Ik was helemaal in de ban van het huis, ik kon aan niks anders meer denken, al onze wensen vinden we terug in dit huis maar ook de locatie is werkelijk uniek.
Het ligt maar 5 km van de snelweg en in 40 minuten ben je bij de luchthaven. Rondom het huis binnen 5 minuten met de auto vindt je allemaal leuke restaurantjes en binnen een kwartier nog veel meer. Een grote supermarkt op 10 minuten afstand maar ook leuke dorpjes en een mooi natuurgebied allemaal in de buurt.
Het ligt heel centraal tussen de koningsteden, in Granada ben je binnen een uur, Cordoba 1.5 uur en Sevilla 2 uur. Perfect, perfect gewoon.Alleen wie zorgt er voor vervelende buikpijn, dat is de eerste makelaar, die stuurde ons een mail met de geshowde huizen. Daar stonden (het verbaasd me niks) ook de huizen bij waar hij geen sleutel van had. Wij mailden hem dat we die van de lijst af wilde hebben omdat het geen echte bezichtiging was. Hij deed daar heel moeilijk over hij vond namelijk dat het niks uitmaakte of je een huis van binnengezien had of niet. Natuurlijk is dat van groot belang melden wij duidelijk. Naar hoor dit. Nu zie je maar, je moet eigenlijk altijd op je intuitie afgaan. We hadden nooit met deze man mee moeten gaan met zijn mooie praatjes.Na 6 nachten geslapen te hebben bij Cortijo Del Sueno namen we afscheid van Rob en Ibolja, we hebben absoluut het gevoel dat we hier vaker gaan komen, deze mensen zijn echt onze Nederlands/Spaanse vrienden aan het worden.
We reden nog één keer naar ons droom huis, nog even goed alles van de buitenkant bekijken en flink wat foto’s maken. Als we nog wat van de prijs af kunnen krijgen kan dit misschien wat voor ons wezen fantaseerden we.
Onderweg naar de volgende B&B kwamen we langs Fuente de Piedra waar we nog even de laatste flamingo’s gingen spotten, nog net voordat ze naar Afrika vertrekken om daar de winter door te brengen.
Daar vlakbij heb je ook een ezel opvang, er worden daar 73 ezels verzorgd, ezels die gewoon oud zijn maar ook ezels die verwaardeloosd of afgedankt zijn. Echt een keurig onderkomen hebben de balkers daar. Wij hebben voor 15 euro per jaar ezel Todo geadopteerd. In Extremadura zit ook een opvang en daar kunnen wel 250 ezels buiten razen op de weilanden.Daarna was onze tomtom even de weg kwijt want we wilde naar Alora, hij bleef ons maar rondjes laten rijden door het centrum van Antequera, als we geweten hadden dat we gewoon de borden van het Lobo park moesten volgen hadden we er eerder uit geweest. Een paar jaar geleden waren we al eens naar het wolvenpark geweest, ik wil er graag nog eens terug maar dan s’avonds, dat schijnt spectaculair te zijn, je kan dan met volle maan meehuilen met de wolven.
Aan de andere kant van Antequera vind je een heel ander landschap, prachtig hoor, veel graankleurig land en hoge rotsen, hier vlakbij is ook El Torcal en als je nog meer doorrijdt kom je bij El Chorro. Daar willen we ook nog naar toe, maar dat doen we morgen.
Eerst maar de b&b van Betty en Frank vinden, b&b las Olivas.

Ik had deze b&b al vaak gezien op internet, ze houden ook een blog bij, ik wilde hier altijd al een keertje heen. Onwijs aardige mensen zijn het, ze hebben tweegasten kamers, alles keurig verzorgd en als bonus hebben ze een mongoolse tent, prachtig en heel ruim. De gasten die er op dat moment in sliepen beviel het zo goed dat alvast voor het jaar erop weer geboekt hadden.Omdat we hier maar 1 nachtje bleven vonden we het leuk om mee te eten, zodat je de eigenaars ook een beetje leert kennen. Ze wonen hier al 3 jaar naar volle tevredenheid. Frank doet naast de b&b nog een aantal andere werkzaamheden, waaronder ook het makelaarsvak. Gemiddeld blijven de mensen hier toch wel een week vertelde ze. Ze vertelden dat een bezoek aan El Chorro beslist de moeite waard is en ze gaven ons alvast een route beschrijving.

Morgen maar vroeg op pad.

Wederom een spannende dag, weer met een makelaar op pad, dit keer met de makelaar die Ibolja getipt had. We hadden de afspraak met Lesley een Engelse vrouw. Nou met de naam zat het al goed dus.
Een onwijs spontane vrouw kwam ons ophalen bij de cortjio, ik vond haar gelijk leuk.
Ze heeft samen met Marcel een makelaarskantoor in Archidona maar als service kwam ze ons wel even halen.
Ze begon gelijk vrolijk te kwebbelen, niks geen contractje tekenen ofzo, maar gewoon belangstellend wat vragen stellen en veel vertellen.

