Al jaren komen mijn ouders in de Elzas in Frankrijk. Eten daar in een klein keldertje, lopen door de wijngaarden en kopen bij hun favoriete wijnboer heerlijke flesjes Gewurtzstraminer, Pinot Blanc, Pino Gris en Riesling. Zelf zijn we 2x mee geweest. Maar onze dochter moet het met verhalen doen. Elke keer zei ze “Daar wil ik ook graag een keer heen”.
Nu plan ik ieder jaar een moeder dochter weekendje met haar voor haar verjaardag, zij is net als ik meer van de belevenissen dan van een gewoon cadeau. Dus ik had met mijn moeder tijdens een lunch zitten bekokstoven dat het er dit jaar maar eens moest van gaan komen om naar de Elzas te gaan. Maar dan niet alleen samen met mij maar ook de rest van de familie mee. Ze wordt immers 25 jaar en dat is een speciaal jaar voor een speciale verrassing. Ze is pas in november jarig maar naar de Elzas moet je beslist eind september gaan als de wijnoogst plaats vind. Helaas konden mijn zoon en schoondochter niet mee dus werd het een tripje met z’n vijfjes. We hadden besloten dat we haar wilden verrassen. Dus zij dacht dat ze met mij ergens naar toe ging, ik had alleen verteld, we gaan met de auto en je moet je paspoort mee en makkelijke kleren en schoenen.

We gingen eerst vrijdagochtend nog naar een huis kijken met z’n drie, daarna zetten we Lesley af bij ons huis en reden Chey en ik door. Wat ze natuurlijk niet wist was dat mijn ouders op de hoek stonden te wachten en Lesley oppikte en doorreden naar Maastricht waar we zouden gaan lunchen met elkaar. Onderweg moesten wij tanken en daardoor stoven mijn ouders ons voorbij. Onderweg begon ze al te gissen, gaan we naar België? Naar de Ardennen, of gaan we naar Antwerpen, Brussel of Brugge? Of gaan we naar Duitsland of toch Frankrijk, nee dat zal wel niet want dat is te ver.

Toen we bij Maastricht aankwamen en door de wijk reden op weg naar het restaurant zei ze “ik weet het we gaan slapen dat het hotel/restaurant waar ik jou mee verrast had toen je 50 werd’. Ik zei “ ja daar gaan we inderdaad eten maar het is niet onze eind bestemming” Toen we het terras op liepen en ze daar oma en opa en haar vader zag zitten was ze helemaal in de war, hé dit had ik echt niet verwacht en op haar gezicht verscheen een dikke grijns. Ze leuk dit. Mijn moeder hart maakte een sprongetje, daar doe je het voor om je kind zo blij te zien. Na een heerlijke lunch buiten op het terras bij restaurant Sofa reden we via Luxemburg door naar Frankrijk. In 1 dag doorkruis je dan even 4 landen. Het was al met al een behoorlijke rit, we kwamen s’ avonds om 20.30 uur pas aan, we hadden file gehad. We hoorden onderweg de wijn al roepen, drink mij, drink mij.

Het bleef niet bij één wijntje. Middernacht lagen we teut en bekaf in ons bedje. De volgende dag ontbeten we op z’n Frans met croissants en Franse kaas en homemade jam in het beroemde keldertje. Zo gezellig. Al vroeg begonnen we aan de wandeling door het prachtige gebied rondom Riquewihr. Onderweg zagen we dat sommige druivenranken al geplukt waren en andere zaten nog helemaal vol. We snoepte wat af van de heerlijk druiven, de één nog lekkerder dan de andere. Het weer was subliem, beter hadden we het niet kunnen hebben. Aan het eind van de dag begon het wel te regenen maar toen hadden wij een wijnproeverij in de wijnkelder van Jean Marc, het vast wijn boertje waar mijn ouders inmiddels al 30 jaar komen. Toen we s’avonds weer op pad gingen om te eten was het weer droog.

We aten in een leuk restaurant, maar helaas stond er op de kaart veel varkensvlees en dat eet Cheyenne niet, dus dat was wel een beetje jammer. Na het eten dronken we buiten op het terras van een ander restaurant in het gezellige straatje van Riquewihr centrum, naast ons appartement, nog een kopje thee. Jammer genoeg was dit de laatste avond van ons tripje want op zondag moesten we de hele dag rijden om weer thuis te komen. Onderweg in Luxemburg hebben we nog geluncht. Mijn ouders bleven een nachtje nog slapen daar en gingen daarna door naar Duitsland. Maar wij moesten met z’n drie weer gewoon werken op maandag. Het was een super weekend en onze auto lag natuurlijk helemaal vol met de heerlijke wijntjes van Jean Marc.

