Na een enerverende dag op het werk gehad te hebben, waar een belangrijke uitspraak werd gedaan over mijn toekomst, vertrok ik met een gemengd gevoel naar Spanje. Ik ben boventallig verklaard en ik ben nu reuze benieuwd wat de toekomst mij gaat brengen. Ik zie het vol nieuwe uitdagingen tegemoet. Onderweg kletsen Cheyenne en ik er honderduit over, vol ideeën en vol vertrouwen en geloof in mezelf dat er vast iets moois op mijn pad komt, reden we tot onder Parijs waar we na wat zoeken rond middernacht in een goedkoop hotelletje bleven slapen. De muren waren van karton leek wel en om 6 uur werd je al wakker van de geur van chocolade croissants uit de oven. Ach voor zo weinig geld kan je ook niet echt iets verwachten maar toch zal ik volgende keer iets meer geld uitgeven want een goede nachtrust is toch wel heel belangrijk. Gelukkig waren de croissants wel lekker. We reden die dag wel 12 uur en toen we in Toledo aankwamen waren we blij verrast. Dit hotel was ook niet duur, maar dit was wel een klasse hotel, wat een verschil zeg, zo mooi. In het restaurant waar we pas om 22 uur neer plofte aten we een heerlijke salade en dronken we een goed glas rode wijn. Wat een rit zeg was het geweest.

De volgende dag hebben het prachtige stadje bekeken, echt de moeite waard.  Het stond niet voor niks al een tijdje op mijn verlanglijstje bleek nu. Rondom de stad loopt een hoge muur. Toledo staat ook bekend als de stad van de drie culturen, de joden, de Arabieren en de christen. Achter de muur vind je prachtige kerken, synagogen, paleizen, forten, moskeeën met een diversiteit aan stijlen, echt een rijkdom aan monumenten. In de gezellige straatjes die je het gevoel geven 100 jaar terug in de tijd te zijn vind je toch ook wel moderne dingen, zoals de winkeltjes vol ijzeren mannetjes die Don Quichot en zijn maatje moeten voorstellen.

Na nog een blik over de stad te hebben geworpen vanaf een mooi uitzichtpunt, reden we in ons volle autootje in 4 uurtjes naar Tapia, onderweg vlakbij Jaen belanden we voor een hapje in een typisch Spaanse lunchtent, net even vanaf de snelweg. Daarna thuis gekomen laden we snel alle spullen uit en vertrokken met onze Spaanse auto naar de luchthaven.

Een prachtige dag, mijn vriendinnetje is 12,5 getrouwd vandaag, het is zalig weer, we gaan vandaag met de auto naar Spanje en ik hoor vandaag iets meer over mijn toekomst bij de bank, of niet.

Ik voel de kriebels in mijn buik wel hoor. Alle spulletjes zijn ingepakt en ik ben blij dat we een dochter hebben met zoveel ruimtelijk inzicht. Ik had natuuurlijk van alles weer verzameld om mee te nemen en eigenlijk nooit gedacht dat het allemaal in dat kleine autootje zou passen, maar wonder boven wonder het is allemaal gelukt. Van spiegels, tot bankkussens, tot een stoel tot andere prullen. Geweldig. De routes zijn uitgeprint en vanavond na mijn werk rijden we tot Parijs. De volgende dag naar Toledo, dat wordt een behoorlijk ruk, maar ik wil heel graag de ochtend na aankomst wat van dit lieve stadje zien. En op woensdag avond halen we de rest van de crew op van de luchthaven om heerlijk bij Vino Mio te gaan eten.  We hebben er vreselijk veel zin in. Ik zal alleen Lesley vreselijk missen, het is voor het eerst dat we zolang zonder elkaar zijn. Maar ik krijg genoeg afleiding want we hebben een heel leuk programma voor de boeg.

Over 2 weken vertrekken Cheyenne en ik met de auto naar Spanje. Oorspronkelijk hadden we wel een ticket geboekt maar het lijkt ons toch erg leuk om nog een keertje met het fiatje naar Spanje te gaan. Nog even en ik moet hem weer inleveren en we willen nog wat spulletjes meenemen, heb nog een paar schilderijen en spiegels en ik wil kijken of we nog een stoel erin kunnen proppen. We rijden eerst tot Parijs en daarna slapen we in Toledo en daar vandaan naar ons huis. Spullen uitladen daar en dan doorrijden naar Malaga waar we nog 5 dames van de luchthaven gaan ophalen voor een top lang weekend in Spanje.

