We zitten met ons huis ongeveer 2 kilometer van het kleine dorpje Villanueva de Tapia af.

Er wonen hier 1700 mensen. Eigenlijk is hier niks spannends te beleven. Er zitten 4  kleine totaal geen toeristische barretjes. Een stuk of 3 kleine buurt supertjes, soms ook wel Tabacos genoemd, daar kun je vroeg in de ochtend wat vers brood halen.

Je hebt er een installatiebedrijfje voor al je gereedschap, hebben ze het niet op voorraad dan kunnen ze het wel bestellen voor je. Er zit een apotheek. Er zitten 3 banken!!!! Dat is in Nederland een zeldzaamheid geworden zeker in een klein dorpje. Het gemeentehuis zit er en het postkantoor zit in het zelfde pand en deze is alleen tussen 9 en 10 open en soms, je weet echt niet wanneer, is hij nog een uurtje open in de middag.

Normaal is het dus een slaapdorpje, waar je alleen het echte Spaanse leven meemaakt. Behalve met de Feria.

Het begint al als je het dorp komt inrijden, de agenten regelen het verkeer, op werkelijk elke hoek van de straat staat er 1 die zegt welke kant je moet oprijden. Overal staan auto’s geparkeerd, schijnbaar komen alle mensen uit de omliggende dorpjes dus ook op bezoek, of misschien zijn het wel familieleden of mensen die ook ooit in het dorpje gewoond hebben. Iedereen is netjes gekleed, sommige vrouwen hebben zelfs hun mooiste echte Spaanse jurk aan getrokken. Waar loopt iedereen nu zo voor uit zal je denken. Nu dit keer was het het feest van het vee. Er staan wat geiten en paarden, verder is er een markt, met veel tasjes kraampjes, fout kinder speelgoed en verder nog wat meer prullen, eigenlijk geen eens een leuke markt.

In de sporthal stonden allemaal eettentjes van lokale producten, zoals kaas, worst, koekjes, bier dat was dan nog wel grappig. Maar het leukste vonden we dat er midden op een pleintje een hele grote pan stond met vlees erin, wat terplekke klaar gemaakt werd. Iedereen stond in de rij. Dus wij dachten dat willen wij ook meemaken. Na een uur in de rij te hebben gestaan kwamen we bij een punt aan waar we een bonnetje moesten kopen voor de maaltijd, voor slechts voor €1 kon je een bakje krijgen met vlees en stokbrood. De biertap die ernaast stond was kapot gegaan. (Zou dat de reden zijn dat Spanjaarden zelf vaak graag uit een flesje drinken?) We gingen toch maar even googelen wat het allemaal betekende wat er op het bonnetje stond. Oh jee een stoofpotje van lamsvlees. Laten we allebei nu niet van lamsvlees houden, haha. Maar we stonden nu zolang in de rij dat we het maar gewoon moesten proberen. Het was een gekakel van jewelste in die rij, iedereen nam de laatste nieuwtjes door. Wel heel grappig, je merkt dat je als Hollander best lang bent vergeleken bij al die kleine Spanjaarden, we keken over iedereen heen.

Ik moet zeggen het was best te doen dat stoofpotje. Het sausje was erg lekker maar de belevenis was waar we het voor deden en dat was geslaagd. Dit feest in ons dorp, zo tussen de locals, zullen we niet snel meer vergeten.

Ons hele land ligt er vol mee, stenen, stenen en nog eens stenen, grote keien, kleine stenen en kiezels, oranje, bruin en wit we hebben ze in alle soorten en maten. Ons huis ligt onderaan de berg Pedroso en dat is 1 grote rots. Vroeger verdienden de bewoners geld met de stenen. Ze waren super slim.

Ze hadden twee steenovens gebouwd. Naturlijk gebouwd van keien en in deze ovens kookten ze de stenen, deze stenen bevatten kalk en de kalk die eraf kwam was wit en dat verkochte ze weer aan de dorpsbewoners die daar hun huizen mee wit kalkten. Een mooi proces.

Ik vervloek die stenen wel eens, vooral als ik een gat in de grond wil maken, er is gewoon niet door heen te komen. Maar soms ben ik ook heel blij met deze stenen want je kan er mooie randjes mee maken rondom je tuin, of rondom de bomen, het staat heel decoratief en natuurlijk.

