Ontbijt, pap en mam werd er geroepen. In de keuken stond een versierde tafel met allemaal lekkere etenswaar. Ballonnen met 25 jaar erop omdat het vandaag 25 jaar geleden was dat we in het huwelijksbootje gestapt waren. Ik kreeg van Lesley een mooi hangertje van een gekko, het diertje wat we beide al jaren zo leuk vinden en wat echt bij ons Spaanse huis hoort. Ik had voor Les een blik gekocht met een lieve tekst erop en met allemaal dropjes erin en ik had kaarsjes in zijn broodje gedaan met 25 erop. Van de kinderen kregen we een tegoedbon voor een dagje sauna in fort Beemster met een overnachting erbij, natuurlijk nemen we jullie ook mee uiteten vanavond vertelden ze. Wat een verwennerij. Mijn ouders hadden een kaart meegegeven met felicitaties en een heleboel centjes erin. Oma Groot had een prachtig gedicht gemaakt en ook geld erbij en van mijn broer en schoonzus hadden we ook een bijdrage gehad voor ons huis. Super lief allemaal.

Tijdens het eten haalden we herinneringen op, jee wat lang gaan we al met elkaar meer dan de helft van ons leven en wat hebben we veel meegemaakt saampjes. Heel veel ups maar ook wel eens een down, dat hoort ook bij het leven, maar we hebben het gehaald 25 jaar getrouwd zijn, toch wel heel bijzonder, zeker in deze tijd.

We besloten om er een leuk dagje van te gaan maken en naar Marbella te gaan. Het was prachtig weer en toen we bij Puerto Banus aankwamen zagen we de temperatuur meter op 24 graden staan en dat op 25 januari, fantastisch.

We flaneerden langs de haven zoals de jetset dat ook doet, de mannen kwijlden bij wat mooie auto’s en de vrouwen konden het niet laten om wat design winkels in te lopen, we zijn tenslotte in Marbella en dan moet je ook wat moois kopen dacht Cheyenne. Al jaren droomt ze ervan en nu was het moment daar dat ze vond dat ze hem verdient had, die prachtige tas van Michael Kors.

We liepen ook nog bij het kantoor van onze werkgever langs, leuk hoor om te zien.

Na een 3 gangen lunch aan de haven hebben we nog wat rond gelopen en toen zijn we in 90 minuten weer naar huis gereden. Daar hebben we even gerelaxt en om half 9 zijn we naar restaurant La Paloma gereden, 5 minuten bij ons huis vandaan. Als we iets te vieren hebben gaan we meestal daar iets eten, het is een Italiaans/Spaans restaurant en het eten is er erg lekker.

Het was een gezellige dag zo met ons gezin op deze toch wel hele speciale dag.

Al diverse keren wilde ik naar het anijsmuseum, ik ben dol op anijslikeur. De mannen hadden geen zin en bleven thuis, de vrouwen reden naar Rute, dit keer moet het museum gewoon open zijn en inderdaad dat was ook zo, alleen het was helemaal geen museum zoals op de borden in het dorpje stond, het was een fabriekje met een winkeltje. Rondleidingen werden er niet gegeven maar we konden wel likeurtjes kopen en vooraf proeven, Mmh.

Er schuin tegen over lag ook nog een ham museum, ondanks dat de dames niet van ham houden liepen we toch naar binnen om te kijken wat het voorstelde. Nou eigenlijk was het niet bijzonder, aan de buitenkant zag het er leuk uit maar eenmaal binnen was het gewoon een slager met daarachter twee ruimtes met oude materialen aan de muur.

In Rute zijn meer fabriekjes, chocolade, koekjes en turron worden er gemaakt.

Op weg naar huis hebben we een drankje gedaan in restaurant El Charcon, voor 3 drankjes met tapa waren we maar €4.5 kwijt. Altijd leuk.

Daarna hebben we de mannen op gehaald en dit keer reden we niet over de autoweg naar Archidona maar over de B weg die door de olijfboomgaarden heen loopt. Mooi hoor.

Op Plaza Ochavada, het achthoekige plein, hebben we bij het barretje Unodeocho heerlijk in de zon wat gegeten, grappig hoor gisteren in de sneeuw vandaag in de zon.

