naar het toeristische dorpje St Emilion. Maar zeker een must see, ondanks de drukte, het ziet er prachtig uit. Op een pleintje een heerlijk lunch gehad.

Gelukkig konden we wel buiten eten maar het weer was bij lange na niet zo goed als het op dat moment in Nederland was, nu was het een keer omgedraaid. In Frankrijk matig in Nederland top. Maar wij zitten hier en dat is ook wat waard.

Overal werden macarons verkocht, een heerlijke zoet hapje, maar eet je er 1 wil je er meer.

Daarna reden we naar onze tweede overnachtingsplek. Alles heet hier bijna chateau, wat eigenlijk meer betekend dat ze er een wijngaard bij hebben, maar dit hotel was een echt kasteel. We sliepen in de torenkamer. Die avond aten we gezellig een heerlijke maaltijd in restaurant van het kasteel. Een super leuke plek weer. Fantastisch allemaal!

Je moet het weekend van 6 mei vrij houden had ik tegen mijn moeder gezegd. Hoezo wat gaan we doen dan zei ze, nee mam dat is een verrassing. Ik kan niet tegen verrassingen zei ze, vertel het nu maar, maar ik hield mijn lippen stijf op elkaar. Een paar keer in de week zal ik je wel hints geven. Ik begon met we gaan 3 nachtjes ergens naar toe, toen vertelde ik dat het in het buitenland was, toen dat ze geen Engels spreken, vervolgens dat het 1000 km ver was en zo nog een aantal kleine hints.

Ze speurde internet af en kwam elke keer weer met een andere plaats en een paar dagen van te voren vertelde ik dat het inderdaad Frankrijk was, wat ze al een beetje geraden had. Groot was de verrassing voor haar dat haar kleindochter ook mee ging, 3 generaties op stap.

Waarom wilden we haar nu zo verrassen, nu, op 15 mei is haar 70 ste verjaardag en ze is de liefste mama van de wereld en staat altijd voor ons klaar ze verdient gewoon een verrassing.

Om 8 uur hadden we een vlucht naar Bordeaux en daar hebben we een auto gehuurd. Direct een tip, huur nooit bij Goldcar, waardeloze maatschappij, ze dwingen je zowat er van alles extra bij te verzekeren. Geven niet eens opties, het is dat ik zei maar ik heb al €120 voor slechts 3 1/2 dag betaald hoezo willen jullie me nog €210 extra berekenen. Wat we al betaald hadden was echt niet voldoende en ze maakte ons bang dat we in de problemen zouden komen bij schade. Ook die €30 voor de full is full constructie was eigenlijk veel beter. Nou we trapte er mooi niet in. We betaalde alleen nog 1 tank benzine a 80 euro en een borg van 1100 en weg waren we bij die afzetters. In Spanje heb ik dat nog nooit zo mee gemaakt, zo dwingend.

Maar dit alles mocht de pret niet drukken want we reden in het prachtige Frankrijk op weg naar de St Emilion streek.

Ik had een afspraak gemaakt bij het wijnkasteel La Tulipe de la Garde van Ilja Gort voor een rondleiding. Helaas waren Ilja en zoon Klaas zelf naar een wijnbeurs maar we werden super vriendelijk te woord gestaan door de Amerikaanse wijnmaakster Caroline. Wat een mooi 13e eeuws kasteel, sinds 1994 is het in bezit van Ilja en hij heeft het behoorlijk moeten opknappen, er zit 20 hectare grond bij, de wijngaarden liggen op een heuvel wat gunstig is kwa zon.  De druivenrassen zijn voornamelijk merlot druiven maar ook de cabernet sauvignon en cabernet Franc druiven worden er gebruikt. Wat leuk om te zien dat de wijntjes die bij de AH verkocht worden hier gemaakt worden. La Tulipe en Slurp, zowel rood, wit als rosé. Natuurlijk kochten we een paar flesjes en een boekje voor thuis geschreven en gesigneerd door Ilja Gort himself.

