De volgende dag besloten we gewoon maar lekker bij het zwembad te blijven liggen. Bij het ontbijt merkten we dat er nog iemand in haar bedje bleef met koorts. Mijn god het leek wel een epidemie. Ik reed gelijk naar de apotheek en liet me adviseren wat ik ze het beste kon geven. Goed blijven drinken van ors zakjes, paracetamol en iets tegen maagkrampen. Bij het gasvrouwtje kocht ik een extra gasfles en bij de haardman wat extra pellets voor de palletkachel, zodat het dag en nacht lekker warm in huis kon blijven, wat een toestand allemaal, ik was er flink mee aan.

Gelukkig was het prachtig weer en de temperatuur was zeker rond de 23 graden. Onze groep was in tweeën verdeeld de zieken in bed en de zonneaanbidders op het bedje aan het zwembad.

Het was ook prima weer om mijn gekregen sinaasappel boompje te planten, wat stekjes die ik van huis had meegenomen en wat zaadjes en bloembollen in de grond te stoppen. Er zijn nog genoeg lege plekjes voor diverse boompjes en struiken, nou ik ben bijna jarig dus mensen jullie weten wat ik graag wil hebben.

De temperatuur werd steeds beter en de stoere dames wilden een sprong wagen in het zwembad, eigenlijk veel te koud maar wel lekker voor de bloedsomloop.

Die avond had ik een lekkere pan pasta gemaakt. De haard ging aan, want de avonden zijn nog steeds koud en we dronken een wijntje op alweer de laatste avond. De drie zieken bleven de hele dag in hun bed om aan te sterken voor de vlucht van morgen.

Vroeg uit de veren vandaag, we gaan een druk programma tegemoet, we gaan naar Cordoba. Gelukkig hebben we een grote auto, met 7 personen passen we in onze Chrysler. Gezellig kletsen hoor met al die dames onderweg, het is namelijk toch wel een stukje rijden, rond de 90 minuten. Mijn mama kon helaas niet mee op onze Spanje reis omdat ze onlangs geopereerd is, we missen haar wel hoor. Ik had haar ook graag Cordoba laten zien.

We besluiten na aankomst eerst een lekker koppie koffie ergens te gaan drinken. Daarna slenteren we door de kleine gezellige straatjes en rond een uur of 2 besluiten we te gaan lunchen in een restaurantje met open patio, zoals je er vele ziet in Cordoba. We kunnen diverse menuutjes kiezen en de meeste besluiten te gaan voor het tapasmenu. Stampvol zitten we van al het lekkers en we besluiten na de zalige lunch een bezoekje te gaan brengen aan het Mezquita. Het paleis met de vele zuilen. Vlak voor we naar binnen gaan wordt er iemand van onze groep ineens niet lekker. Ik besluit bij haar te blijven om aan te kijken hoe het gaat. De rest gaat naar binnen, buiten gaat het niet goed, onwijs misselijk is ze. We besluiten toch even een quickrondje door het paleis te maken, we hadden immers de kaartjes al gekocht. Maar het ging echt niet. De rest keek hun ogen uit in het prachtige paleis en als ze na een uurtje weer naar buiten komen willen ze ook nog even shoppen in het moderne gedeelte van de stad. De Spaanse Zara is favoriet, het is er net allemaal even iets goedkoper dan in Nederland. Ik besluit bij de zieke te blijven en we zoeken een hotel op, waar ze op een bank kan liggen. Zo zielig. Inmiddels is het tijd voor ons massage momentje in de hamman. Helaas gaat het met de zieke niet echt goed, de geuren van de massage olie die je al ruikt als je het gebouw in komt lopen vonden wij juist zalig maar zij werd er nog zieker van. We vroegen of we konden annuleren, helaas was dat niet mogelijk, we hadden alles al betaald en echt goedkoop is het niet, dus na flink beraad besloot iemand anders uit de groep zich heel lief op te offeren door niet mee te gaan en bij de zieke te blijven zodat wij toch met z’n vijven de warme baden in konden gaan. Maar ik kan je vertellen we voelden ons allemaal behoorlijk schuldig en niet prettig onder de omstandigheden. Je kan toch niet vrijuit genieten als je weet dat niet iedereen mee is. Maar afijn het was erg mooi in de hamman maar eigenlijk helemaal niet zo groot, een warm zwembad, twee hottubs en een stoomkamer, verder stonden er een aantal massage tafels waar we een heerlijke oliemassage kregen van 15 minuten. Verder kon je de heletijd thee pakken uit een leuk Marokkaans theepotje. De tijd vloog om, ook omdat we later naar binnen gingen. In totaal duurde het 90 minuten maar wij waren er ongeveer 80 minuten, alles ging op tijd en de volgende groep stond alweer klaar. Het was mooi, lekker maar toch had ik voor dat geld er iets meer van verwacht. Maar misschien zijn wij verwent met de Turkse hamman waar we op vakantie met zeep en schuim en een doek behandeld werden, en waar je uren kon blijven.