Ik heb een leuk programma samengesteld met veel eten en ontspanning. Een bezoek aan de hamman en aan het Mesquita in Cordoba staan op het programma.

Terug gaan we lekker 2 nachtjes in SAN Sebastián slapen.

We hebben er enorm veel zin in en tellen de dagen af.

Voor ons blijft 14 februari een bijzondere dag, een dag van een lach en een traan. Toevallig is het ook Valentijnsdag, inmiddels is het een dag wat uit commercieel oogpunt, is begonnen met het verleggen van de nadruk van anonieme liefde naar echte liefde maar ik ben blij dat ik de echte liefde ben en dat mijn man mij dit jaar in het zonnetje gezet heeft. We zijn heerlijk uiteten geweest bij Shabu Shabu, speciaal voor mijn man heb ik een gitaarles geregeld, want volgend jaar wil ik graag een serenade aan mijn tafeltje, haha.

Maar het is ook een bijzondere dag voor ons omdat op 14 februari ons huis is neergezet, in 1 dag nog wel en nu 12 jaar later is onze zoon juist op deze dag officieel het huis uit. Hij heeft voor het eerst samen met zijn vriendin in hun eigen huisje geslapen.

Best wel een dingetje hoor voor een vader en moeder. Natuurlijk hoort het bij het leven maar als je je kind 24 jaar lang bij je gehad hebt is het best even slikken.

Maar natuurlijk wensen wij Jairo en Daisy alle geluk van de wereld.

Wij weten hoe het voelt een eigen huisje, een eigen plekje onder de zon. Wij hebben inmiddels heel wat huisjes versleten. Amsterdam, Velserbroek, St Anna Parochie en weer Velserbroek en nu Beverwijk. Dit huis staat alweer een tijdje te koop en zal waarschijnlijk pas verkocht worden als onze laatste telg ook zegt dat ze de deur uitgaat. Nu zijn we zelf ook nog wat passief met de verkoop, het hoeft nog niet persee maar straks wordt het huis echt te groot voor ons en gaan we voor een leuk appartement in de stad, want een mooi buitenhuis hebben we inmiddels in Spanje!

Inmiddels zijn we alweer meer dan een week thuis, maar thuis waren we ook niet vergeten, iedereen bedankt voor de whats apps, facebookmails, gewone mails, kaarten en de cadeau’s voor onze 25 jarige huwelijksdag.

Het gewone leven is weer begonnen, we maken er weer wat moois van.

Stiekem kijk ik toch alweer uit naar Spanje. Over 5 weken gaan we met de vrouwen van de familie. Ik hoop dat we mooi weer krijgen. Ik ga me nu bezig houden met het programma en Cordoba staat zeker op het programma want daar is niemand behalve ik nog geweest.

Waarom gaat het altijd zo snel om als je het naar je zin hebt. Werkelijk omgevlogen is het, het is toch wel het leukste wat je kan doen hoor, met je gezinnetje op vakantie gaan. Daardoor zie je wat voor speciale band we met elkaar hebben. We hebben echt allemaal genoten.

Natuurlijk staat zo’n laatste dag ook in het teken van schoonmaken, bedden verschonen, openhaard leegmaken, stofzuigen en dweilen maar dat hoort erbij.

Gelukkig hadden we een avondvlucht, het was heerlijk weer, he net nu we weg gaan was het werkelijk prachtig, we zijn naar Manolo gereden en hebben daar de hele middag op het terras in de zon diverse soorten tapas gegeten en natuurlijk de nodige wijntjes, tinto’s en likeurtjes en dat allemaal voor een prikkie. Top tentje.

Helaas zit het er weer op maar we kunnen terug kijken op een zeer geslaagde week.

Ontbijt, pap en mam werd er geroepen. In de keuken stond een versierde tafel met allemaal lekkere etenswaar. Ballonnen met 25 jaar erop omdat het vandaag 25 jaar geleden was dat we in het huwelijksbootje gestapt waren. Ik kreeg van Lesley een mooi hangertje van een gekko, het diertje wat we beide al jaren zo leuk vinden en wat echt bij ons Spaanse huis hoort. Ik had voor Les een blik gekocht met een lieve tekst erop en met allemaal dropjes erin en ik had kaarsjes in zijn broodje gedaan met 25 erop. Van de kinderen kregen we een tegoedbon voor een dagje sauna in fort Beemster met een overnachting erbij, natuurlijk nemen we jullie ook mee uiteten vanavond vertelden ze. Wat een verwennerij. Mijn ouders hadden een kaart meegegeven met felicitaties en een heleboel centjes erin. Oma Groot had een prachtig gedicht gemaakt en ook geld erbij en van mijn broer en schoonzus hadden we ook een bijdrage gehad voor ons huis. Super lief allemaal.