Als tip kregen we te horen dat bij cafe de La Gare in St André de Cubzac, een dorpje verderop, een heerlijke lunch geserveerd werd dus wij daar naar toe. Het was behoorlijk druk maar gelukkig konden we nog een tafeltje bemachtigen.

Heerlijk visje met ratatouille, typisch Frans en voor een klein prijsje.

Daarna reden we 15 minuten verder en kwamen we aan bij onze eerste overnachtings plek. Wouh wat een mooie plek, Chateau de la Vieille Chapelle.

Het is een 12e-eeuwse Romeinse kapel met uitzicht op de rivier de Dordogne dit alles omringd door wijngaarden.

Het was prachtig weer en we gingen heerlijk op de ligstoelen even weg dommelen. Daarna hebben we nog een wandeling gemaakt en toen we terug kwamen dronken we een wijntje in de tuin. Om 8 uur werden we verwacht in de kapel voor een heerlijke huisgemaakte maaltijd. We zaten samen met Fransen aan tafel, met handen en voeten hadden we een leuk gesprek met deze mensen uit Parijs. De charmante gastheer liet ons verschillende wijnen proeven uit zijn eigen wijngaard. Heerlijk gegeten en zalig geslapen in de prachtig ingerichte slaapkamers, echt een aanrader deze geweldige bed and Breakfast.

In maart was ik 50 jaar geworden, eind juni wordt Lesley 50 jaar. Tijd voor een party dus. We besloten halverwege onze verjaardagen gezamenlijk met al onze dikste vrienden en familieleden dit feestje te vieren op 5 mei.

Het was even zoeken naar een geschikte locatie waar we met mooi weer ook naar buiten konden gaan. Het werd een leuk plekje aan het Uitgeestermeer en wat een geluk die dag was het juist de mooiste dag van het jaar.

We hebben een informele lunch gehouden met een kopje soep, sandwiches en een lekker kroketje. Genoeg cava, bier en wijn en het feestje was helemaal fijn!

Maar extra speciaal werd ons feestje toen ik een speech kreeg van mijn mama, ik was er helemaal ontroerd door. Lesley zijn vrienden Djinder en Frank bleven niet achter en spraken ook een mooi woordje over Lesley en als klap op de vuurpijl pakte neef Diego zijn gitaar en zong een aantal mooie nummers. Dit samen met iedereen die in ons hart zit maakte dit feestje helemaal compleet.

Terwijl hier de regen uit de lucht valt is het in Spanje prima weer. Wel af en toe een buitje maar als het dan droog is, is de temperatuur verrukkelijk vertelde mijn ouders, de blaadjes beginnen alweer uit de knopen tevoorschijn te komen en de bloemen komen in bloei. 

Hun (werk)vakantie zit er weer op. Ze hebben het zalig gehad, alles staat weer strak in de verf, ze zijn supertrots op het mooie huis. Nou ik ook hoor, op hun en op onze hacienda, wat een plaatje is het nieuwe terras geworden en de muur is ook een super oplossing. De buurman is zeker geïnspireerd geraakt, hij is zijn terrein ook wat netter gaan maken. Maar vanaf ons terras zien we dat niet meer gelukkig. 

Wat we ontvangen aan de verhuur wordt voorlopig ook weer terug geïnvesteerd in het huis, om het allemaal nog mooier te maken.

Het kost echt bergen met geld zo’n huis maar dan heb je ook wat!

Het terras direct grenzend aan het huis hadden we vorig jaar al met flagstones laten bekleden, 55 m2, en dat was zo goed bevallen dat ik nu ook het beneden terras wilde laten doen, maar dat is echter 85 m2 incl de trapjes.

Wat een enorme klus, de werkmannen zijn al de hele week van 8 uur tot 7 uur s’avonds bezig en ze nemen tussen de middag 2 uur pauze. Niet om te slapen maar om te eten en even uit te rusten, wat een bikkels zeg die mannen, echt respect hoor.

