We gingen vroeg uit de veren, nog even de paardjes knuffelen en toen on our way to Varde.

Toch wel een uurtje of 3 rijden vanaf Kopenhagen, maar de reis ging voorspoedig, de grote brug over en je rijdt rustig over de snelweg door het platteland van Denemarken heen, het landschap is vrij vlak en af en toe wat heuvels, veel dennenbomen maar ook veel uitgestrekte weilanden, eigenlijk voor mijn gevoel helemaal niet zo anders als het Nederlandse platteland landschap. Rond lunchtijd kwamen we aan bij de Deense villa van Ramon, Esther, Mart, Esra en Suus. Eindelijk na 3 maanden zagen we ze weer, heerlijk om hun weer even te kunnen knuffelen. We waren direct verrukt bij het zien van hun mooie huis, het is toch altijd anders in het echt dan op de foto’s, het is in echt nog veel mooier.

Ramon zei dat hij nog even wilde wachten met de grandtour op onze zoon Jairo die samen met zijn vriendin Daisy met de auto vanuit Nederland na een avondje kerstmarkt in Hamburg aan zouden komen.  Na een kopje thee en een heerlijke huisgemaakte cake was ons clubje compleet en begon de rondleiding.

Het huis is supergroot, op de beneden vloer zitten 3 b&b kamers en 1 badkamer, een washok met apart toilet, een grote eet keuken en last but not least een ruime huiskamer voor de B&B gasten met een heerlijk groot terras.

Tevens is er nog een appartement met eigen ingang, wat bestaat uit een keuken, badkamer en slaapkamer voor 4 personen. Verder is er nog een ruimte waar ze nog een extra appartement van willen gaan maken. Daarboven zitten ook nog 2 appartementen, die op dat moment bezet waren (dus niet van binnen gezien, maar schijnen nog groter te zijn).

Boven de B&B zit hun eigen vertrek, een gigantische grote kamer met een panorama uitzicht over de prachtige tuin met vijver. Verder is er op deze etage nog een keukentje en 2 slaapkamers met een badkamer en een gloednieuwe trap naar zolder waar nog eens 3 kamers in aanbouw zijn. Wat een bezit. Maar dit is nog niet alles zeiden de blije gezichtjes van de Vinkies. Kom maar eens mee naar buiten en we werden over de 4 hectare grond rondgeleid die deze groot grondbezitters hebben in eigendom.

De prachtige grote vijver, de knusse zitkuil, diverse schuurtjes waar echt nog leuke dingen van te maken zijn(een leuke workshop ruimte bv), het kippenhok, de boomgaarden en de moestuin.Zelfs een maaimachine/traktor stalling en een boomhut, genoeg te beleven en genoeg te doen.

Ik zelf was helemaal weg van het huisje voor het grote huis, ik zag daar al helemaal hun eigen winkeltje in met zelf gemaakte jam van de vele fruitsoorten die op hun land groeien, lekkere verse eitjes, groenten uit de groente tuin en misschien ook een mogelijkheid voor een klein restaurantje voor een dagmenu voor de B&B gasten, appartement gasten of voor de camper gasten, want ja dat hebben ze ook nog, 8 plekken voor campers.

Ze wonen hier nu ruim 3 maanden en hebben al heel wat werk verzet, maar er is ook nog heel wat werk voor de toekomst, maar wat heerlijk hebben ze het hier zeg, een gelukkig vrij leven met genoeg te doen om energie van te krijgen.

Na de rondleiding was het tijd voor een heerlijke gløgg, zoals ze de Gluwein in Denemarken noemen en daarna hebben we de hele avond lekker verder bijgekletst onder het genot van een heerlijk vers soepje en lekkere quiches.

Zo leuk om hier te zijn, zo met elkaar!

 

 

Best raar om te zeggen mijn broer woont nu in Denemarken met zijn gezinnetje. Het voelde nog zo onwerkelijk, je weet het maar beseft het nog niet echt. Daarom besloten we ze maar snel te bezoeken zodat we het met eigen ogen konden ervaren en dan land het pas echt denk ik.