September en oktober zijn geweldige maanden om op vakantie te gaan naar Spanje. De temperatuur ligt nog ruim boven de 25 graden. In Nederland zie je de herfst al doorkomen en mede daardoor denk ik dat de eerste boekingen voor volgend jaar al binnen komen. Het lijkt wel of mensen steeds eerder hun plekje in ons vakantiehuis willen veilig stellen. De kindervakantie periodes gaan gewoon heel snel. Ik raad het vakantiegangers dan ook aan niet te lang te wachten om teleurstellingen te voorkomen.

Zelfs gaan we altijd ieder kwartaal zeker en vaak nog wel 1 of 2 keer extra tussendoor. Ja dat is een groot voordeel van een eigen huis hebben. Maar we zullen ook moeten inventarisseren wat er vervangen moet worden en we moeten ook de tuin weer doen en de nodige verf werkzaamheden uitvoeren. Dit jaar is er meer kapot gegaan dan andere jaren hebben we vernomen van onze sleutel beheerder. Binnenkort zullen we dat zelf gaan bekijken. Maar eerst gaan we nog een verrassings weekend doen voor onze dochter.

Nee dit keer geen writersblock maar gewoon erg druk, daarom duurde het zolang voordat ik weer wat ben gaan schrijven.
Inmiddels zijn mijn zoon en schoondochter verhuisd en wonen ze tijdelijk weer bij ons. De oorspronkelijke bedoeling was dat ze een half jaar bij ons zouden blijven totdat ze de sleutel krijgen van hun nieuwe huis. Maar er is het één en ander gebeurd waardoor dat anders is gelopen. Ik zal bij het begin beginnen.

Toen wij 5.5 jaar geleden ons Spaanse huis kochten hadden we ons Nederlandse huis in de verkoop gezet. De bedoeling was dat we wat kleiner zouden gaan wonen en de overwaarde zouden gaan steken in het Spaanse huis om zo daar de hypotheeklasten wat lager te hebben. Echter na 2 jaar hem in de verkoop gehad te hebben, hebben we vanwege de crisis toch maar besloten om hem uit de verkoop te halen dit omdat het schijnbaar niet de juiste tijd was. Na een jaar hem uit de verkoop gehaald te hebben besloten hem er maar weer in te zetten om te kijken hoe het nu zou lopen. Na een half jaar nog steeds geen serieus bod (alleen maar mensen die dachten het voor een prikkie te kunnen kopen). Het was voor ons geen enkel probleem hoor, want we hebben beide onze baan nog en onze dochter woonde ook nog thuis en we wonen er fijn. We hebben de tijd dachten we. Toen onze dochter de deur uitging kregen we nog de zoon van mijn vriendin een half jaar bij ons wonen, dus onze ruimte kwam nog steeds van pas.

Nu onze zoon en schoondochter bij ons zijn gekomen hebben we nog steeds de ruimte nodig. Maar dacht ik als zij straks weg zijn dan zitten wij met z’n twee in dit grote huis en hoe lekker zou het zijn om ook onze lasten te verlagen. Zeker omdat mijn werk weer aan het reorganiseren is en een vast contract tegenwoordig niet altijd meer wat zegt.

Ik dacht voordat we de hele inboedel van mijn zoon in ons huis krijgen, laat ik alvast foto’s maken dan ziet het erg nog netjes uit. Laat het ik dan ook maar op Funda zetten, het zal toch nog wel even duren. Ik zeg gewoon als mensen geïnteresseerd zijn dat ze er pas in maart in kunnen. Ik had geen enkel idee dat het zo zou lopen zoals het nu gegaan is. Het huis verscheen op Funda en de eerste telefoontjes kwamen al binnen van mensen die wilden komen kijken. Nu zegt dat natuurlijk helemaal niks, kijken is niet kopen. Maar dag 1 kregen we al gelijk een serieus bod. Na wat onderhandelen boden ze een bedrag waar wij heel blij mee waren, echter ze hadden 1 harde eis en dat was half december er al in. Vanwege onze verkoop geschiedenis hebben we toch maar ja gezegd.

Tja en wat nu? Onze zoon en schoondochter hebben we wel met een probleem opgezadeld. Gelukkig was zowel onze dochter en ouders en mijn schoonzus zo lief om mee te denken. We hebben nu besloten dat we onze spullen laten opslaan, 1 box voor Jairo en Daisy en 1 box voor ons. Jai en Daisy gaan tijdelijk bij mijn ouders in huis en mijn ouders gaan in ons Spaanse huis.