Maar wat wordt het mooi, het terras is bijna af, het lijkt zelfs nog groter. Volgende week nog de laatste 6 M2 en dan nog voegen en wat een plaatje is het dan. Hier krijg ik nu echt een heel blij en trots gevoel van.

Na het fantastische weekendje Sy moest ik weer aan het werk echter mijn ouders vertrokken 5 april alweer richting Spanje. Heerlijk leventje die pensionado’s. Dat betekend niet dat ze stilzitten in Spanje, nee in tegendeel, ze zitten niet alleen maar op een zonnestoel, ze pakken gewoon de kwast en doen het nodige verfwerk.

Elk voorjaar is dat weer nodig in dit gebied, goede tips van goed voorstrijken of dure verf helpen niet echt. Op de plekken waar de wind op staat, de regen er tegenaan spoelt en de zon er de hele dag op staat, gaat er mos groeien of komt er schimmel op. Het regent regelmatig in de winter, najaar en voorjaar, soms zijn het maar korte buien, maar het kan ook dagen achter elkaar zijn, er is geen pijl op te trekken. Sommige mensen denken dat het in Spanje altijd maar mooi weer is maar dat is zeker in het binnenland echt niet waar.

De maand april begint nu ook weer wisselvallig, als de zon schijnt is het heerlijk vertellen mijn ouders, maar er valt ook helaas regelmatig een buitje. Maar binnen vind mijn moeder ook genoeg klusjes, alle kamers worden weer even lekker uitgesopt.

Mijn vader die last heeft van zijn schouders houd het bij kleine klusjes zoals de stopcontacten vervangen en een sleutel administratie aanleggen maar zijn eigen gemetselde muurtje om de tweede garage dicht te maken heeft hij toch maar mooi een kwastje gegeven.

De muur bij het zwembad is ook al vergevorderd met hulp van onze Spaanse klusjesmannen. Deze muur wordt gemaakt omdat de buurman zijn tuin naast zijn schuur niet echt netjes bijhoudt. Deze muur zorgt ervoor dat we geen ergernissen meer hebben.

De werkmannen hebben een behoorlijk tempo, werken keihard. Eerst moest de rejas uit de muur gesloopt worden en daarna konden ze beginnen met het opbouwen van de stenen. Op de top komen van die leuke oude dakpannetjes, de muur is inmiddels gestuct en nu moet het nog afsmeerd worden met capafina en dan nog verven en als het geverfd is komen er leuke blauwe potjes tegen de muur aan om het af te maken.

Het wordt vast heel erg mooi. Alleen het topje van de schuur is nog te zien, maar dat is prima, de natuur blijft wel lekker in het zicht en we zien gelukkig geen troep meer!

Vroeg uit de veren want er stond een wandeling op het programma van 12 km. We trokken onze Paulus de boskabouter schoenen aan, lieten onze jas thuis want het was prachtig weer, en we gingen om 10.15 op pad.

Het leuke van de wandelingen van de Tukhut is dat ze van de geijkte padden afwijken. Je loopt zowel door de bossen, als over weilanden en op karresporren etc etc. Een optimale beleving van je wandeling.

Je hoofd raakt helemaal leeg, je hoort alleen de vogeltjes fluiten en het bosbeekje zachtjes stromen. Wat mooi, de natuur ontwaakt en de knopjes van de bloemen komen langzaam uit. Diverse verschillende soorten groen maken van het landschap een plaatje.

Vele mooie uitkijkjes en tevens heerlijke rustplekjes, want het is best pittig af en toe met die stijgende paadjes, maar vlak ook de afdalingen niet uit.

Onderweg kom je de prachtigste huizen tegen, derde huisje riep ik regelmatig gekscherend.