Nog nooit zijn wij op wintersport geweest, nog nooit zijn wij in de echte sneeuw wezen skiën. Al jaren zeuren de kinderen daarover. Men zegt als je eenmaal geskied hebt ben je verslaafd. Wij hebben het nooit gemist, waarschijnlijk ook omdat we het nooit gedaan hebben. Ik wilde ook nooit mijn zomervakantie ervoor opgeven. Het is ook zo duur en dan zit je daar een week in je skihut en dan vinden wij het helemaal niet leuk. Genoeg redenen om het niet te doen, dacht ik altijd.

Maar als je maar 90 minuten van je Spaanse huis een prachtig wintersport gebied hebt dan wordt het toch aantrekkelijker om het een keertje te gaan proberen.

Dolblij waren de kinderen toen we het vertelden. Mijn ouders hadden ons van te voren een proefles bezorgd in Spaarnwoude, dat was al heel leuk en had ons enthousiasme aangewakkerd. Wij waren er nu helemaal klaar voor.

Vamos a la Sierra Nevada. Wel spannend hoor, met kriebels in ons buik vertrokken we om 7 uur in de morgen.  Echt een hele makkelijke weg, gewoon de snelweg naar Granada volgen en als je op de borden Sierra Nevada ziet staan die volgen. Op een gegeven moment zagen we een bordje staan met nog 8 km en een verlicht bord met sneeuwkettingen erop. Oh jee hebben we dat nodig dachten we. Snel maar even vragen bij de benzinepomp. Alleen als er echt sneeuw op de weg ligt, die ochtend had het flink gesneeuwd vertelde ze en de sneeuwruimers hadden de weg nu vrijgemaakt maar als het op de terugweg zou gaan sneeuwen hadden we ze verplicht nodig. Een setje van 2 kettingen kost €100, dat is niet niks, we waagden het er maar op.

In de dorp Pradollano reden we zo de parkeergarage in voor slechts €13.50 per dag. Wat een leuk dorpje met al die huizen zo tegen de berg aan geplakt rondom het plein. Eerst maar even een rondje lopen om te kijken waar alles zit. Je kan skipassen uit een machine kopen met je creditcard, maar je kan ook gewoon een winkel in lopen waar je je materialen huurt en daar een skipas kopen, wel zo makkelijk. Een skipas kost €41 pp en voor het huren van je ski’s en boots €24 pp. Super vriendelijk met veel hulp van de winkelbediendes deden we onze spullen aan, ski bril op en handschoenen aan. (die we ook gewoon daar konden lenen)

We gingen met de eitjes naar boven(skilift). Geweldig wat een mooi gebied, prachtig uitzicht en wat lag er veel sneeuw, zo raar, zo dichtbij ons huis en je bent compleet in een andere streek.

Toen we boven waren hadden we geen idee waar we als beginner terecht konden. Daisy die al 20 jaar ervaring heeft met skiën dacht dat groen wel voor beginners was en we gingen met het liftje naar boven, slik, is dit beginners dachten we, we gingen flink een stuk omhoog namelijk en de berg zag er behoorlijk lang en stijl uit. Het bleek toch niet voor mensen geschikt te zijn die voor de eerste keer op de latten stonden, maar we lieten ons niet kennen en we zoefden naar beneden. Bam toen ik op een gegeven moment te hard ging en teveel recht vooruit naar beneden ging had ik een enorme snelheid en ging zo over de kop, mijn skies vlogen alle kanten op, bij Lesley idem dito. Toen we beneden waren gingen we maar op zoek naar een echte beginners afdaling, dat bleek de oranje zone te zijn helemaal rechts naast de liften.

Dat ging veel beter en we kregen steeds meer zelfvertrouwen, die middag, na de lunch, kon ik de groene zone weer proberen en ging ik echt als een speer. Ik vond dit leuk, heel leuk.

Cheyenne was aan het snowboarden en Jairo ging zelfs met Daisy mee naar de moeilijke blauwe zone. Wat hebben we genoten en wat hadden we een plezier, we vielen wel de nodige keren maar ik voelde me echt die dag intens gelukkig zo met mijn gezinnetje op de piste van de Sierra Nevada.

Dit vraagt echt om herhaling, we gaan dit zeker nog eens doen.

