Gelukkig is het weer goed, een prima lente zonnetje, je moet er niet aan denken dat je de hele dag thuis zit en het buiten stormt en regent, dan wordt je behoorlijk somber denk ik.

Gelukkig kunnen we nog een ommetje maken in de buurt of naar het bos gaan voor een wandeling. Ik ben voor de zoveelste keer ook maar weer eens begonnen met een stukje trimmen, ik doe dat vroeg in de morgen. Hoelang zal ik het nu volhouden, vaak haak ik na een paar weken weer af. Maar vol goede moed jog ik nu langs een soort mini Keukenhof. De Hortus Bulborum, ruim 4500 verschillende soorten tulpen, narcissen, hyacinten, en krokussen. Je vindt daar een collectie van historische voorjaarsbolgewassen, prachtig om te zien. Dit uitzicht tijdens mijn gezwoeg is genieten.

Helaas missen we het voorjaar in Spanje, juist nu is alles zo mooi in bloei, na de winterslaap komen alle blaadjes weer in de bomen en de kleuren van de bloesem zijn prachtig en de bollen verrassen je ook elk jaar weer. Deze foto’s zijn dan ook uit het archief want dit voorjaar in Spanje gaat aan ons neus voorbij.  

Ik hoop van harte dat we deze zomer wel heen mogen maar na de pers conferentie van gisteren weet ik het zonet nog niet. Duimen maar.

Ons leven is door de war gegooid, ineens maken wij in Nederland ook iets heftigs mee, het ging ons kikkerlandje allemaal voor de wind voorheen. Maar de impact van deze pandemie is enorm en treft ons allemaal, het versnelt en verhevigt bestaande problemen, overal ter wereld, op allerlei terreinen. Op dit moment komen we bijna niet meer uit onze huizen. Hoe erg gaat het allemaal nog worden? Het is een zeer ernstige situatie ook economisch gezien en we kunnen het nog niet helemaal overzien.

Gelukkig hebben wij geen totale lockdown naar een intelligente. Maar wat missen de meeste mensen nu tijdens deze intelligente lockdown het meest? Ten eerste is het natuurlijk vreselijk als jij of je familie of vrienden getroffen worden door het virus en het loopt slecht af. Ook is het afschuwelijk als je door deze toestand geen werk meer hebt en er dus geen geld meer binnen komt of minder binnen komt.

Maar wat ik nu om me heen merk is dat we toch wel behoorlijk sociale wezens zijn, we missen het contact met anderen heel erg. De vrijheid om te doen wat je wilt op elk moment. Gewoon elkaar recht in de ogen kijken, dicht bij elkaar staan, elkaar even lekker kunnen vastpakken, een knuffel, een zoen op de wang. Gezellig een biertje drinken op het terras of naar een restaurantje gaan. Lekker op vakantie gaan naar een andere plek en noem zo maar op. Maar ook gewoon het naar je werk toegaan, een doel hebben elke dag. Eigenlijk beseffen we nu pas goed dat dat wat we altijd hadden en zo gewoon was eigenlijk een enorme luxe is.

Ik hoop van harte dat we ondanks veel ellende die mensen nu meemaken dat we met z’n allen wat zuiniger met elkaar en de wereld omgaan en wat dankbaarder gaan worden voor alles wat ooit zo gewoon was. ik ben benieuwd hoe het nieuwe normaal eruit gaat zien.

Ik ben zo dankbaar dat ik zo’n lieve man heb, we zitten elke dag op elkaars lip en dat gaat ontzettend goed, trots op mijn lieve kinderen dat ze het zo goed doen en na soms wat tegenslagen toch weer doorzetten, mijn ouders die ondanks de situatie waar ze nu in zitten toch positief blijven. Blij dat ik hier woon in deze mooie omgeving in zo’n fijn huis en het geeft ons een gelukzalig en rijk gevoel dat we zo’n prachtig huis in Spanje hebben. Ik tel mijn zegeningen.

