Bij elke verhuur gebeurd er wel iets, is het niet dat een apparaat er ineens mee op houdt dan is er wel iets gevallen of kapot gewaaid of er worden zelfs dingen meegenomen. Ik weet inmiddels uit ervaring dat mensen niet zo netjes met je spullen omgaan als dat ze met hun eigen spullen doen. Ook het netjes achter laten van het huis heeft voor iedereen een ander begrip. Er komt toch een schoonmaakster denken ze en laten het huis als een zwijnenstal achter. In het begin had ik 1 schoonmaakster die in 5 uur het huis moest schoonmaken, dat was niet te doen, de was nam ze al mee naar huis.

Acht uur was er zeker wel nodig. Het moesten dus twee schoonmaaksters worden voor 4 uur. Afhankelijk van hoe mensen het soms achter laten wordt het nu wel 5 of meer uur voor twee schoonmaakster en dan kom ik allang niet meer uit met de kosten die we vragen aan de gasten. Ze zijn ook een paar uur bezig met de was. Het schoonmaken van he terras lukt ook niet in een uurtje. Gek genoeg lijkt het elk jaar een stukje slodderiger te worden hoe mensen het achter laten. Mensen vertellen ook niet altijd wat er stuk is gegaan en dan grijpen de volgende klanten wel eens mis met iets. Jammer hoor, je kunt toch ook gewoon de kapote dingen opruimen ook al is het niet jouw schuld en het gewoon vertellen.

Als je borg vraagt is het soms onmogelijk voor de sleutel beheerder om te controleren of alles er nog is en of er niks kapot is. Los van het feit dat het ook moeilijk is om de discussie aan te gaan of het al kapot was of dat het tijdens die verhuur gebeurd is. Natuurlijk kunnen dingen spontaan stuk gaan, maar als je bv met wind de parasol niet inklapt of er geen touwtje omdoet waait deze open en gaat ie stuk. En als hij dan stuk is gooi je hem toch gewoon achter het huis.

De hangmat is ook al een aantal keer vervangen, vies en/of kapot achter gelaten.  Glazen en handdoeken en vuilnis liggen her en der op het terrein, En de zwarte kool van de bbq daar ga je toch lekker doorheen lopen zodat het hele zwembad terras onder zit. Oh ja en als je opblaas beestjes in het zwembad gebruikt en die zitten helemaal onder jou vette zonnebrand, laat maar lekker liggen joh. Zoek het maar uit schoonmaakster wat je er allemaal mee doet lijkt het soms wel. Gooi het lekker zelf weg denk ik dan als het vies is.

Misschien moet ik dit allemaal maar normaal vinden en misschien hoort dit bij het ondernemers risico maar ik kan hier gewoon slecht tegen. Gelukkig zijn er ook mensen die het keurig achter laten en je een foto sturen met kijk dit heb ik kapot gemaakt daarom heb ik nieuwe gekocht voor je, of ik heb geld achtergelaten in het potje voor je. Maar helaas is dat een zeldzaamheid.

Toen we aankwamen was het zwembad een beetje troebel, ondanks dat onze zwembadman nog een dag ervoor er wat extra chloor in gedaan had. Het is ook zo warm voor de tijd van het jaar. We reden naar onze vaste zwembad winkel Cirino/Qualitypools in Antequera om daar weer een aantal chemische goedjes te halen. Hola famila werden we begroet. Ze herkennen ons al en dat geeft een vertrouwd gevoel. Een doos chloor choque en clarifidor en na een dag of 2 is je zwembad weer helemaal goed werd ons verteld. Wat natuurlijk ook niet mag ontbreken is de magische inzet van Lesley mijn eigen pool boy.

Mijn taak is het om rondom het zwembad alles netjes te maken. Goed dweilen alleen zijn deze tegels echt een drama. Ook al heb je net geboend en gesopt echt mooi opdrogen doet het niet, het blijft een beetje vlekkerig. Wie weet gaan we daar in de toekomst nog eens andere tegels voor neerleggen. De sahara regen doet ook geen goed, een super klein buitje en alles rondom het zwembad incl de stoelen zijn oranje. De BBQ die zeer vaak gebruikt is afgelopen zomer kon ook weer een verfbeurt gebruiken.Altijd wat te doen in en nabij huize Suerte.

