Over 2 weken vertrekken Cheyenne en ik met de auto naar Spanje. Oorspronkelijk hadden we wel een ticket geboekt maar het lijkt ons toch erg leuk om nog een keertje met het fiatje naar Spanje te gaan. Nog even en ik moet hem weer inleveren en we willen nog wat spulletjes meenemen, heb nog een paar schilderijen en spiegels en ik wil kijken of we nog een stoel erin kunnen proppen. We rijden eerst tot Parijs en daarna slapen we in Toledo en daar vandaan naar ons huis. Spullen uitladen daar en dan doorrijden naar Malaga waar we nog 5 dames van de luchthaven gaan ophalen voor een top lang weekend in Spanje.

Ik heb een leuk programma samengesteld met veel eten en ontspanning. Een bezoek aan de hamman en aan het Mesquita in Cordoba staan op het programma.

Terug gaan we lekker 2 nachtjes in SAN Sebastián slapen.

We hebben er enorm veel zin in en tellen de dagen af.

Voor ons blijft 14 februari een bijzondere dag, een dag van een lach en een traan. Toevallig is het ook Valentijnsdag, inmiddels is het een dag wat uit commercieel oogpunt, is begonnen met het verleggen van de nadruk van anonieme liefde naar echte liefde maar ik ben blij dat ik de echte liefde ben en dat mijn man mij dit jaar in het zonnetje gezet heeft. We zijn heerlijk uiteten geweest bij Shabu Shabu, speciaal voor mijn man heb ik een gitaarles geregeld, want volgend jaar wil ik graag een serenade aan mijn tafeltje, haha.

Maar het is ook een bijzondere dag voor ons omdat op 14 februari ons huis is neergezet, in 1 dag nog wel en nu 12 jaar later is onze zoon juist op deze dag officieel het huis uit. Hij heeft voor het eerst samen met zijn vriendin in hun eigen huisje geslapen.

Best wel een dingetje hoor voor een vader en moeder. Natuurlijk hoort het bij het leven maar als je je kind 24 jaar lang bij je gehad hebt is het best even slikken.

Maar natuurlijk wensen wij Jairo en Daisy alle geluk van de wereld.

Wij weten hoe het voelt een eigen huisje, een eigen plekje onder de zon. Wij hebben inmiddels heel wat huisjes versleten. Amsterdam, Velserbroek, St Anna Parochie en weer Velserbroek en nu Beverwijk. Dit huis staat alweer een tijdje te koop en zal waarschijnlijk pas verkocht worden als onze laatste telg ook zegt dat ze de deur uitgaat. Nu zijn we zelf ook nog wat passief met de verkoop, het hoeft nog niet persee maar straks wordt het huis echt te groot voor ons en gaan we voor een leuk appartement in de stad, want een mooi buitenhuis hebben we inmiddels in Spanje!

Inmiddels zijn we alweer meer dan een week thuis, maar thuis waren we ook niet vergeten, iedereen bedankt voor de whats apps, facebookmails, gewone mails, kaarten en de cadeau’s voor onze 25 jarige huwelijksdag.

Het gewone leven is weer begonnen, we maken er weer wat moois van.

Stiekem kijk ik toch alweer uit naar Spanje. Over 5 weken gaan we met de vrouwen van de familie. Ik hoop dat we mooi weer krijgen. Ik ga me nu bezig houden met het programma en Cordoba staat zeker op het programma want daar is niemand behalve ik nog geweest.

Waarom gaat het altijd zo snel om als je het naar je zin hebt. Werkelijk omgevlogen is het, het is toch wel het leukste wat je kan doen hoor, met je gezinnetje op vakantie gaan. Daardoor zie je wat voor speciale band we met elkaar hebben. We hebben echt allemaal genoten.

Natuurlijk staat zo’n laatste dag ook in het teken van schoonmaken, bedden verschonen, openhaard leegmaken, stofzuigen en dweilen maar dat hoort erbij.

Gelukkig hadden we een avondvlucht, het was heerlijk weer, he net nu we weg gaan was het werkelijk prachtig, we zijn naar Manolo gereden en hebben daar de hele middag op het terras in de zon diverse soorten tapas gegeten en natuurlijk de nodige wijntjes, tinto’s en likeurtjes en dat allemaal voor een prikkie. Top tentje.

Helaas zit het er weer op maar we kunnen terug kijken op een zeer geslaagde week.

