Wie droomt er nu niet van om een buitenlands tweede huisje te hebben.

Bij slechts enkele blijft het bij dromen en die doen het gewoon. Nou ja gewoon, er komt best wel wat bij kijken.

Huren lijkt in de eerste instantie een stuk makkelijker dan kopen, maar ook dan moet je maar net het juiste pand vinden voor de juiste huurprijs en vaak moet je ook nog wat eigen geld hebben om het wat op te knappen.

Een tweede huis huren en in je eigen land blijven wonen wordt eigenlijk bijna niet gedaan. Je zit vast aan een contract en hoe zit het dan met de woningverbetering die je zelf doet en met de kosten als er wat met een huis is, hoe zit het met verzekeringen en andere vasten lasten en mag je het dan zelf ook nog doorverhuren, daar moeten echt hele duidelijke afspraken over gemaakt worden en op papier worden gezet. Meestal kiezen mensen, die voor een lange periode gaan huren, er toch voor om er zelf permanent te gaan wonen.

Bij het kopen van een tweede huis komt ook heel veel kijken, je moet dan heel wat centjes in je huis steken, geleend of niet, je moet altijd eigen geld meenemen want je krijgt maar een hypotheek voor 70% van de getaxeerde waarde van het pand.

Hier geldt ook de vraag, wat wil je ermee doen, ga je er alleen zelf gebruik van maken, of ga je het ook verhuren of is het alleen een investering voor de toekomst? Duidelijk wel is dat alle kosten voor jou zijn en alle inkomsten na aftrek van de belastingen, hypotheek etc ook voor jou zijn.

Allemaal afwegingen die je moet nemen, je moet doen wat jij vindt dat het beste bij je past.

Iedereen is anders, iedereen maakt andere keuzes.

Het kunnen mensen zijn die niet meer werken, bv met pensioen zijn en die dan een soort tweede Nederland in een warm land creëren, ze zoeken een plek dichtbij de kust daar waar veel andere Nederlanders ook wonen en gaan dan ook veel met taalgenoten om of het zijn bv rustzoekers met een klein huisje in de campo. Ze komen en gaan wanneer ze zin hebben, ze hebben alle tijd.

Het kunnen mensen zijn die een eigen bedrijfje gestart zijn, steeds vaker zijn dat mensen die iets met toeristen van doen hebben. Ze komen regelmatig om zaken te doen.

Een B&B runnen(zowel huur als koop) vanuit een tweede huis situatie is haast niet te doen omdat je er permanent moet wonen om alles te regelen voor de gasten oa het ontbijt verzorgen etc etc of je moet daar ook weer iemand voor in dienst nemen wat het allemaal heel erg complex maakt omdat de gasten soms maar 1 of 2 dagen blijven en verschillende kamers huren.

Het kunnen ook mensen zijn die in Nederland gewoon werken, ze gaan slechts een paar weken per jaar erheen en vanuit Nederland regelen ze alles, wanneer ze het huis gaan verhuren stellen ze een aantal waarnemers aan en voor hen is hebben van een tweede huis behalve plezier ook een investering in hun toekomst, elk jaar wordt het huis een stukje meer afgelost.

 

Die laatste groep zijn wij, wij hebben ervoor gekozen om te kopen, we hebben er wel over nagedacht om er nu ook al te gaan wonen. Maar om dan je eigen inkomen te verdienen in een land waar heel veel werkeloosheid heerst is best een pittige klus, het kan bijna alleen als je een dikke spaarrekening achter de hand hebt voor de periodes dat het wat minder gaat.

Dus om nu een B&B te gaan starten en daar te gaan wonen is voor ons een te groot risico. Als de inkomsten uit je B&B het enige  inkomen is wat je hebt, ga je het niet redden hadden we berekend, je moet namelijk alles daarvan betalen, je hypotheek, je verzekeringen, je belastingen en je levensonderhoud. Niet te doen, want de maanden waarin je gasten krijgt is meestal maar van mei tot oktober en dan ook niet eens elke dag of week.

Het valt mij op dat het heel vaak mensen zijn van 45+ die deze stap wagen (lekker het roer omgooien) maar helaas  hebben we inmiddels al vele mensen zien stranden. Ze hadden er toch een te romantisch beeld bij of ze zijn gaan zitten in een gebied  waar de concurrentie heel erg groot is en ze gewoon niet genoeg verdienen of ze hebben heimwee.

