Ik houd van reizen, mooie landen bezoeken, nieuwe mensen ontmoeten, cultuur snuiven, mooie gebouwen bezoeken. Vooral reizen die anders dan anders zijn spreken me aan. Ik houd ervan als er niet teveel toeristen zijn, ik wil me het liefst gewoon  tussen de lokale bevolking begeven. Ook om die redenen hebben wij een huis gekocht in het binnenland van Spanje, het is daar Spaans op zijn puurst.

Ik ga natuurlijk heel vaak naar Spanje, maar ik probeer ook af en toe eens ergens anders naar toe te gaan. Soms een weekendje en soms wat langer, maar de financiën laten het niet altijd toe om zoveel te reizen als ik zou willen.

Al heel lang wilde ik graag naar Jordanië, Lesley had dat niet zo. Toen ik een prachtige waardering kreeg op mijn werk en een pittig examen Information Security had gedaan en al die verbouwperikelen moest ondergaan, wilde ik even wat anders aan mijn hoofd.

Mijn examen had ik ondanks de drukte gehaald en ik had een prettige bonus verdiend door mijn inzet afgelopen jaar op het werk, dus ik gunde het mezelf en had gewoon geboekt. Onze dochter die net als ik gek van reizen is zei direct, oh leuk ik ga mee.

Mijn moeder vond het wel wat eng, Jordanië ligt immers naast Syrië, waar het oorlog is. Maar grenst ook aan Irak, Saoedi Arabië, Egypte en Israël. Landen die ons niet gewoon zijn. Ondanks dat staat Jordanië toch bekend als veilig en gastvrij. Ik wilde het gewoon gaan ervaren. Op naar het avontuur. We zijn wel met een groepsreis gegaan van Shoestring, heerlijk dan wordt alles voor je geregeld. 

We vertrokken op zondag 15 april een dag nadat we alle spullen uit de opslag in ons huis hadden gezet. Het is ongeveer 5 uur vliegen, het tijdsverschil is maar 1 uur later.

Laat in de avond kwamen we aan in het hotel in Amman. Alcohol wordt vrijwel nergens geschonken, maar wel heerlijke verse sapjes, we namen daar een broodje falafal bij en gingen daarna snel ons bedje in. Maandag om 8 uur werden we verwacht om het land te gaan ontdekken.

Helaas de tweede streefdatum om in ons nieuwe huis te gaan wonen hebben we weer niet gehaald.  Ik heb het nu los gelaten want ik heb nog geen idee wanneer we er wel kunnen wonen. Alles loopt uit en ik werd net voor mijn vakantie ook nog eens behoorlijk ziek. Even een signaaltje gehad van hé dame rustig aan doen.

We hadden een datum staan dat we onze box leeg moesten halen dus daar konden we niet onderuit. We kregen een busje mee van 15 kub en met twee keer in en uitladen was dat klusje ook weer geklaard. Helaas waren we nog niet gewent aan onze nieuwe parkeerplek bij ons nieuwe huis en pakte een stukje hek mee. Kassa 300 euries eigen risico. Jammer maar helaas.

Alle verhuisdozen staan nu in de garage en alle meubels beneden omdat boven nog niet klaar is, wat een bende zeg en wat heeft een mens veel spullen, het staat propvol. Ondanks dat we al veel geruimd hadden toen we gingen inpakken, zullen we nogmaals de bezem door onze spullen moeten halen, je merkt nu wel heel erg dat we een stuk kleiner zijn gaan wonen. 

Onze, op het laatst gevonden, stucador is na zijn gewone baan bij ons boven aan het werk, helaas kan hij elke keer maar een paar uurtjes en daardoor duurt het allemaal zo lang. De timmerman kan niet verder als de stucador niet klaar is en de vloer beneden is dan wel gelegd maar boven ook pas als de stucador klaar is. Het nodige verfwerk ligt er ook nog voor ons klaar. De tuin wordt ook gelijk aangepakt, dus langzaam wordt alles wel steeds mooier. Maar het gaat mij niet hard genoeg. Wat een klus, we lopen behoorlijk op ons tandvlees.