Maar dat niet alleen het is ook heel mindfull. Stenen zoeken, stenen tillen en verplaatsen. Je maakt er niet alleen je hoofd mee leeg maar het is ook nog eens een goede work-out. Bukken, tillen en lopen. Het is een oer bezigheid. Onze voorouders zullen dat ook zo gedaan hebben, je gaat erop uit om spullen te verzamelen om er je verblijf mee te bouwen. Daarna ga je op jacht om je eten te zoeken die je vervolgens op een vuurtje gemaakt in een rondje van stenen en takjes klaar maakt en daarna slaap je in een van stenen gemaakt huis en de volgende dag herhaal je het weer.

Ik had bedacht, als ik nu ook elke dag een uurtje of wat een aantal stenen ga verplaatsen, daarna op zoek ga naar eten, lees een leuk restaurantje, dan kan ik daarna heerlijk slapen in mijn mooie stenen huis. Geweldig bedacht toch!

We hadden gehoord dat gasten van onze vrienden een zeer goede Italiaan ontdekt hadden in Loja: Restaurant Atracon, nu dat wilden wij ook wel eens proberen. Het was even zoeken maar het was absoluut de moeite waard. Je kunt buiten zitten op het grote terras maar binnen en dat is vrij ongewoon voor Spaanse restaurants, zag het er super gezellig uit en je hebt uitzicht over de vallei, super leuk met al die lampjes.Toen we kaart kregen hadden we keuze stress. Er stonden tientallen verschillende soorten pizza’s op. Te krijgen in 4 varianten, klein, medium, groot en extra groot.  Verder stonden er nog tientallen pasta gerechten en ook nog gewoon vlees en vis stonden er op het menu. Zullen we de medium pizza nemen en dan beginnen met een voorgerecht zeiden we eerst tegen elkaar. Maar we dachten toen laten we eerst maar eens kijken wat we krijgen, we kunnen altijd nog iets extra’s bestellen. Toen de pizza kwam werden we aangenaam verrast, wat een super belegde pizza was dat zeg en dat voor maar 8 euro. Ongelofelijk, hij was verrukkelijk. Ik kreeg hem niet eens op en toen werd er ook nog gevraagd of ik hem mee naar huis wilde nemen, een super service. Dit restaurant houden we erin! Toppertje erbij.

Ineens was hij er, een schattig klein hondje met flappies en trouwe honden oogjes. Hij had wel een halsbandje om maar geen adres eraan. Hij had dorst, ik had hem wat water gegeven. Nooit voeren zeg ik altijd tegen mijn gasten want je kan de zwerfhondjes en katjes toch niet houden en anders raken ze gewend aan jouw voedsel en na 2 weken ben jij weer weg. Maar wat moeilijk is dat zeg. Ik zag dat hij honger had en ik zag ook dat hij mensen gewend is. Wat moeten we nu met hem. Ik ging in de tuin werken en overal waar ik heen liep hij met me mee. We hadden wat olanders erbij gekocht en toen ik deze aan het planten was en in de aarde aan het wroeten was hielp hij mee. Wat een schatje. Ik dacht weet je wat ik lok hem met een stukje vlees door de open toegangspoort heen en sluit dan snel het hek. Misschien gaat hij dan zijn baasje wel zoeken. Maar het slimme beestje wist een klein holletje onder het hek te vinden en stond zo weer kwispelend voor mijn neus.

Ik dacht ik vraag vrienden van ons die hondenliefhebbers zijn of ze misschien nog een plekje voor hem hebben. Maar zij hebben al 5 honden en hoe graag ze ook willen helpen enough is enough. Ik kreeg een telefoonnummer waar je vermiste honden naar toe kan brengen. Ik dacht we kijken het nog even aan en anders gaan we morgen naar de dierenarts om te kijken of hij een chip heeft en zo niet bellen we het telefoonnummer wat we gekregen hadden.

Maar na de nacht was hij ineens weg, we hadden dus maar voor 1 dag een vriendje gehad. Er lagen alleen wat drolletjes als herinnering aan zijn aanwezigheid op het terras!

Wie neemt er nu een tafelkleed mee? Ik kan hem nergens vinden tenminste.  Gloednieuw gekocht in juni voor 30 euries. Foetsie. Verder zijn de theedoeken ineens gehalveerd. Glazen en soepkomen gaan we weer aanvullen. Sommige krukjes staan niet zo stevig meer, maar dat wijd ik voor een groot deel ook aan de levensduur. Maar enfin nieuwe buiten stoelen moeten er komen. Zo nog een aantal dingetjes. Op naar de Ikea en de Bauhaus en andere woonwinkels. Ik ben heel blij met mijn nieuwe stoeltjes, mijn nieuwe paarse hangmat en mooie lavendel tafelkleed. 

Daarna lekker lunchen aan het strand van Playa los Alamos wat op een steenworp afstand ligt van het shopping gedeelte Plaza Major, ondanks het lekkere weer was er niet veel open meer op dit strand.