Wij hebben ervoor gekozen om niet hutje mutje te gaan zitten aan de kust en daardoor is onze doelgeroep ook beperkt. Onze doelgroep zijn mensen die net als wij van rust en de natuur houden en op zijn tijd de drukte willen opzoeken, mensen die voor een week of langer willen boeken, omdat ons huis groot is zijn het vaak meerdere gezinnen of vriendengroepen.

Nu na 3,5 jaar een tweede huis te hebben weten we dat onze keuze om gewoon in Nederland te blijven werken de juiste is geweest, we hebben ontdekt dat we er goed aan gedaan hebben om het roer niet helemaal om te gooien en daar te gaan wonen, we zijn nog teveel gehecht aan alles hier in Nederland.

Hoewel het verhuren van het huis wel veel kopzorgen geeft, geeft het ook veel plezier als we tevreden huurders hebben.

Met de opbrengsten betalen we de vaste lasten en hopen zo over een aantal jaar als we niet meer werken een maandje hier en een maandje daar te zijn, dat lijkt me pas ideaal. Ik sluit echter ook niet uit dat we het huis misschien tzt inruilen voor een kleiner object wat minder werk met zich mee brengt.

Nu gaan we een paar weekjes per jaar naar onze prachtige ruime Spaanse Villa om te genieten en hebben we doordat we nog steeds een full-time baan hebben en het Spaanse huis af en toe verhuren ook nog de mogelijkheid om soms een weekendje of een weekje ergens anders naar toe te gaan.

Ik weet nu dat dit is waar ik de hele tijd naar op zoek was, de hectiek in mijn leven, het buitenleven, de spanning, het avontuur, de beleving, dit is wat mij gelukkig maakt, dit is mijn Spaanse geluk.

We hebben er alweer 4 nachten opzitten, wat gaat de tijd toch snel. We hebben wel echt een goede indruk van Istanbul gekregen. Het is een onwijs leuke stad voor een stedentrip. We vonden het een stad met vele mooie gebouwen, super vriendelijke mensen, we hebben ons er heel veilig gevoeld, ook s’avonds laat op straat.

Het was wel opvallend dat er erg veel zwerfhonden en katten liepen, maar deze zien er niet uitgehongerd uit. Her en der in de stad vind je voerautomaten waar je lege plastic flesjes in kan gooien en dan komen er onderaan het apparaat brokken dierenvoedsel uit.

De honden hebben een vrijwel allemaal een plastic clipje in een oor, wat betekend dat ze gesteriliseerd zijn. We hadden totaal geen last van de zwerfdieren maar ik vond het echt wel heel opvallend dat er zo veel waren.

Verder vonden we het wel enorm druk op sommige plekken, wat wonen er veel mensen zeg, ik zou er daardoor niet kunnen wonen, in ons eigen land wonen bijna net zoveel mensen als hier in Istanbul, ongelofelijk gewoon.

Ik had gedacht dat er geen kerstversiering te zien zou zijn, maar het tegendeel was waar op sommige plekken waren veel lichtjes en versieringen met kerstbomen te zien. Ook viel het me op dat met name de vrouwen erg modern gekleed waren, dat vond ik erg leuk om te zien en had ik niet zo verwacht. Wij konden het niet nalaten om ons voor de foto nog even in wat traditionele kledij te hijsen. We hebben wel enorm gelachen.

Het viel ons ook op dat het openbaar vervoer ook erg modern was. Veel wordt er met de tram en metro gedaan, ook onder de Bosporus is er een lijn.

Verder gaan mensen ook veel met de veerboot, een handige manier om zo naar het Aziatische gedeelte te gaan.

Voordat we vertrokken hebben we nog een bezoek gebracht aan de Galatatoren. De toren is 61 meter hoog en heeft 9 verdiepingen, gelukkig zit er een lift in. Verder zit er ook een Chique restaurant in. Oorspronkelijk was de toren van hout en gebouwd in de 6e eeuw, daarmee is dit een van de oudst bestaande torens van de wereld. De toren is sinds de 14e eeuw van steen.

Het uitzicht vanaf de Galatatoren is prachtig, je kijkt uit op zowel Europa als Azië.

Op het laatst hebben we nog wat turksfruit gekocht en een hapje gegeten en toen vlogen we alweer naar huis. Het was een geweldig weekendje met mijn lieve dochter waar ik een enorm goede band mee heb. Wat ben ik een bevoorrecht mens toch.