Ontbijt, pap en mam werd er geroepen. In de keuken stond een versierde tafel met allemaal lekkere etenswaar. Ballonnen met 25 jaar erop omdat het vandaag 25 jaar geleden was dat we in het huwelijksbootje gestapt waren. Ik kreeg van Lesley een mooi hangertje van een gekko, het diertje wat we beide al jaren zo leuk vinden en wat echt bij ons Spaanse huis hoort. Ik had voor Les een blik gekocht met een lieve tekst erop en met allemaal dropjes erin en ik had kaarsjes in zijn broodje gedaan met 25 erop. Van de kinderen kregen we een tegoedbon voor een dagje sauna in fort Beemster met een overnachting erbij, natuurlijk nemen we jullie ook mee uiteten vanavond vertelden ze. Wat een verwennerij. Mijn ouders hadden een kaart meegegeven met felicitaties en een heleboel centjes erin. Oma Groot had een prachtig gedicht gemaakt en ook geld erbij en van mijn broer en schoonzus hadden we ook een bijdrage gehad voor ons huis. Super lief allemaal.

Tijdens het eten haalden we herinneringen op, jee wat lang gaan we al met elkaar meer dan de helft van ons leven en wat hebben we veel meegemaakt saampjes. Heel veel ups maar ook wel eens een down, dat hoort ook bij het leven, maar we hebben het gehaald 25 jaar getrouwd zijn, toch wel heel bijzonder, zeker in deze tijd.

We besloten om er een leuk dagje van te gaan maken en naar Marbella te gaan. Het was prachtig weer en toen we bij Puerto Banus aankwamen zagen we de temperatuur meter op 24 graden staan en dat op 25 januari, fantastisch.

We flaneerden langs de haven zoals de jetset dat ook doet, de mannen kwijlden bij wat mooie auto’s en de vrouwen konden het niet laten om wat design winkels in te lopen, we zijn tenslotte in Marbella en dan moet je ook wat moois kopen dacht Cheyenne. Al jaren droomt ze ervan en nu was het moment daar dat ze vond dat ze hem verdient had, die prachtige tas van Michael Kors.

We liepen ook nog bij het kantoor van onze werkgever langs, leuk hoor om te zien.

Na een 3 gangen lunch aan de haven hebben we nog wat rond gelopen en toen zijn we in 90 minuten weer naar huis gereden. Daar hebben we even gerelaxt en om half 9 zijn we naar restaurant La Paloma gereden, 5 minuten bij ons huis vandaan. Als we iets te vieren hebben gaan we meestal daar iets eten, het is een Italiaans/Spaans restaurant en het eten is er erg lekker.

Het was een gezellige dag zo met ons gezin op deze toch wel hele speciale dag.

Al diverse keren wilde ik naar het anijsmuseum, ik ben dol op anijslikeur. De mannen hadden geen zin en bleven thuis, de vrouwen reden naar Rute, dit keer moet het museum gewoon open zijn en inderdaad dat was ook zo, alleen het was helemaal geen museum zoals op de borden in het dorpje stond, het was een fabriekje met een winkeltje. Rondleidingen werden er niet gegeven maar we konden wel likeurtjes kopen en vooraf proeven, Mmh.

Er schuin tegen over lag ook nog een ham museum, ondanks dat de dames niet van ham houden liepen we toch naar binnen om te kijken wat het voorstelde. Nou eigenlijk was het niet bijzonder, aan de buitenkant zag het er leuk uit maar eenmaal binnen was het gewoon een slager met daarachter twee ruimtes met oude materialen aan de muur.

In Rute zijn meer fabriekjes, chocolade, koekjes en turron worden er gemaakt.

Op weg naar huis hebben we een drankje gedaan in restaurant El Charcon, voor 3 drankjes met tapa waren we maar €4.5 kwijt. Altijd leuk.

Daarna hebben we de mannen op gehaald en dit keer reden we niet over de autoweg naar Archidona maar over de B weg die door de olijfboomgaarden heen loopt. Mooi hoor.

Op Plaza Ochavada, het achthoekige plein, hebben we bij het barretje Unodeocho heerlijk in de zon wat gegeten, grappig hoor gisteren in de sneeuw vandaag in de zon.

Nog nooit zijn wij op wintersport geweest, nog nooit zijn wij in de echte sneeuw wezen skiën. Al jaren zeuren de kinderen daarover. Men zegt als je eenmaal geskied hebt ben je verslaafd. Wij hebben het nooit gemist, waarschijnlijk ook omdat we het nooit gedaan hebben. Ik wilde ook nooit mijn zomervakantie ervoor opgeven. Het is ook zo duur en dan zit je daar een week in je skihut en dan vinden wij het helemaal niet leuk. Genoeg redenen om het niet te doen, dacht ik altijd.

Maar als je maar 90 minuten van je Spaanse huis een prachtig wintersport gebied hebt dan wordt het toch aantrekkelijker om het een keertje te gaan proberen.