Ik ben er gelukkig nog wel een weekje tussenuit geweest, daarover later meer. Maar Lesley, de bikkel, heeft in die week na een drukke werkdag samen met zijn zus flink zitten verven, er is al 1 slaapkamer klaar en hij is begonnen met het verven van de trap.

Maar niet alleen in Nederland werd hard gewerkt ook in Spanje zijn heel wat litertjes verf erdoorheen gegaan, alle muurtjes zijn weer stralend wit, dit om alles klaar te maken voor het zomer seizoen. Het is een mooie periode qua natuur in Spanje, veel bloemen staan in bloei. Voor mijn ouders zit het er na een maand weer op, nu een paar weekjes thuis en dan gaan ze weer voor een langere periode naar Denemarken.

We wonen nog niet in ons nieuwe huis. Helaas hebben we de streefdatum om er vandaag, op mijn verjaardag, te wonen niet gehaald. 

Onze klusjes man zei, Ira, de maand februari is voor jou, met een paar man in je huis zijn we binnen 5 weken, max 6 klaar. Nou dat moest ik dus achteraf gezien met een korreltje zout nemen. Het werd pas half februari dat hij begon en van die paar man was ook geen sprake. Ik moest zelf allemaal mannetjes regelen.

We hebben vorst gehad waardoor het ijskoud in huis was en het stucwerk niet wilde drogen omdat de nieuwe cv er nog niet was en ook onze gloednieuwe palletkachel was nog niet aangesloten. 

We hebben veel pech gehad, we hebben lekkage gehad, stroomuitval, plafonds die open moesten vanwege de slechte bedrading. De stucador die voor boven op het laatste moment af heeft gezegd. We hebben veel extra werk moeten laten uitvoeren omdat ik dat vooraf niet voorzien had. Dus alles is uitgesteld. Mijn volgende streefdatum is 14 april. Nu maar hopen dat we dat gaan halen. 

De vloer wordt 11 april gelegd dus het wordt allemaal nog spannend zeker of ik nog een stucador kan vinden op zo’n korte termijn. Maar niet getreurd, het wordt allemaal vast heel mooi, maar wel stapje voor stapje. 

Mijn ouders zijn lekker voor een maand naar Spanje vertrokken en zitten daar met 24 graden prima op hun plek zeker na de roerige tijd die ze achter de rug hebben door het overlijden van mijn oma. Elke dag een paar uurtjes, onkruid wieden, de muurtjes afkrabben en weer opnieuw in de verf zetten. Het zwembad zeil eraf halen en verder alles weer uit zíjn winterslaap halen en het huis weer tot bloei te laten komen.

Normaal zit ik zelf ook rond mijn verjaardag in Spanje, maar door de verbouwing van ons Nederlandse huis moesten we dat deze keer overslaan. Vandaag af op de kop hebben ons Spaanse paleisje 6 jaar in ons bezit. Wat vliegt de tijd.

Nu nog even focussen op het binnen schilderwerk hier, maar ik kan je wel vertellen dat ik bekaf ben van aannemertje spelen en zaken doen met de timmerman, de cv man, de tegelzetter, de dakwerker, de stucador, de electriciën, de voegenversteviger, de keukenmannen, de pelletkachelman, de tuinmannen, de buitenschilder en ik zal blij zijn als ik er woon.

Ik heb mezelf wel alvast een beloning gegeven voor al dat geregel, ik ga namelijk een weekje met mijn dochter half april naar Jordanië.

Kan Lesley lekker de dozen uitpakken, haha.

Mijn jaar begon zo mooi. Maar nu zit ik in een verdrietige periode. Mijn lieve oma is overleden. Ik besef dat het heel bijzonder is dat ik haar bijna 52 jaar in mijn leven gehad heb. Ook wist ik natuurlijk heel goed dat er ooit een dag zal komen dat ze er niet meer zou zijn, want 98 jaar is best heel oud. Maar ik had echt gedacht dat ze 100 jaar zou worden, ook omdat ze het zelf zo graag wilde.