Hoe wij het gaan oplossen weten we nog niet. Misschien bij onze dochter. Maar alles staat nog open. We weten nog niet eens wat we zelf willen voor de toekomst. Het is zo snel gegaan. Het schiet op het moment nog alle kanten uit. Een leuk grachtenpandje in Amsterdam, ook al is het heel klein hebben we maar uit ons hoofd gezet, dat is niet te betalen. Ik wil graag bij de kinderen in de buurt zitten, dus we zoeken in een straal van 10 km bij hun vandaan. Maar wat moet het worden, een nieuw appartement is een optie, lekker alles gelijkvloers en geen onderhoud aan de tuin. Een goedkope oude tussenwoning die nog opgeknapt moet worden om het naar je eigen smaak te maken, maar dat kost wel min een half jaar verbouwen, een tussenwoning die wel al helemaal klaar is maar waar je in die omgeving waar we willen gaan wonen al snel 4 ton kost. Of toch maar nog 1 keer voor een kavel gaan en daar zelf een schattig huisje op te laten zetten, niet te groot maar wel helemaal naar ons eigen smaak.

Wat we nu echt willen vinden we heel moeilijk. Dus ons hoofd zit vol met opties. Wat natuurlijk ook nog meespeelt is houd ik mijn baan, binnenkort zal ik daar meer over horen en tot die tijd moeten we alle scenario’s maar eens goed op papier hebben.

Mijn wens om een huis in het buitenland te hebben is nu alweer ruim 5 jaar geleden uitgekomen. Met het kopen van Hacienda La Suerte, huis van het geluk, is onze droom uitgekomen. Het hele proces is niet altijd makkkelijk geweest en nog steeds lopen we tegen verschillende dingen aan.

Ik was gepassioneerd bezig met het huis, eerst het koopproces afronden en toen we het op onze naam hadden staan was ik bezig met het ontwerpen en het inrichten van het huis. Mensen werden soms gek van mij, ik kon het alleen maar over het huis hebben, zo vol was ik ervan. Er moest behoorlijk veel geklust worden, geen hele grote verbouwingen maar zeker die kleine dingen kosten ook veel tijd en moeite, ik ben blij dat we veel hulp gehad hebben.

Ik heb inmiddels wel geleerd dat ik dingen meer moet loslaten, het slokte me teveel op. Gelukkig heb ik de mogelijkheid gehad om te switchen binnen het bedrijf van baan om zo de juiste balans te houden tussen werk en privé. Het gekke is dat ik het niet rustiger heb gekregen op mijn werk, ik ben zelfs meer uren gaan werken. Dit komt omdat ik veel meer plezier in mijn werk heb gekregen door deze verandering.

Het blijkt maar weer dat het heel belangrijk is om niet te lang te blijven hangen in iets wat je energie kost ipv dat het energie geeft.

Mijn leven is in ieder geval een stukje blijer geworden door de energie die ik krijg van mijn werk op de bank bij de afdeling informatiebeveiliging en van het hebben van een prachtig huis in Zuid Spanje.

Dat het regelmatig erg warm is in Spanje weten we allemaal. Een temperatuur van 30 graden is heerlijk, bij 35 graden wordt het al iets te warm, maar 40 graden is echt ontzettend warm. Laat staan als de temperaturen oplopen tot 45 graden, dat is gewoon niet te doen.

In juni was er dit jaar al een zeer warme periode van temperaturen van rond de 40 maar daarna gingen de temperaturen weer naar een behapbare temperatuur toe. Maar rond 12 juli werd het ineens weer extreem heet.

Zelfs de Spanjaarden waren aan het klagen, zo warm hadden zij het ook nog nooit gehad. Ik moet eerlijk zeggen het was ook niet te doen. Het enige wat je kon doen is binnen zitten afgewisseld met in het zwembad liggen. Zelfs in de schaduw was het niet te harden. Te lang in het zwembad kan ook niet want je verbrand levend. Gelukkig voor Lesley was er Wimbeldon op TV en hij kan zich zeer goed vermaken met een potje tennis kijken.

Ik ben me maar gaan bezig houden tussen 1 en 4 uur met een gebruiksaanwijzing te schrijven op de computer voor alle apparaten in het huis. Het blijkt namelijk dat iets wat voor ons heel logisch lijkt het niet voor iedereen zo is. Met name bv het aandoen van de oven of de wasmachine of de tv.

Verder heb ik een boek gelezen wat natuurlijk ook niet verkeerd is, binnen was het goed te doen maar evengoed was de temperatuur daar opgelopen tot 26 graden. Deze hittegolf duurde gelukkig maar 3 dagen en daarna werd het weer normaal voor de tijd van het jaar. Pff, hebben we dit ook eens meegemaakt.