We konden met de auto gaan maar dat is ongeveer 9 uur rijden en dat vond ik iets te lang voor een weekend, we konden vliegen op de dichtstbijzijnde luchthaven Billund, dat is 3 kwartier rijden. Maar we konden het ook combineren met een Stedentrip naar Kopenhagen om zo Denemarken helemaal te beleven.

Ik ben zelf nog nooit in een Scandinavisch land geweest. Cheyenne was wel al eens in Finland geweest en samen met haar vader naar Stockholm. Maar dit was voor ons allemaal de eerste keer Denemarken. We vlogen om 7 uur s’ochtends op 25 november in een uurtje naar Kopenhagen en huurden daar een auto en reden naar het centrum en parkeerde daar de auto.

Het was frisjes, net onder nul, maar heerlijk om even te wandelen. Het is een leuke niet te drukke stad. Er wonen ongeveer een half miljoen mensen in de stad en in de rest van het land  nog eens 5 miljoen. We zijn natuurlijk bij de kleine zeemeermin wezen kijken, één van de bekendste monumenten in de stad, een mythisch wezen van half vrouw half vis.

Het is een mooie overzichtelijke stad met veel gekleurde huizen, vakwerkhuizen en oude gebouwen afgewisseld met moderne gebouwen. Je ziet er veel fietsen en ik vond de huizen langs het water erg veel van de Amsterdamse huizen weg hebben. Een aanrader is het zeker om een rondvaart te maken, de opstapplaats is Nyhavn, dat is een knusse haven met allemaal gezellige restaurantjes. Veel mensen zitten buiten onder de heaters een kerstbiertje te drinken met ernaast een klein glaasje akvavit(sterke drank). 

Aan de overkant van het water, te bereiken via een grote loop/fiets brug ligt Christianhavn, daar vind je een grote hal met allemaal foodtrucks, erg leuk om te bezoeken er hangt een relaxte sfeer. Zomers buiten in de winter binnen.

Kopenhagen is zeker het bezoeken waard maar zorg wel voor voldoende geld op je rekening want het is er duurder dan in Nederland, toen we voor de lunch bij restaurant Ida Davidsens het beroemde Smørrebrød (een soort klein roggebroodje met beleg van saus, vlees of vis en rauwkost) bestelde en er ook nog een kopje thee bij namen waren we €75 euro kwijt met z’n drieën. Ook de hotels zijn peperduur in het centrum, daarom zijn wij maar naar B&B  Cottage Farm net buiten de stad gereden, in 20 minuten ben je helemaal op het platteland.

Morgen, spannend, rijden we naar Varde naar mijn broertje.

 

Ik ben deze blog ruim 8 jaar geleden begonnen, het gaat over mijn zoektocht naar mijn geluk. Waar en hoe zal ik compleet gelukkig zijn? Ik heb vele gelukkige momenten in mijn leven beleefd en het was ook niet zo dat ik een groot gemis voelde maar in de levensfase waar ik 8 jaar geleden inzat voelde ik dat er nog iets ontbrak in mijn leven. Eigenlijk had ik alles wat mijn hartje begeerde, prachtige kinderen, een lieve man, een goede baan en een mooi huis. Misschien is het mens eigen om toch nog wensen te hebben als je alles al hebt. Maar ik zie het meer als het fine tuning van mijn geluk. Je leeft je leven en bent druk met alles, opeens ga je je afvragen, ben ik de moeder, vrouw de werkneemster die ik wil zijn of wil ik nog iets anders. De kinderen zijn groot geworden en je hebt nu tijd voor zelfreflectie. Ik kwam toch tot de conclusie dat ik het altijd heel belangrijk vond om er te zijn voor mijn kinderen en mijn man als ze me nodig hadden en op mijn werk wilde ik gewoon een hardwerkend persoon zijn, ik deed wat er van me gevraagd werd.