Maar de laatste weken in het ziekenhuis zag ik haar achteruit gaan en helaas hebben we afscheid van haar moeten nemen. Juist omdat ik haar zolang in mijn leven gehad heb en onze band heel speciaal was, mis ik haar enorm.

Maar oma heeft een mooi leven gehad met veel lieve vrienden en familie om haar heen en ze is een groot voorbeeld voor ons allemaal met haar positiviteit en haar sterke persoonlijkheid

Mijn oma zit voor altijd in mijn hart en ik ben haar dankbaar voor al die mooie momenten die we samen hebben beleefd.

Deze foto’s zijn genomen toen ze 98 jaar werd vorig jaar augustus.

Ik kan niet anders zeggen dan dat 2018 spetterend is begonnen.

Op nieuwjaarsdag waren we nog verrassend fris wakker geworden in het mooie huis van neef Bob op de berg van Torox. Het campingbedje sliep best redelijk. De zon scheen uitbundig, je kan me niet blijer maken om zo het nieuwe jaar te beginnen.

Na alles opgeruimd te hebben besloten we naar het strand te gaan in Nerja, ja echt zo lekker weer was het. Zeker 25 graden. De zee was fris maar dat weerhield sommige mensen er niet van een nieuwjaars duik te nemen. De overgebleven hapjes van gisteren en de cava hadden we meegenomen en de zelfde groep die gisteren nog uitbundig aan het dansen was lag nu voor pampus op het strand te relaxen met een hapje en een drankje.

Rond 5 uur vonden wij het tijd om afscheid te nemen. Terug naar Tapia, naar ons eigen plekje. Nog even 5 dagen saampjes. Natuurlijk werden er nog wat locale restaurantjes bezocht voor lunch of diner maar verder hebben we alle restjes van de afgelopen dagen opgemaakt. Na een flinke poets beurt van ons huis moesten wij ook Spanje weer verlaten. Mijn vader werd 71 jaar en dat moesten we natuurlijk vieren, 1 kind zit in Denemarken dus het andere kind moest wel thuis zijn!

Maar na met ons gezin bij de Griek gegeten te hebben vertrokken mijn ouders voor een aantal weken weer naar Denemarken. Ik blijf het zeggen, die oudjes van mij doen het goed. Ze genieten met volle teugen van het leven, is het niet in Spanje, dan wel in Nederland dan wel in Denemarken en hier een daar pakken ze ook nog een weekendje weg in Nederland of in Duitsland of Frankrijk mee.

Wij hadden een ander avontuur, op 19 januari kregen we namelijk de sleutel van ons nieuwe huis. Het is een woning die landelijk gelegen is maar wel 7 km van de uitvalswegen ligt en daar vandaan ben ik in 35 minuten in Amsterdam bij mijn werk. Ideaal en nog mooier super dicht bij onze kinderen.

Maaaarrrr, het is wel een klushuis. Het is een huis uit 1928 en erg gedateerd. We kunnen er nog niet wonen, daarom wonen we tijdelijk samen met onze 4 katten bij onze dochter en zij heeft ook al 2 (Spaanse) katjes, dus het is een drukte van jawelste.

Mijn hoofd loopt op het moment over, we hebben namelijk niet 1 aannemer die alles regeld, nee we regelen zelf allemaal losse bouwvakkers. Het sloopwerk hebben we zelf gedaan, maarliefst 3 bakkies van 10M3.

Verder gaan we ook zelf binnen verven, maar de rest wordt gedaan.

De badkamer beneden, die er niet uitzag, daar wordt onze bijkeuken van gemaakt, de slaapkamer beneden wordt onze eetkamer, we krijgen een nieuwe keuken, een nieuwe vloer, een haard, de deur in de huiskamer wordt verplaatst, van twee slaapkamers wordt er 1 gemaakt, de andere slaapkamer wordt vergroot want een deel van de hal komt erbij, er komt een nieuwe badkamer boven, de zolder wordt beloopbaar gemaakt en de tuin wordt helemaal gedaan. Verder wordt al het elektra vervangen en krijgen we een nieuwe cv met allemaal nieuwe leidingen en radiatoren. Pff, wat een grote verbouwing.