De huizen die we vandaag zouden gaan bekijken waren geen ruines of grote opknappers, ze waren ook wel wat duurder dan de huizen van een dag ervoor, maar ook dat wilden we eens gaan bekijken. Hoeveel huis krijg je voor je geld en hoe is de bouwaard dan.
Soms kan je goedkoper uit zijn als je zelf gaat verbouwen maar als het huis kant en klaar is en jou smaak is kan het misschien ook goedkoper zijn. Het probleem is wel dat het meestal niet jou smaak is en dat je dan ook weer wat moet investeren om het je eigen te maken zodat het dan toch te prijzig wordt. Maar we zullen zien.
We begonnen bij een ouder Engels echtpaar, echt hele lieve mensjes, ze wilde het huis verkopen omdat er te veel onderhoud bij kwam kijken en daar werden ze nu echt te oud voor vonden ze. Het was heel mooi maar niet onze smaak en ook niet wat we zochten. Maar ik kon zien dat deze mensen echt van het huis hielden.
Toen gingen we naar het huis wat we de dag ervoor van de buitenkant gezien hadden, het was dus toch het zelfde huis. We vertelde gelijk aan Lesley dat we hier gisteren ook geweest waren, maar dat dat niet op ons eigen verzoek was en dat we ook niet binnen zijn geweest omdat hij geen sleutel had. Nee hoor zei ze dan is het geen echte bezichtiging geweest, hij had geen accoord van de eigenaar en zij wel want zij had immers de sleutel gekregen.
Toen we binnen kwamen wisten we het gelijk, we keken elkaar aan en we dachten beide het zelfde, wat een gaaf huis is dit en wat een potentie, dit huis heeft maarliefst 8 slaapkamers. Ze zijn niet allemaal even groot maar wouh wat ontzettend leuk. Cosmetisch moet er zeker het één en ander aan gebeuren. Het huis heeft 4 badkamers en die moeten ook gemoderniseerd worden, maar we zagen het gelijk helemaal zitten. Dit wil ik, dit wil ik dacht ik gelijk en beide waren we op slag verliefd.
Ik zat het huis in mijn gedachte al helemaal in te delen. Dan knappen we eerst dit gedeelte op, dacht ik en dat verhuren we en later knappen we de andere kamers op. Mijn fantasie sloeg op hol. Ho Ho we zouden toch alleen kijken en nog niet kopen, maar dit vonden wij zo mooi dat we er serieus over wilden gaan nadenken.
Er was ook nog een bonus, er lag een grote schuur in de tuin, daar kan je in een later stadium ook nog 3 slaapkamers van maken als je wilt.
Het huis bleek al een jaar te koop te staan en het zag er flink verwaardeloost uit maar daar konden we wel doorheen kijken, het huis voelde goed en het ligt op een perfecte plek, heel makkelijk te bereiken vanaf het vliegveld en dat is zeker een pre.
De eigenaar is terug naar Engeland vertelde Lesley, hij is ziek en wil het graag verkopen omdat hij er geen gebruik meer van kan maken. Dit huis is prachtig maar gewoon te duur voor ons vertelde we tegen Lesley. Maar Lesley had goed nieuws want recent heeft de eigenaar de vraagprijs met 50.000 euro verlaagd. En dat was al de tweede verlaging sinds het in de verkoop was. Wat een geweldig nieuws nu komt het tenminste in de buurt van ons budget, het is nog steeds te hoog maar we kunnen misschien nog wat van de prijs af krijgen als we goed onderhandelen, het is in deze tijd niet makkelijk om je huis te verkopen dus misschien valt er wel te praten.
Het zwembad was heel vies en ook het dak zag er niet goed uit, de tuin is een rommeltje en een likkie verf kan het ook wel gebruiken maar hier is echt wat moois van te maken. Jemie wat een huis.
Eigenlijk hoefde ik niet meer naar de andere huizen want ik was verkocht. Maar toch liet Lesley ons nog 2 huizen zien die in de zelfde prijsklasse lagen om te laten zien wat het verschil was.
Prachtig verzorgde huizen maar niet op de juiste locatie en ook niet de juiste inrichting, nu kan je dat laatste wel veranderen maar het gevoel was er niet. Wel kon je hier zo intrekken. Ook liet ze nog een opknappertje zien, dat huis lag helemaal afgelegen echt een beauty maar echt te ver weg van de bewoonde wereld, dit vond ik te eenzaam.
Aan het eind van de dag had ik het gevoel dat Lesley onze vriendin was geworden, dikke kussen kregen we, wat is dit een leuk mens. Ja haar gun ik het echt om via haar een huis te kopen, helemaal niet opdringerig maar gewoon kundig en vriendelijk.Tegenover het makelaars kantoor in Archidona zit een grote Mercadona supermarkt,daar verkopen ze werkelijk van alles, we kochten een brood een echte Spaanse tortilla en een heerlijke gebraden kip en natuurlijk een flesje cava, dat was onze avond maaltijd, we zaten namelijk vol, vol van alle indrukken en dit ging er nog net in.
Die nacht kon ik niet slapen, ik woonde namelijk al in Spanje en ik was ons huis aan het opknappen en elk kamertje passeerde de revu.

