Ineens was hij er, een schattig klein hondje met flappies en trouwe honden oogjes. Hij had wel een halsbandje om maar geen adres eraan. Hij had dorst, ik had hem wat water gegeven. Nooit voeren zeg ik altijd tegen mijn gasten want je kan de zwerfhondjes en katjes toch niet houden en anders raken ze gewend aan jouw voedsel en na 2 weken ben jij weer weg. Maar wat moeilijk is dat zeg. Ik zag dat hij honger had en ik zag ook dat hij mensen gewend is. Wat moeten we nu met hem. Ik ging in de tuin werken en overal waar ik heen liep hij met me mee. We hadden wat olanders erbij gekocht en toen ik deze aan het planten was en in de aarde aan het wroeten was hielp hij mee. Wat een schatje. Ik dacht weet je wat ik lok hem met een stukje vlees door de open toegangspoort heen en sluit dan snel het hek. Misschien gaat hij dan zijn baasje wel zoeken. Maar het slimme beestje wist een klein holletje onder het hek te vinden en stond zo weer kwispelend voor mijn neus.

Ik dacht ik vraag vrienden van ons die hondenliefhebbers zijn of ze misschien nog een plekje voor hem hebben. Maar zij hebben al 5 honden en hoe graag ze ook willen helpen enough is enough. Ik kreeg een telefoonnummer waar je vermiste honden naar toe kan brengen. Ik dacht we kijken het nog even aan en anders gaan we morgen naar de dierenarts om te kijken of hij een chip heeft en zo niet bellen we het telefoonnummer wat we gekregen hadden.

Maar na de nacht was hij ineens weg, we hadden dus maar voor 1 dag een vriendje gehad. Er lagen alleen wat drolletjes als herinnering aan zijn aanwezigheid op het terras!