Ons geld vliegt eruit, alles wordt duurder duurder dan verwacht helaas. De bouwvakkers hebben het druk en je mag blij zijn dat ze tijd voor je hebben.

Tussendoor hebben Jairo en Daisy ook de sleutel van hun huis gehad en daar hebben we ook flink zitten klussen zodat zij dit weekend over kunnen. Wat zijn we blij met de mensen die aanbieden om ons te helpen, zelfs vrienden van ons helpen onze kinderen, zo lief en natuurlijk onze familie wat een super coole ouders heb ik toch, net terug uit Denemarken en direct aan de klus bij hun kleinkind. Ook mijn schoonzusje en onze dochter helpen fantastisch mee. Zonder hun zouden we gek geworden zijn van de drukte, want we moeten ernaast ook nog gewoon werken.

Maar we zijn super blij met ons nieuwe avontuur, nu nog even geduld, ik hoop dat we er rond mijn verjaardag, eind maart, in kunnen.

Wat denk jij als je dit zo ziet, gaat dat lukken?

Het is alweer een tijdje terug, maar door de drukte ivm de aankoop van ons nieuwe huis heb ik niet eerder kunnen bloggen, maar ik zal nog even wat schrijven over de laatste dagen van 2017.

Voor mijn ouders en Cheyenne zat de vakantie er weer op 27 december. Jairo en Daisy gingen 28 december weg nadat ze nog eerst in Cordoba en Malaga geweest waren en de prachtige lichtjes tunnel gezien hadden en een gezellig avondje ons getrakteerd hebben bij restaurant Pajaritos. Elvira en Eefje gingen 29 december weer naar huis nadat ze ook nog de fietstocht in Malaga gedaan hadden en met ons doorgezakt waren bij kroeg Mejias in Salinas.

Nadat we de laatste gasten naar de luchthaven gebracht hadden reden we door naar Alhaurin el Grande naar onze Spaanse bank. Daar hadden we betreffende de verzekeringen nog iets te regelen. Net zoals in Nederland is het goed om je polis zo nu en dan onder de loep te nemen. Ben ik nog zo verzekerd zoals ik zou willen, betaal ik niet teveel.

Omdat we in Nederland ons huis verkocht hadden is onze financiele situatie veranderd en dat heeft invloed op het huis in Spanje. Onze levensverzekering hoefde niet meer zo hoog, toen we bij de bank kwamen bleek echter dat het helemaal niet verplicht was om een levensverzekering te hebben, nou ja al die jaren dus iets betaald wat eigenlijk niet nodig was. Het woonhuispakket hebben we nu overgebracht naar Hypotienda dat scheelt ook enorm. Super geholpen daar. We hadden deze dag dus veel bespaard.

Omdat we in de buurt waren zijn we langs geweest bij de mannen van Spaansverlangen. Zij waren net als ons toen der tijd op zoek naar een eigen plekje in Spanje. Toen wij ons huis hadden gekocht kwamen ze kijken bij ons en nu gingen we eindelijk een keer bij hun kijken, het kwam er niet eerder van.

We werden hartelijk ontvangen en kregen een rondleiding, de kamers hebben we niet gezien deze waren allemaal bezet en dat voor eind december. Fantastisch om te zien hoe ze een goedlopende B&B hebben opgebouwd. Ik was helemaal weg van hun prachtige nieuwskrant die elke gast ontvangt. Fijn te horen dat ze helemaal happy zijn met hun emigratie.

Dat wij het op een andere manier doen bevalt ons ook nog steeds. Gewoon ons leven in Nederland maar zo’n 5x per jaar naar Spanje en tussendoor er familie vrienden en gasten laten slapen. Ach misschien ooit wat vaker maar voor nu prima zo. Elke dag gasten over de vloer is niet wat wij nu willen. Ik vind ook mijn baan in Nederland super leuk en ik leer daar elke dag nog bij.