Uit een stedenboekje kan je leuke tips halen zeker de boekjes van 100% maar de leukste tips krijg je toch van de locals.

Je moet echt een Kumpir proberen werd gezegd. Nooit van gehoord, het is bekend Turks streetfood. Het blijkt dus een gestoomde aardappel te zijn die met schil en al geserveerd wordt. Je snijdt de aardappel open doet er boter en kaas in en prakt het zorgvuldig door elkaar, vervolgens kan je diverse combinaties maken van allerlei verschillende salades, bv couscous, huzarensalade, gewoon sla, tomaat, augurk, sausjes etc etc.  Het is een super smakelijk vegetarisch gerecht. Het plekje wat beroemd is om zijn lekkere Kumpir is Ortaköy. Daar staan tientallen kraampjes naast elkaar, die de Kumpir verkopen voor slechts 15 lira. Het is een gezellig plekje aan het water onder de grote Bosporusbrug, het plaatsje is ook erg bekend om zijn talloze cafés en barretjes. Wij deelden deze heerlijke grote aardappel en aten het op aan de gezellige kade. Daarna nog een lekker kopje Turkse thee(çay) met uitzicht over het water. Leuk om te doen.

Een andere bekende must try streetfood is Balık Ekmek, het is een broodje makreel met ui en sla voor slechts 8 lira. Natuurlijk wilden we dat ook proberen, het is een simpel broodje maar heel erg lekker en de sfeer is er erg goed, je zit echt tussen de locals op een klein houten krukje te eten.

Dagelijks eten duizenden mensen dit broodje vis in Eminönü naast de Galatabrug. Er staan 3 mooi gekleurde bootjes die behoorlijk heen en weer gaan op het water, het is een wonder dat de verkopers nooit zeeziek worden.

Er zit ook 1 tentje onder de Galatabrug waar je deze vis kan eten, de rest van de restaurantjes onder de brug zien er wel leuk uit maar de irritante obers die je zowat naar binnen proberen te trekken stootten juist af in plaats van aan. Het schijnt ook dat je daar als toerist erg moet opletten, vraag duidelijk wat het gerecht wat ze promoten kost anders betaal je echt de hoofdprijs.

Wat je verder nog als streetfood kan kopen zijn de Kestane kebab, geroosterde kastanjes, koop deze alleen wat vroeger op de dag, bij de vele rijdende kraampjes want anders liggen ze de hele dag op het houtskoolvuur en daardoor worden ze een beetje te taai.

Om je bezoek aan Istanbul compleet te maken moet je ook nog de goedkoopste streetfood van Istanbul proberen de Simit, het is een ringvormig broodje met sesamzaadjes erop, voor slecht 1 lira. Op elke hoek van de straat is deze te koop.

Precies tussen de twee highlights van Istanbul ligt ons hotel Seven Hills, super gewoon. Vanaf het geweldige dakterras heb je een heel mooi uitzicht, ook over de Bosporus. Gisteren was het beetje fris maar vandaag scheen de zon. We bezochten eerst de blauwe moskee. Gebouwd in de zeventiende eeuw,  Sultan Ahmet I wilde een moskee bouwen die mooier en groter was dan de naastgelegen Hagia Sophia. Hij is niet blauw maar de centrale koepel die 33 meter doorsnede heeft is gedecoreerd met mooie tegeltjes waarbij het blauw eruit springt. De moskee heeft 6 minaretten en is open voor iedereen maar de vrouwen moeten wel hun hoofd bedekken en je moet je schoenen uit.

We vonden het mooi om te zien en de toegang was gratis maar binnen 15 min. sta je wel weer buiten.

De Hagia Sophia echter daar moet je wel ruim een uur voor uittrekken. Het is een voormalige christelijk-orthodoxe Kathedraal welke in 1453 in een moskee is veranderd. In 1934 werd het een openbaar gebouw. Sinds 1985 staat het op de Unesco wereld erfgoedlijst.

Ik vind het altijd zo knap als je bedenkt dat ze dit zolang geleden hebben kunnen bouwen met zo’n groot bouwkundig inzicht. De basis van de constructie van de kerk bestaat uit tegengestelde krachten die elkaar in evenwicht houden daardoor lijkt de koepel te zweven, maar dat is gezichtsbedrog want er is echt wel een draagconstructie maar deze is bijna onzichtbaar geworden.