Maar soms vraag ik me af: ben ik nog blij met mezelf zoals ik nu ben. Ben ik geworden zoals ik wil zijn. Ik gaf mezelf nooit de tijd om daar over na te denken, 8 jaar geleden was de periode aangebroken om daarbij stil te staan. Bij de meeste mensen begint dat soort nadenken ook rond hun veertigste.  Mijn man en ik konden goed over dit gevoel praten en hij bleek zich ook dit soort dingen af te vragen, we gingen daardoor samen onderzoeken of ons ware geluk misschien in het buitenland zou liggen met een vrij leven. Nederland lijkt af en toe zo gehaast en er is veel geklaag terwijl we het allemaal helemaal zo slecht niet hebben. Maar in welk land zouden wij dan misschien wel willen wonen?

Op papier kwamen we tot de conclusie dat Spanje het meest geschikt daarvoor zou zijn. Vaak lekker weer, prachtig landschap, niet te ver weg, de mensen hebben daar een fijne levensinstelling: Werken om te leven en niet leven om te werken, dit alles sprak ons erg aan. Vandaar onze zoektocht naar Spaansgeluk.

We hebben na alles heel goed overwogen te hebben een huis gekocht in Spanje en in onze zoektocht zijn we tot de conclusie gekomen dat we er zelf toch nu nog niet willen wonen, daar zijn we nog niet klaar voor daarom hebben we besloten ons Spaanse huis als tweede huis te houden en er steeds vaker zelf naar toe te gaan. We weten nu na alle ervaringen dat we het liefst in de toekomst, misschien over 10 jaar al, een paar maandjes hier in Nederland willen zijn en een paar maandjes in Spanje en zo nu en dan willen we ook nog een tripje naar een ander land maken, voor een weekend of een langere vakantie.

Om dit alles te bekostigen verhuren we zo nu en dan nu al ons huis een paar weekjes per jaar om zo wat aan de hypotheek kosten te kunnen bijdragen. Soms is dat verhuren best wel een gedoe en niet altijd even makkelijk, vooral mentaal vond ik het moeilijk. Je hebt vaak vreemde mensen in jou huis en gaat iedereen wel even netjes met jou spullen om? Mensen hebben ook altijd een mening of soms wel kritiek op of over jou huis. Zelf wil je de mensen het zelfde gevoel laten geven zoals jij je voelt als je daar bent. Ik heb geleerd dat ik soms dingen los moet laten en het allemaal maar gewoon moet laten gebeuren, iedereen is namelijk anders en heeft andere wensen en wordt weer door iets anders gelukkig.

Ik kan wel vertellen ons leven is door ons tweede huis beslist niet saaier geworden, het geeft heel veel plezier maar ook soms veel zorgen, met name financieel, het hebben van een tweede huis is veel duurder dan ik gedacht had, naast de vaste lasten is het onderhoud ook een niet te vergeten kostenpost. Maar ondanks dat heb ik het er allemaal voor over en ben ik ontzettend gelukkig als ik daar ben en kijk ik er naar uit er in de toekomst een paar maandjes achter elkaar te kunnen vertoeven.

Mijn ouders, de gelukvogels, kunnen dat gewoon doen, weken achter elkaar bij Hacienda la Suerte (huis van het geluk) verblijven, wij moeten het nu nog doen met een aantal keer per jaar een lang weekend en af en toe 1 of 2 weekjes. Maar dat is prima voor nu.

Wat een verrassing was het voor ons (of misschien toch ook wel niet, want zij zijn ook rond de veertig) toen mijn broer en schoonzus vorig jaar zeiden iets anders te willen met hun leven. Ze gingen ook op onderzoek uit, ze gingen onderzoeken in Zweden en Denemarken of zij daar misschien naar toe wilde gaan en daar hun geluk konden vinden.

Het werd Denemarken en bij hen is het niet gebleven bij een tweede huis, nee zij zijn echt vertrokken, 3 maanden geleden met hun 3 kinderen van rond de 10 jaar, wat een avontuur. Natuurlijk waren wij reuze nieuwsgierig naar hun nieuwe leven en vorig week vertrokken wij om hun op te zoeken.

