Bedjes opmaken voor de kids, gezellig zij komen vanavond. Wel heerlijk om eerst even twee nachtjes samen te zijn, maar we verheugen ons ook op de komst van de druktemakers. Op ons gemakkie vertrokken we voor een toertje in de omgeving. Via Villanueva del Trabuco reden we naar Alfarnate, duur ongeveer een half uurtje. Wat een prachtige route, dit gebied is werkelijk adembenemend. Hoge rotsen, afgewisseld met grote vlaktes, glooiend landschap, veel diverse soorten bomen en alle verschillende kleuren groen, heel mooi.

Helaas regende het nog steeds dus geen wandeling buiten, dan maar een restaurantje induiken. Venta Alfarnate Antiqua was een groot succes. Dit is echt het mooiste echt Spaanse restaurantje wat ik tot nu toe ontdekt hebt. Het was super druk met alleen maar Spanjaarden en dan weet je ook dat het goed is. Wel heel grappig want dit restaurant ligt in de middle of nowhere het is prachtig historisch met mooie houten balken, leuke doorgangetjes en antieke materialen aan de wanden. Het eten was prima en de diverse haardjes zorgden voor veel sfeer. Weer een leuk plekje wat we bijschrijven in ons boekje.

Na de lunch reden we naar Malaga stad waar we bij een leuk tereria een kopje thee en koffie dronken.

Daarna reden naar de luchthaven waar de kinderen om 20 uur aankwamen.

Leuk om die blijde koppies weer te zien, ze hadden nog niet gegeten en het leek ons leuk om dat in Malaga te doen. Na eerst een klein stukje door de stad gelopen te zijn besloten we bij twee typisch Spaanse populaire tentjes te gaan eten. Eerst bij El Patio en daarna bij El Pimpi. Onwijs gezellig, Jairo zijn vriendin Daisy was voor het eerst mee en zat ook zichtbaar te genieten.

Brr wat kan het koud zijn zonder je vertrouwde centrale verwarming. We draaiden ons nog maar een keer om, het is tenslotte vakantie, dus heerlijk lang bleven we in ons warme bedje.

De palletkachel hadden we die nacht laten branden maar we merkten dat de radiator in onze slaapkamer die daar op aangesloten was niet echt warm werd, ook was er niet in elke badkamer warm water dus we belde Keith, hij is erg handig en we vroegen hem ons te helpen, maandag kon hij langs komen zei hij.

Ondertussen was het flink gaan regenen buiten, niks aan, het is echt niet altijd mooi weer in Spanje. We moesten best wel weer even acclamatiseren. De muurtjes buiten waren alweer groen aan het worden en je ziet dat er nog steeds een hoop moet gebeuren en het was koud en daardoor kan de moed wel eens een beetje in je schoenen zakken. Maar na 2 dagen is dat gevoel wel weer weg hoor weten we uit ervaring. Ik kon het toch niet laten ietsje te klussen en ik heb gouden sjablonen in de Marokaanse kamer gemaakt. Daarna besloten we naar Rute te rijden om bij het anijsmuseum en ham museum te gaan kijken. Voor de zoveelste keer dat we hier waren bleek deze dicht te zijn. Dit keer stonden wel de openingstijden op de deur. Alleen doordeweeks tot 2 uur bleek, we gaan nog wel een keer een poging doen.

Terug naar huis vlak voor Iznajar ligt aan de weg restaurant El Charcon, wat een ontdekking, een super leuk plekje om te eten, gespecialiseerd in gegrild vlees. Trekpleister is de grote openhaard waar je als het ware inzit. Echt een leuk locaal nieuw plekje om te eten op slechts 12 minuten van ons huis, zo ontdekken we steeds weer nieuwe dingen.

Niks geen klussen dit keer in Spanje besloten we, gewoon lekker uitrusten en vakantie vieren.  We vertrokken vroeg in de morgen met z’n twee. Om 11 uur kwamen we al bij ons huis aan, nu konden we eindelijk in het echt zien hoe onze tuin veranderd is, wat was het prachtig geworden en wat een verschil zeg. Het was gewoon nog mooier dan op de foto’s. Daarna snel naar boven, kijken naar de kamer die mijn vader betegeld had en naar de isolatie in de twee andere bovenkamers, het zag er echt goed hoor. Zo leuk dat ons huis steeds mooier wordt.

Het was alleen erg koud, snel de palletkachel en de gaskacheltjes aan, als de warmte eenmaal in de muren zit dan scheelt dat enorm. Omdat de kinderen over 2 dagen ook komen moesten we flink wat proviand inslaan dus hup naar de Mercadona in Archidona. Die avond hebben we gezellig bij het openhaardje een glaasje wijn gedronken, heerlijk om weer in ons huis te zijn.