Aan de zijkant van de Hagia Sophia is nog een gratis gedeelte, zeker niet overslaan want daar vind je ook nog prachtige ruimtes.

In de middag hebben we een rondvaart gemaakt over de Bosporus, de zeestraat in Turkije die de Zee van Marmara verbindt met de Zwarte Zee, de totale lengte is 32 km. De Bosporusbrug is één van de twee bruggen die het Europese en het Aziatische gedeelte van Istanbul met elkaar verbindt. De brug is in 1973 geopend en is één van de grootste bruggen ter wereld met een lengte van 1590 meter en een breedte van 39 meter. Het wegdek hangt maar liefst 65 meter boven de rivier de Bosporus.

Langs het water zijn diverse mooie gebouwen te zien. Ondanks dat het mooi weer was was het toch te koud om op het bovendek te blijven staan, maar ik kan me voorstellen dat het in de zomer geweldig is.

Die avond hebben we gegeten in de opkomende wijk van Karaköy, direct rechts na de Galatabrug. Als je de wijk inloopt denk je eerst dat het niks is, maar loopt je verder kom je ineens bij hele leuke straatjes met heel veel leuke restaurantjes.

Ik vind deze wijk echt de ontdekking van Istanbul. Zo leuk en zo hip. Wat opvalt is dat iedereen buiten zit, elk restaurant heeft terrasverwarmers zodat het ook erg comfortabel is om lekker buiten je Turkse thee of Turkse koffie te drinken.

Ongeveer 10 jaar geleden kwam Hanim bij de bank werken, een hardwerkende dame, die naast haar studie werkervaring op wilde doen. Het klikte direct tussen ons en we hadden hele leuke gesprekken, gekscherend zeiden we wel eens dat ik haar bankmoeder was. Nadat Hanim op talencursus was geweest in Engeland vertelde ze dat ze een leuke jongen ontmoet had, alleen hij woonde in Istanbul, niet echt handig. Maar de liefde is zo sterk dat ze gingen trouwen en Hanim verhuisde voor haar grote liefde naar Istanbul. Dit is nu alweer ruim 3 jaar geleden, ik was op hun bruiloft en de dag voordat ze naar Turkije vertrok gingen mijn dochter en ik met haar uiteten en beloofden we dat we haar zouden opzoeken.

Na het verrukkelijke uitgebreide ontbijt in het hotel onmoeten we elkaar op het plein voor de blauwe moskee. Istanbul is zo’n ongelooflijke grote/drukke stad, waar wel 15 miljoen inwoners wonen, dat het Hanim 2 uur duurde met openbaar vervoer om bij ons te komen.

Het was alsof er geen 3 jaar tussen gezeten had, het was gelijk weer gezellig en we kletsten honderd uit. We liepen door leuke straatjes en wijkjes. We zijn onder de grond gegaan om de Basilica Cisterne te zien, een ondergronds gelegen opslagbassin voor water wat stamt uit de 6e eeuw, het zorgde voor de watervoorziening van het paleis en de omliggende gebouwen en parken. Er staan een dikke 300 zuilen, een soort Meqzuita maar dan onder de stad. Echt prachtig om te zien.

We zijn naar de overdekte grand bazaar geweest waar wel 4000 stalletjes staan dagelijks bezocht door meer dan 250000 mensen en dat merk je ook wat een drukte zeg.

We kregen allerlei must see en tips te horen voor de komende dagen van Hanim. Het is zo’n grote stad dat het verstandig is om de Istanbulcard aan te schaffen. Een soort ov kaart maar je hoeft alleen niet uit te checken en je kan er met z’n twee op reizen, super handig. We gingen lekker traditioneel lunchen en slenterde daarna nog verder langs allerlei leuke plekjes.

S’avonds gingen we met de veerboot van Eminönü naar Kadiköy (het culturele Aziatische middelpunt van Istanbul) waar we Hanim haar man Baykal en haar vrienden ontmoeten.

Er zijn enorm veel winkeltjes, restaurantjes en barretjes in dit gedeelte waar vele jonge buurtbewoners gezellig bij elkaar komen om een drankje(ook gewoon bier) te drinken.

Inmiddels waren er nog meer vrienden aangeschoven en zo zaten we met een grote groep mensen in een leuk kroegje een drankje te drinken en te kletsen.