Gelukkig geen sneeuw op de terugweg dus geen sneeuwkettingen nodig. Om 7 uur waren we in Granada waar we na een rondje centrum lekker bij een tapasbar nog wat gegeten en gedronken hebben. Wat een fijne dag was het geweest zeg en moe en voldaan lagen we rond 1 uur in ons bedje.

Mam, kunnen we vandaag een rustdagje hebben stelde onze zoon voor. Gewoon even niks doen en bankhangen en relaxen en natuurlijk tennis kijken. Prima ik had toch nog het één en ander te doen in de tuin. Moest mijn palmboompje planten en wilde nog wat onkruid wieden, nieuwe stekjes en bloembollen planten.

Ook moest ik nog wat kleine aanmaakhoutjes sprokkelen.

Cheyenne kwam me helpen in de tuin, was best nog een klus hoor omdat palmpje in de grond te zetten, 4 kruiwagens vol aarde en 3 kruiwagens vol stenen voor er omheen.

Lesley had heerlijk voor een echte Spaanse lunch gezorgd, met kippenkroketjes, tortilla en gazpacho soep.

Een avondje was natuurlijk te kort voor deze leuke stad daarom besloten we vandaag weer naar Málaga te gaan. Dit keer wilden we een keer bij het Romeinse theater en het fort La Alcazaba gaan kijken, dit hadden we nog niet eerder gedaan.

Heel modern moesten we een kaartje uit de machine kopen, echter alleen cash geld werd geaccepteerd, dat is dan weer een beetje Spaans ouderwets, maar voor rond de € 3,5 incl toegang voor het hoger gelegen kasteel, konden we naar binnen, echt niet duur voor zo’n leuke bezienswaardigheid.

Het theater is in 1951 ontdekt toen ze bezig waren met het opknappen van de bibliotheek. Het is een mooie historische plek en in de zomer worden hier nog steeds concerten gegeven.

Het militaire fort La Alcazaba ligt er pal naast en heeft diverse niveauverschillen en het is gebouwd tussen de 9e en de 11e eeuw. De Moorse vestiging herbergt een paleis en prachtige tuinen, eromheen staan vestigings muren. De prachtige Arabische invloeden zijn hier volop te zien, mooie details van houtsnijwerk, uitgehakt steen, mooie bogen en kleurrijke tegeltjes. Verder heb je prachtig uitzicht, maar het mooiste uitzicht heb je als je via de zijkant helemaal naar boven loopt, een behoorlijke klim van ongeveer een half uur hoor en een flinke kuitentrekker. Maar als je het kasteel Gibralfaro binnen treed zit je op 130 meter hoogte en heb je prachtig uitzicht over de kustlijn, de stad en de stierenarena kan je zo van bovenaf bekijken.  Op het binnenplaatsje heb je een barretje waar we een drankje gedaan hebben, hadden we wel nodig na deze pittige klim.

Naar beneden ging een stuk makkelijker en sneller en op het plein van de zon, Plaza de la Merced, ook wel het Picassoplein genoemd, omdat zijn beeld er staat, dronken we een heerlijk glaasje wijn en een tinto de verano (zomer drankje van wijn met een soort sprite) en aten we wat tapas. Het leek echt wel zomer zo eind januari, zalig! Als toetje aten we een ijsje in de winkelstraat Calle Larios.

Daarna reden we nog even naar het grote winkelcentrum Plaza Major omdat de meiden ook daar nog wilden shoppen. Met volle tasjes reden we tegen de avond weer naar onze casa.

Vroeg opstaan want Keith kwam de palletkachel een onderhouds beurt geven en de twee ketels nakijken die geen warm water gaven. Op de door ons 2 jaar geleden nieuw aangeschafte ketel staan 2 badkamers aangesloten en de keukenkraan, het zou toch wel handig zijn als juist deze het zou doen, van de oude ketel waar 1 badkamer op aangesloten is, hadden we de hoop al bijna verloren maar wonder boven wonder was deze oude juist als eerste gerepareerd.

