Het jaar 2013 is bijna om, ik kijk uit naar 2014. Het is een roerig jaartje geweest, niet alles heb ik als leuk beschouwd dit jaar helaas, er zijn veel dingen gebeurd die veel indruk op me gemaakt hebben. Ik probeer positief te blijven en vooral over leuke dingen te blijven bloggen. Het slagen van onze dochter voor haar Hbo was zeker een hoogte puntje.

Het is ook oa het jaar geweest waarin mijn ouderlijk huis verkocht werd, onze zoon de sleutel kreeg van zijn nieuwe huisje waar hij voor het eerst in gaat samenwonen samen met zijn vriendin. Ook is het het jaar waarin ik te horen heb gekregen dat er veel gaat veranderen met mijn baan, mijn huidige functie komt in iedergeval te vervallen.

Hoe het allemaal verder gaat lopen is erg spannend en geeft ook weer nieuwe perspectieve en nieuwe uitdagingen. Dus voor mij wordt 2014 een jaar vol avontuur en deze ga ik vol passie tegemoed.

Met oud jaar zal ik 12 druiven klaar leggen om op de laatste klokslagen van het jaar ze snel naar binnen te werken voor veel geluk en voorspoed in het nieuwe jaar. Las uvas de la suerte is een eeuwenoude traditie in Spanje.

De mannen zijn weer thuis, omgevlogen zei onze zoon, ach het is vast niet zo snel om gegaan als mijn weekje Engeland zei onze dochter. Wat een wereldreizigers toch ook die kinderen van ons. Cheyenne had een theater cursus gedaan in de stad en werd heel gastvrij ontvangen bij een tennisvriend van Lesley die met zijn gezin net een halfuurtje buiten het centrum van Londen woont, ze heeft het fantastisch gehad. Jairo is samen met opa naar ons Spaanse huis geweest en zij hebben daar weer vorderingen gemaakt.

Dit jaar wordt er niet meer gereisd en we bereiden ons voor op de kerst. Beide dagen hebben we eters, dus we moeten ons nu inlezen in de kookboekjes ipv Spaanse lectuur.

Voor de olijfboeren fantastisch, voor mijn klusmannen minder. Het regent voor het eerst sinds maanden weer eens in Zuid Spanje. Jairo heeft toch aardig zijn best gedaan, hij is flink aan het sjouwen geweest met de keitjes. Wat jammer dat het weer niet zo goed is whatsappte ik, er is nog zoveel buiten te doen. Mam ik heb ook vakantie hoor, kreeg ik terug. Pff ik was weer aan het doordraven, natuurlijk joch geniet ervan samen met opa.

Opa is boven een tegelvloertje aan het leggen vertelde hij en ik heb ook al genoeg gedaan met die steentjes, is het zo een beetje naar je zin vroeg hij toen hij een foto stuurde. Perfect goozer, jullie werken hard.

De mannen waren ook onder de indruk van de tuin metamorfose. De zahorra staat erg mooi in combinatie met de stenen vonden ze. Bij het tuincentrum in Loja hebben ze drie palmpjes gekocht. De rest van de plantjes zagen er niet zo goed uit, die moet je zelf maar gaan scoren in januari zei mijn vader. De regen is wel weer goed voor de palmpjes die vandaag geplant gaan worden maar verder hoop ik dat het niet zo stortbui wordt als vorig jaar anders gaat ons net mooi aangelegde paadje er ook weer heel anders uit zien vrees ik.

Wat een verschil zeg, eerst een grote onkruid zooi en nu een keurig grind tuintje. Her en der een plant erin en het staat helemaal top. Er komen nog drie palmen bij en het is een enorm verschil met hoe het was. Ik ben gewoon zo blij als een kind en ik raak niet uitgekeken op de foto’s. Er was nog iets tekort en daarom komt er deze week nog een extra vrachtauto steengruis voor het parkeergedeelte.

Opa en kleinzoon hebben het al live mogen bewonderen die zijn inmiddels in Spanje gearriveerd, hebben ook al een voetbalwedstrijdje Malaga achter de rug. Deze wedstrijd werd verplaatst van 20 uur naar 22 uur op hun dag van aankomst, dus de zondag werd er rustig aan gedaan, maar daarna is er genoeg werk aan de winkel, allemaal om het huis steeds maar mooier te laten worden.

