Zelfs de badkamer was mooi, ze hadden handdoeken met hun eigen logo erop en eindelijk had ik een fohn, dat had ik in alle andere b&b gemist. 

Alles in dit huis is bijzonder sfeervol, het huis bestaat uit 3 verdiepingen die heel groot zijn, elke verdieping heeft een groot buiten terras, een soort balkon, dit omdat het huis op een heuvel gebouwd is, op het terras vind je het zwembad. Ze hebben ook een grote binnentuin.

Je komt het huis binnen op de bovenste etage, daar vind je 1 slaapkamer met badkamer, een grote woonkamer een eetkamer en de keuken, een etage lager liggen 4 slaapkamers met badkamers en een woon/relax kamer, zelf wonen ze helemaal beneden en daar hebben ze ook nog een woonkamer, keuken en slaapkamer met badkamer.
Op de bovenste verdieping is ook de binnentuin die s’avonds helemaal versierd is met lichtjes dat ziet er echt heel leuk uit. Naast de binnentuin ligt ook nog een kantoortje en een garage.

Je zal denken dat het heel duur is om hier te slapen, maar niks is minder waar want ze vragen een hele gemiddelde schappelijke prijs en je hebt zelfs de keuze om wel of geen ontbijt te nemen, zonder ontbijt is het zelfs goedkoop, ook heb je de mogelijkheid om hier mee te eten want Isabel kookt graag.

Wij besluiten dat we deze avond ergens anders gaan eten maar morgen, onze laatste avond, hier in het huis, Isabel beloofd dat ze een echt Spaans menu zal maken. Vandaag gaan we naar Marbella, maar eerst eens even een kijkje nemen op het La Cala golfresort het mooie verzorgde complex waar we op uit kijken. Ze hebben daar 3 banen van 18 holes. Om een baantje te lopen moet je geld betalen en daar doe je dan ongeveer 3,5 uur over.

Pierre vertelde ons dat hij een mooie route wist naar het strand in Elviria, dat is een lekker rustig strandje en er zitten als je wat verder loopt een aantal trendy strandtenten. Helaas was het hippe Nikki Beach dicht, ik had het wel even in bedrijf willen zien maar waarschijnlijk hebben ze van de zomer genoeg verdient en kunnen ze zich permitteren om in april pas weer open te gaan.

We zijn toen doorgereden naar Marbella, wat opvalt is dat je heel veel straatjes hebt met veel groene planten voor de deur, dat had ik nergens anders nog zo gezien, wel bloemen plantjes of veel plantjes in hangpotjes maar geen groene zoals hier.

We hadden een plattegrondje gehaald bij de vvv voor de highlights van Marbella, we begonnen bij de boulevard.
Bij de boulevard aan het strand liggen allemaal restaurantjes waar je voor niet al te veel geld kan eten, er lopen een aantal mannen allemaal neptasjes te verkopen maar ze dringen zich niet op gelukkig, we zijn toen via het Salvador Dali straatje naar het park gelopen.
Daar vind je de scheidslijn tussen oud en nieuw, aan de ene kant namelijk de moderne en dure winkels en aan de andere kant het oude gedeelte met de kerkjes en mooie oude gebouwen. Toen we bij een leuk pleintje iets gingen drinken merkten we echt dat we in het dure Marbella waren we betaalde 10 euro voor 2 drankjes, belachelijk duur.
Wij zijn hier natuurlijk in oktober en dan is het niet zo druk en daardoor erg leuk, maar ik denk dat je hier in de zomer echt niet moet zijn, maar nu vond ik het echt een leuk plaatsje. 
We hebben wat keramieken tegeltjes gekocht, turron en mozaïek beeldjes, je kan hier tenminste wel winkelen voor souvenirs want in de andere kleine dorpjes die we bezocht hebben vond je geen toeristen winkeltjes en dat is ook prima hoor want het is juist leuk om ook in echte Spaanse dorpjes te lopen.