Dit lees ik namelijk op internet: Doordat iemand bewust zijn of haar zegeningen telt, wordt de aandacht gericht op alles wat goed is in het leven. Gevoelens van dankbaarheid die door het tellen van zegeningen worden opgeroepen, versterken de eigenwaarde en het zelfvertrouwen en verbeteren tevens de sociale relaties.

Naast het lezen van het boekje 100% Spaans is het ook goed om wat meer gesproken Spaans te horen. Na het succes van de geweldige serie La Casa de Papel ben ik meer Spaanstalige series gaan bekijken in de hoop dat er een paar woorden blijven hangen.

Het verstaan van de Spaanse spraakwaterval valt niet mee, het gaat allemaal muy rapido en dan denk ik echt ga ik dit ooit leren verstaan, laat staan zelf leren spreken. Misschien zou het helpen als je 2 subtitels kan krijgen op het zelfde moment, dus dat je zowel de tekst in het Spaans als in het Nederlands op je scherm ziet staan.

Als ik op google ga zoeken zie ik wel dat 2 subtitels tegelijk bestaat maar hoe je dat kan instellen geen idee. Ik zal er eens een telefoontje aan wagen naar Netflix.Naast de super leuke serie La casa de Papel vond ik deze series ook de moeite waard:
Vis a Vis
Gran Hotel
La Reina del Sur
Vivir sin Permiso
Mar de Plástico
Edha
The Pier
O Sabor das Margaridas
La Victima Numero Ocho
Toy Boy (vooral 1 acteur heeft een hele mooie naam)Ik kan gelukkig nog even voort want er staan nog genoeg Spaanstalige series op Netflix om te bekijken en hopelijk pak ik dan steeds meer zinnen op.

Hij stond bovenop de buffetkast bij mijn oma en opa Vinke, een houten scheepsmodel, gemaakt door de vader van mijn neef Bob. Dat is echt niet makkelijk, allemaal kleine stukjes geduldig aan elkaar lijmen zodat het uiteindelijk een zeilboot is, impressive.

Ik denk dat mijn vader altijd heeft gedacht dat kan ik ook wel maken want hij kocht ook zo’n zelf bouwpakket. Jaren lag deze in de kast en vaak plaagde we hem met zijn gewenste hobby, net zoals een andere creatieve fase toen hij een schilderset kocht. Uiteindelijk beide hobby’s nooit uitgevoerd en met de verhuizing naar hun huidige huis door mijn moeder maar naar de kringloop gebracht.

Lesley had ook een hobby wens, hij wilde wel leren boogschieten. Die boog die hij via marktplaats kocht, ik denk 10 jaar geleden, is ongebruikt op zolder beland en is tijdens de verhuizing gewoon meegegaan en staat wederom op zolder. Er was nog een passie in zijn hoofd, gitaar spelen, hoe vet zou dat zijn als hij dat kon dacht hij, zijn spiksplinternieuwe gitaar staat nog steeds in de eetkamer te pronken zonder dat er ooit een toonladdertje op gespeeld is.

We hebben allemaal wel dromen over dingen die we graag willen, maar helaas niks gaat vanzelf, je moet er energie in steken om het te laten slagen.

Ik kan van mezelf zeggen dat ik best wel een aantal hobby’s tot uitvoering gebracht heb, maar eentje is er altijd bij ingeschoten en dat speelt nog altijd in mijn hoofd.

Ik hoor dat stemmetje telkens weer, Ira wanneer ga je nu eens je best doen om Spaans te leren. Tja ik weet het, ik heb al 8 jaar een huis in Spanje maar echt een gesprek voeren in het Spaans kan ik niet. Verder dan de restaurant bestellingen kom ik niet.

Ik wou dat ik zo gedreven was als Lesley nu is, hij is op dit moment zijn grote wens aan het uitvoeren. Nee dat is geen gitaar spelen of boogschieten, hij is een universitaire studie aan het volgen in management wetenschappen. Wat een disipline, ik ben super trots op hem, tot nu toe haalt hij allemaal hoge cijfers.

Nou tijdens zijn zwoegen duik ik de serre wel in en haal mijn boekje Spaans maar uit het stof tevoorschijn, ik schenk een wijntje voor mezelf in en denk, na de restaurant kaart in welk onderwerp zal ik me nu eens verdiepen.