Al een paar jaar gaan we op vakantie naar Spanje, we zijn al op vele mooie plekjes geweest maar Andalusië heeft toch echt wel ons hart gestolen.
Deze vakantie wilden wij nu ook eens gaan kijken naar huizen die te koop staan, gewoon kijken wat kost nu een huis en wat krijg je ervoor. Het gebied wat wij het mooiste vinden is het gebied waar de olijfbomen staan. Natuulijk moet het ook niet te ver van de luchthaven af liggen dus we besloten om een makelaar te zoeken die ons huizen kon laten zien in de omgeving van Antequera, dat gebied ligt namelijk in het midden van de koningssteden, Granada, Cordoba en Sevilla.
In Nederland hadden wij al diverse makelaarsites bekeken. Er is zoveel aanbod dat je geen idee hebt welke makelaar je moet kiezen.
Ik had Rob en Ibolja om een tip gevraagd zij adviseerden ons Sunset Country Properties uit Archidona, een Engelse vrouw en een Nederlandse man (die overigens op het moment beter Engels en Spaans praat dan Nederlands)
Zelf besloten we ook te gaan praten met nog een andere makelaar, hij begeeft zich veel op de site van Kyero en we zagen ook dat bij hem het huis in de verkoop staat van de mensen waarbij we vorig jaar in een b&b hebben geslapen, dus dat zal wel goed zitten dachten we.
Ik vind het belangrijk dat je een goed gevoel bij een makelaar moet hebben want je koopt immers geen broodje, dus we besloten eerst maar met deze 2 op pad te gaan want anders zie je door het bos de bomen niet meer en tijdens de bezichtigingen kom je er vanzelf achter welke makelaar het beste bij je past.
In Spanje werkt het allemaal wat anders dan in Nederland, dezelfde huizen kan je namelijk bij verschillende makelaars te koop zien staan, je moet daardoor ook goed op de prijs letten want het kan zo maar zijn dat het huis bij de één goedkoper staat dan bij de ander.
Van te voren hadden we al een aantal huizen uitgezocht die we wilden gaan bekijken. Maar absoluut nog niet met de bedoeling om direct iets te gaan aanschaffen, maar meer om de prijs en kwaliteit te bekijken. We hadden van te voren onze wensen bij ze neergelegt en aan hun de taak om te kijken welke huizen die we uitgezocht hadden binnen ons plaatje zouden passen.
De Engelse makelaar die zo actief is op Kyero wilde bij een hotel afspreken, dit vonden we wel een beetje apart maar zo gaat dat blijkbaar in Spanje. Het hotel stond ook te koop melde hij, we gingen naar binnen en het was er uitgestorven, geen kopje koffie te krijgen. Beetje raar allemaal.
Wij hadden gevraagd of hij wat wilde uitleggen over het kopen van een huis in Spanje. Hij vertelde wat algemene info, eigenlijk alles wat we ook al gelezen of gehoord hadden, maarja je bent onzeker op dit gebied zeker omdat het in Spanje allemaal zo anders gaat dan hier, dus je wilt alles goed uitgelegt hebben.
Hij besprak de huizen die wij aangaven te willen zien en een aantal vond hij bij voorbaat al niet geschikt. Hij wist dat we zochten naar een vakantiehuis dat in het begin niet groot hoefde te zijn maar wel met de mogelijkheid om het later uit te breiden. Hij wist ook nog wel wat huizen voor ons die misschien geschikt waren, nou we zien het wel dachten we.

