Vandaag stond een bezoek bij neef Bob op het programma. Hij en Jolanda gingen elk jaar al een maand in de winter naar Spanje en waren helemaal weg van een buur huis, van hun vaste huurhuis, op de berg van Torrox. Deze kwam te koop en ze wisten het gewoon, deze wordt van ons. Er waren alleen nog wat obstakels wat betreft de legaliteit. Maar met een goede advocaat aan hun zijde durfde ze de stap wel te zetten en ze kochten hun droomhuis twee maanden geleden.

Razend nieuwsgierig was ik, ik had de foto’s gezien en kon niet wachten om de casa in het echt te zien. We hadden afgesproken bij het Burriana strand in Nerja rond lunchtijd. Daarvoor wilde ik met onze gasten nog even Nerja zelf in om het Balcon de Europa te laten zien waar je een prachtig uitzicht hebt op de zee en de rotsen van het strand.

Bij onze favoriete strandtentje Ayo bij Burriana werden de eerste voorbereidingen al getroffen voor de grote pan paella die ze elke dag daar vers maken. Voor slecht € 7.50 kun je daar een bordje krijgen en als je meer trek hebt kun je gratis een tweede bordje halen, echt ongelofelijk.

Om half 1 kwamen Bob, Jolanda en haar vader ons vergezellen. We hoorden het verhuisavontuur van de spullen uit Nederland, voor mij hadden ze nog een babybedje die ik bij bol.com besteld had mee genomen (de beste keuze volgens de consumentenbond) omdat gasten die van de zomer komen er 1 nodig hebben. Inmiddels waren hun spullen neergezet en hun tweede huis werd zo eigen gemaakt.

Hoe is de weg ernaartoe vroeg ik, nou zei hij, inmiddels best te doen, voorheen was niks verhard nu is alleen het laatste stukje wat minder. Oh jee ik moest rijden omdat de auto alleen op mijn naam en Elvira haar naam stond en ik ben geen held op enge weggetjes. Maar vol goede moet volgden we in onze Aygo de auto van Bob en Jolanda.

Na een kwartiertje rijden vanaf Nerja langs de kustweg stonden we onderaan de berg, oeps, het begon al met een kiezelig zandweggetje en we reden al kronkelend steeds verder omhoog. Er was geen ruimte voor een tegenligger dus ik hield mijn hart vast. Giebelend zeiden we allemaal tegen elkaar, Bob zei toch alleen het laatste stukje is wat minder, we kregen van de zenuwen de slappe lach bij elke enge haarspeld bocht. Het was te doen, alhoewel ik het best eng, maar stoer van mezelf vond totdat we na een kwartier zo gereden te hebben bij het laatste stukje kwamen. Zelfs in zijn 1 kon de Aygo met 4 man erin niet de berg op komen. Elvira riep benauwd, ik ga eruit en ik zette de auto op zijn handrem. Nadat ze was uitgestapt besloot ik de auto zachtjes een stukje naar beneden te laten glijden tot een wat vlakker stukje en toen zijn we allemaal uitgestapt en heb ik Lesley die laatste 100 meter naar boven laten rijden terwijl wij de benenwagen namen. Zelfs alleen aan het stuur lukte het Lesley maar net, met gierende motor kwam hij bovenaan.

Mijn god wat een avontuur.  Maar wat een uitzicht zeg zo bovenop de top van de berg. Je zag de hele kustlijn met in de verte Malaga. Het huis is ook een plaatje. Het is keurig achtergelaten door de vorige bewoners en met een klein beetje verfwerk konden Bob en Jolanda zo hun spulletjes neerzetten. Ik was alleen nu al angstig over de weg naar beneden, voor het donker wilde ik deze berg weer af zijn.

Als je het een aantal keer gereden hebt zei Bob valt het reuze mee hoor, maar ja, beide zijn stoere politiemensen en ik ben maar een suffe bankmedewerker met minder lef in mijn lijf blijkt maar weer.

Cheyenne en mijn ouders vonden het best stoer van mij dat ik had gereden, zelfs mijn vader die ook nog voor ons reed vond het wel een beetje griezelig.

Maar het huis was helemaal top. Twee slaapkamers en twee badkamers en buiten nog een garage een overdekte buitenkeuken met nog een toilet. Geen zwembad, maar wel een buitendouche. Dat zwembad komt er t.z.t ook nog wel. Hun eerste grote verbouwing wordt een glazen schuifpui zodat je zo vanuit de huiskamer naar het dal en de zee kijkt. Dat zal echt fantastisch worden. We hebben heerlijk buiten gezeten, het was behoorlijk warm, het is denk ik in de winter zo’n 5 graden warmer daar dan in Tapia. Jee dat beloofd wat voor het voorjaar en de zomer als het hier nu al dik boven de 20 graden is. Dan heb je echt wat schaduwplekjes nodig.

Toen we rond 5 uur weer naar beneden gingen besloot Bob mee te rijden zodat we de juiste weg terug namen. Ik besloot maar bij hem in te stappen en Elvira stapte dapper achter het stuur van onze Aygo.

Kom lekker hier op de berg oud en nieuw vieren zei Bob meerdere keren, je gasten zijn dan toch weg en ik heb vrienden hier uit de buurt uitgenodigd dus het wordt heel gezellig.

Nou daar moet ik echt nog even goed een aantal nachtjes over slapen en diep nadenken hoor!