Het afsluiten van een roerig jaar en het starten van een nieuw jaar met nieuwe kansen dat was mijn doel. Helaas begon het iets anders.

Hoewel ik niet graag schrijf over nare dingen zal ik het nu ook kort houden daarover en snel overgaan op leuke zaken want dat geeft energie.

Ik ben ingestort, zomaar ineens werd alles te veel en zat ik als een zombie thuis, er kwam niks uit mijn handen, zelfs in mijn favoriete hobby bloggen had ik geen zin.

Soms moet je gewoon naar je lichaam luisteren en pas op de plaats maken, niet als maar hollen en doorgaan maar ook af en toe rust! Slapen deed ik niet goed en dat heeft me gebroken denk. Voor het eerst in mijn leven voelde ik me echt down, nu weet ik ook hoe dat voelt. Niet leuk kan ik je vertellen. Mensen zeggen tegen mij maar als ik je blog lees lijkt het wel of alles perfect gaat. Luitjes hierbij, elk huisje heeft zijn kruisje.

Gelukkig gaat het nu al iets beter, ik voel herstel, ik heb ook weer zin om te bloggen, Hoera!

In Spanje was er geen rust er werd namelijk flink doorgewerkt aan de bovenkamers door onze Engelse vrienden, gesponsord door mijn vader en moeder die die kamers hun eigen gaan maken en daar gaan slapen als ze in ons huis logeren.

Het was erg vochtig daarboven en daar moest iets aangedaan worden, de balken werden afgedekt met plastic, toen werd er een ijzerenframe gemaakt en daar kwamen blokken schaapswol tussen en met platen werd alles afgedekt. Spandraden werden er gespannen om de metalen veel te lage steunstangen te vervangen, die nodig zijn om de muren bijeen te houden. Nu is de boel helemaal goed geïsoleerd en ziet het er netjes uit. Er moet nog wel een verfje op maar dat gaat mijn vader doen in april.

Als ik zulke goede vorderingen zie wordt ik weer helemaal blij en kan ik niet wachten om weer er naar toe te gaan om alles in levende de lijve te aanschouwen. Over een paar dagen is het zover.

Het jaar 2013 is bijna om, ik kijk uit naar 2014. Het is een roerig jaartje geweest, niet alles heb ik als leuk beschouwd dit jaar helaas, er zijn veel dingen gebeurd die veel indruk op me gemaakt hebben. Ik probeer positief te blijven en vooral over leuke dingen te blijven bloggen. Het slagen van onze dochter voor haar Hbo was zeker een hoogte puntje.

Het is ook oa het jaar geweest waarin mijn ouderlijk huis verkocht werd, onze zoon de sleutel kreeg van zijn nieuwe huisje waar hij voor het eerst in gaat samenwonen samen met zijn vriendin. Ook is het het jaar waarin ik te horen heb gekregen dat er veel gaat veranderen met mijn baan, mijn huidige functie komt in iedergeval te vervallen.

Hoe het allemaal verder gaat lopen is erg spannend en geeft ook weer nieuwe perspectieve en nieuwe uitdagingen. Dus voor mij wordt 2014 een jaar vol avontuur en deze ga ik vol passie tegemoed.

Met oud jaar zal ik 12 druiven klaar leggen om op de laatste klokslagen van het jaar ze snel naar binnen te werken voor veel geluk en voorspoed in het nieuwe jaar. Las uvas de la suerte is een eeuwenoude traditie in Spanje.

De mannen zijn weer thuis, omgevlogen zei onze zoon, ach het is vast niet zo snel om gegaan als mijn weekje Engeland zei onze dochter. Wat een wereldreizigers toch ook die kinderen van ons. Cheyenne had een theater cursus gedaan in de stad en werd heel gastvrij ontvangen bij een tennisvriend van Lesley die met zijn gezin net een halfuurtje buiten het centrum van Londen woont, ze heeft het fantastisch gehad. Jairo is samen met opa naar ons Spaanse huis geweest en zij hebben daar weer vorderingen gemaakt.

Dit jaar wordt er niet meer gereisd en we bereiden ons voor op de kerst. Beide dagen hebben we eters, dus we moeten ons nu inlezen in de kookboekjes ipv Spaanse lectuur.