Op aanraden van Pierre en Isabel moesten we echt gaan eten bij een authentiek visrestaurant, daar komen de Spanjaarden zelf ook en het ligt net buiten het toeristen gedeelte het heet bar California, daar kan je je vis zelf uitzoeken als je wilt, ze verkopen er helemaal geen vlees en het is onwijs lekker vers allemaal, alleen als je er s’avonds wilt gaan eten moet je na 20 uur komen anders is het nog dicht. We hadden viskoekjes, babytongetjes, sardientjes, gegrilde inktvis en een tomatensalade met heel veel knoflook genomen en dat was smullen.

Anders hadden we vandaag terug gevlogen maar gelukkig hadden we bijgeboekt want ik wilde echt nog niet naar huis, het weer was ook super goed geworden het was vandaag wel 25 graden. Buiten stond er weer het ontbijt buffet klaar en de digitale krant lag uitgedraaid op tafel.
Er was inmiddels ook een Belgisch gezin met 2 kleine kindjes aangekomen, het is een komen en gaan van gasten hier. Het is heel verschillend hoorden we de 1 blijft maar twee nachten de ander wel ruim een week. Ieder mens een verschillende wens. Ik denk alleen zelf dat ik niet met kleine kinderen zo snel naar een b&b zou gaan, als ik een b&b zou hebben zou dat ook zeker niet mijn doelgroep zijn, misschien wel als er heel veel ruimte is waar je heel veel verschillende plekjes kan creëren waar de gasten zich kunnen terug trekken als ze dat wensen, maar deze kinderen waren wel heel lief en rustig hoor.

Hans en Anneloes zijn bevriend geraakt met hun makelaar en toen ze hoorde dat wij misschien wel een huisje tzt in Spanje willen kopen, kregen we een folder van hun mee, goede tip, dus wie weet.

Ik denk nu dat ik wel weet in welk gebied ik wil gaan zitten, maar we zijn nog niet aan de andere kant van Malaga wezen kijken, dat gaan we zo dadelijk doen, dus wie weet veranderd mijn gedachte nog wel.

We namen afscheid van de vriendelijke eigenaren en reden direct door in 1.5 uur naar Puerto Banus op naar een ander stuk Spanje, het Spanje van de rijken onder ons.

He kijk een Ferrari riep Lesley en wat zie ik daar een Bentley en een Maserati en ook nog een Lamborghini wat een luxe, de dure auto’s vlogen je voorbij.
We parkeerde ons kleine autootje maar snel in de parkeergarage want een ford focus is veel te gewoon hier. We liepen naar de haven, the place to be, het Saint Tropez van Spanje, wel geweldig hoor een super sfeertje, we keken ons ogen uit naar de vele boten er lagen gewoon boten van een paar miljoen euro en zelfs meer dan dat. Wat doen die mensen allemaal dachten we, wij doen echt iets verkeerd hoor.
Aan de boulevard lagen allemaal restaurantjes en luxe winkeltjes, je kan je geld hier wel kwijt, ook liepen er allemaal mooie goed verzorgde mensen te flaneren een genot om te zien. Ik moet toegeven ik vond het erg leuk allemaal.
Aan de rand van de prachtige haven in de brandende zon belde ik mijn ouders, die in de caravan in Brabant waren, om hun te feliciteren met hun 45 ste trouwdag, verschil moet er wezen, zei ik lachend tegen hen toen ik vertelde hoe luxe het hier allemaal was. Maar toen we honger hadden durfde we toch niet zo’n sjiek tentje binnen te stappen om een lekkere lunch te bestellen want onze beurs liet deze weelde niet toe en daarom gingen we maar ordinair snacken bij de Mac Donald in 1 van de duurste straten van Spanje, en ja dat maak je ook niet elke dag mee, het Mac Chicken menu smaakte ook ineens veel beter leek wel. Daarna hebben we ook nog even geshopt in een mega grote shoppingmall, het kan echt niet op hier.