Eigenlijk voelde ik helemaal geen klik met deze man, maar-ja hij kon goed praten en het leek erop of hij er allemaal verstand van had. Hij had ook een partner meegenomen een lokale man, die verstond helemaal geen Engels, de Engelsman zelf sprak wel vloeiend Spaans, het is handig zei hij zo’n lokale man die weet de ins en outs van de plaatsen die we bezoeken. Ok daar gaven hem helemaal gelijk in, dat kan zeker handig zijn.
Na ongeveer een half uurtje gesproken te hebben met hem wilde hij ineens dat we een formulier gingen ondertekenen, ik vond dat maar raar, waarom moeten we dit invullen en tekenen vroegen we, ja zei hij ik ga natuurlijk niet de hele dag met jullie op pad en laat jullie huizen zien die jullie later dan misschien rechtstreeks bij de eigenaar gaan kopen. Hiermee verbind je je aan mij vertelde hij.
Ik vond het maar vreemd en voelde me hier helemaal niet goed bij, ik kende deze man amper. We hebben alleen onze naam ingevuld en zeker geen handtekening gezet omdat we immers nog niet eens op pad zijn geweest en helemaal niet wisten welke huizen hij ons allemaal ging laten zien.
Maar dit was gebruikelijk zei hij en hij zou ons later mailen welke huizen we bezichtigd hebben en dan konden wij kijken of we daar mee akkoord gaan.
Ik bleef toch een onderbuik gevoel houden en toen hij vroeg naar ons paspoortnummer hebben we gewoon gezegd dat we dat niet bij ons hadden, we vertrouwde het toch niet helemaal, maar misschien stelden we ons wel aan en moeten we dat Nederlandse burgerlijke gevoel maar eens los laten dachten we.
Dus ondanks dit voorvalletje besloten we toch maar op pad te gaan met deze mannen, je bent immers in een ander land en daar gaat het gewoon anders dan thuis zeiden we tegen ons zelf.
Op naar het eerste huis. We kwamen bij een prachtige bouwval aan, dit huis wilde ik heel graag zien, aan de buitenkant leek het wel een Italiaans huis in Toscanië. Het huis was niet duur maar werkelijk alles moest hieraan verbouwd worden. Je krijgt daar nooit een hypotheek voor dacht ik gelijk en dan moet je veel te veel eigen geld inbrengen, maar-ja mooi was het wel, toch maar even informeren bij de bank.
Toen liet hij ons op eigen initiatief een ander huis zien aan de buitenkant, daar hadden we helemaal niet om gevraagd, hij had ook geen sleutel van dit pand. Het was een geweldig huis en toen hij begon te vertellen over het huis dachten wij, hee volgens mij hebben we die makelaar van morgen gevraagd ons dit huis te laten zien van binnen, zou dit het zelfde huis zijn, we wisten het niet zeker, het leek helemaal niet op het plaatje, bij dit huis was namelijk veel achterstallig onderhoud en op het plaatje zag het er gelikt uit. Het zou toch zomaar kunnen dachten we, straks gelijk maar even weer naar de plaatjes kijken. We waren onder de indruk van dit huis maar omdat we van te voren niet gevraagd hadden aan deze makelaar om ons dit huis te laten zien had hij ook geen sleutel gevraagd aan de eigenaar. Dus echt gezien hebben we het niet want je weet pas hoe een huis is als je er ook van binnen bent geweest.
Ik had weer een rot gevoel, straks gaat die man zeggen dat hij ons wel dit huis heeft laten zien en dan zitten we aan hem vast. Ik zei daarom nog tegen hem dat we dit geen echte show vonden omdat we niet naar binnen zijn gegaan.
Toen reden we naar een huis die vlakbij een b&b staat waar we vorig jaar zijn geweest en wederom had hij geen sleutel en kon hij het huis niet echt laten zien. Waarom neemt hij ons in godsnaam mee naar huizen die we niet gevraagd hebben en waar hij toch geen sleutel van heeft. Het lag ook aan een weg en we hadden duidelijk gezegd dat we niet aan een weg wilde zitten.
Dus aan dit bezoek hadden ook niks want binnenin kijken is zo ontzettend belangrijk om te bepalen of je op een huis valt, je gaat geen huis kopen op alleen het aangezicht, dan kunnen we er zelf ook wel langs rijden.
Het was niet dat hij niet aardig was, maar hij had mij een te geslepen verhaal elke keer, maarja zo zijn sommige makelaars misschien. Op naar het volgende huis met uitzicht op de meren van Iznajar, het lag heel mooi, maar het was lastig om er te komen en ook dat hadden gezegd tegen hem, de weg naar het huis toe is voor ons ook belangrijk, het huis moet goed toegankelijk zijn, het huis was trouwens ook veel te klein en er waren geen mogelijkheden om het uit te bouwen, maar het uitzicht was fabuleus dat moet gezegd worden. Nee dit huis was ook niet geschikt voor ons, het was wel goedkoop.
Toen reden we een eind weg, terwijl we toch duidelijk hadden aangegeven dat we niet verder dan een uur van de luchthaven af wilde zitten. Maar ik had het idee dat de Spanjaard die mee was ons dit huis persee wilde laten zien. Ook dit huis was verre van geschikt.
Daarna hebben we nog een schattig huis gezien van een Spaans gezin die zelf supporting was, alles werd opgegeten daar, van de groente van het land tot de eigen kippen en konijnen. Ook dat huis lag niet gunstig voor ons, de weg was heel stijl en dat wil ik echt niet, hij wees uit de verte ook nog een ruxefne aan die mij op het plaatje wel leuk leek. Maar dat huis lag nog stijler dan het huis waar we nu waren. Nee hoor die hoef ik helemaal niet van dichtbij te zien, dat zie ik zo al zei ik.
Op het laatst kwamen we bij een huis aan die half afgebouwd was. Er was met diverse materialen gebouwd, het huis was wel leuk maar ik had er totaal geen gevoel bij. Het lag erg schuin op het land, dus je kan niet zoveel met de grond die eromheen ligt. Hij bleef echter maar vertellen over de mogelijkheden van dit huis, ik ging op een gegeven moment maar alvast bij de auto staan.
Ik was het zat en eigenlijk ook wel teleurgesteld na deze dag, ik had er meer van verwacht. Nu hadden we wel wat goedkopere huizen uitgezocht waar nog veel aan moest gebeuren maar toch had ik er meer van gehoopt.
Alleen huis één vond ik erg mooi en natuurlijk het tweede huis maar dat hadden we niet echt gezien, als dit het zelfde huis is waar we morgen met de andere makelaar gaan kijken dan kunnen het echt eens goed gaan bekijken of dit wat voor ons is.
De Engelsman vertelde dat hij een verslag zou mailen van deze dag. Ik benadrukte nogmaals dat we niet alle huizen van binnen gezien hadden en dat we dat niet als een echte show beschouwden.