Ons gewonde katje Frodo was weer hersteld gelukkig. Inmiddels hadden we bij de luchtvaartmaatschappij geïnformeerd hoe dat werkt om een katje mee te nemen.

Aangezien we voor het zwartje die we Nero genoemd hebben nog geen huisje in Spanje gevonden hadden besloten hem ook mee te nemen. In de eerste instantie hadden we bedacht dat mijn ouders ze beide konden meenemen 6 oktober als zij naar huis zouden gaan, later bedachten we dat wij Nero wel alvast eerder mee konden nemen omdat hij ouder is en misschien wel voor 15 weken door kon gaan ook al was hij maar een week of 12. Maar 1 dag voordat we naar huis gingen bedachten we dat we gewoon gingen proberen ze beide mee te nemen op 12 september. Nero had nog nooit een mensenhand gevoeld dus dat werd spannend om hem te vangen, hoe zou hij reageren. Op ons ticket hadden we 2 katten via de telefoon bijgeboekt.

S ochtends vroeg op de dag van ons vertrek reden we langs de dierenarts voor de inentingen en de wormenkuur en de chip. Echter toen we aankwamen bleek de chip niet aanwezig, gelukkig werd deze om 13 uur op de praktijk bezorgd. Het was wel kiele kiele maar we hebben het gered. De dierenarts gaf de chip en maakte het paspoort met de geboorte datum die wij hadden verzonnen. (We zeiden gewoon dat ze stukken ouder waren dan ze echt waren) daarna kochten we zachte reismandjes(wat verplicht is) en toen vingerscrossed of het zou lukken met inchecken de security in Spanje en in Nederland. Alles verliep vlekkeloos en de katjes arriveerden in Nederland. De hele vlucht zaten ze op ons schoot en ze deden het prima!

Cheyenne was superblij toen ze de schatjes zag en wij waren opgelucht dat niemand had gekeken of ze daadwerkelijk wel 15 weken waren. Mijn vriendin Gebranda had aangeboden om Nero te nemen maar zij heeft ook al 4 katten en Nero is zo lief dat Cheyenne besloot niet alleen Frodo straks mee te nemen naar haar eigen huis maar ook Nero. Nu hebben we tijdelijk dus 6 katten in huis.

De doerakjes hebben het prima naar hun zin in Nederland. Het zijn echte vriendjes van elkaar, ze doen alles samen en het zijn echte sloop Joopies. Je kan merken dat Frodo nog erg jong was want hij heeft nog sabbel neigingen. Verder heeft hij een wond wat maar niet wil genezen, hij krabt het de hele tijd open. Een verbandje hielp niet, vandaar zijn kattenrompertje.

Het is natuurlijk heerlijk om aan het zwembad te liggen zonnen of op het terras bij het huis te zitten met een goed boek. Maar het is ook altijd leuk om er even op uit te gaan, we hebben diverse dingen gedaan. Shoppen in Malaga, nu ook eens een keer in het overdekte winkelcentrum Larios en Corte Ingles. Best leuk, vooral het fraaie dakterras is de moeite waard.

We zijn ook naar Antequera geweest. Een leuke niet al te toeristische stad met een mooie toegangspoort.

We hebben daar een Moorse vestiging bezocht, het Alcazaba en de kathedraal. Prachtige vergezichten vanaf de torenklok over Antequera. De stad staat bekend om zijn Dolmen, prehistorie grafmonumenten, er zijn er 3, deze hebben we allemaal bezocht. Het is niet groot maar wel indrukwekkend.

Na de Dolmen gingen we naar de must see van Antequera: El Torcal. Wij zijn er al diverse geweest maar mijn ouders nog nooit. Helaas op weg er naar toe, in the middle of nowhere, hield de auto er mee op. Wat nu? We constateerden dat het waarschijnlijk de koelvloeistof was. Er reed gelukkig een mannetje op een brommer langs die naar zijn geiten ging en van hem kregen we een flesje ijskoud water, dit gooiden we in de auto en gelukkig konden we toen weer terug rijden op zoek naar een benzinepomp.