Nadat we aangekomen waren op 6 oktober 2017 zijn we die avond natuurlijk bij Manolo gaan eten. Onze favoriete hangout. Met kerst 2017 zijn we met z’n zevenen hier in Spanje en ik heb gelijk een tafeltje gereserveerd bij hem. Ben heel benieuwd hoe Spanjaarden in een restaurant kerst vieren. Miquel de eigenaar van Manolo vertelde dat hij een speciaal kerst menu voor ons zou gaan maken. Haha grappig met bloedhete najaarstemperaturen zitten we al plannen voor de kerst te maken. Snel maar weer wat tapas bestellen, even bij het heden houden.

Overdag had ik een inventarisatielijstje gemaakt van spullen die we moeten vernieuwen verder zijn we de boel weer een beetje gaan neerzetten zoals wij het zelf altijd hebben, alles staat toch altijd net even anders als er gasten geweest zijn. Nadat we dat gedaan hadden voelden we ons weer helemaal op ons plek. Wat een fijn huis toch.

Net een weekend terug uit Frankrijk dan een weekje werken en dan alweer naar Spanje toe. Ik ben me er van bewust we hebben helemaal niks te klagen. Toch is het een moeilijke week want Lesley zijn moeder is een jaar geleden overleden en dit gaat hem niet in de koude kleren zitten. Goed om er even uit te zijn, ook de werkdruk en de stress van de verkoop van het huis en het zoeken naar een nieuw huis doen hem geen goed. Hoop dat hij In Spanje weer even zich zelf wordt.

Volgens mijn collega die begin van dit jaar in ons Spaanse huis zat heeft het schoonmaken van het zwembad hem van zijn stress afgeholpen. Vliegjes met een schepnet uit het water halen en gedachten op nul.

Wat een mazzel hebben we met het weer zeg, nooit eerder hebben we het in oktober zo warm meegemaakt. Het is echt zomer met temperaturen van rond de 27 graden. De hele avond nog buiten zitten met korte mouwen is voor ons ongekend en in Nederland onmogelijk voor de tijd van het jaar en zelfs in de zomer een zeldzaamheid.

Als we bij het huis aankomen is er een bevriende makelaar met klanten die geïnteresseerd zijn om ons huis te kopen. We hebben altijd gezegd, alleen voor de juiste prijs willen we erover nadenken want eerlijk is eerlijk, eigenlijk is dit huis een beetje te groot voor ons.

Deze mensen komen uit Noord Spanje en zijn op ons plekje gevallen en willen er een Casa Rural/hotel van maken. Het vliegt ons aan. We hebben net ons Nederlandse huis verkocht en moeten dat nog verwerken. Dit plekje hier in Spanje is onze uitlaatklep en ondanks dat het zo groot is en er heel veel onderhoud bij komt kijken voelen we ons hier helemaal thuis. Het voelt als thuiskomen.

Ik weet ineens niet meer wat ik allemaal wil. Verstandig zou het zijn om dit plekje in te ruilen voor iets kleiner, een niet te duur tweede huisje alleen voor ons zelf, wel op het platteland met max 3 slaapkamers en zonder zwembad. Maar waar vind je zoiets op zo’n ideale plek als dit. Ik vind het moeilijk. Eigenlijk wil ik er nu helemaal niet over nadenken. Als de tijd rijp is misschien. Ik wil nu gewoon genieten hier en me geen zorgen hoeven maken.

Ik pak een grote plastic zak en ga kleine takjes zoeken, deze hebben we in de winter nodig als we er weer zijn, om de openhaard aan te maken. Dat is mijn grote ontstresser en Lesley gaat de insectjes uit het zwembad halen.