Voor de olijfboeren fantastisch, voor mijn klusmannen minder. Het regent voor het eerst sinds maanden weer eens in Zuid Spanje. Jairo heeft toch aardig zijn best gedaan, hij is flink aan het sjouwen geweest met de keitjes. Wat jammer dat het weer niet zo goed is whatsappte ik, er is nog zoveel buiten te doen. Mam ik heb ook vakantie hoor, kreeg ik terug. Pff ik was weer aan het doordraven, natuurlijk joch geniet ervan samen met opa.

Opa is boven een tegelvloertje aan het leggen vertelde hij en ik heb ook al genoeg gedaan met die steentjes, is het zo een beetje naar je zin vroeg hij toen hij een foto stuurde. Perfect goozer, jullie werken hard.

De mannen waren ook onder de indruk van de tuin metamorfose. De zahorra staat erg mooi in combinatie met de stenen vonden ze. Bij het tuincentrum in Loja hebben ze drie palmpjes gekocht. De rest van de plantjes zagen er niet zo goed uit, die moet je zelf maar gaan scoren in januari zei mijn vader. De regen is wel weer goed voor de palmpjes die vandaag geplant gaan worden maar verder hoop ik dat het niet zo stortbui wordt als vorig jaar anders gaat ons net mooi aangelegde paadje er ook weer heel anders uit zien vrees ik.

Wat een verschil zeg, eerst een grote onkruid zooi en nu een keurig grind tuintje. Her en der een plant erin en het staat helemaal top. Er komen nog drie palmen bij en het is een enorm verschil met hoe het was. Ik ben gewoon zo blij als een kind en ik raak niet uitgekeken op de foto’s. Er was nog iets tekort en daarom komt er deze week nog een extra vrachtauto steengruis voor het parkeergedeelte.

Opa en kleinzoon hebben het al live mogen bewonderen die zijn inmiddels in Spanje gearriveerd, hebben ook al een voetbalwedstrijdje Malaga achter de rug. Deze wedstrijd werd verplaatst van 20 uur naar 22 uur op hun dag van aankomst, dus de zondag werd er rustig aan gedaan, maar daarna is er genoeg werk aan de winkel, allemaal om het huis steeds maar mooier te laten worden.

Het gaat nu echt gebeuren. Zo spannend, vrachtwagens vol wit grind en zahorra, in totaal vertelde de Engelse 200 tonnes, werd er bezorgd. 1 ton staat gelijk aan 1000 kilogram!!!

Met een wals werd de grond plat gemaakt naast de studio en het worteldoek werd neergelegd. Op het rijgedeelte werd de steengruis gestort uit de steengroeve en daarna werd er ook weer gewalst.

Er werd begonnen bij de entree waar de pilaren nu netjes gestuct zijn en de tegeltjes zijn er nu opgeplakt. Ja het begint wat te worden.

In Spanje heb je drie soorten politie, degene waar je het meeste voor moet oppassen is de Guardia Civil, de militaire politie, strenge jongens, ze dulden geen tegenspraak, ze dragen groene uniformen en rijden in wit groene auto’s. Wij zijn ze een keer tegen gekomen bij een controle op de snelweg richting Sevilla, natuurlijk werden wij er weer uitgepikt, uitstappen werd er gesnauwd, achterbak open, paspoorten. Met getrokken geweren stonden ze daar. Best eng eigenlijk, wij hadden het idee dat er een boef ontsnapt was ofzo, geen idee waarom het met zoveel poespas gepaard ging. Gelukkig was alles in orde na controle in de dienstauto van onze legitimaties en mochten we weer verder rijden.

Verder heb je de nationale politie, ze werken in de steden, rijden in auto’s met de kleuren wit en blauw en de Spaanse vlag. Ze hebben een donkerblauw uniform met achterop in het wit de letters policia. Mijn ouders en Cheyenne zijn een keer aangehouden door hen toen ze een verkeerde kant het parkeerterrein bij een winkelcentrum inreden. Mijn vader probeerde uit te leggen dat het per ongeluk was, onwetendheid. Gelukkig geen boete, maar dat kwam misschien ook omdat mijn moeder en dochter zo vriendelijk aan het lachen waren en opeens de slappe lach kregen toen ze opa in paniek toerista, toerista hoorde roepen. Gelukkig geen terrorista.

Als laatste heb je natuurlijk nog de lokale politie, zij zijn gekleed in blauwe kleding met fluoriserende delen, op de auto’s staan vaak blokjes en er staat policia local op. Helaas hebben we ook met hen te maken gehad, zij kwamen namelijk met de afwijzing van de bouwvergunning om van de studio een appartement te maken. Regelmatig komen ze even buurten en of dat nu is om te kijken of alles in orde is of omdat ze willen weten of we niet stiekem iets aan het verbouwen zijn geen idee. Maarja het voelt wel veilig.