El Torcal hebben mijn ouders dus niet kunnen bekijken, dat komt nu weer op hun bucket list!

Overdag is het bloedje heet maar de avonden zijn fantastisch. Ondanks dat we in Nederland een goede zomer hebben gehad heb ik niet zo vaak tot zo laat nog heerlijk buiten kunnen zitten. Zo aangenaam en zo zwoel, liggend op de bedjes bij het zwembad naar de vleermuisjes kijken is zo ontzettend relaxt. Het ziet er ook zo mooi uit als de lampen van het zwembad aan zijn, heel sfeervol.

Echter in de nacht gaan wij naar binnen om te slapen, voor de poezen begint dan 1 groot avontuur. We kwamen erachter dat er een grote zwarte mannen kater rond liep die de boel tiranniseerde en de kleintjes ging aanvallen. Waarschijnlijk jaloers omdat hij met de moeder wilde paren maar dat niet kon doen vanwege haar baby’s.

We hoorde de katjes gillen s’nachts, zo zielig, het zal de natuur wel zijn maar ik vond het vreselijk. Toen we de volgende dag buiten kwamen zagen we 1 katje niet(Cheyenne haar katje) en we waren direct bezorgd. Uiteindelijk kwam hij uit zijn holletje en we zagen dat die kleine hummel gewond was. Bloed op zijn huidje en hij lag er slapjes en zielig bij. De andere wilden spelen maar hij gaf geen sjoege.

We hadden al besloten dat we binnenkort naar de dierenarts zouden gaan maar dat moest nu direct gebeuren. Omdat hij zo stil lag dacht ik hem wel even te kunnen pakken, maar niks was minder waar, toen hij mijn hand om zijn lijfje voelde raakte hij in paniek en begon te bijten en te gillen, het normaal zo’n lieve moedertje ging direct in de verdedigingsmodus en viel mij ook aan. Ik schrok me rot, maar die kleine hadden we in een kooitje gekregen. Het moedertje was weer rustig en ging zelf in haar kooitje toen we haar lichtjes duwde. In Archidona zit een hele lieve dierenarts en samen met Rob en Ibolja gingen we daar heen. Ons kleine tijgertje werd helemaal wilt van angst en natuurlijk ook van de pijn en was niet hanteerbaar, met grote handschoenen aan probeerde ze hem te onderzoeken, wat een wilde kat zeg. Gillen, krijsen, bijten krabben echt onhandelbaar. Ze had dit nog niet eerder gezien. Ze kon hem met moeite een spuit antibiotica geven, de dagen erna moesten wij hem een pilletje geven. Nou dat wordt een uitdaging  dachten wij. Het moedertje werd behandeld voor haar ontstoken oogje.

We konden die kleine die we inmiddels Frodo genoemd hadden niet meer buiten laten, hij moest rust hebben en elke dag zijn medicijnen en uiteindelijk moet hij mee naar Nederland als hij oud genoeg is. Officieel moeten ze 15 weken zijn als ze reizen, maar dat is hij bij lange na niet. Eigenlijk wil ik hem direct mee naar Nederland nemen en niet langer daar laten tot begin oktober als mijn ouders weer weg gaan. Even goed nadenken hoe we dat moeten gaan aanpakken.

Ik kreeg een mailtje van Gerard en Anita om af te spreken, we hebben elkaar 5 jaar geleden leren kennen toen wij bij hun B&B sliepen. Inmiddels hebben zij deze verkocht, wonen gewoon weer in Nederland, maar hebben wel weer een tweede huis in Spanje gekocht.

