Ik ben deze blog ruim 8 jaar geleden begonnen, het gaat over mijn zoektocht naar mijn geluk. Waar en hoe zal ik compleet gelukkig zijn? Ik heb vele gelukkige momenten in mijn leven beleefd en het was ook niet zo dat ik een groot gemis voelde maar in de levensfase waar ik 8 jaar geleden inzat voelde ik dat er nog iets ontbrak in mijn leven. Eigenlijk had ik alles wat mijn hartje begeerde, prachtige kinderen, een lieve man, een goede baan en een mooi huis. Misschien is het mens eigen om toch nog wensen te hebben als je alles al hebt. Maar ik zie het meer als het fine tuning van mijn geluk. Je leeft je leven en bent druk met alles, opeens ga je je afvragen, ben ik de moeder, vrouw de werkneemster die ik wil zijn of wil ik nog iets anders. De kinderen zijn groot geworden en je hebt nu tijd voor zelfreflectie. Ik kwam toch tot de conclusie dat ik het altijd heel belangrijk vond om er te zijn voor mijn kinderen en mijn man als ze me nodig hadden en op mijn werk wilde ik gewoon een hardwerkend persoon zijn, ik deed wat er van me gevraagd werd.

Maar soms vraag ik me af: ben ik nog blij met mezelf zoals ik nu ben. Ben ik geworden zoals ik wil zijn. Ik gaf mezelf nooit de tijd om daar over na te denken, 8 jaar geleden was de periode aangebroken om daarbij stil te staan. Bij de meeste mensen begint dat soort nadenken ook rond hun veertigste.  Mijn man en ik konden goed over dit gevoel praten en hij bleek zich ook dit soort dingen af te vragen, we gingen daardoor samen onderzoeken of ons ware geluk misschien in het buitenland zou liggen met een vrij leven. Nederland lijkt af en toe zo gehaast en er is veel geklaag terwijl we het allemaal helemaal zo slecht niet hebben. Maar in welk land zouden wij dan misschien wel willen wonen?

Op papier kwamen we tot de conclusie dat Spanje het meest geschikt daarvoor zou zijn. Vaak lekker weer, prachtig landschap, niet te ver weg, de mensen hebben daar een fijne levensinstelling: Werken om te leven en niet leven om te werken, dit alles sprak ons erg aan. Vandaar onze zoektocht naar Spaansgeluk.

We hebben na alles heel goed overwogen te hebben een huis gekocht in Spanje en in onze zoektocht zijn we tot de conclusie gekomen dat we er zelf toch nu nog niet willen wonen, daar zijn we nog niet klaar voor daarom hebben we besloten ons Spaanse huis als tweede huis te houden en er steeds vaker zelf naar toe te gaan. We weten nu na alle ervaringen dat we het liefst in de toekomst, misschien over 10 jaar al, een paar maandjes hier in Nederland willen zijn en een paar maandjes in Spanje en zo nu en dan willen we ook nog een tripje naar een ander land maken, voor een weekend of een langere vakantie.

Om dit alles te bekostigen verhuren we zo nu en dan nu al ons huis een paar weekjes per jaar om zo wat aan de hypotheek kosten te kunnen bijdragen. Soms is dat verhuren best wel een gedoe en niet altijd even makkelijk, vooral mentaal vond ik het moeilijk. Je hebt vaak vreemde mensen in jou huis en gaat iedereen wel even netjes met jou spullen om? Mensen hebben ook altijd een mening of soms wel kritiek op of over jou huis. Zelf wil je de mensen het zelfde gevoel laten geven zoals jij je voelt als je daar bent. Ik heb geleerd dat ik soms dingen los moet laten en het allemaal maar gewoon moet laten gebeuren, iedereen is namelijk anders en heeft andere wensen en wordt weer door iets anders gelukkig.

visa-spiegel

Ik kan wel vertellen ons leven is door ons tweede huis beslist niet saaier geworden, het geeft heel veel plezier maar ook soms veel zorgen, met name financieel, het hebben van een tweede huis is veel duurder dan ik gedacht had, naast de vaste lasten is het onderhoud ook een niet te vergeten kostenpost. Maar ondanks dat heb ik het er allemaal voor over en ben ik ontzettend gelukkig als ik daar ben en kijk ik er naar uit er in de toekomst een paar maandjes achter elkaar te kunnen vertoeven.20160626_185219

Mijn ouders, de gelukvogels, kunnen dat gewoon doen, weken achter elkaar bij Hacienda la Suerte (huis van het geluk) verblijven, wij moeten het nu nog doen met een aantal keer per jaar een lang weekend en af en toe 1 of 2 weekjes. Maar dat is prima voor nu.

Wat een verrassing was het voor ons (of misschien toch ook wel niet, want zij zijn ook rond de veertig) toen mijn broer en schoonzus vorig jaar zeiden iets anders te willen met hun leven. Ze gingen ook op onderzoek uit, ze gingen onderzoeken in Zweden en Denemarken of zij daar misschien naar toe wilde gaan en daar hun geluk konden vinden.

Het werd Denemarken en bij hen is het niet gebleven bij een tweede huis, nee zij zijn echt vertrokken, 3 maanden geleden met hun 3 kinderen van rond de 10 jaar, wat een avontuur. Natuurlijk waren wij reuze nieuwsgierig naar hun nieuwe leven en vorig week vertrokken wij om hun op te zoeken.