Na het ontbijt en een warme douche kreeg Daisy eerst een rondleiding van Jai, nu eindelijk zag ze ons huis ook in het echt. We hadden haar van te voren gewaarschuwd dat ze pantoffels en een warme trui voor de ochtend en avond mee moest nemen maar ondanks de waarschuwing viel de kou haar toch tegen. Wij weten het inmiddels wel want het is echt heel anders in zo’n oude finca dan thuis in je geïsoleerde huis.

Het was inmiddels droog buiten dus we besloten om naar Antequera te rijden en bij het bijzondere landschap van El Torcal te gaan wandelen.

Na eerst een lunch genomen te hebben bij Molino Blanco een restaurant wat midden in de bergen ligt en tevens een klein musea is van oude materialen, reden we steeds hoger.

Lesley was hier alweer voor de derde keer en ik voor de tweede keer en voor de kinderen was het nieuw, maar ook voor ons was het weer indrukwekkend om die grote grijze rotspartijen te zien die net op een maanlandschap lijken, of op een soort vulkaangebied.

We besloten de wandeling te gaan maken van drie kwartier, maar wij deden er ruim een uur over want onderweg keken we ons ogen uit en maakten we grappen en grollen door ons te verstoppen en af en toe een scene uit de Lord and the Rings na te spelen, met Gollum and Smeagel over de gestolen ring. Het was een reuze gezellige en mooie wandeling, echt de moeite waard. Tenslotte zijn we aan het eind van de dag nog langs het tuincentrum gereden in Antequera want ik had nog een kerstcadeautje te innen van Cheyenne, ik mocht namelijk een mooie plant uitzoeken voor de tuin en dat werd een prachtige palm! Super leuk cadeau.

Bedjes opmaken voor de kids, gezellig zij komen vanavond. Wel heerlijk om eerst even twee nachtjes samen te zijn, maar we verheugen ons ook op de komst van de druktemakers. Op ons gemakkie vertrokken we voor een toertje in de omgeving. Via Villanueva del Trabuco reden we naar Alfarnate, duur ongeveer een half uurtje. Wat een prachtige route, dit gebied is werkelijk adembenemend. Hoge rotsen, afgewisseld met grote vlaktes, glooiend landschap, veel diverse soorten bomen en alle verschillende kleuren groen, heel mooi.

Helaas regende het nog steeds dus geen wandeling buiten, dan maar een restaurantje induiken. Venta Alfarnate Antiqua was een groot succes. Dit is echt het mooiste echt Spaanse restaurantje wat ik tot nu toe ontdekt hebt. Het was super druk met alleen maar Spanjaarden en dan weet je ook dat het goed is. Wel heel grappig want dit restaurant ligt in de middle of nowhere het is prachtig historisch met mooie houten balken, leuke doorgangetjes en antieke materialen aan de wanden. Het eten was prima en de diverse haardjes zorgden voor veel sfeer. Weer een leuk plekje wat we bijschrijven in ons boekje.

Na de lunch reden we naar Malaga stad waar we bij een leuk tereria een kopje thee en koffie dronken.

Daarna reden naar de luchthaven waar de kinderen om 20 uur aankwamen.

Leuk om die blijde koppies weer te zien, ze hadden nog niet gegeten en het leek ons leuk om dat in Malaga te doen. Na eerst een klein stukje door de stad gelopen te zijn besloten we bij twee typisch Spaanse populaire tentjes te gaan eten. Eerst bij El Patio en daarna bij El Pimpi. Onwijs gezellig, Jairo zijn vriendin Daisy was voor het eerst mee en zat ook zichtbaar te genieten.

Brr wat kan het koud zijn zonder je vertrouwde centrale verwarming. We draaiden ons nog maar een keer om, het is tenslotte vakantie, dus heerlijk lang bleven we in ons warme bedje.

De palletkachel hadden we die nacht laten branden maar we merkten dat de radiator in onze slaapkamer die daar op aangesloten was niet echt warm werd, ook was er niet in elke badkamer warm water dus we belde Keith, hij is erg handig en we vroegen hem ons te helpen, maandag kon hij langs komen zei hij.