Mijn neef Bob doet dat net zo, een intensieve baan bij de politie en voor de ontspanning naar Spanje. Tja en nu was het oud en nieuw, we moesten besluiten wat te doen. Samen thuis of naar Malaga of toch maar de berg op in Torrox. Bob had al mijn bezwaren weg genomen, ik kom je halen beneden aan de berg en je kan ook blijven slapen.

De laatste dag van het jaar hebben Lesley en ik nog in de keuken gestaan om s’avonds niet op het eindejaarsfeestje bij Bob en Jolanda met lege handen aan te komen.

Hte was een super gezellig feestje en ondanks de wind konden we de hele avond buiten dansen. Het vuurwerk om 12 uur konden we bijna niet zien daarvoor zaten we te hoog op de berg en de 12 druiven die op de laatste 12 seconden van het jaar naar binnen gewerkt moesten worden redden we ook niet. Maar desondanks hebben we erg genoten. Op naar 2018!

Gezellig nu echt met z’n alle kerst ontbijten. Proberen naast het kerstbrood en de panatone niet teveel te eten want vanavond staat er een 5 gangen diner op het menu. Terwijl de rest even de deur uit ging om in de omgeving nog wat te ondernemen doken Lesley en ik de keuken in. Gelukkig kunnen we bij de supermarkt nog even de vergeten spulletjes halen want in Spanje vieren ze geen tweede kerstdag. Als we het vertellen dat wij dat wel doen, kijken ze ons altijd raar aan. Grappig hoor voor ons zo normaal. Als appetizer hadden we een amuse bereid, een zelf gemaakte paté. Daarna hadden we gerookte zalm en toen een avocado/kip salade en vervolgd door een paddenstoelen soepje en als hoofdgerecht een runderrollade met asperges en gekarameliseerde lof, aardappel puree en voor de liefhebber ook nog wat frietjes. Het het toetje werd verzorgt door onze dochter, een chocolate melting cake. Mmh!

Het eten werd goed ontvangen maar wat de avond gemaakt heeft is dat we livemuziek hadden, als verrassing hadden we een Spaanse gitarist en zangeres laten komen, gefinancierd door mijn ouders en wat was dat een kers op de taart zeg. Ik kan eerlijk zeggen dat ik zelden zo’n leuke kerst gehad heb. Iedereen was aan het meezingen en klappen of bij rustige nummers aandachtig aan het luisteren terwijl wij de lekkere gerechtjes voor hun neus zetten. Echt een top avond met familie en vrienden en dat zomaar in ons Spaanse keukentje! Feliz Navidad, i wish you a merry Christmas werd natuurlijk luidkeels meegezongen.

Na het kerstontbijt waarbij we allemaal een cadeautje kregen van mijn ouders gingen we lekker in het zonnetje zitten bij het zwembad. Ineens kwam er een auto aangereden op ons terrein om 12 uur. Wie is dat nu zei ik nonchalant verbaasd (ik wist het natuurlijk). Iedereen ging staan en kneep zijn ogen fijn, ik lette gespannen op hun gezicht. Jairo!!!! riep iemand ineens en de emoties kwamen los. Ook bij mij ik had het zolang verborgen moeten houden. Onze zoon en zijn vriendin zouden er eerst niet bij zijn met kerst maar ze hadden het toch kunnen regelen. Les en ik zaten in het complot maar de rest wist van niks. Wat een vreugde en wat een mooi kerstcadeau om samen de kerstdagen door te brengen op Hacienda la Suerte. Ons gezin was compleet.

Later op de dag besloten we naar het dorpje Iznajar te gaan om daar een klein hapje voor de lunch te gaan eten en lekker te struinen door de smalle straatjes van het witte dorpje om daarna bij het stuwmeer te gaan kijken die wij nog nooit zo laag hadden zien staan. De droogte in de streek is enorm het gedeelte bij de oude brug stond zelfs helemaal droog.

Het was ineens niet meer zonnig maar dat mocht de pret niet drukken. We gingen toch lekker buiten zitten, het vuurtje van de buitenhaard was heerlijk.Er werd een emmer met kooltjes onder de tafel gezet door de vriendelijke Spaanse ober, die goed duits sprak, om warme voetjes te hebben.