Onderweg in Bomal was een marktje, 10 jaar geleden waren we hier ook en de foto die we toen van mijn vader maakte etende aan een worst hebben we gebruikt op de uitnoding van mijn vader zijn 60 ste verjaardag. Nou we hebben er weer 1 gemaakt, pap deze kun je gebruiken voor je 70 ste verjaardag.

Moe maar voldaan kwamen we rond 3 uur weer aan bij het huisje. We hebben nog even wat gedronken in het zonnetje bij het huisje en toen was het weekend alweer voorbij. Wat heb ik genoten, wat was het zalig en wat ben ik verwend. Na 4 uurtjes rijden kwamen we weer thuis. Mijn 50 ste verjaardag vergeet ik nooit meer.

Gezellig met z’n allen ontbijten aan een grote tafel en daarna ons klaar maken om erop uit te gaan. We zijn naar de grotten in Remouchamps gegaan.

We kregen een 1.5 uur durende rondleiding en deze was erg grappig gedaan door een gespeeld strenge gids. We hebben een stuk gelopen in de grotten maar ook een stuk gevaren, deze grotten zijn ontdekt in 1828, heel leuk en mooi om te doen.

Daarna zijn we doorgereden naar het pittoreske stadje Durbuy. Eigenlijk is het meer een klein dorpje, maar toch heeft het stadsrechten gekregen. Het was toeristisch druk maar wel even leuk om lekker buiten op het terras wat te drinken, het was zalig weer.

In de middag kwamen we weer bij ons huisje aan en hebben Lesley en ik alleen met onze kinderen een wandeling van 3 km gedaan met de naam: rondje Tukhut.

De tukhut is een accommodatie van de NKVB, de bergwandelaars vereniging. Op de site van de Tukhut staan fantastische wandelingen beschreven in de omgeving van Sy.  Je kan deze van tevoren zelf printen maar je kan ze daar ook ophalen en lenen. De tukhut ligt naast ons huisje dus dat was makkelijk. We hadden gelijk een wandeling voor morgen meegenomen.

‘Savonds werd ik alweer verrast want we gingen in mijn favoriete restaurant in Sy eten: a la Ferme, de verwennerij blijft maar doorgaan. Ik kreeg van iedereen een mooie speech en moest toch wel goed slikken om de traantjes binnen te houden.

Toen kon ik zelf natuurlijk ook niet achterblijven en bedankte die lieve schatten van mij enorm.

Wat heb ik toch een heerlijk gezin en wat ben ik toch blij met ze.

Na het eten thuis in ons huisje nog even het haardje aan en muziekje erbij en ik was echt helemaal in mijn element, dit is echt genieten pur sang.

Op goede vrijdag ben ik altijd vrij en maar goed ook, want ik ben met dochterlief van alles gaan regelen voor haar huis. De bouwkeuring werd gedaan, we zijn op hypotheekgesprek geweest, er is een keuken besteld we hebben gezocht voor een nieuw bed, nieuwe stoelen ectetc. Heel leuk omdat samen te doen.

In het paasweekend kwam onze zoon met zijn vriendin terug uit Amerika en daarna hebben we heerlijk genoten van de brunch bij mijn ouders.

Ja en toen was de dag aangebroken, 29 maart, 50 jaar, wat een leeftijd.

Toen ik beneden kwam hingen er allemaal slingers met 50 jaar erop, wel foto’s van Sara, maar gelukkig geen pop. Dat zou ik echt vreselijk gevonden hebben en gelukkig hebben ze mij daarin gerespecteerd.

Overdag kwamen mijn ouders en schoonzusje met de kinderen spontaan langs.

‘Savonds werd ik mee ontvoerd naar restaurant de Toerist in Spaarndam waar ik ook met mijn 40 ste verjaardag gegeten had.

Er was mij wel al een keer verklapt dat mijn familie een groepsapp gemaakt had met de naam: Ira 50 jaar, dus eigenlijk was ik een ietsie pietsie teleurgesteld dat er verder niks spannends gebeurde, want ik dacht: om alleen te bedenken dat we uiteten gaan daar hoeft toch geen app voor gemaakt te worden. Maarja dacht ik nog, ik ben zelf altijd de regelaar dus dat kan/mag ik ook niet terug verwachten.