Doordat het op het moment allemaal wat anders loopt dan anders moet iedereen zijn plannetjes een beetje veranderen. Wat eerst zo normaal was is nu een kwestie van aanpassen aan de nieuwe situatie. Ieder krijgt daar in zijn eigen situatie mee te maken, voor de één is het een hele zware tijd nu en voor de ander is het slechts een kleine verandering. Ik heb geluk, mijn werk gaat gewoon door en ik heb het zelfs aardig druk, ik hoef alleen niet naar kantoor en dat scheelt flink wat reistijd. Mijn vakantie stel ik gewoon uit en mijn vriendinnen app ik ipv afspreken. Mijn kinderen blijf ik regelmatig zien, maar we moeten natuurlijk wel 1.5 meter afstand houden. Mijn ouders zie ik wel spijtig genoeg minder vaak, ze kunnen helaas niet naar ons komen.

Ongeveer 8 weken geleden kreeg mijn vader ineens een enorme pijn in zijn been en hij kon bijna niet meer lopen. Diverse onderzoeken tot 2x MRI toe hebben nog geen oorzaak gevonden voor de pijn, zware pijnstillers onderdrukken de pijn een beetje. Hij is dus aan huis gekluisterd. Daardoor is het toch wel even fijn dat ik af en toe op bezoek kan, ik doe dan natuurlijk uiterst voorzichtig, ik blijf minimaal op 2 meter afstand. In het begin kwam ik met mondkapje binnen maar mijn moeder zei ik doe toch ook boodschappen en als je goed op afstand blijft is dat toch prima.

Dus ook al woedt er geen virus, op vakantie kunnen zij voorlopig niet. Dat ze nu niet naar Denemarken kunnen waar mijn broer woont doet ze veel verdriet. Ze missen de familie. Bij de prachtige B&B Stilbjerg de vorderingen bekijken en mee helpen met kleine klusjes doet ze altijd veel goed.

Ook de hele maand mei niet naar Spanje waar ze ook altijd lekker in de weer zijn gaat even niet lukken. Gelukkig trekt mijn moeder er nog wel in haar eentje op uit, ze blijft sportief wandelen. Maar mijn vader zit voorlopig even achter de geraniums of narcissen of tulpen (die ik regelmatig vanuit de bollestreek voor ze meeneem) en dat stil zitten is niks voor hem.

Ik heb natuurlijk de afgelopen blogjes jullie de foto’s laten zien van onze vorderingen bij het Spaanse huis en dat hadden wij natuurlijk nooit kunnen doen zonder de grote hulp van mijn ouders. Ik zie mijn vader nog op zijn knieën tegels leggen in een aantal kamertjes, de elektra verbeteren, die gewoon koud in de muur zat en levensgevaarlijk was aangelegd daardoor. Het oude stukwerk van de muur krabben tot bloedende vingers aan toe en ga zo maar door. Mijn moeder die een echte Picasso is geworden, welk stukje heeft ze niet geverfd in huis. De knalrode trap die maar niet wit te krijgen was, was ook echt zo’n projectje.

Niet alleen de hulp bij de renovatie maar ook het jaarlijkse onderhoud werd gedaan in het voorjaar door hun, vooral veel schilder en tuinwerk, zodat wij als we in juni kwamen een stuk minder klusjes te doen hadden.

Dit gaat even allemaal anders nu. Dus ook al komt het toerisme weer opgang en zijn we weer welkom in Spanje, voor mijn ouders is het afwachten wanneer zij weer kunnen. Ik hoop van harte dat mijn vader snel weer van de pijn af is en weer kan rondfladderen net als de vele hopjes bij Haciënda La Suerte.

Want als je daar bent voel je je echt een blij vogeltje (Vinkje).

De entree van ons huis was ook nog een geval apart. Ik weet niet precies wat het was maar het leken wel oude voederbakken van steen, die stonden net naast de entree.