Toen we bij Cortijo del Sueno aankwamen raakte we onder het genot van een wijntje niet uitgesproken met Rob en Ibolja over onze ervaringen van deze dag.
Zij vertelden dat het wel vaker gebeurd dat je iets moet tekenen, ik bleef het raar vinden want bij de makelaars aan de Costa Blanca moesten we ook niks tekenen, dat is het risico van het vak vind ik, ik maak ook veel offertes op mijn werk en doe ook veel gesprekken in de hoop dat klanten hun producten bij mij afnemen. Je moet eerst zaaien dan oogsten vind ik. Mensen moeten je iets gunnen omdat ze jou aardig vinden, andere bedrijven kunnen vaak het zelfde bieden, jij bent zelf de onderscheidende factor daarin. Ik ben toch blij dat wij niet onze handtekening gezet hebben onder het papier van die Engelsman.
Die nacht droomde ik van het Italiaanse huis en van de mogelijkheden en onmogelijk heden van dat huis, er moet veel aan gebeuren maar het heeft heel veel potentie zeker als vakantiehuis, maar ook wel als kleine b&b.
Van dat andere huis durfde ik nog niet te dromen, eerst maar eens kijken of dat het huis is wat we morgen van binnen gaan zien met die andere makelaar.

Vandaag is Iboja jarig, we hadden stiekum drop en chocolade meegenomen uit Nederland voor haar verjaardag, dat zijn toch de typische Hollandse lekkernijnen waar je naar kan verlangen als je al 3 jaar in Spanje woont.
Vorig jaar hadden we een mooi huis gezien in Villanueva del Rosario, dat huis bleef maar in ons hoofd spoken dus daarom gingen we na het ontbijt wederom een bezoekje brengen aan dit huis, ongeveer 40 min rijden.
Stond het nog steeds onafgebouwd en leeg, of was er nu wel wat mee gebeurd? Spannend, vorige jaar droomde we van dit huis, we zagen ons er al helemaal in wonen, hoe zou dat nu zijn?
De omgeving is werkelijk schitterend daar, het huis ligt prachtig tussen allerlei verschillende soorten bomen in, maar als zelfs de gemeente ons niet kon vertellen wie de eigenaar is hoe zouden we er dan achter moeten komen en de vraag is dan ook of deze het wel wil verkopen en wat ook heel belangrijk is is het gebouw wat er nu staat wel legaal neergezet.
Teveel gedoe voor ons, maar eerlijk is eerlijk het huis blijft een plaatje en het heeft heel veel potentie, maar we moeten het erkennen, het is niet geschikt voor ons, ik denk namelijk dat het zelfs in deze staat veel te duur is voor ons.
Het huis zag er trouwens nog precies het zelfde uit als verleden jaar er was totaal niks gebeurd. Toch zonde. We laten dit los, er komt wel wat anders ooit zeiden we tegen elkaar.
Daarna zijn we doorgereden naar een restaurantje waar we in 2008 hebben gegeten en wat een enorme indruk op ons gemaakt heeft vanwege het lekkere eten en de lage prijs.
Het ligt ook nog eens in een adembenemende omgeving, restaurante Los Pirineos in Alfarnatejo ,het beschikt over een klein buiten terras in de zomermaanden, het heeft dagmenu’s en a la carte en een superkok die je het echte Spaanse eten laat proeven.