Ik was dan ook compleet overdonderd toen ik vrijdag 1 april in de auto zat samen met Cheyenne naar het werk, met mijn werkkleren aan, laptop mee en ook een koffertje mee omdat ik na het werk door zou rijden naar Friesland voor een weekend, om daar de verjaardag te vieren van mijn vriendin Joyce die die dag ook 50 geworden is en daarvoor een prachtige villa gehuurd had om het met vrienden te vieren. Vlak voor de afslag naar het werk zei mijn dochter ineens, mam we gaan niet naar het werk.

Huh wat, wat zeg je nou. We hoorden op de radio dat er een grote file stond van Eindhoven tot Maastricht die zolang was dat het wel tot in de avond zou duren. Pff zei ze, daar moeten wij langs want ik neem je mee naar België.

Ik was even helemaal van mijn a propos, hoe kan dat nou ik moet toch gewoon werken en daarna ga ik toch gewoon naar Joyce toe. Nee, mam iedereen zit in het complot. Op je werk weet je baas ervan en je vriendin weet het ook, dat is wel jammer voor je mam dat je niet naar haar feestje kan gaan maar dit hadden we al in januari geregeld en het kon ook niet een ander weekend omdat oma en opa daarna naar Spanje gaan want die komen namelijk ook straks naar België toe samen met papa.

Ik moest echt even schakelen, ik merkte dat ik toch wel een controle freak ben want ik was de controle volledig even kwijt.

Hoe laat komt de rest dan aan in België? vroeg ik. Ik had het plan om eerst naar Maastricht met je rijden en dan te winkelen en te lunchen en dan door te rijden, zei Cheyenne, maar hoe dat nu gaat lopen met die file.

Nou zei ik dan wil ik graag onderweg toch even langs mijn vriendin in Hilversum rijden om haar te feliciteren. Dat ik haar feestje mis is wel ontzettend jammer maar gelukkig kan ik haar dan wel een persoonlijke knuffel geven.

Toen Cheyenne het over België had wist ik wel direct dat we naar Sy zouden gaan, dat is namelijk mijn favoriete plekje in de Belgische Ardennen. Nog nooit zijn de kinderen daarmee naartoe geweest. Mijn ouders 10 jaar geleden wel een keer. Wij zelf zijn er al een stuk of 8x geweest. Voor het eerst zijn we daar zo’n 12 jaar geleden geweest, het had ons toen direct betoverd.

Denk dat daar ook het idee is ontstaan om zelf een tweede huisje te hebben. Dat we voor Spanje gekozen hebben komt door het weer, maar ook door de basis dingen die beide plekken gemeen hebben en wat wij zo belangrijk vinden, de rust, de mooie omgeving en de gemoedelijkheid.

Ondertussen hoorden we dat het file bericht een 1 april grap was, daar waren we mooi ingetrapt. Als dit weekendje nu maar ook geen 1 april grap is spookte er door mijn hoofd. Maar nee hoor we reden echt naar Maastricht en daar trakteerde mijn dochter mij op een lunch in een onwijs gaaf restaurant.

Om 17 uur kwamen we in België aan, vrijwel gelijk met mijn ouders en Lesley. Ze hadden een geweldig huisje gehuurd voor dit weekend.

Wat een gaaf huisje, allemaal oude elementen nog in het huis, precies waar ik zo van houd.

We dronken eerst een drankje in het daarnaast gelegen restaurant en we proosten op een gezellig verrassings weekend.

Ik vind het echt geweldig dat mijn familie mij zo om de tuin heeft weten te leiden, dit had ik echt niet verwacht. Om 21.30 s avonds kwamen Jairo en Daisy er ook nog bij, dus de verrassing was helemaal compleet.