We hadden maar een klein hapje gegeten want s’avonds kregen we bij Manolo een uitgebreid 4 gangen kerst diner met kalkoen en al. We hadden 2 lieve sponsors voor de kosten. Elvira en Eefje wilden ons verwennen als dank voor de goede zorgen en de gezelligheid. Natuurlijk werden er her en der wat speeches gegeven en de avond was super gezellig. We ploften zowat uitelkaar en met hele dikke buikjes dronken we thuis alleen nog een kopje thee en gingen we daarna snel uitgeput en voldaan naar bed. Het was een geslaagde eerste kerstdag.

Vandaag stond een bezoek bij neef Bob op het programma. Hij en Jolanda gingen elk jaar al een maand in de winter naar Spanje en waren helemaal weg van een buur huis, van hun vaste huurhuis, op de berg van Torrox. Deze kwam te koop en ze wisten het gewoon, deze wordt van ons. Er waren alleen nog wat obstakels wat betreft de legaliteit. Maar met een goede advocaat aan hun zijde durfde ze de stap wel te zetten en ze kochten hun droomhuis twee maanden geleden.

Razend nieuwsgierig was ik, ik had de foto’s gezien en kon niet wachten om de casa in het echt te zien. We hadden afgesproken bij het Burriana strand in Nerja rond lunchtijd. Daarvoor wilde ik met onze gasten nog even Nerja zelf in om het Balcon de Europa te laten zien waar je een prachtig uitzicht hebt op de zee en de rotsen van het strand.

Bij onze favoriete strandtentje Ayo bij Burriana werden de eerste voorbereidingen al getroffen voor de grote pan paella die ze elke dag daar vers maken. Voor slecht € 7.50 kun je daar een bordje krijgen en als je meer trek hebt kun je gratis een tweede bordje halen, echt ongelofelijk.

Om half 1 kwamen Bob, Jolanda en haar vader ons vergezellen. We hoorden het verhuisavontuur van de spullen uit Nederland, voor mij hadden ze nog een babybedje die ik bij bol.com besteld had mee genomen (de beste keuze volgens de consumentenbond) omdat gasten die van de zomer komen er 1 nodig hebben. Inmiddels waren hun spullen neergezet en hun tweede huis werd zo eigen gemaakt.

Hoe is de weg ernaartoe vroeg ik, nou zei hij, inmiddels best te doen, voorheen was niks verhard nu is alleen het laatste stukje wat minder. Oh jee ik moest rijden omdat de auto alleen op mijn naam en Elvira haar naam stond en ik ben geen held op enge weggetjes. Maar vol goede moet volgden we in onze Aygo de auto van Bob en Jolanda.

Na een kwartiertje rijden vanaf Nerja langs de kustweg stonden we onderaan de berg, oeps, het begon al met een kiezelig zandweggetje en we reden al kronkelend steeds verder omhoog. Er was geen ruimte voor een tegenligger dus ik hield mijn hart vast. Giebelend zeiden we allemaal tegen elkaar, Bob zei toch alleen het laatste stukje is wat minder, we kregen van de zenuwen de slappe lach bij elke enge haarspeld bocht. Het was te doen, alhoewel ik het best eng, maar stoer van mezelf vond totdat we na een kwartier zo gereden te hebben bij het laatste stukje kwamen. Zelfs in zijn 1 kon de Aygo met 4 man erin niet de berg op komen. Elvira riep benauwd, ik ga eruit en ik zette de auto op zijn handrem. Nadat ze was uitgestapt besloot ik de auto zachtjes een stukje naar beneden te laten glijden tot een wat vlakker stukje en toen zijn we allemaal uitgestapt en heb ik Lesley die laatste 100 meter naar boven laten rijden terwijl wij de benenwagen namen. Zelfs alleen aan het stuur lukte het Lesley maar net, met gierende motor kwam hij bovenaan.