Hoe zou onze volgende b&b eruit zien, ik had deze op goed geluk via internet gevonden en we bleven hier wel 3 nachten, dus maar hopen dat het de moeite waard  is voor onze laatste daagjes van dit jaar in Spanje.

We reden naar La Cale de Mijas en wat we daar zagen overtrof onze stoutste verwachting. We kwamen terecht in een villawijk met allemaal huizen die meer dan 2 miljoen kosten en in 1 van die huizen is onze b&b gevestigd, Hoera!

El Aguila was gesitueerd aan het grootste golfcomplex van Andalusixc3xab. We werden verwelkomt door Pierre en Isabel die hier al 15 jaar wonen en sinds 5 jaar doet Isabel de b&b er als hobby bij, het onderhoud van het huis moet ook betaald worden vertelde Pierre, ze hebben ook nog een familiehuis in Noord Spanje en in Marokko ook nog 2 appartementen. Als beroep zit hij in het onroerend goed en Isabel is makelaar.

Isabel is gek op Marokkaanse spullen en het huis was dan ook helemaal ingericht met spullen uit Tanger en Marrakesh. 

Isabel is half Duits, half Spaans, maar heeft ook in België gewoond daarom spreekt ze met Pierre Frans en met de kinderen van Pierre Spaans en met ons spreekt ze Engels dat spreekt ze ook vloeiend en Pierre komt uit België spreekt Vlaams en Frans maar hij spreekt ook goed Engels en Spaans. Hun kinderen zijn viertalig.

Ze verhuren 4 kamers, wij zijn op dat moment de enige gasten want ze zijn net die dag thuis gekomen uit Noord Spanje, wij mogen dus kiezen welke kamer we willen. Alle kamers zijn mooi dus het maakt ons helemaal niks uit.
Op het buiten terras kregen we een glaasje rosxc3xa9 met olijfjes en zoutjes als welkom en wij konden alleen maar kwijlen met ons mond open, want het uitzicht was zooooo mooi!

Ik had niet echt lekker geslapen, dat lag niet aan het bed hoor.

Ik was namelijk erg verkouden en had last van mijn keel. Helaas was de douche niet echt warm, maar buiten was het wel warm, het was een zeer zonnige dag gelukkig, maar eerst even langs de farmacia en daar zitten er genoeg van in Spanje, zelfs in het kleinste dorp heb je er wel 1 of 2 zitten. Anneloes had nog een zakje met een pepmiddeltje van paracetomol met nog iets erin, werkt altijd erg goed vertelde ze. Daar heb ik maar een doosje van gekocht onderweg naar Alhama de Granada, een klein plaatsje met 6000 inwoners in de provincie Granada. Het plaatsje is bekend omdat het aan de rand ligt van een diepe kloof.
Vanuit het dorpje kan je zo de kloof inlopen naar de rivier de Rio Alhama, een prachtige wandeling, onderweg kom je nog wat grotten tegen, echt een aanrader.

Daarna nog even door de moorse straatjes gelopen en toen geluncht op het pleintje. Laten we maar een menu del dia doen dit keer dachten we, maar omdat ons Spaans niet zo goed is is het elke keer weer een verassing wat we bestelde, de ober noemt namelijk een aantal gerechten op die je kan bestellen maar wij verstaan er geen klap van, wat leuk klinkt nemen we. Dit keer bestond het voorgerecht uit linzensoep met stukjes worst. Ik was blij dat er rond het pleintje een aantal zwerfhondjes liepen en zelfs de plaatselijke zwerfpoes wist waar eten te krijgen was, bij mij dus en deze dierenvriend had er een hoop nieuwe vriendjes bij gekregen.

We verlieten dit leuke dorpje op weg naar de stad Velez Malaga, hier wonen 70.000 mensen en het is de hoofdstad van de Axarquia, het is een crime om hier door heen te komen vanwege het eenrichtingsverkeer. Gelukkig hadden we een goed plekje voor de auto gevonden zodat we nog wat moderne winkeltjes hebben gezien maar ook een stukje oude stad hebben bekeken boven in de stad. 
Het dorpje Arenas konden we niet meer terug vinden we hebben zeker een half uur door de stad gereden op zoek naar het bordje, we reden toen ook nog langs een industrie terrein met allerlei speciaal zaken voor bedrijven en particulieren waar mensen uit de regio hun inkopen komen doen.