Al jaren komen mijn ouders in de Elzas in Frankrijk. Eten daar in een klein keldertje, lopen door de wijngaarden en kopen bij hun favoriete wijnboer heerlijke flesjes Gewurtzstraminer, Pinot Blanc, Pino Gris en Riesling. Zelf zijn we 2x mee geweest. Maar onze dochter moet het met verhalen doen. Elke keer zei ze “Daar wil ik ook graag een keer heen”.
Nu plan ik ieder jaar een moeder dochter weekendje met haar voor haar verjaardag, zij is net als ik meer van de belevenissen dan van een gewoon cadeau. Dus ik had met mijn moeder tijdens een lunch zitten bekokstoven dat het er dit jaar maar eens moest van gaan komen om naar de Elzas te gaan. Maar dan niet alleen samen met mij maar ook de rest van de familie mee. Ze wordt immers 25 jaar en dat is een speciaal jaar voor een speciale verrassing. Ze is pas in november jarig maar naar de Elzas moet je beslist eind september gaan als de wijnoogst plaats vind. Helaas konden mijn zoon en schoondochter niet mee dus werd het een tripje met z’n vijfjes. We hadden besloten dat we haar wilden verrassen. Dus zij dacht dat ze met mij ergens naar toe ging, ik had alleen verteld, we gaan met de auto en je moet je paspoort mee en makkelijke kleren en schoenen.

We gingen eerst vrijdagochtend nog naar een huis kijken met z’n drie, daarna zetten we Lesley af bij ons huis en reden Chey en ik door. Wat ze natuurlijk niet wist was dat mijn ouders op de hoek stonden te wachten en Lesley oppikte en doorreden naar Maastricht waar we zouden gaan lunchen met elkaar. Onderweg moesten wij tanken en daardoor stoven mijn ouders ons voorbij. Onderweg begon ze al te gissen, gaan we naar België? Naar de Ardennen, of gaan we naar Antwerpen, Brussel of Brugge? Of gaan we naar Duitsland of toch Frankrijk, nee dat zal wel niet want dat is te ver.

Toen we bij Maastricht aankwamen en door de wijk reden op weg naar het restaurant zei ze “ik weet het we gaan slapen dat het hotel/restaurant waar ik jou mee verrast had toen je 50 werd’. Ik zei “ ja daar gaan we inderdaad eten maar het is niet onze eind bestemming” Toen we het terras op liepen en ze daar oma en opa en haar vader zag zitten was ze helemaal in de war, hé dit had ik echt niet verwacht en op haar gezicht verscheen een dikke grijns. Ze leuk dit. Mijn moeder hart maakte een sprongetje, daar doe je het voor om je kind zo blij te zien. Na een heerlijke lunch buiten op het terras bij restaurant Sofa reden we via Luxemburg door naar Frankrijk. In 1 dag doorkruis je dan even 4 landen. Het was al met al een behoorlijke rit, we kwamen s’ avonds om 20.30 uur pas aan, we hadden file gehad. We hoorden onderweg de wijn al roepen, drink mij, drink mij.

Het bleef niet bij één wijntje. Middernacht lagen we teut en bekaf in ons bedje. De volgende dag ontbeten we op z’n Frans met croissants en Franse kaas en homemade jam in het beroemde keldertje. Zo gezellig. Al vroeg begonnen we aan de wandeling door het prachtige gebied rondom Riquewihr. Onderweg zagen we dat sommige druivenranken al geplukt waren en andere zaten nog helemaal vol. We snoepte wat af van de heerlijk druiven, de één nog lekkerder dan de andere. Het weer was subliem, beter hadden we het niet kunnen hebben. Aan het eind van de dag begon het wel te regenen maar toen hadden wij een wijnproeverij in de wijnkelder van Jean Marc, het vast wijn boertje waar mijn ouders inmiddels al 30 jaar komen. Toen we s’avonds weer op pad gingen om te eten was het weer droog.