Mijn god wat een avontuur.  Maar wat een uitzicht zeg zo bovenop de top van de berg. Je zag de hele kustlijn met in de verte Malaga. Het huis is ook een plaatje. Het is keurig achtergelaten door de vorige bewoners en met een klein beetje verfwerk konden Bob en Jolanda zo hun spulletjes neerzetten. Ik was alleen nu al angstig over de weg naar beneden, voor het donker wilde ik deze berg weer af zijn.

Als je het een aantal keer gereden hebt zei Bob valt het reuze mee hoor, maar ja, beide zijn stoere politiemensen en ik ben maar een suffe bankmedewerker met minder lef in mijn lijf blijkt maar weer.

Cheyenne en mijn ouders vonden het best stoer van mij dat ik had gereden, zelfs mijn vader die ook nog voor ons reed vond het wel een beetje griezelig.

Maar het huis was helemaal top. Twee slaapkamers en twee badkamers en buiten nog een garage een overdekte buitenkeuken met nog een toilet. Geen zwembad, maar wel een buitendouche. Dat zwembad komt er t.z.t ook nog wel. Hun eerste grote verbouwing wordt een glazen schuifpui zodat je zo vanuit de huiskamer naar het dal en de zee kijkt. Dat zal echt fantastisch worden. We hebben heerlijk buiten gezeten, het was behoorlijk warm, het is denk ik in de winter zo’n 5 graden warmer daar dan in Tapia. Jee dat beloofd wat voor het voorjaar en de zomer als het hier nu al dik boven de 20 graden is. Dan heb je echt wat schaduwplekjes nodig.

Toen we rond 5 uur weer naar beneden gingen besloot Bob mee te rijden zodat we de juiste weg terug namen. Ik besloot maar bij hem in te stappen en Elvira stapte dapper achter het stuur van onze Aygo.

Kom lekker hier op de berg oud en nieuw vieren zei Bob meerdere keren, je gasten zijn dan toch weg en ik heb vrienden hier uit de buurt uitgenodigd dus het wordt heel gezellig.

Nou daar moet ik echt nog even goed een aantal nachtjes over slapen en diep nadenken hoor!

Les zijn zus en haar vriendin vertrokken al vroeg naar het Alhambra in Granada. De rest is daar al meerdere malen geweest en zo konden wij ook nog even rustig aan doen, dat we wel naar Granada wilden stond vast, dat is zo’n heerlijke stad en met 50 minuten van ons huis af sta je zo in het centrum. Van de parkeergarage in Granada (maar trouwens in elke grote stad in Andalusië) ben ik geen fan, ze zijn soms zo krap, maar nu hadden we er 1 gevonden die ik ga onthouden. Als je naar binnen rijdt moet je uitstappen want de auto wordt voor je geparkeerd. Ideaal!

Na 10 minuutjes lopen stonden we bij de Kathedraal waar we natuurlijk wederom bij bar Oliver een drankje gingen doen, een barretje waar alleen de Spanjaarden zelf komen en waar je het echte Spaanse sfeertjes ervaart, met een heerlijke gratis tapa bij je drankje. De meiden hadden inmiddels ook het Alhambra verlaten en samen liepen we door de Marokkaanse straatjes en de joodse wijk zo naar het uitzichtpunt St Nicolas wat beslist een must see punt is om te bezoeken als je in Granada bent.

Na nog lekker ergens gegeten te hebben en daarna nog geshopt te hebben, bijna alle dames hadden schoenen gekocht want deze zijn spotgoedkoop in Spanje, liepen we weer terug naar de parkeergarage waar ons een aangename verassing te wachten stond. Terwijl de auto voor ons gehaald werd konden we namelijk kiezen tussen een glaasje anijs likeur, een citroen likeurtje of een koffielikeurtje en voor wie geen alcohol drinkt lagen er ook nog koekjes, wat een service en eigenlijk ook wel heel grappig om voor een bestuurder wat alcohol klaar te zetten.

We reden in het donker weer terug. Het wordt 1.5 uur later donker hier in Spanje dan in Nederland, pas om half 7.

Thuis aten we de pizza op van de dag ervoor. Dat is nou eens echt waar voor je geld. De pizza koste namelijk maar 8 euro en daar kun je dus gewoon 2 dagen van eten!