Het was al laat en tijd om te gaan eten, maar aangezien je bij de b&b alleen snacks kan krijgen zijn we wederom bij het zelfde restaurant als gisteren wezen eten, dit keer zaten er ook gasten die bij de zelfde plek als wij verbleven en zij nodigde ons uit om bij hen te komen zitten.
We hadden de nieuwe menukaart gekregen, deze was vertaald in het Engels, Duits en Nederlands door Anneloes. Ik denk dat ze blij zijn met de b&b want ze krijgen er toch lekker wat klantjes van.

We kwamen om 10 uur weer ‘thuis’ en we dronken nog een flesje cava van het huis, bij aankomst stond er namelijk een klein flesje voor ons op de kamer en deze hadden we koud gezet voor vandaag, daarna hebben we nog even wat nagekletst met Anneloes en Hans, het zijn echt hele aardige mensen met veel aandacht voor hun gasten.

Nadat we gisteren nog even lekker bij de openhaard gezeten hadden waren we naar onze mooie kamer met megagroot, super zacht bed gegaan, ze vertelde nog even dat in de gang de schakelkast zit want de stroom kan wel eens uitvallen, dat gebeurd regelmatig in Spanje namelijk.

Zelf sliepen ze een stukje verderop in een ander huisje wat ze ook nog bleken te hebben, maar die gaan we verkopen hoor zeiden ze een beetje beschaamd van al hun bezit, daar zit net als bij dit huis ook 8000m2 grond bij en dat is echt teveel allemaal.

In onze badkamer hadden we ook hier een goede stroom water, in het schuurtje achter het huis hadden ze namelijk een waterresevoir met pomp laten inbouwen waar 15000 liter in gaat.

Het onbijt was net als alles in dit huis ook luxe. Een verse fruitsalade van allerlei soorten fruit, een gebakken eitje etc etc allemaal met prachtig bestek en op mooi service.

Ze willen een b&b zijn met hotelservice, daarom eten ze zelf ook nooit mee, ze besteden veel aandacht aan het koken, bedienen en aan de details maar ook omdat we anders te dik worden hoor verklapte ze.

Dit is echt een perfecte b&b voor als je een lang weekend er even tussen uit wilt, als je je partner wilt verassen, als je iets te vieren hebt of noem maar op, ik voelde me hier echt een prinsesje met al die aandacht en die verwennerij.

Ik had hier zeker langer willen blijven maar we hadden nog meer b&b’s op ons lijstje staan om te bezoeken namelijk degene die de Zoover award 2010 gewonnen had Casa Agradable.

We namen afscheid van Luc, Jean en hun hondje patatje en de lieve knuffel poesjes maar we komen hier zeker een keer terug.

We reden richting de kust naar Arenas, natuurlijk sloegen we onderweg rechts af ipv links en zo reden we gigantisch om, maarja het bleek wel een mooie weg te zijn want op een bepaald moment keken we zo vanuit de bosweg op de stad Malaga neer.

We hadden wifi bij de mannen en daarvandaan hadden we b&b Casa Agradable gemaild dat we er aan het eind van de middag zouden zijn. Toen we aankwamen even voor vieren stonden we voor een gesloten hek en deed niemand open, ook de telefoon werd niet opgenomen, het huis en mobiele nummer niet. Hoe kan dat nou, zal 16 uur te vroeg zijn, naar mijn weten is dat toch eind van de middag dacht ik. Ik kwam toen op het briljante idee om te kijken of we daar voor de deur misschien een draadloze internetverbinding hadden want misschien hadden ze ons wel weer terug gemaild.