Dolblij waren de kinderen toen we het vertelden. Mijn ouders hadden ons van te voren een proefles bezorgd in Spaarnwoude, dat was al heel leuk en had ons enthousiasme aangewakkerd. Wij waren er nu helemaal klaar voor.

Vamos a la Sierra Nevada. Wel spannend hoor, met kriebels in ons buik vertrokken we om 7 uur in de morgen.  Echt een hele makkelijke weg, gewoon de snelweg naar Granada volgen en als je op de borden Sierra Nevada ziet staan die volgen. Op een gegeven moment zagen we een bordje staan met nog 8 km en een verlicht bord met sneeuwkettingen erop. Oh jee hebben we dat nodig dachten we. Snel maar even vragen bij de benzinepomp. Alleen als er echt sneeuw op de weg ligt, die ochtend had het flink gesneeuwd vertelde ze en de sneeuwruimers hadden de weg nu vrijgemaakt maar als het op de terugweg zou gaan sneeuwen hadden we ze verplicht nodig. Een setje van 2 kettingen kost €100, dat is niet niks, we waagden het er maar op.

In de dorp Pradollano reden we zo de parkeergarage in voor slechts €13.50 per dag. Wat een leuk dorpje met al die huizen zo tegen de berg aan geplakt rondom het plein. Eerst maar even een rondje lopen om te kijken waar alles zit. Je kan skipassen uit een machine kopen met je creditcard, maar je kan ook gewoon een winkel in lopen waar je je materialen huurt en daar een skipas kopen, wel zo makkelijk. Een skipas kost €41 pp en voor het huren van je ski’s en boots €24 pp. Super vriendelijk met veel hulp van de winkelbediendes deden we onze spullen aan, ski bril op en handschoenen aan. (die we ook gewoon daar konden lenen)

We gingen met de eitjes naar boven(skilift). Geweldig wat een mooi gebied, prachtig uitzicht en wat lag er veel sneeuw, zo raar, zo dichtbij ons huis en je bent compleet in een andere streek.

Toen we boven waren hadden we geen idee waar we als beginner terecht konden. Daisy die al 20 jaar ervaring heeft met skiën dacht dat groen wel voor beginners was en we gingen met het liftje naar boven, slik, is dit beginners dachten we, we gingen flink een stuk omhoog namelijk en de berg zag er behoorlijk lang en stijl uit. Het bleek toch niet voor mensen geschikt te zijn die voor de eerste keer op de latten stonden, maar we lieten ons niet kennen en we zoefden naar beneden. Bam toen ik op een gegeven moment te hard ging en teveel recht vooruit naar beneden ging had ik een enorme snelheid en ging zo over de kop, mijn skies vlogen alle kanten op, bij Lesley idem dito. Toen we beneden waren gingen we maar op zoek naar een echte beginners afdaling, dat bleek de oranje zone te zijn helemaal rechts naast de liften.

Dat ging veel beter en we kregen steeds meer zelfvertrouwen, die middag, na de lunch, kon ik de groene zone weer proberen en ging ik echt als een speer. Ik vond dit leuk, heel leuk.

Cheyenne was aan het snowboarden en Jairo ging zelfs met Daisy mee naar de moeilijke blauwe zone. Wat hebben we genoten en wat hadden we een plezier, we vielen wel de nodige keren maar ik voelde me echt die dag intens gelukkig zo met mijn gezinnetje op de piste van de Sierra Nevada.

Dit vraagt echt om herhaling, we gaan dit zeker nog eens doen.

Gelukkig geen sneeuw op de terugweg dus geen sneeuwkettingen nodig. Om 7 uur waren we in Granada waar we na een rondje centrum lekker bij een tapasbar nog wat gegeten en gedronken hebben. Wat een fijne dag was het geweest zeg en moe en voldaan lagen we rond 1 uur in ons bedje.

Mam, kunnen we vandaag een rustdagje hebben stelde onze zoon voor. Gewoon even niks doen en bankhangen en relaxen en natuurlijk tennis kijken. Prima ik had toch nog het één en ander te doen in de tuin. Moest mijn palmboompje planten en wilde nog wat onkruid wieden, nieuwe stekjes en bloembollen planten.

Ook moest ik nog wat kleine aanmaakhoutjes sprokkelen.

Cheyenne kwam me helpen in de tuin, was best nog een klus hoor omdat palmpje in de grond te zetten, 4 kruiwagens vol aarde en 3 kruiwagens vol stenen voor er omheen.

Lesley had heerlijk voor een echte Spaanse lunch gezorgd, met kippenkroketjes, tortilla en gazpacho soep.

