Overdag is het bloedje heet maar de avonden zijn fantastisch. 20160905_230229Ondanks dat we in Nederland een goede zomer hebben gehad heb ik niet zo vaak tot zo laat nog heerlijk buiten kunnen zitten.20160905_230100 Zo aangenaam en zo zwoel, liggend op de bedjes bij het zwembad naar de vleermuisjes kijken is zo ontzettend relaxt. Het ziet er ook zo mooi uit als de lampen van het zwembad aan zijn, heel sfeervol.20160905_230352

Echter in de nacht gaan wij naar binnen om te slapen, voor de poezen begint dan 1 groot avontuur. We kwamen erachter dat er een grote zwarte mannen kater rond liep die de boel tiranniseerde en de kleintjes ging aanvallen. Waarschijnlijk jaloers omdat hij met de moeder wilde paren maar dat niet kon doen vanwege haar baby’s.

We hoorde de katjes gillen s’nachts, zo zielig, het zal de natuur wel zijn maar ik vond het vreselijk. Toen we de volgende dag buiten kwamen zagen we 1 katje niet(Cheyenne haar katje) en we waren direct bezorgd. Uiteindelijk kwam hij uit zijn holletje en we zagen dat die kleine hummel gewond was. Bloed op zijn huidje en hij lag er slapjes en zielig bij. De andere wilden spelen maar hij gaf geen sjoege.20160905_182623

We hadden al besloten dat we binnenkort naar de dierenarts zouden gaan maar dat moest nu direct gebeuren. Omdat hij zo stil lag dacht ik hem wel even te kunnen pakken, maar niks was minder waar, toen hij mijn hand om zijn lijfje voelde raakte hij in paniek en begon te bijten en te gillen, het normaal zo’n lieve moedertje ging direct in de verdedigingsmodus en viel mij ook aan. Ik schrok me rot, maar die kleine hadden we in een kooitje gekregen. Het moedertje was weer rustig en ging zelf in haar kooitje toen we haar lichtjes duwde. In Archidona zit een hele lieve dierenarts en samen met Rob en Ibolja gingen we daar heen. Ons kleine tijgertje werd helemaal wilt van angst en natuurlijk ook van de pijn en was niet hanteerbaar, met grote handschoenen aan probeerde ze hem te onderzoeken, wat een wilde kat zeg. Gillen, krijsen, bijten krabben echt onhandelbaar. Ze had dit nog niet eerder gezien. Ze kon hem met moeite een spuit antibiotica geven, de dagen erna moesten wij hem een pilletje geven. Nou dat wordt een uitdaging  dachten wij. Het moedertje werd behandeld voor haar ontstoken oogje.

We konden die kleine die we inmiddels Frodo genoemd hadden niet meer buiten laten, hij moest rust hebben en elke dag zijn medicijnen en uiteindelijk moet hij mee naar Nederland als hij oud genoeg is. Officieel moeten ze 15 weken zijn als ze reizen, maar dat is hij bij lange na niet. Eigenlijk wil ik hem direct mee naar Nederland nemen en niet langer daar laten tot begin oktober als mijn ouders weer weg gaan. Even goed nadenken hoe we dat moeten gaan aanpakken.