Na de wederom geweldige lunch zijn we binnendoorgereden naar Riofrio, dit dorpje leeft van de kweek van de forel, ik telde er wel 8 restaurantjes. Op één van de vele terrasjes hebben we een leuk uitzient drankje besteld, het bleek gewoon gin tonic te zijn maar dan wel blauwe!

Riofrio ligt maar een half uurtje rijden van Iznajar, weer terug bij de b&b hebben we op de verjaardag van Ibolja een lekkere cava open getrokken. Later op de avond rond half 10 zijn we met z’n viertjes naar Archidona gereden en daar hebben we op plaza Ochavada bij restaurante Arxiduna wat gegeten, echt een goed restaurant, gedurfd en smaakvol, heel anders dan het Spaanse eten wat we tot nu toe kennen. Het was heel gezellig met z’n vieren, een leuk verjaardags diner.

In het kleine stadje bleek ook tot midden in de nacht een marktje te zijn, er waren daar ook roofvogels en slangen te bewonderen, Rob en Lesley vonden het geweldig.

Wat is het toch heerlijk wakker worden als de zon schijnt, maar natuurlijk ook als je de tijd aan jezelf hebt, niks hoeft alles mag.
Op Granada was ik in 2008 al verliefd geworden, daarom wilde ik er graag nog een keer terug.
Het is een hele makkelijke weg vanaf Iznajar want na 15 km zit je al op de snelweg en die brengt je zo in een klein uurthje naar Granada. Bij een parkeergarage hebben we de auto geparkeerd.
We zijn er binnen in de kathadraal van Granada geweest, dat hadden we verleden keer niet gedaan. Het was prachtig en heel groot, echt de moeite waard.

Daarna hebben we wat geslentert door de smalle straatjes van het oude gedeelte van de stad, op zoek naar het uitkijkpunt waar we verleden keer zo’n prachtig uitzicht hadden over de stad.

We kwamen erachter dat het punt St Nicolas heet. Wanneer je Granada bezoekt moet je behalve naar het Alhambra ook naar dat punt toe gaan het uitzicht is daar echt subliem. Het Alhambra hadden we al gezien in 2008 en nu wilde we gewoon lekker relaxen in de stad.
Op een typisch Spaans pleintje hebben we heerlijk gegeten, achteraf was dit wel een duur pleintje want we zagen verderop vele aanbiedingen met menu del dia erop, maarja duur in Spanje is het toch niet echt.
Overal in Granada zie je cana+ tapa staan voor 1.50. Nergens in Andalusië zijn ze zo gul met gratis hapjes als hier volgens mij.
Granada is een studentenstad dus overal zie je jongelui lopen die als straatmuzikant een zakcentje proberen bij te verdienen er heerst een hele ongedwongen sfeer in de stad een beetje een vrijbuiters gevoel krijg je erbij.
Er is ook een Marokaanse straatje wat erg knus is, je vindt daar allemaal Moorse teterias waar je sfeervol thee kan drinken of aan de waterpijp kan zitten lurken. Verder kan je er heel veel hebbedingetjes kopen, van lampen tot kleedjes tot theepotjes. Wanneer ik in Spanje een huis ga kopen zal ik hier flink wat inkopen gaan doen denk ik zo.
In het nieuwe gedeeltje kan je heerlijk shoppen, volgende keer ga ik hier met mijn dochter heen, wij kunnen dan saampjes onuitputtelijk shoppen, de mooiste kleding vind je hier.
Na op diverse terrasjes wat gedronken te hebben en een paar souvenirs gekocht te hebben zijn we om 7 uur weer richting Iznajar gereden.
S avonds hebben we alleen een wijntje gedronken en niks gegeten want al die hapjes hadden ons buikje aardig gevuld.

Eind september en nog gewoon buiten kunnen ontbijten, dat is toch echt geweldig.
Vandaag hadden we besloten om lekker rustig aan te gaan doen, even ontstressen, we hadden het allebei erg druk gehad op het werk, dus even helemaal niks doen leek ons geweldig.

Maar voor bezige bijtjes is helemaal niks doen ook niet makkelijk, dus zijn we een lekkere wandeling gaan maken vanaf de cortijo naar het dorpje Villanueva de Tapia.
Ik houd van dit gebied, overal om je heen zijn olijfbomen, het is zo rustgevend en zo ontzettend mooi.