Schuin rechts daarachter stond een vervallen schuurtje. Dit moest weg vond ik, geen gezicht bij de entree. We begonnen eerst zelf met slopen maar het lijkt altijd makkelijker dan je denkt, zelfs met een zware sloophamer was er vrijwel geen beweging in te krijgen.

Daarom maar iemand met een grote sjofel ingehuurd en het klusje was binnen een paar uurtjes geklaard. Gelukkig kon de sjofel ook de berg stenen die de buurman ineens zomaar net naast onze entree gestort had uitspreiden. Geen idee wat de buurman zijn gedachte daarover was. Maar die stenen hebben er maanden gelegen. Nu gewoon lekker weg ermee en ligt het netjes over de weg verspreid.

Alles lijkt altijd zo makkelijk op te lossen maar dat valt soms flink tegen. Maar met wederom veel grind en mooie oleanders is dit stukje grond ook weer behoorlijk opgeknapt.

Er stonden stenen pilaren bij de ingang maar deze waren onafgewerkt, dus die zijn netjes gemaakt en er is een gietijzeren hek gekomen. Verder hebben we ons hele terrein omheind.

We hebben als verrassing ook van een gast een mooie foto gekregen die hij met een drone gemaakt had. Wat was ik hier blij mee. Jammer genoeg heb ik er maar 1 gehad. Misschien ook op het wensen lijstje om deze zelf ooit eens aan te schaffen.

We hebben een behoorlijk stukje grond maar liefst 20.000 M2. Naast het huis zelf wat eigenlijk al uit 2 huizen bestaat hebben we ook nog een washok aan de zijkant van het huis. Aan de andere zijkant hebben we een garage en nog een gereedschaphok waar mijn vader een muurtje voor gemetseld heeft en er een deur en raam ingezet heeft zodat dit ook afgesloten is.

Maar dat is niet alles we hebben ook een grote studio waar ik, je kent me al een beetje, natuurlijk ook weer leuke ideeën voor heb.

Alles kan natuurlijk als je er flink wat centjes in pompt. Maar onze uitdaging is om het allemaal zo efficient mogelijk te doen en geen geld over de balk te smijten los van het feit dat je die centjes natuurlijk wel eerst moet verdienen. Liggende gelden hebben wij namelijk niet.

Op het moment gebruiken we de studio als opslagplek en de renovatie plannen liggen nog in de koelkast maar toch hebben we al wat werk verzet en centjes erin gestopt maar dat is rondom. We begonnen met het weghalen van het onkruid, ineens werd duidelijk dat er veel steenresten lagen en dat er wat hoogte verschil ontstaan was.

We besloten om het een beetje glooiend af te laten lopen om daar vervolgens wat grond en grind overheen te storten. Het ziet er zo redelijk netjes uit.Ondanks het worteldoek onder het grind moeten we regelmatig wat tegen het onkruid doen, dat is een ongoing process. Elk jaar planten we er ook een paar plantjes bij.Als we er ooit een appartement van willen maken moeten we eerst beginnen met een nieuw dak omdat deze vrij slecht is om het daarna pas binnen te gaan aan te pakken.

Zoals je ziet is het behoorlijk groot. Daar past best een slaapkamer, badkamer, keuken en woonkamer in. Hier alweer wat leuke idee plaatjes. Maarja om mijn ideeën te realiseren moet ik denk ik maar een paar krantenwijkjes erbij nemen haha.

Het werk hield maar niet op, we moesten nu nog aan de slag met 6 slaapkamers, een paar bonus kamertjes en 4 badkamers. Waarvan de één maar een beetje werk was en de andere en complete metamorfose is geworden. Alle vloertegels zijn voor deze projectjes ook weer vervangen door onze eigen HobbyBob Lesley.

Beneden naast de huiskamer hebben we 2 slaapkamers met een gedeelte badkamer. De badkamer is er helemaal uit gesloopt en volledig vernieuwd. Bij slaapkamer nummer 1 hebben we de muur bruin geverfd, een doek op de muur gespijkerd en isolatie daarachter gedaan. Tevens letters op de muur geplakt en het bed tegen deze achterwand gezet.