Met de laatste veerboot van 22 uur gingen we weer terug naar Karaköy en daar vandaan met de tram naar onze wijk Sultanahmet. Wat was het een leuke dag en wat onzettend lief dat Hanim ons op sleeptouw genomen heeft, we hebben na 1 dag al het gevoel dat we Istanbul een beetje kennen.

Wie hard werkt moet beloont worden dacht ik, onze dochter heeft heel hard gewerkt afgelopen jaren. Naast haar studie, HBO en Universiteit is ze altijd blijven werken en niet zomaar maar even een eenvoudig bijbaantje nee een behoorlijk pittige job, dus naast haar fulltime studie was ze ook nog eens 20 uur bij de bank aan het werk op de IT afdeling. Ze is nu bijna klaar met haar studie, alleen haar afstudeerscriptie moet ze nog inleveren en dan is ze Master of Science, echt klasse hoor, ben super trots op haar.

Ik zelf ben ook wel behoorlijk druk geweest want naast mijn baan regel ik alles rondom de verhuur van ons Spaanse huis, waar ik dan weer over schrijf in mijn blog. Allemaal heel leuk, maar wel intensief.

Ik vond dat we het verdiend hadden om lekker saampjes een moeder dochter weekendje te hebben, dus daarom heb ik haar verrast met een gezellig tripje Istanbul.

Lesley was lekker een weekje aan het bijtanken in Spanje, tenminste dat was zijn doel, maar toch moesten daar ook nog wat klusjes gedaan worden, dus totale ontspanning was het niet helemaal, maar met hem maak ik dat ook weer goed want wij gaan volgende maand met onze trouwdag er saampjes op uit een lang weekend.

Maar nu een gezellige minivakantie met mijn dochter. Na samen geweest te zijn in Brussel, Antwerpen, Düsseldorf, Barcelona, Toledo, San Sebastian, Berlijn, Miami was het nu dus Istanbul. Veel over gehoord van iedereen en nu ook zelf ervaren.

Vrijdag 11 december vertrokken we in de middag, ik had een mooie deal gevonden op Expedia. Maar wist ik veel dat er twee luchthavens zijn in Istanbul. Wij vlogen aan op Sabiha in het Aziatische gedeelte, de lowbudget luchthaven ook wel genoemd. Een rot eind van de stad af. Omdat we na een vertraging van 1.5 uur pas om half 9 aankwamen wilde ik eerst een taxi pakken, maar dat was zo duur, dat we toch maar gekozen hadden voor de bus. De witte bus met blauwe letters van Havatas staan vlak voor het station en een kaartje kost ongeveer 14 Turkse lira (4 euro pp) om naar het Taksimplein gebracht te worden, duur 1 uur. Om bij de wijk Sultanahmet te komen hadden we daar vandaan, als we met het openbaar vervoer zouden gaan, nog de metro en de tram moeten pakken maar dat vonden we toch iets te veel gevraagd daarom namen we maar een taxi daar vandaan. Natuurlijk werden we flink afgezet, normaal schijnt het rond de 20 lira te kosten maar wij moesten 40 betalen, omdat het zo druk was over de brug moest hij een andere route nemen zei hij en dat was verder rijden. We hadden op dat tijdstip geen zin in een discussie daarom lieten we het maar zo. We kwamen pas om half 11 in ons hotel Seven Hills aan. Wat een verrassing dat hotel, op de één na hoogste verdieping lag het restaurant en daar aten we nog een klein hapje met uitzicht op de twee highlights van Istanbul, de Blauwe moskee en de Haghia Sophia, we waren in een sprookje van duizend en één nacht beland.

Op de personeelssite zag ik dat personeel gratis naar de Hermitage kon gaan omdat we dat sponsoren. Nou best leuk dacht ik, dagje Amsterdam en daarna mooie schilderijen kijken. Wat wil nu het toeval juist die dag was de tentoonstelling begonnen van Spaanse meesters wat leuk voor 2 Spanje gekken als mijn man en ik.

Natuurlijk heb ik een favoriet, dit schilderij zou echt prima in onze Spaanse Hacienda La Suerte passen, ben alleen bang dat het iets boven ons budget ligt. Maar wat een prachtige kleuren, ik ben er helemaal weg van en het is in 1888 geschilderd door José Villegas y Cordero, hoe bijzonder.

Ik heb altijd veel ideeën betreft het Spaanse huis. Het is niet altijd mogelijk deze uit te voeren,qua financiën of qua handigheid.