Via facebook zijn we elkaar blijven volgen en we hebben zelfs een bed overgenomen van hun voor 1 van onze slaapkamers. We wilden al eerder afspreken maar het kwam er elke keer niet van, we waren net niet tegelijkertijd in Spanje. Dit keer wel, ze kwamen eerst een borrel drinken bij ons huis en we gaven ze een rondleiding, dit is nu ons paradijs vertelde we. S’avonds gingen we naar ons favoriete restaurant Manolo in Salinas en daar kwamen Rob en Ibolja ook, het werd een gezellig avondje tapas eten.

Een paar dagen later kwamen mijn ouders ook naar Spanje en hun vakantie begint pas goed als ze eerst een entrecote bij Manolo eten. Helaas hadden ze 2.5 uur vertraging en we hadden twijfels of we nog terecht konden. We waren er pas om half 12 en wat een service, de kok ging nog gewoon de keuken in en om 5 voor 12 lagen er 4 heerlijke malse stukjes vlees op ons bord. Top gewoon.

 

 

Toen mijn ouders hun huis verkocht hadden en in een appartement zijn gaan wonen kregen wij hun mega grote parasol, deze werd mee naar Spanje genomen door mijn schoonzus en zwager die met hun busje volgeladen met onze spullen langs kwamen.

Omdat de parasol zo groot was moesten we de voet vullen met allemaal stenen. We hadden hem eerst een plekje net naast het huis gegeven maar een jaar later verhuisde hij naar het zwembad. Dit was geen goed plan. Want zodra het een beetje waaide kwam de wind onder de parasol en tilde hem zo op en daardoor kwam hij met voet en al in het zwembad terecht. Oeps, big problem, want de voet was zo ontzettend zwaar geworden door die stenen dat je hem niet zomaar uit het zwembad kon tillen. Na 2x dit geintje gehad te hebben, verplaatsten wij hem naar een ander plekje bij het zwembad. Helaas dit mocht ook niet baten. Nu viel de voet niet in het zwembad maar brak gewoon helemaal af.

Ontzettend jammer nu konden we de parasol helemaal niet meer gebruiken. Mijn vader had een1 nieuwe voet bij de Bauhaus gezien en omdat deze iets beschadigd was kon hij hem kopen voor €100. Echter hij wist niet of het de juiste maat was. Toen hij later terug keerde was de voet weg. We hebben nog bij diverse andere winkels gekeken maar nergens was er een voet te koop.

Maar wat wilde nu het enorme toeval, jullie weten we hebben een huis op het platteland en de vuilnisman komt niet direct aan de deur, dus je hebt verzamelplekken waar bakken staan voor je vuil. Voor ons staat deze aan het begin van de weg. Maar omdat onze feestende gasten daar al hun vuil hadden achtergelaten was de bak vol, dus reden we naar de bakken die staan naast ons brievenbusje, 3 km bij ons huis vandaan.

En wat denk je, staat daar een kapotte parasol voet, precies de zelfde als die van ons, maar net op een andere plek gebroken dan die van ons. We konden onze onderdelen plaatsen op de andere voet en voila de parasol kon weer opgezet worden. Wat een enorme mazzel hebben wij toch.

Wat ontzettend veel plezier kun je hebben van die jonge katjes. Het is hier elke dag een katten theater, er gebeurd van alles, van rollebollen, tot rare sprongen tot liefkozingen van moeders. De kleintjes durven steeds dichterbij te komen maar aanraken is onmogelijk dan rennen ze direct naar hun holletje. Maar ik heb behalve plezier van ze ook grote zorgen, hoe gaan we dit doen. We kunnen ze onmogelijk hier achter laten, dat gaan ze niet redden. Ik ben op zoek gegaan naar een asiel. Gpar Rutte kreeg ik van meerdere mensen door, ga daar eens informeren. Helaas de katten verblijven zaten helemaal vol. Ze wilden ons wel helpen door op hun eigen site en diverse Facebooksites een bericht te plaatsen dat de katjes op zoek waren naar een nieuw baasje.

Een leuk Engels stel, die sinds een aantal jaren in Andalusië woont, reageerde al snel, ze wilde groen oogje wel hebben. Wat een opluchting dat hij in een goed huisje terecht komt. 