Een avondje was natuurlijk te kort voor deze leuke stad daarom besloten we vandaag weer naar Málaga te gaan. Dit keer wilden we een keer bij het Romeinse theater en het fort La Alcazaba gaan kijken, dit hadden we nog niet eerder gedaan.

Heel modern moesten we een kaartje uit de machine kopen, echter alleen cash geld werd geaccepteerd, dat is dan weer een beetje Spaans ouderwets, maar voor rond de € 3,5 incl toegang voor het hoger gelegen kasteel, konden we naar binnen, echt niet duur voor zo’n leuke bezienswaardigheid.

Het theater is in 1951 ontdekt toen ze bezig waren met het opknappen van de bibliotheek. Het is een mooie historische plek en in de zomer worden hier nog steeds concerten gegeven.

Het militaire fort La Alcazaba ligt er pal naast en heeft diverse niveauverschillen en het is gebouwd tussen de 9e en de 11e eeuw. De Moorse vestiging herbergt een paleis en prachtige tuinen, eromheen staan vestigings muren. De prachtige Arabische invloeden zijn hier volop te zien, mooie details van houtsnijwerk, uitgehakt steen, mooie bogen en kleurrijke tegeltjes. Verder heb je prachtig uitzicht, maar het mooiste uitzicht heb je als je via de zijkant helemaal naar boven loopt, een behoorlijke klim van ongeveer een half uur hoor en een flinke kuitentrekker. Maar als je het kasteel Gibralfaro binnen treed zit je op 130 meter hoogte en heb je prachtig uitzicht over de kustlijn, de stad en de stierenarena kan je zo van bovenaf bekijken.  Op het binnenplaatsje heb je een barretje waar we een drankje gedaan hebben, hadden we wel nodig na deze pittige klim.

Naar beneden ging een stuk makkelijker en sneller en op het plein van de zon, Plaza de la Merced, ook wel het Picassoplein genoemd, omdat zijn beeld er staat, dronken we een heerlijk glaasje wijn en een tinto de verano (zomer drankje van wijn met een soort sprite) en aten we wat tapas. Het leek echt wel zomer zo eind januari, zalig! Als toetje aten we een ijsje in de winkelstraat Calle Larios.

Daarna reden we nog even naar het grote winkelcentrum Plaza Major omdat de meiden ook daar nog wilden shoppen. Met volle tasjes reden we tegen de avond weer naar onze casa.

Vroeg opstaan want Keith kwam de palletkachel een onderhouds beurt geven en de twee ketels nakijken die geen warm water gaven. Op de door ons 2 jaar geleden nieuw aangeschafte ketel staan 2 badkamers aangesloten en de keukenkraan, het zou toch wel handig zijn als juist deze het zou doen, van de oude ketel waar 1 badkamer op aangesloten is, hadden we de hoop al bijna verloren maar wonder boven wonder was deze oude juist als eerste gerepareerd.

Na het ontbijt en een warme douche kreeg Daisy eerst een rondleiding van Jai, nu eindelijk zag ze ons huis ook in het echt. We hadden haar van te voren gewaarschuwd dat ze pantoffels en een warme trui voor de ochtend en avond mee moest nemen maar ondanks de waarschuwing viel de kou haar toch tegen. Wij weten het inmiddels wel want het is echt heel anders in zo’n oude finca dan thuis in je geïsoleerde huis.

Het was inmiddels droog buiten dus we besloten om naar Antequera te rijden en bij het bijzondere landschap van El Torcal te gaan wandelen.

Na eerst een lunch genomen te hebben bij Molino Blanco een restaurant wat midden in de bergen ligt en tevens een klein musea is van oude materialen, reden we steeds hoger.

Lesley was hier alweer voor de derde keer en ik voor de tweede keer en voor de kinderen was het nieuw, maar ook voor ons was het weer indrukwekkend om die grote grijze rotspartijen te zien die net op een maanlandschap lijken, of op een soort vulkaangebied.

We besloten de wandeling te gaan maken van drie kwartier, maar wij deden er ruim een uur over want onderweg keken we ons ogen uit en maakten we grappen en grollen door ons te verstoppen en af en toe een scene uit de Lord and the Rings na te spelen, met Gollum and Smeagel over de gestolen ring. Het was een reuze gezellige en mooie wandeling, echt de moeite waard. Tenslotte zijn we aan het eind van de dag nog langs het tuincentrum gereden in Antequera want ik had nog een kerstcadeautje te innen van Cheyenne, ik mocht namelijk een mooie plant uitzoeken voor de tuin en dat werd een prachtige palm! Super leuk cadeau.