Toen we weer buiten stonden waren we blij dat we snel naar huis konden om de zieke in bed te leggen met een kruikje. Bij de apotheek nog medicijnen gehaald tegen misselijkheid. Na nog een lekker likeurtje gedronken te hebben doken we allemaal ons bedje in. Ik was toch wel bezorgd en ging om de haverklap kijken bij de zieke en ik schrok me ineens rot toen ik degene die zich opgeofferd had om niet mee te gaan naar de hamman ook ineens vreselijk wit uit de wc zag komen. Dat ging ook niet goed, warm, koud, misselijk. Mijn god wat was dit, ik was eerst bang dat er iets verkeerd gegeten was maar omdat we allemaal het zelfde hadden gegeten zou iedereen er last van moeten hebben, en dan zou er van koorts ook geen sprake zijn. Dus het was echt een virus concludeerde ik als ware EHBO er. Wat een pech.

Na de drukke dag van gister wilden we vandaag een relaxdagje. Maar natuurlijk wilde ik de lady s ook wat van de omgeving laten zien.  De zon scheen pittig, het was ongeveer 21 graden, de ligstoelen waren in een mum van tijd verovert door de ladies. Zalig zo dat zonnetje op onze witte huidjes. Na eerst wat boodschappen ingeslagen te hebben begonnen we aan onze tapastoer. We reden naar Iznajar en bij een plaatselijk barretje bestelden we een drankje en wat tapas. Toen ik de rekening ging betalen liet ik iedereen het bedrag raadden, dat vind ik altijd zo leuk want het kost echt geen drol hier op het platteland, niemand had het dan ook goed geraden, ze zaten allemaal veel te hoog.

Daarna reden we naar het strandje voor een drankje en zelf gemaakte tortilla, echt een toppertje. Prachtig uitzicht over het blauwe meer en een lekker plekje zo buiten. Daarna reden we naar boven het dorp in, uiteraard werd het blauwe pottenstraatje niet over geslagen. Omdat het al aan het eind van de middag was besloten we binnen te gaan zitten en daar troffen we een lekkere verrassing aan, er stonden allemaal schalen met zoetigheden opgestald, mmh jammie. Dat werd dus koffie en thee met wat zoets als toetje van de tapas toer. Inmiddels waren de winkeltjes weer open en ineens hoorde ik de dames smoezen en kwamen ze met een sinaasappelboom het winkeltje uit lopen, als presentje voor jou voor je goede zorgen zeiden ze lachend. Nou daar moet een mooi plekje voor uitgezocht worden in onze tuin, erg leuk, ben er heel blij mee.

Die avond ging de openhaard aan en gingen Cheyenne en ik de keuken in om een echte Spaanse maaltijd klaar te maken, paella.

Esther en Daisy (schoonzusje en schoondochter) waren al vroeg in de morgen geland, zij hadden een bijzondere vlucht mee gemaakt. Ze zaten naast een soort goeroe. Deze man heeft ze de hele vlucht bezig gehouden met het uitduiden van zijn aparte beroep. Daisy en Esther kalibreerde heel goed, ze kalibreerde op 499 voelde hij aan hun hand, maar niet zo goed als Mandela want die kalibreerde wel op 700. Heel apart allemaal, maar hij had ze wel met zijn huurauto midden in de stad afgezet, toch sympathiek. Vervolgens hebben we de hele vakantie dubbel gelegen om het woord kalibreren.

Rond 8 uur kwamen Marja, Natasja en Suzanne ( schoonzus en nichtjes) aan en vertrokken we snel naar restaurant Vino Mio, dit restaurant is van de zus van een collega van mij, heel toevallig. Met haar hadden we een leuke prijs afgesproken voor een aantal tapas en drankjes. Echt Spaans werd er een flamenco show gehouden. Een leuke show van geklepper, gezang en gitaarspel.