Tijdens het eten haalden we herinneringen op, jee wat lang gaan we al met elkaar meer dan de helft van ons leven en wat hebben we veel meegemaakt saampjes. Heel veel ups maar ook wel eens een down, dat hoort ook bij het leven, maar we hebben het gehaald 25 jaar getrouwd zijn, toch wel heel bijzonder, zeker in deze tijd.

We besloten om er een leuk dagje van te gaan maken en naar Marbella te gaan. Het was prachtig weer en toen we bij Puerto Banus aankwamen zagen we de temperatuur meter op 24 graden staan en dat op 25 januari, fantastisch.

We flaneerden langs de haven zoals de jetset dat ook doet, de mannen kwijlden bij wat mooie auto’s en de vrouwen konden het niet laten om wat design winkels in te lopen, we zijn tenslotte in Marbella en dan moet je ook wat moois kopen dacht Cheyenne. Al jaren droomt ze ervan en nu was het moment daar dat ze vond dat ze hem verdient had, die prachtige tas van Michael Kors.

We liepen ook nog bij het kantoor van onze werkgever langs, leuk hoor om te zien.

Na een 3 gangen lunch aan de haven hebben we nog wat rond gelopen en toen zijn we in 90 minuten weer naar huis gereden. Daar hebben we even gerelaxt en om half 9 zijn we naar restaurant La Paloma gereden, 5 minuten bij ons huis vandaan. Als we iets te vieren hebben gaan we meestal daar iets eten, het is een Italiaans/Spaans restaurant en het eten is er erg lekker.

Het was een gezellige dag zo met ons gezin op deze toch wel hele speciale dag.

Al diverse keren wilde ik naar het anijsmuseum, ik ben dol op anijslikeur. De mannen hadden geen zin en bleven thuis, de vrouwen reden naar Rute, dit keer moet het museum gewoon open zijn en inderdaad dat was ook zo, alleen het was helemaal geen museum zoals op de borden in het dorpje stond, het was een fabriekje met een winkeltje. Rondleidingen werden er niet gegeven maar we konden wel likeurtjes kopen en vooraf proeven, Mmh.

Er schuin tegen over lag ook nog een ham museum, ondanks dat de dames niet van ham houden liepen we toch naar binnen om te kijken wat het voorstelde. Nou eigenlijk was het niet bijzonder, aan de buitenkant zag het er leuk uit maar eenmaal binnen was het gewoon een slager met daarachter twee ruimtes met oude materialen aan de muur.

In Rute zijn meer fabriekjes, chocolade, koekjes en turron worden er gemaakt.

Op weg naar huis hebben we een drankje gedaan in restaurant El Charcon, voor 3 drankjes met tapa waren we maar €4.5 kwijt. Altijd leuk.

Daarna hebben we de mannen op gehaald en dit keer reden we niet over de autoweg naar Archidona maar over de B weg die door de olijfboomgaarden heen loopt. Mooi hoor.

Op Plaza Ochavada, het achthoekige plein, hebben we bij het barretje Unodeocho heerlijk in de zon wat gegeten, grappig hoor gisteren in de sneeuw vandaag in de zon.

Nog nooit zijn wij op wintersport geweest, nog nooit zijn wij in de echte sneeuw wezen skiën. Al jaren zeuren de kinderen daarover. Men zegt als je eenmaal geskied hebt ben je verslaafd. Wij hebben het nooit gemist, waarschijnlijk ook omdat we het nooit gedaan hebben. Ik wilde ook nooit mijn zomervakantie ervoor opgeven. Het is ook zo duur en dan zit je daar een week in je skihut en dan vinden wij het helemaal niet leuk. Genoeg redenen om het niet te doen, dacht ik altijd.

Maar als je maar 90 minuten van je Spaanse huis een prachtig wintersport gebied hebt dan wordt het toch aantrekkelijker om het een keertje te gaan proberen.

Dolblij waren de kinderen toen we het vertelden. Mijn ouders hadden ons van te voren een proefles bezorgd in Spaarnwoude, dat was al heel leuk en had ons enthousiasme aangewakkerd. Wij waren er nu helemaal klaar voor.