Het gaat nu echt gebeuren. Zo spannend, vrachtwagens vol wit grind en zahorra, in totaal vertelde de Engelse 200 tonnes, werd er bezorgd. 1 ton staat gelijk aan 1000 kilogram!!!

Met een wals werd de grond plat gemaakt naast de studio en het worteldoek werd neergelegd. Op het rijgedeelte werd de steengruis gestort uit de steengroeve en daarna werd er ook weer gewalst.

Er werd begonnen bij de entree waar de pilaren nu netjes gestuct zijn en de tegeltjes zijn er nu opgeplakt. Ja het begint wat te worden.

In Spanje heb je drie soorten politie, degene waar je het meeste voor moet oppassen is de Guardia Civil, de militaire politie, strenge jongens, ze dulden geen tegenspraak, ze dragen groene uniformen en rijden in wit groene auto’s. Wij zijn ze een keer tegen gekomen bij een controle op de snelweg richting Sevilla, natuurlijk werden wij er weer uitgepikt, uitstappen werd er gesnauwd, achterbak open, paspoorten. Met getrokken geweren stonden ze daar. Best eng eigenlijk, wij hadden het idee dat er een boef ontsnapt was ofzo, geen idee waarom het met zoveel poespas gepaard ging. Gelukkig was alles in orde na controle in de dienstauto van onze legitimaties en mochten we weer verder rijden.

Verder heb je de nationale politie, ze werken in de steden, rijden in auto’s met de kleuren wit en blauw en de Spaanse vlag. Ze hebben een donkerblauw uniform met achterop in het wit de letters policia. Mijn ouders en Cheyenne zijn een keer aangehouden door hen toen ze een verkeerde kant het parkeerterrein bij een winkelcentrum inreden. Mijn vader probeerde uit te leggen dat het per ongeluk was, onwetendheid. Gelukkig geen boete, maar dat kwam misschien ook omdat mijn moeder en dochter zo vriendelijk aan het lachen waren en opeens de slappe lach kregen toen ze opa in paniek toerista, toerista hoorde roepen. Gelukkig geen terrorista.

Als laatste heb je natuurlijk nog de lokale politie, zij zijn gekleed in blauwe kleding met fluoriserende delen, op de auto’s staan vaak blokjes en er staat policia local op. Helaas hebben we ook met hen te maken gehad, zij kwamen namelijk met de afwijzing van de bouwvergunning om van de studio een appartement te maken. Regelmatig komen ze even buurten en of dat nu is om te kijken of alles in orde is of omdat ze willen weten of we niet stiekem iets aan het verbouwen zijn geen idee. Maarja het voelt wel veilig.

Een voorwaarde voor mij was toch wel, toen we op zoek waren naar een huis, dat deze makkelijk te bereiken moet zijn, geen enge slingerweggetjes ofzo.

Ons huis ligt gunstig. Vanaf de luchthaven Malaga volg je de weg naar Granada. Na ongeveer 35 minuten snelweg vind je de afslag Villanueva de Tapia. Je rijdt door het dorpje Salinas en komt op een autoweg. Deze volg je ongeveer 8 minuten en dan zie je de afslag Archidona, een beton weggetje door de olijfboomgaarden. Je ziet ons huis al liggen na de tweede bocht en via een zeer kort zandpaadje rijd je ons terrein op.

Een mooie entree is wel belangrijk vind ik, bij de ingang staan twee pilaren en die laten we nu stucen en we verven het wit. Op de bovenkant van de pilaar willen we een solarlampje zetten en op de pilaar komen van die leuke tegeltjes met de naam Hacienda La Suerte erop. Later komt er ook nog een mooi gietijzeren hek tussen. Net na de entree wil ik nog wat mooie planten zetten en net voor de studio wil ik een boomgaardje maken van appel en citrusbomen. Op de muur daar wil ik met grote letters ook de naam van ons huis schilderen en daarnaast wat van die leuke bloempotjes op de muur zoals ze dat ook bij het hotel van de koning hebben. Natuurlijk wil ik ook een oud karrewiel hebben, dat hoort gewoon bij een hacienda. Wat een plannen nog allemaal om het nog mooier te laten worden.