We aten in een leuk restaurant, maar helaas stond er op de kaart veel varkensvlees en dat eet Cheyenne niet, dus dat was wel een beetje jammer. Na het eten dronken we buiten op het terras van een ander restaurant in het gezellige straatje van Riquewihr centrum, naast ons appartement, nog een kopje thee. Jammer genoeg was dit de laatste avond van ons tripje want op zondag moesten we de hele dag rijden om weer thuis te komen. Onderweg in Luxemburg hebben we nog geluncht. Mijn ouders bleven een nachtje nog slapen daar en gingen daarna door naar Duitsland. Maar wij moesten met z’n drie weer gewoon werken op maandag. Het was een super weekend en onze auto lag natuurlijk helemaal vol met de heerlijke wijntjes van Jean Marc.

September en oktober zijn geweldige maanden om op vakantie te gaan naar Spanje. De temperatuur ligt nog ruim boven de 25 graden. In Nederland zie je de herfst al doorkomen en mede daardoor denk ik dat de eerste boekingen voor volgend jaar al binnen komen. Het lijkt wel of mensen steeds eerder hun plekje in ons vakantiehuis willen veilig stellen. De kindervakantie periodes gaan gewoon heel snel. Ik raad het vakantiegangers dan ook aan niet te lang te wachten om teleurstellingen te voorkomen.

Zelfs gaan we altijd ieder kwartaal zeker en vaak nog wel 1 of 2 keer extra tussendoor. Ja dat is een groot voordeel van een eigen huis hebben. Maar we zullen ook moeten inventarisseren wat er vervangen moet worden en we moeten ook de tuin weer doen en de nodige verf werkzaamheden uitvoeren. Dit jaar is er meer kapot gegaan dan andere jaren hebben we vernomen van onze sleutel beheerder. Binnenkort zullen we dat zelf gaan bekijken. Maar eerst gaan we nog een verrassings weekend doen voor onze dochter.

Nee dit keer geen writersblock maar gewoon erg druk, daarom duurde het zolang voordat ik weer wat ben gaan schrijven.
Inmiddels zijn mijn zoon en schoondochter verhuisd en wonen ze tijdelijk weer bij ons. De oorspronkelijke bedoeling was dat ze een half jaar bij ons zouden blijven totdat ze de sleutel krijgen van hun nieuwe huis. Maar er is het één en ander gebeurd waardoor dat anders is gelopen. Ik zal bij het begin beginnen.

Toen wij 5.5 jaar geleden ons Spaanse huis kochten hadden we ons Nederlandse huis in de verkoop gezet. De bedoeling was dat we wat kleiner zouden gaan wonen en de overwaarde zouden gaan steken in het Spaanse huis om zo daar de hypotheeklasten wat lager te hebben. Echter na 2 jaar hem in de verkoop gehad te hebben, hebben we vanwege de crisis toch maar besloten om hem uit de verkoop te halen dit omdat het schijnbaar niet de juiste tijd was. Na een jaar hem uit de verkoop gehaald te hebben besloten hem er maar weer in te zetten om te kijken hoe het nu zou lopen. Na een half jaar nog steeds geen serieus bod (alleen maar mensen die dachten het voor een prikkie te kunnen kopen). Het was voor ons geen enkel probleem hoor, want we hebben beide onze baan nog en onze dochter woonde ook nog thuis en we wonen er fijn. We hebben de tijd dachten we. Toen onze dochter de deur uitging kregen we nog de zoon van mijn vriendin een half jaar bij ons wonen, dus onze ruimte kwam nog steeds van pas.

Nu onze zoon en schoondochter bij ons zijn gekomen hebben we nog steeds de ruimte nodig. Maar dacht ik als zij straks weg zijn dan zitten wij met z’n twee in dit grote huis en hoe lekker zou het zijn om ook onze lasten te verlagen. Zeker omdat mijn werk weer aan het reorganiseren is en een vast contract tegenwoordig niet altijd meer wat zegt.