Opeens hoorden we een gekletter, nee he, regen en hard zeg, Chey en ik haalde de auto op en we reden binnen een uur naar ons huis. De meiden die er voor het eerst waren keken hun ogen uit, ze hadden de foto s gezien maar in het echt was het toch weer heel anders, prachtig vonden ze het. Ik trots natuurlijk.

Na een kopje thee en het vullen van de waterkruikjes doken we bekaf ons bedje in. De pellet kachel bleef de hele nacht branden om de warmte in het huis te laten komen.

Na een enerverende dag op het werk gehad te hebben, waar een belangrijke uitspraak werd gedaan over mijn toekomst, vertrok ik met een gemengd gevoel naar Spanje. Ik ben boventallig verklaard en ik ben nu reuze benieuwd wat de toekomst mij gaat brengen. Ik zie het vol nieuwe uitdagingen tegemoet. Onderweg kletsen Cheyenne en ik er honderduit over, vol ideeën en vol vertrouwen en geloof in mezelf dat er vast iets moois op mijn pad komt, reden we tot onder Parijs waar we na wat zoeken rond middernacht in een goedkoop hotelletje bleven slapen. De muren waren van karton leek wel en om 6 uur werd je al wakker van de geur van chocolade croissants uit de oven. Ach voor zo weinig geld kan je ook niet echt iets verwachten maar toch zal ik volgende keer iets meer geld uitgeven want een goede nachtrust is toch wel heel belangrijk. Gelukkig waren de croissants wel lekker. We reden die dag wel 12 uur en toen we in Toledo aankwamen waren we blij verrast. Dit hotel was ook niet duur, maar dit was wel een klasse hotel, wat een verschil zeg, zo mooi. In het restaurant waar we pas om 22 uur neer plofte aten we een heerlijke salade en dronken we een goed glas rode wijn. Wat een rit zeg was het geweest.

De volgende dag hebben het prachtige stadje bekeken, echt de moeite waard.  Het stond niet voor niks al een tijdje op mijn verlanglijstje bleek nu. Rondom de stad loopt een hoge muur. Toledo staat ook bekend als de stad van de drie culturen, de joden, de Arabieren en de christen. Achter de muur vind je prachtige kerken, synagogen, paleizen, forten, moskeeën met een diversiteit aan stijlen, echt een rijkdom aan monumenten. In de gezellige straatjes die je het gevoel geven 100 jaar terug in de tijd te zijn vind je toch ook wel moderne dingen, zoals de winkeltjes vol ijzeren mannetjes die Don Quichot en zijn maatje moeten voorstellen.

Na nog een blik over de stad te hebben geworpen vanaf een mooi uitzichtpunt, reden we in ons volle autootje in 4 uurtjes naar Tapia, onderweg vlakbij Jaen belanden we voor een hapje in een typisch Spaanse lunchtent, net even vanaf de snelweg. Daarna thuis gekomen laden we snel alle spullen uit en vertrokken met onze Spaanse auto naar de luchthaven.

Een prachtige dag, mijn vriendinnetje is 12,5 getrouwd vandaag, het is zalig weer, we gaan vandaag met de auto naar Spanje en ik hoor vandaag iets meer over mijn toekomst bij de bank, of niet.

Ik voel de kriebels in mijn buik wel hoor. Alle spulletjes zijn ingepakt en ik ben blij dat we een dochter hebben met zoveel ruimtelijk inzicht. Ik had natuuurlijk van alles weer verzameld om mee te nemen en eigenlijk nooit gedacht dat het allemaal in dat kleine autootje zou passen, maar wonder boven wonder het is allemaal gelukt. Van spiegels, tot bankkussens, tot een stoel tot andere prullen. Geweldig. De routes zijn uitgeprint en vanavond na mijn werk rijden we tot Parijs. De volgende dag naar Toledo, dat wordt een behoorlijk ruk, maar ik wil heel graag de ochtend na aankomst wat van dit lieve stadje zien. En op woensdag avond halen we de rest van de crew op van de luchthaven om heerlijk bij Vino Mio te gaan eten.  We hebben er vreselijk veel zin in. Ik zal alleen Lesley vreselijk missen, het is voor het eerst dat we zolang zonder elkaar zijn. Maar ik krijg genoeg afleiding want we hebben een heel leuk programma voor de boeg.