Onlangs hebben we door de bulldozerman ook wat extra grond voor de pliaren laten storten, er lagen eerst allemaal grote lelijke keien en dat was geen gezicht. De buurtjes kijken maar vreemd op, wat doen die extranjeros ( buitenlanders) nu toch allemaal, het zag er toch prima uit.

We zijn eruit, het grind moet wit gemeleerd worden en de steengruis zalm, dat past namelijk erg mooi bij elkaar en bij het landschap.

Ik weet nog goed dat we het huis kochten en dat ik dacht, hier is wat van te maken, maar wat zal dat een klus worden. Buikpijn heb ik ervan gehad. Niet alleen van het huis, het zwembad maar zeker ook van de tuin.

Al die rotzooi in de tuin afgewisseld met grote rotsblokken en al het onkruid. In het voorjaar is alles groen en dan dacht je, nou valt wel mee, maar het bleef groeien en in de zomer was het dor, verdroogd en hoog en dan dacht je oefff. Onze Spaanse aannemer begon met een kleine bulldozer, maar liefst 2 dagen was hij bezig om wat grond te verplaatsen en het leek wat te worden maar er moest een grotere jongen aan te pas komen. De eurootjes waren even op en het onkruid bleef weer terug komen.

De grote bulldozer is inmiddels 2.5 dag in de weer geweest en de oleanders zijn verplaatst naar de juiste plek en eindelijk is het dan zover, het grind kan gestort worden. Nieuwe tuin foto’s volgen zodra het een feit is.

Eigenlijk ben ik best benieuwd wie er vroeger allemaal in onze Spaanse hacienda gewoond hebben. De boerderij is ruim 100 jaar oud. Beetje bij beetje is er wat bijgebouwd, zelfs een hele nieuwe woning. Kadastraal gezien zijn we dan ook eigenaar van twee huizen. Vast ouders die voor hun kinderen iets aangebouwd hebben, of andersom. Ook de studio is later bijgebouwd in delen. Ze zullen vast veel dieren gehad hebben, koeien, paarden, geiten of schapen denk ik. Bij de ingang was een drinkbak te vinden, deze hebben we inmiddels gesloopt. Nu het puin weg is wat in het gedeelte lag aangrenzend aan de studio, kan je ook goed zien dat daar vast wat diertjes op stal gestaan hebben.

We weten dat de vorige eigenaar Simon, de muzikant, er 7 jaar gewoond heeft, en dat hij ook het zwembad erbij gebouwd heeft, daarvoor is het van een man geweest die voor ons huis nog steeds een moestuintje heeft, hoe en wat weet ik niet. Wel dat hij een keertje langs geweest is, toen wij er zelf niet waren, en hij belangstellend langs het huis liep om te kijken wat er allemaal veranderd is. Als mijn Spaans opgekrikt is, ga ik eens een babbeltje maken met die beste man en nodig hem uit voor een cerveza. Maar of hij op dit verzoek in zal gaan is nog maar de vraag, want Spanjaarden gaan niet echt op visite bij elkaar, ze spreken elkaar altijd in de kroeg.

Wij zetten de traditie voort en bouwen ook steeds meer bij of aan, alleen zijn dit maar kleine dingetjes zoals muurtjes of paadjes. Allemaal verfraaiingen. Leuk hoor, kwastje erover en weer een verbetering.

Ik blog inmiddels al 5 jaar en ik heb al 590 verhaaltjes geschreven en nog steeds ben ik niet uitgeschreven. Ik heb nog steeds inspiratie, ik ben nog steeds vol ideeën, allemaal plannetjes heb ik nog in mijn hoofd. Stap voor stap zie je onze casa veranderen. Het zal niet lang meer duren voordat alle kamers, badkamers, de tuin en de studio aangepakt zijn. Daarna volgt er weer een nieuwe fase, hoe zal ik dat allemaal gaan inrichten, zo spannend allemaal. Maar stap voor stap, niet te snel. De eerste stappen zijn nu echt gezet. Ik blijf jullie meenemen, dus blijf vooral lezen.