Gelukkig heb ik een hele creatieve vader die altijd vol enthousiasme mee gaat met mijn soms rare uitspattingen. Nu ook, het idee was om één van de twee garages bij het huis te betrekken. Want hoezo twee garages, één is toch voldoende.  Die andere daar kunnen we tzt wel een bijkeuken van maken dacht ik. Ik hoef het idee maar te opperen en mijn vader gaat al schetsen en het is zelfs zo erg dat hij gaat gelijk een vliegticket gaat boeken en in zijn eentje twee weken er heen gaat om het klusje even te klaren. Natuurlijk is dit klusje voor een oud boekhouder niet zomaar even gedaan maar het begin is er.

De twee geisers die in de garage aan de wand zitten zijn naast elkaar gehangen, de leidingen zijn omgelegd en daarna is mijn vader begonnen met metselen. Een oude, nog in goede staat verkerende deur, is erin geplaatst, er is een nieuw kozijn gekocht en die is erin geplaatst. De gemetselde blokken zijn afgesmeerd en met isolatie materiaal zijn de gaten opgevuld en zie het resultaat al.

Volgende stap is wit verven. Daarna binnen een nieuw betonnen vloertje storten, tegels erop leggen en dan de wanden mooi maken en dan doorbreken vanuit de bijkeuken zodat het gedeelte bij het huis getrokken kan worden. Wat een leuk projectje, mijn vader is hier behoorlijk zoet mee. En ik, ik ben super trots op zo’n creatieve vader die dit toch mooi allemaal doet voor zijn dochter!

Spanje is een geweldig land om op vakantie te gaan. Bijna alles vind ik geweldig in Spanje, de prachtige omgeving, het zonnige weer, het lekkere eten en de vriendelijke mensen.

Echter sommige Spanjaarden zijn niet zo diervriendelijk en dat vind ik echt heel naar.

Ik zeg echt sommige want ik wil echt niet iedereen over 1 kam scheren. Even een voorbeeld, je ziet enorm veel zwerf honden hier, honden die er erg waardeloost uit zien, achter gelaten zijn, mishandeld zijn etc etc.

Omdat wij natuurlijk niet in Spanje wonen en die hondjes ook wel eens op ons land komen lopen kunnen wij niet zoveel doen, eten geven is niet handig omdat we immers weer weg gaan, ik geef ze wel eens wat water en jaag ze dan weer weg want ze kunnen niet blijven bij een vakantiehuis waar steeds verschillende mensen komen. Er is niemand die permanent voor ze kan zorgen. Gelukkig zijn er ook mensen die heel goed voor die zwerfhondjes zijn. Onze Nederlandse buren(10 Km) bv Rob en Ibolja van Cortijo del Sueno vangen regelmatig zwerfhondjes op, verzorgen ze en zoeken een nieuw baasje voor ze of houden ze soms zelf. Fantastisch!

Maar ik heb ook een leuk verhaal. Ik kreeg een mailtje van 6 Engelse vrouwen waarvan 1 haar 40 ste verjaardag wilde vieren bij ons huis. Toen ze aankwamen had ik het huis versierd en er stond een lekkere fles rosé cava voor ze klaar. De dames waren in hun nopjes en genoten van ons prachtige huis en de prachtige omgeving.

Alsof 1 hondje voelde dat daar gelukkige dames feest vierden, want hij kwam even kijken wat daar allemaal gebeurde. De dames waren direct verkocht, ach wat een klein lief hondje, met van die schattige oogjes. Maarja wij wonen hier niet dus we moeten hem maar geen eten geven dachten ze. Het diertje was heel zoet en lief en bedelde ook niet maar was wel erg mager en ging gewoon op een afstandje liggen kijken naar de vrolijke dames. Hij was al blij met alleen maar wat gezelschap.

De dames hadden echter een heel groot hart en hebben het diertje mee genomen naar een dierenarts. Het beestje was nog maar 9 weken oud. De dierenarts wist wel iemand die het beestje kon laten aansterken en ze spraken af dat als het diertje sterk genoeg was om te vliegen naar Engeland ze hem gingen adopteren.

Ik kreeg een mailtje van de dames met foto’s. Dit was zo’n bijzondere vakantie, ze hadden zo genoten en ze hadden er ook nog een trouwe vriend aan over gehouden, ze noemen hem Rudi. Ons huis wilde ze nooit meer vergeten en hebben besloten hier jaarlijks terug te komen.