S’avonds hadden we lekker thuis gegeten en dat is zeker geen straf met de muziek afgespeeld op de wireless bluetooth speaker van dr Dre, cadeautje van mijn schoonzusje. De lampjes in de bomen die schijnen door de takken en de kaarsjes aan op tafel, een lekkere wijntje erbij, perfect gewoon. Wat een magische avond.

Het leven kan hard zijn als je iemand hebt verloren waar je heel veel van houdt. Maar het leven kan ook mooi zijn als er goede dingen gebeuren. Ik werd eerst gebeld door de makelaar dat ons Nederlandse huis nu definitief is verkocht, de mensen hebben de financiering rond gekregen, later werd ik gebeld door mijn werk waar ze aan het reorganiseren zijn. Ik ben geplaatst. Joepie!!! Dat betekend dat ik nu zeker mijn 30 jarig dienstverband ga halen in februari en dat ze nog steeds vinden dat ik mijn werk goed doe. Mijn nieuwe functie naam is Information Security Administrator. Klinkt niet gek hé. Ben best wel een beetje trots dat ik dit bereikt hebt. Zo zie je maar als je hard werkt en je je goed inzet wordt dit beloond.

Bij elke verhuur gebeurd er wel iets, is het niet dat een apparaat er ineens mee op houdt dan is er wel iets gevallen of kapot gewaaid of er worden zelfs dingen meegenomen. Ik weet inmiddels uit ervaring dat mensen niet zo netjes met je spullen omgaan als dat ze met hun eigen spullen doen. Ook het netjes achter laten van het huis heeft voor iedereen een ander begrip. Er komt toch een schoonmaakster denken ze en laten het huis als een zwijnenstal achter. In het begin had ik 1 schoonmaakster die in 5 uur het huis moest schoonmaken, dat was niet te doen, de was nam ze al mee naar huis.

Acht uur was er zeker wel nodig. Het moesten dus twee schoonmaaksters worden voor 4 uur. Afhankelijk van hoe mensen het soms achter laten wordt het nu wel 5 of meer uur voor twee schoonmaakster en dan kom ik allang niet meer uit met de kosten die we vragen aan de gasten. Ze zijn ook een paar uur bezig met de was. Het schoonmaken van he terras lukt ook niet in een uurtje. Gek genoeg lijkt het elk jaar een stukje slodderiger te worden hoe mensen het achter laten. Mensen vertellen ook niet altijd wat er stuk is gegaan en dan grijpen de volgende klanten wel eens mis met iets. Jammer hoor, je kunt toch ook gewoon de kapote dingen opruimen ook al is het niet jouw schuld en het gewoon vertellen.

Als je borg vraagt is het soms onmogelijk voor de sleutel beheerder om te controleren of alles er nog is en of er niks kapot is. Los van het feit dat het ook moeilijk is om de discussie aan te gaan of het al kapot was of dat het tijdens die verhuur gebeurd is. Natuurlijk kunnen dingen spontaan stuk gaan, maar als je bv met wind de parasol niet inklapt of er geen touwtje omdoet waait deze open en gaat ie stuk. En als hij dan stuk is gooi je hem toch gewoon achter het huis.

De hangmat is ook al een aantal keer vervangen, vies en/of kapot achter gelaten.  Glazen en handdoeken en vuilnis liggen her en der op het terrein, En de zwarte kool van de bbq daar ga je toch lekker doorheen lopen zodat het hele zwembad terras onder zit. Oh ja en als je opblaas beestjes in het zwembad gebruikt en die zitten helemaal onder jou vette zonnebrand, laat maar lekker liggen joh. Zoek het maar uit schoonmaakster wat je er allemaal mee doet lijkt het soms wel. Gooi het lekker zelf weg denk ik dan als het vies is.

Misschien moet ik dit allemaal maar normaal vinden en misschien hoort dit bij het ondernemers risico maar ik kan hier gewoon slecht tegen. Gelukkig zijn er ook mensen die het keurig achter laten en je een foto sturen met kijk dit heb ik kapot gemaakt daarom heb ik nieuwe gekocht voor je, of ik heb geld achtergelaten in het potje voor je. Maar helaas is dat een zeldzaamheid.