Vamos a la Sierra Nevada. Wel spannend hoor, met kriebels in ons buik vertrokken we om 7 uur in de morgen.  Echt een hele makkelijke weg, gewoon de snelweg naar Granada volgen en als je op de borden Sierra Nevada ziet staan die volgen. Op een gegeven moment zagen we een bordje staan met nog 8 km en een verlicht bord met sneeuwkettingen erop. Oh jee hebben we dat nodig dachten we. Snel maar even vragen bij de benzinepomp. Alleen als er echt sneeuw op de weg ligt, die ochtend had het flink gesneeuwd vertelde ze en de sneeuwruimers hadden de weg nu vrijgemaakt maar als het op de terugweg zou gaan sneeuwen hadden we ze verplicht nodig. Een setje van 2 kettingen kost €100, dat is niet niks, we waagden het er maar op.

In de dorp Pradollano reden we zo de parkeergarage in voor slechts €13.50 per dag. Wat een leuk dorpje met al die huizen zo tegen de berg aan geplakt rondom het plein. Eerst maar even een rondje lopen om te kijken waar alles zit. Je kan skipassen uit een machine kopen met je creditcard, maar je kan ook gewoon een winkel in lopen waar je je materialen huurt en daar een skipas kopen, wel zo makkelijk. Een skipas kost €41 pp en voor het huren van je ski’s en boots €24 pp. Super vriendelijk met veel hulp van de winkelbediendes deden we onze spullen aan, ski bril op en handschoenen aan. (die we ook gewoon daar konden lenen)

We gingen met de eitjes naar boven(skilift). Geweldig wat een mooi gebied, prachtig uitzicht en wat lag er veel sneeuw, zo raar, zo dichtbij ons huis en je bent compleet in een andere streek.

Toen we boven waren hadden we geen idee waar we als beginner terecht konden. Daisy die al 20 jaar ervaring heeft met skiën dacht dat groen wel voor beginners was en we gingen met het liftje naar boven, slik, is dit beginners dachten we, we gingen flink een stuk omhoog namelijk en de berg zag er behoorlijk lang en stijl uit. Het bleek toch niet voor mensen geschikt te zijn die voor de eerste keer op de latten stonden, maar we lieten ons niet kennen en we zoefden naar beneden. Bam toen ik op een gegeven moment te hard ging en teveel recht vooruit naar beneden ging had ik een enorme snelheid en ging zo over de kop, mijn skies vlogen alle kanten op, bij Lesley idem dito. Toen we beneden waren gingen we maar op zoek naar een echte beginners afdaling, dat bleek de oranje zone te zijn helemaal rechts naast de liften.

Dat ging veel beter en we kregen steeds meer zelfvertrouwen, die middag, na de lunch, kon ik de groene zone weer proberen en ging ik echt als een speer. Ik vond dit leuk, heel leuk.

Cheyenne was aan het snowboarden en Jairo ging zelfs met Daisy mee naar de moeilijke blauwe zone. Wat hebben we genoten en wat hadden we een plezier, we vielen wel de nodige keren maar ik voelde me echt die dag intens gelukkig zo met mijn gezinnetje op de piste van de Sierra Nevada.

Dit vraagt echt om herhaling, we gaan dit zeker nog eens doen.

Gelukkig geen sneeuw op de terugweg dus geen sneeuwkettingen nodig. Om 7 uur waren we in Granada waar we na een rondje centrum lekker bij een tapasbar nog wat gegeten en gedronken hebben. Wat een fijne dag was het geweest zeg en moe en voldaan lagen we rond 1 uur in ons bedje.

Mam, kunnen we vandaag een rustdagje hebben stelde onze zoon voor. Gewoon even niks doen en bankhangen en relaxen en natuurlijk tennis kijken. Prima ik had toch nog het één en ander te doen in de tuin. Moest mijn palmboompje planten en wilde nog wat onkruid wieden, nieuwe stekjes en bloembollen planten.

Ook moest ik nog wat kleine aanmaakhoutjes sprokkelen.

Cheyenne kwam me helpen in de tuin, was best nog een klus hoor omdat palmpje in de grond te zetten, 4 kruiwagens vol aarde en 3 kruiwagens vol stenen voor er omheen.

Lesley had heerlijk voor een echte Spaanse lunch gezorgd, met kippenkroketjes, tortilla en gazpacho soep.