Vroeger was dit gebied trouwens een graan gebied maar dat was voor veel boeren veel te veel werk en vanaf de jaren 70 zijn ze begonnen met het aanplanten van jonge olijfbomen, de boeren kregen daar ook subsidie voor tot heden ten dag. Alleen dat willen ze volgend jaar gaan afschaffen daar zullen de boeren wel niet blij mee zijn.
Het wandelpad wat we volgde heet Camino de Iznajar en in zo’n 50 minuten loop je naar het dorpje toe. Onderweg kom je leuke beekjes tegen en prachtige vergezichten.
Bij de vijgenbomen hebben we een paar rijpe vijgen geplukt voor de lekkere trek. Het dorpje Villa Nueva de Tapia is echt Spaans, een paar winkeltjes, een paar barretjes en natuurlijk een farmacia.
Echt overal in Spanje in het kleinstje dorpje zie je een farmacia(apotheek) de toeristen hebben nu ook ontdekt dat je in Spanje voor heel weinig geld je medicijnen kan inslaan las ik laatst in de krant.
Bij een klein restaurantje dronken we een flesje tinto de verano.
Toen we weer terug waren S’middag bij de cortijo hebben we nog aan het zwembad gezeten en een boek gelezen met een lekker rosé tje erbij, wat is het hier toch heerlijk en ontspannend.
Er kwamen nieuwe gasten aan, ietsjes ouder dan wij en zij waren voor het eerst zonder kinderen op vakantie, zij zouden hier een paar dagen slapen maar ook een paar dagen in andere b&b’s.
Ze waren voor het eerst in Andalusië en ze vertelde ons dat het gebied hun ook had betoverd.
Gezamenlijk aten we het tapasmenu van Ilboja. Het toetje was heel erg lekker, de Rozemarijn taart. Daar wilde ik wel het recept van hebben. Ibolja heeft een eetblog en daar komt het op te staan vertelde ze, elke gast vraagt namelijk om het recept.

http://buenas-comidas.blogspot.com/

Voor de derde keer naar Spanje dit jaar. Het lijkt wel of we verslaafd zijn!
Onze dochter had ons op de plane gezet en 3 uur later kwamen we op Malaga Aeropuerto aan.
Via hispanic weer een auto gehuurd, dit keer één van Advantage, een kleine Chrevolet, echt geen geld 115 euro voor 9 dagen. Het enige nadeel was dat we 1.5 uur moesten wachten voordat we op pad konden.
Toen nog een klein uurtje rijden naar Iznajar via een prima route, vrijwel alleen over snelwegen.
We kwamen pas om half 10 ’s avonds aan bij Rob en Ibolja, geeft helemaal niks zeiden ze gelijk dan gaan we toch gewoon op echte Spaansetijden eten.
Van te voren had Ibolja ons al het menu gemaild dus we hadden thuis al een keuze gemaakt.
Vooraf een heerlijk koude gazacho, toen een zeebaarsfilet met basilicumsaus en pasta en als dessert een lekker flensje.
Bij B&B Cortijo del Sueño was het verleden keer zo goed bevallen dat we hier nu weer graag wilden verblijven, ook de prijs/kwaltiteit is geweldig hier. Het voelde gelijk weer vertrouwd en we kletsten honderd uit.
Rond 1 uur lagen we in ons Spaanse bedje, wat zal deze vakantie weer allemaal met zich meebrengen?

Al enige tijd geleden had ik een date met mijn eigen man op Station Sloterdijk om 6 uur, de kinderen waren beide in het buitenland, dus na het werk hadden we samen een afspraakje. Met de tram reden we door ‘ons’ Amsterdam heen, langs ons oude buurtje en langs allemaal bekende plekjes waar we vroeger met onze kleine man liepen, maar ook door de buurt waar we vroeger studeerde.
In een zijstraat van de kinkerstraat in Amsterdam West ligt de Ten Katemarkt en daar weer op een hoek midden in een gezellige wijk ligt restaurante Madrid.
Het was nog lekker buiten dus we plofde neer bij een buitentafeltje en we bestelde gelijk een fles Rioja. Hola riep de ober gelijk, verrast keken we om, echte Spanjaarden die dit restaurant beheren, leuk, de eigenaar komt uit Alicante en de ober uit Valencia.
Dit keer was onze grouponbon 75 euro waard en we kregen een pincho van de chef diverse tapas en een heerlijk hoofdgerecht. Ik zat plofvol.
Dat het restaurant echt waar voor zijn geld geeft hebben we nu ervaren, wij hebben maar de helft betaald met de bon van groupon, echt goed verzorgd hoor, het hele buitenterras zat vol en dat zegt ook wel wat over een restaurant.
Ik had echt het gevoel dat ik in Madrid zelf zat zo gezellig en ongedwongen zaten we op het terras.
Wat mij betreft de tip van de maand, restaurante Madrid in Amsterdam!