Ik dacht voordat we de hele inboedel van mijn zoon in ons huis krijgen, laat ik alvast foto’s maken dan ziet het erg nog netjes uit. Laat het ik dan ook maar op Funda zetten, het zal toch nog wel even duren. Ik zeg gewoon als mensen geïnteresseerd zijn dat ze er pas in maart in kunnen. Ik had geen enkel idee dat het zo zou lopen zoals het nu gegaan is. Het huis verscheen op Funda en de eerste telefoontjes kwamen al binnen van mensen die wilden komen kijken. Nu zegt dat natuurlijk helemaal niks, kijken is niet kopen. Maar dag 1 kregen we al gelijk een serieus bod. Na wat onderhandelen boden ze een bedrag waar wij heel blij mee waren, echter ze hadden 1 harde eis en dat was half december er al in. Vanwege onze verkoop geschiedenis hebben we toch maar ja gezegd.

Tja en wat nu? Onze zoon en schoondochter hebben we wel met een probleem opgezadeld. Gelukkig was zowel onze dochter en ouders en mijn schoonzus zo lief om mee te denken. We hebben nu besloten dat we onze spullen laten opslaan, 1 box voor Jairo en Daisy en 1 box voor ons. Jai en Daisy gaan tijdelijk bij mijn ouders in huis en mijn ouders gaan in ons Spaanse huis.

Hoe wij het gaan oplossen weten we nog niet. Misschien bij onze dochter. Maar alles staat nog open. We weten nog niet eens wat we zelf willen voor de toekomst. Het is zo snel gegaan. Het schiet op het moment nog alle kanten uit. Een leuk grachtenpandje in Amsterdam, ook al is het heel klein hebben we maar uit ons hoofd gezet, dat is niet te betalen. Ik wil graag bij de kinderen in de buurt zitten, dus we zoeken in een straal van 10 km bij hun vandaan. Maar wat moet het worden, een nieuw appartement is een optie, lekker alles gelijkvloers en geen onderhoud aan de tuin. Een goedkope oude tussenwoning die nog opgeknapt moet worden om het naar je eigen smaak te maken, maar dat kost wel min een half jaar verbouwen, een tussenwoning die wel al helemaal klaar is maar waar je in die omgeving waar we willen gaan wonen al snel 4 ton kost. Of toch maar nog 1 keer voor een kavel gaan en daar zelf een schattig huisje op te laten zetten, niet te groot maar wel helemaal naar ons eigen smaak.

Wat we nu echt willen vinden we heel moeilijk. Dus ons hoofd zit vol met opties. Wat natuurlijk ook nog meespeelt is houd ik mijn baan, binnenkort zal ik daar meer over horen en tot die tijd moeten we alle scenario’s maar eens goed op papier hebben.

Mijn wens om een huis in het buitenland te hebben is nu alweer ruim 5 jaar geleden uitgekomen. Met het kopen van Hacienda La Suerte, huis van het geluk, is onze droom uitgekomen. Het hele proces is niet altijd makkkelijk geweest en nog steeds lopen we tegen verschillende dingen aan.

Ik was gepassioneerd bezig met het huis, eerst het koopproces afronden en toen we het op onze naam hadden staan was ik bezig met het ontwerpen en het inrichten van het huis. Mensen werden soms gek van mij, ik kon het alleen maar over het huis hebben, zo vol was ik ervan. Er moest behoorlijk veel geklust worden, geen hele grote verbouwingen maar zeker die kleine dingen kosten ook veel tijd en moeite, ik ben blij dat we veel hulp gehad hebben.

Ik heb inmiddels wel geleerd dat ik dingen meer moet loslaten, het slokte me teveel op. Gelukkig heb ik de mogelijkheid gehad om te switchen binnen het bedrijf van baan om zo de juiste balans te houden tussen werk en privé. Het gekke is dat ik het niet rustiger heb gekregen op mijn werk, ik ben zelfs meer uren gaan werken. Dit komt omdat ik veel meer plezier in mijn werk heb gekregen door deze verandering.

Het blijkt maar weer dat het heel belangrijk is om niet te lang te blijven hangen in iets wat je energie kost ipv dat het energie geeft.

Mijn leven is in ieder geval een stukje blijer geworden door de energie die ik krijg van mijn werk op de bank bij de afdeling informatiebeveiliging en van het hebben van een prachtig huis in Zuid Spanje.