Toen we aankwamen was het zwembad een beetje troebel, ondanks dat onze zwembadman nog een dag ervoor er wat extra chloor in gedaan had. Het is ook zo warm voor de tijd van het jaar. We reden naar onze vaste zwembad winkel Cirino/Qualitypools in Antequera om daar weer een aantal chemische goedjes te halen. Hola famila werden we begroet. Ze herkennen ons al en dat geeft een vertrouwd gevoel. Een doos chloor choque en clarifidor en na een dag of 2 is je zwembad weer helemaal goed werd ons verteld. Wat natuurlijk ook niet mag ontbreken is de magische inzet van Lesley mijn eigen pool boy.

Mijn taak is het om rondom het zwembad alles netjes te maken. Goed dweilen alleen zijn deze tegels echt een drama. Ook al heb je net geboend en gesopt echt mooi opdrogen doet het niet, het blijft een beetje vlekkerig. Wie weet gaan we daar in de toekomst nog eens andere tegels voor neerleggen. De sahara regen doet ook geen goed, een super klein buitje en alles rondom het zwembad incl de stoelen zijn oranje. De BBQ die zeer vaak gebruikt is afgelopen zomer kon ook weer een verfbeurt gebruiken.Altijd wat te doen in en nabij huize Suerte.

Nadat we aangekomen waren op 6 oktober 2017 zijn we die avond natuurlijk bij Manolo gaan eten. Onze favoriete hangout. Met kerst 2017 zijn we met z’n zevenen hier in Spanje en ik heb gelijk een tafeltje gereserveerd bij hem. Ben heel benieuwd hoe Spanjaarden in een restaurant kerst vieren. Miquel de eigenaar van Manolo vertelde dat hij een speciaal kerst menu voor ons zou gaan maken. Haha grappig met bloedhete najaarstemperaturen zitten we al plannen voor de kerst te maken. Snel maar weer wat tapas bestellen, even bij het heden houden.

Overdag had ik een inventarisatielijstje gemaakt van spullen die we moeten vernieuwen verder zijn we de boel weer een beetje gaan neerzetten zoals wij het zelf altijd hebben, alles staat toch altijd net even anders als er gasten geweest zijn. Nadat we dat gedaan hadden voelden we ons weer helemaal op ons plek. Wat een fijn huis toch.

Net een weekend terug uit Frankrijk dan een weekje werken en dan alweer naar Spanje toe. Ik ben me er van bewust we hebben helemaal niks te klagen. Toch is het een moeilijke week want Lesley zijn moeder is een jaar geleden overleden en dit gaat hem niet in de koude kleren zitten. Goed om er even uit te zijn, ook de werkdruk en de stress van de verkoop van het huis en het zoeken naar een nieuw huis doen hem geen goed. Hoop dat hij In Spanje weer even zich zelf wordt.

Volgens mijn collega die begin van dit jaar in ons Spaanse huis zat heeft het schoonmaken van het zwembad hem van zijn stress afgeholpen. Vliegjes met een schepnet uit het water halen en gedachten op nul.

Wat een mazzel hebben we met het weer zeg, nooit eerder hebben we het in oktober zo warm meegemaakt. Het is echt zomer met temperaturen van rond de 27 graden. De hele avond nog buiten zitten met korte mouwen is voor ons ongekend en in Nederland onmogelijk voor de tijd van het jaar en zelfs in de zomer een zeldzaamheid.

Als we bij het huis aankomen is er een bevriende makelaar met klanten die geïnteresseerd zijn om ons huis te kopen. We hebben altijd gezegd, alleen voor de juiste prijs willen we erover nadenken want eerlijk is eerlijk, eigenlijk is dit huis een beetje te groot voor ons.

Deze mensen komen uit Noord Spanje en zijn op ons plekje gevallen en willen er een Casa Rural/hotel van maken. Het vliegt ons aan. We hebben net ons Nederlandse huis verkocht en moeten dat nog verwerken. Dit plekje hier in Spanje is onze uitlaatklep en ondanks dat het zo groot is en er heel veel onderhoud bij komt kijken voelen we ons hier helemaal thuis. Het voelt als thuiskomen.

Ik weet ineens niet meer wat ik allemaal wil. Verstandig zou het zijn om dit plekje in te ruilen voor iets kleiner, een niet te duur tweede huisje alleen voor ons zelf, wel op het platteland met max 3 slaapkamers en zonder zwembad. Maar waar vind je zoiets op zo’n ideale plek als dit. Ik vind het moeilijk. Eigenlijk wil ik er nu helemaal niet over nadenken. Als de tijd rijp is misschien. Ik wil nu gewoon genieten hier en me geen zorgen hoeven maken.

Ik pak een grote plastic zak en ga kleine takjes zoeken, deze hebben we in de winter nodig als we er weer zijn, om de openhaard aan te maken. Dat is mijn grote ontstresser en Lesley gaat de insectjes uit het zwembad halen.