Blauw oogje wilde onze dochter wel hebben, dus die gaan mijn ouders mee nemen in oktober als ze terug naar Nederland gaan.

De moeder gaat naar de Nederlandse Rob en Ibolja van B&B Cortijo del Sueño, waar het een echte beestenboel is met 5 honden en al 2 katten. Zo lief van ze. Alleen het zwartje nog, ik had al rondgevraagd in Nederland en mijn vriendin wilde hem wel hebben als we niemand anders kunnen vinden. Maar we zoeken nog even door.

Ondertussen is het bloedheet hier geworden, met temperaturen van rond de 40 graden. Het is zo warm dat je eigenlijk alleen maar in de schaduw wilt zitten of in het zwembad wilt liggen. Dit is super goed voor ons, eindelijk even helemaal niks doen. Ik heb zowaar 2 boeken gelezen in 3 dagen. Het is zo ontzettend heerlijk om hier te zijn.

Hier is ze dan het moedertje zei Paco, toen hij met een lieve poes met een ontstoken oogje kwam aanzetten. De tabby’s kom ik later wel brengen.

Een paar weken geleden kregen we namelijk van een gast een mailtje met foto, dat er jonge poesjes rondliepen bij ons huis. Ja, wat zeg je dan van een afstand.

Geen eten geven, anders blijven ze komen. Probeer ze geen aandacht te geven, of ga desnoods boos tegen ze praten en probeer ze zo weg te sturen, ze kunnen daar niet blijven want straks zijn er geen gasten meer om ze eten te geven.

Het lukt me niet zei de gast, ze blijven rond het huis hangen. Het moedertje is erg aanhankelijk en wil graag naar binnen zien te komen, zij is vast mensen gewent en voelt zich veilig hier.

Ik belde de sleutelbeheerder Paco, weet jij wat we hier aan kunnen doen vroeg ik, zit er geen asiel in de buurt waar ze naartoe gebracht kunnen worden, hij lachte, de asiels hier zitten vol met weggelopen of verwaarloosde dieren, ik denk niet dat er een plekje zal zijn.

Hij beloofde ons dat hij de katjes zou ophalen en naar zijn eigen huis zou brengen, zodat de gasten er geen “last” meer van zouden hebben. Wanneer jij dan komt kun je een oplossing zoeken zei hij.

Echter toen Paco ze wilde ophalen zag hij geen katten en de gasten waren er niet op dat moment om te vertellen waar ze zich schuil hielden. Ik mailde de gasten of het poezen “probleem” opgelost was. Nee hoor, ze zaten er nog steeds. Paco er weer heen. Hij vertelde me dat hij er twee te pakken had gekregen, echter er was nog een klein zwartje en deze kreeg hij niet te pakken daarom wilde hij de moeder niet meenemen. Hij was nog een paar keer wezen kijken maar het zwartje liet zich niet zien. Weken gingen voorbij. Toen Paco er weer was om de nieuwe gasten die voor het weekend kwamen de sleutel te geven zag hij alleen de moeder en nam haar nu ook mee. Het zwartje zal wel dood zijn zei hij of gasten hebben hem meegenomen.

Drie dagen later, nu dus, waren wij er en bracht hij het moedertje naar ons. Wij waren direct verrukt van moeder poes, wat een lieverd, ze ging gelijk kopjes geven en knorren. Echter ze bleef wel een beetje janken, ze zal die andere twee wel missen dachten wij.

Het moedertje bleef heen en weer lopen en maakte speciale geluidjes en wat er toen gebeurde, we geloofde onze ogen niet, er kwamen uit een heel klein holletje achter de BBQ 3 kleine katjes piepend aanlopen, 2 waren echt mini en de andere was ook nog klein maar weken ouder! Alle drie begonnen ze direct gulzig te drinken.

Jemig, het waren dus 2 nestjes achter elkaar wat het moedertje gehad had waarschijnlijk. Wat nu?