Ondertussen was het flink gaan regenen buiten, niks aan, het is echt niet altijd mooi weer in Spanje. We moesten best wel weer even acclamatiseren. De muurtjes buiten waren alweer groen aan het worden en je ziet dat er nog steeds een hoop moet gebeuren en het was koud en daardoor kan de moed wel eens een beetje in je schoenen zakken. Maar na 2 dagen is dat gevoel wel weer weg hoor weten we uit ervaring. Ik kon het toch niet laten ietsje te klussen en ik heb gouden sjablonen in de Marokaanse kamer gemaakt. Daarna besloten we naar Rute te rijden om bij het anijsmuseum en ham museum te gaan kijken. Voor de zoveelste keer dat we hier waren bleek deze dicht te zijn. Dit keer stonden wel de openingstijden op de deur. Alleen doordeweeks tot 2 uur bleek, we gaan nog wel een keer een poging doen.

Terug naar huis vlak voor Iznajar ligt aan de weg restaurant El Charcon, wat een ontdekking, een super leuk plekje om te eten, gespecialiseerd in gegrild vlees. Trekpleister is de grote openhaard waar je als het ware inzit. Echt een leuk locaal nieuw plekje om te eten op slechts 12 minuten van ons huis, zo ontdekken we steeds weer nieuwe dingen.

Niks geen klussen dit keer in Spanje besloten we, gewoon lekker uitrusten en vakantie vieren.  We vertrokken vroeg in de morgen met z’n twee. Om 11 uur kwamen we al bij ons huis aan, nu konden we eindelijk in het echt zien hoe onze tuin veranderd is, wat was het prachtig geworden en wat een verschil zeg. Het was gewoon nog mooier dan op de foto’s. Daarna snel naar boven, kijken naar de kamer die mijn vader betegeld had en naar de isolatie in de twee andere bovenkamers, het zag er echt goed hoor. Zo leuk dat ons huis steeds mooier wordt.

Het was alleen erg koud, snel de palletkachel en de gaskacheltjes aan, als de warmte eenmaal in de muren zit dan scheelt dat enorm. Omdat de kinderen over 2 dagen ook komen moesten we flink wat proviand inslaan dus hup naar de Mercadona in Archidona. Die avond hebben we gezellig bij het openhaardje een glaasje wijn gedronken, heerlijk om weer in ons huis te zijn.

Het afsluiten van een roerig jaar en het starten van een nieuw jaar met nieuwe kansen dat was mijn doel. Helaas begon het iets anders.

Hoewel ik niet graag schrijf over nare dingen zal ik het nu ook kort houden daarover en snel overgaan op leuke zaken want dat geeft energie.

Ik ben ingestort, zomaar ineens werd alles te veel en zat ik als een zombie thuis, er kwam niks uit mijn handen, zelfs in mijn favoriete hobby bloggen had ik geen zin.

Soms moet je gewoon naar je lichaam luisteren en pas op de plaats maken, niet als maar hollen en doorgaan maar ook af en toe rust! Slapen deed ik niet goed en dat heeft me gebroken denk. Voor het eerst in mijn leven voelde ik me echt down, nu weet ik ook hoe dat voelt. Niet leuk kan ik je vertellen. Mensen zeggen tegen mij maar als ik je blog lees lijkt het wel of alles perfect gaat. Luitjes hierbij, elk huisje heeft zijn kruisje.

Gelukkig gaat het nu al iets beter, ik voel herstel, ik heb ook weer zin om te bloggen, Hoera!

In Spanje was er geen rust er werd namelijk flink doorgewerkt aan de bovenkamers door onze Engelse vrienden, gesponsord door mijn vader en moeder die die kamers hun eigen gaan maken en daar gaan slapen als ze in ons huis logeren.

Het was erg vochtig daarboven en daar moest iets aangedaan worden, de balken werden afgedekt met plastic, toen werd er een ijzerenframe gemaakt en daar kwamen blokken schaapswol tussen en met platen werd alles afgedekt. Spandraden werden er gespannen om de metalen veel te lage steunstangen te vervangen, die nodig zijn om de muren bijeen te houden. Nu is de boel helemaal goed geïsoleerd en ziet het er netjes uit. Er moet nog wel een verfje op maar dat gaat mijn vader doen in april.

Als ik zulke goede vorderingen zie wordt ik weer helemaal blij en kan ik niet wachten om weer er naar toe te gaan om alles in levende de lijve te aanschouwen. Over een paar dagen is het zover.