Oud:Nieuw:

Op slaapkamer nummer 2 hebben we 2 sjablonen op de muur geschilderd en een mooi rond kleed erop gespijkerd, een paar leuke schilderijtjes erbij en voila weer een leuk slaapplekje gemaakt.  Niet veel werk maar toch een groot verschil veel meer sfeer!

Oud:

Nieuw

Badkamer nummer 1, deze geheel nieuwe badkamer is niet zo groot en moeilijk op de foto te krijgen, om deze ruimte optimaal te kunnen benutten hebben we in het midden een muurtje gemaakt en daarachter is de douche gekomen.

De slaapkamer nummer 3 boven de huiskamer hebben we omgetoverd tot een love room met badkamer ensuite en dat is de tweede badkamer in het huis.

Oud:

Nieuw:

Bonuskamer 1 was een rommelhok en deze hebben we omgetoverd tot een Marokkaanse relax kamer.

Oud:

Nieuw:

Slaapkamer 4 ligt beneden en heeft een eigen badkamer. De grote verandering hier is dat we buitendeur die achter het gordijn zit dicht gemetseld hebben, was ook zo’n rare plek voor een deur. Verder hebben we hier wat sjablonen op de muur gemaakt en wat leuke schilderijtjes opgehangen. Bij de badkamer nummer 3 alleen een nieuwe spiegel, een muurtje lichtblauw gemaakt en we hebben daar het douchegordijn veranderd.

Oud:

Nieuw:

Beneden badkamer nummer 4 bestemd voor de twee slaapkamers boven, hier ook alleen een nieuwe spiegel en het douchegordijn veranderd en een extra kastje geplaatst.

Boven slaapkamertje nummer 5, in deze kamer is het hele balken plafond vervangen omdat de boktor daarin woonde. Dat heeft aardig wat centjes gekost.

Oud:

Nieuw

Aan de andere kant van deze laatste kamer zit bonuskamer nummer 2 met daarachter slaapkamer nummer 6. Deze kamers zijn beide helemaal geïsoleerd en de plafonds zijn glad gemaakt. Deze kamers zijn ingericht door mijn moeder. Goed gelukt hé!

Oud:

Nieuw:Alles is onwijs prachtig geworden al zeg ik het zelf.

Je bent er niet zomaar, na de buitenkant, de tuin en het zwembad moet je binnen ook nog wat doen.

De artistieke muzikant waar wij het huis van hadden gekocht, had een aparte smaak. Hij hield vooral van blauw en rood. Nu is mooi rood niet lelijk maar hier was het een allegaartje. In iedere kamer lag een andere tegelvloer en in iedere kamer was er een ander kleurtje of patroontje te vinden. Waar moet ik beginnen dacht ik. Ik moest de interieurstylist in mezelf gaan aanspreken. Ik vond het jammer dat ze in de huiskamer de balken wit hadden gemaakt, dit wilde ik weer terug hebben in de originele staat. Dit was een klus die we flink onderschat hadden, alles boven je hoofd is ontzettend zwaar. Uiteindelijk hebben we iemand ingehuurd omdat af te maken, dat scheelde uren werk.

Verder wilde ik wat eenheid hebben, dus Lesley heeft overal op de vloer de zelfde tegels gelegd. Echt knap gedaan hoor, hij had er namelijk geen ervaring mee. Hij is het gewoon gaan doen. Van kantoorpikkie tot echte bouwvakker. We hebben de oude verf van de muren afgebikt en alles weer een mooie rustige kleur gegeven.

De vloer was klaar en was prachtig geworden en nu de meubeltjes er nog bij om het helemaal af te maken. Zelfs deze meubels hebben we gepimpt door een nieuw stofje of ander kleurtje te geven. De openhaard is helemaal opnieuw zwart gespoten en we hebben er een nieuwe palletkachel bij. In de zomer zit je vrijwel niet binnen maar in de winter s’avonds wel natuurlijk. Het is een heerlijk knus huis geworden. Of het nu in de gezellig eetkeuken is of in de woonkamer het voelt echt als thuis.