Als ik jou blog lees zie ik je altijd gezellig met vrienden of familie aan het eten zei laatst een mede blogster tegen mij en dat is inderdaad waar. Naast mijn gezin is lekker eten toch wel hetgene waar ik het meest van geniet.
Je moet toch elke dag eten dus waarom zal je het niet extra gezellig maken door het vaak met vrienden en familie te doen en het wat extra aandacht en passie te geven.

Thuis koken is altijd erg leuk maar ik kan er ook vreselijk van genieten als iemand anders voor ons kookt, zowel bij iemand thuis maar ook in een restaurant kan ik enorm genieten.
Omdat mijn blog al een poosje uit de lucht is vergeet ik ineens ook foto’s te maken van al die gezellige meetings.
Mijn blog is aan het verhuizen van de ene provider naar de andere provider maar tijdens die verhuizing is er het één en ander mis gegaan, ze hebben de boel flink onderschat. Zeker 400.000 blogs moeten overgezet worden, ik dacht dat duurt hooguit 2 dagen maar het blijkt allemaal veel langer te duren. Zolang dat het een enorme ergenis van velen is geworden.
Daardoor mis je wat foto’s en verhaaltjes maar ik kan je wel vertellen dat ik heerlijk gegeten heb met mijn vriendinnen in leuke restaurantjes, dat er vrienden bij ons thuis zijn wezen eten en dat we bij vrienden en familiie thuis zijn geweest.

“Voor jou als Spanje liefhebber heb ik de volgende vraag “zei mijn vader een tijdje geleden.

“Wat is na paella de maaltijd van de Spanjaarden ”

Ik wist het niet het bleek Zarzuela, te zijn volgens hem, al het goeds wat de zee te bieden heeft kan je erin kwijt, je kan het als soep eten maar als je het wat dikker maakt ook als saus. Het is verrukkelijk en dit recept wil ik jullie zeker niet onthouden, ik had het nog nooit gegeten maar nu staat het op mijn favoriete lijstje.
Hierbij de ingrediënten voor dit recept:
500 gram kabeljauwfilet,
400 gram inktvis, mosselen,of andere gemengde zeevruchten
5 eetlepels olijfolie, 1 vis bouillionblokje
1 grote ui,
3 teentjes knoflook ,
2 rode paprika’s,
3 rijpe tros tomaten, eetlepel tomaten puree
1/2 fijngesneden Spaanse peper zonder zaden,
1 laurierblad, mespunt saffraan poeder, theelepel paprikapoeder, half bosje peterselie
1 theelepel gemalen zwarte peper,
1 glas droge witte wijn, 2 eetlepels droge sherry,
1 citroen in partjes.

Eigenlijk denk ik bij tapas alleen aan Spaanse lekkernijen, kleine hapjes om je eetlust op te wekken of te stillen.

Maar eigenlijk is het zo'n populair woord geworden dat heel veel restaurants het woord tapas gebruiken om klanten te lokken.

Maarja het is ook maar net wat voor een woord je er aan geeft. Onze bitterbal, vlammetjes, plakjes worst en kaas en onze toostjes kunnen toch ook makkelijk voor een tapa doorgaan, maar wij noemen het gewoon borrelhapjes.

Schijnbaar is de benaming Griekse Mezedes niet commercieel genoeg en bekt Griekse tapas beter want wij kregen vandaag in restaurant Olive een schaal griekse tapas als menu. Nou ja Grieks, gehaktballetjes in tomaten saus in Spanje Albondigas genoemd zaten er ook bij en de inktvisringetjes, de Spaanse Calamares ook, verder wat brood met humus en tzatziki, mouse van aubergine en vis, wat giros, een klein bakje salade met sla tomaat en feta, wijnbladeren en een klein stokje kipssate en ook nog een bakje gefrituurde aardappelblokjes.

Toe een stukje chocolade/walnoten taart met slagroom en yoghurt met honing en walnoten.

Het was allemaal erg lekker maar ik had een bon van groupon en daar stond op dat de waarde hiervan xe2x82xac96 was, ik heb er de helft voor betaald. Meer dan dat was het ook niet waard, ondanks dat het lekker was vind ik het toch geen goede deal en ook niet slim van dat restaurant want nu denk ik, als dit wat ik vandaag gehad heb normaal xe2x82xac96 kost is dit echt overprijst en daardoor zal ik de volgende keer hier niet zo snel meer gaan eten. Toch jammer. Doel gemist. Zo zie je maar hoe belangrijk marketing maar ook de uitvoering hiervan is.