Over 2 weken vertrekken Cheyenne en ik met de auto naar Spanje. Oorspronkelijk hadden we wel een ticket geboekt maar het lijkt ons toch erg leuk om nog een keertje met het fiatje naar Spanje te gaan. Nog even en ik moet hem weer inleveren en we willen nog wat spulletjes meenemen, heb nog een paar schilderijen en spiegels en ik wil kijken of we nog een stoel erin kunnen proppen. We rijden eerst tot Parijs en daarna slapen we in Toledo en daar vandaan naar ons huis. Spullen uitladen daar en dan doorrijden naar Malaga waar we nog 5 dames van de luchthaven gaan ophalen voor een top lang weekend in Spanje.

Ik heb een leuk programma samengesteld met veel eten en ontspanning. Een bezoek aan de hamman en aan het Mesquita in Cordoba staan op het programma.

Terug gaan we lekker 2 nachtjes in SAN Sebastián slapen.

We hebben er enorm veel zin in en tellen de dagen af.

Voor ons blijft 14 februari een bijzondere dag, een dag van een lach en een traan. Toevallig is het ook Valentijnsdag, inmiddels is het een dag wat uit commercieel oogpunt, is begonnen met het verleggen van de nadruk van anonieme liefde naar echte liefde maar ik ben blij dat ik de echte liefde ben en dat mijn man mij dit jaar in het zonnetje gezet heeft. We zijn heerlijk uiteten geweest bij Shabu Shabu, speciaal voor mijn man heb ik een gitaarles geregeld, want volgend jaar wil ik graag een serenade aan mijn tafeltje, haha.

Maar het is ook een bijzondere dag voor ons omdat op 14 februari ons huis is neergezet, in 1 dag nog wel en nu 12 jaar later is onze zoon juist op deze dag officieel het huis uit. Hij heeft voor het eerst samen met zijn vriendin in hun eigen huisje geslapen.

Best wel een dingetje hoor voor een vader en moeder. Natuurlijk hoort het bij het leven maar als je je kind 24 jaar lang bij je gehad hebt is het best even slikken.

Maar natuurlijk wensen wij Jairo en Daisy alle geluk van de wereld.

Wij weten hoe het voelt een eigen huisje, een eigen plekje onder de zon. Wij hebben inmiddels heel wat huisjes versleten. Amsterdam, Velserbroek, St Anna Parochie en weer Velserbroek en nu Beverwijk. Dit huis staat alweer een tijdje te koop en zal waarschijnlijk pas verkocht worden als onze laatste telg ook zegt dat ze de deur uitgaat. Nu zijn we zelf ook nog wat passief met de verkoop, het hoeft nog niet persee maar straks wordt het huis echt te groot voor ons en gaan we voor een leuk appartement in de stad, want een mooi buitenhuis hebben we inmiddels in Spanje!

Inmiddels zijn we alweer meer dan een week thuis, maar thuis waren we ook niet vergeten, iedereen bedankt voor de whats apps, facebookmails, gewone mails, kaarten en de cadeau’s voor onze 25 jarige huwelijksdag.

Het gewone leven is weer begonnen, we maken er weer wat moois van.

Stiekem kijk ik toch alweer uit naar Spanje. Over 5 weken gaan we met de vrouwen van de familie. Ik hoop dat we mooi weer krijgen. Ik ga me nu bezig houden met het programma en Cordoba staat zeker op het programma want daar is niemand behalve ik nog geweest.

Waarom gaat het altijd zo snel om als je het naar je zin hebt. Werkelijk omgevlogen is het, het is toch wel het leukste wat je kan doen hoor, met je gezinnetje op vakantie gaan. Daardoor zie je wat voor speciale band we met elkaar hebben. We hebben echt allemaal genoten.

Natuurlijk staat zo’n laatste dag ook in het teken van schoonmaken, bedden verschonen, openhaard leegmaken, stofzuigen en dweilen maar dat hoort erbij.

Gelukkig hadden we een avondvlucht, het was heerlijk weer, he net nu we weg gaan was het werkelijk prachtig, we zijn naar Manolo gereden en hebben daar de hele middag op het terras in de zon diverse soorten tapas gegeten en natuurlijk de nodige wijntjes, tinto’s en likeurtjes en dat allemaal voor een prikkie. Top tentje.

Helaas zit het er weer op maar we kunnen terug kijken op een zeer geslaagde week.