En ja hoor er was een mailtje waarin stond dat het feest was in het dorp, het was een nationale feestdag maar het dorp gaf ook nog zijn eigen feestje, het feest van de muilezel. Wat jammer dat we niet eerder ons mail gecheckt hadden want dan hadden we daar naar toe kunnen gaan. Maar de eigenaren kwamen er al aan om half 5 en verontschuldigde zich dat ze te laat waren, het liep uit allemaal bij het feestgespuis. Nou geen probleem wij moeten maar wennen aan het manana manana systeem als we hier ooit willen wonen, want geen Spanjaard is ooit op tijd volgens mij, zeiden we lachend.

We kregen direct een drankje aangeboden en gingen lekker op het terras wat drinken en kletsen, de b&b heeft 4 gastenkamers en waren allemaal vol geboekt deze dag, we zitten het het hele jaar al vol zeiden Hans en Anne-Loes, we hebben het echt heel druk gehad. Ik zelf denk dat het ook veel mensen trekt omdat het niet te ver van de kust af ligt een groot deel van de gasten vindt dat toch belangrijk denk ik. In een half uurtje ben je namelijk bij de kust van Torre del Mar.

Aangezien je daar niet kan mee-eten zijn we die avond samen met andere gasten beneden in het dorp wezen eten in een klein restaurantje, we bestelde een Russische salade en een tomaten/vlees potje, we hebben lekker gegeten en niet zo duur.

Na het eten hebben we met alle andere gasten nog even in de gezamenlijke ruimte wat gedronken, deze buiten ruimte is overkapt maar aan de voorkant open, omdat het in het najaar wat kouder is hadden ze dat goed opgelost en een dik gordijn opgehangen, samen met een kacheltje was het erg aangenaam.

Als je van gezelligheid en gezelschap van andere gasten houdt zit je hier helemaal goed, als je wat meer op je privacy gesteld bent kan je misschien beter alleen in de warme maanden hier naar toe gaan want ze hebben ook nog een prachtig dakterras en terras bij en rondom het zwembad.

We hebben prima geslapen in onze moderne slaapkamer, de douche was heel goed, dat vindt Wim ook heel belangrijk vertelde hij, zijn gasten moeten voldoende water hebben, de cortijo krijgt wel water van de gemeente maar in droge periodes kan het wel eens gebeuren dat ze het toevoer kraantje gewoon dicht draaien en dan heb je gewoon 3 dagen of soms wel langer, afhankelijk van de schaarste, helemaal geen water meer. Dat is de reden dat zij een watertank hebben laten ingraven daar kan 20.000 liter in, er zit ook een pomp bij voor meer waterdruk. Tevens hebben ze zonnepanelen voor het warme water want met 5 gastenkamers kan je het niet maken om zonder water te zitten zei Wim, ze zijn open sinds mei dit jaar en hebben gelukkig geen problemen gehad met het water.

Die ochtend zaten we alleen met z’n twee in de ontbijtkamer, Wim was met de wandelgroep een wandeling aan het maken vertelde Dorien, ze hadden daar diverse boekjes liggen met wandelroutes, wild walks en short walks van de schrijver Roger, die routes kan je gewoon in de winkel kopen ze zijn in het Engels beschreven en erg leuk om te doen.

Wij zijn hier te kort om te wandelen dus dan maar lekker op ons gemak ontbijten, er stond een heerlijke Spaanse omelet voor ons klaar met zelf gebakken brood, verse jus, zelf gemaakte meloen en bramen jam  en nog veel meer, heel uitgebreid.

Het is een ruime b&b met mooi zwembad en je hebt verschillende hoekjes waar je lekker kan zitten in privacy maar als je wilt kan je de drukte van de andere gasten ook opzoeken, prima gedaan en ze hebben ook een hele mooie website vind ik.

We namen afscheid van Dorien en reden door naar Colmares een allerliefst dorpje hoog boven op een berg. Je merkt dat het daar wat kouder is dan beneden in het dal, het kan soms wel 3 tot 5 graden schelen. Het is een keurig dorpje, je wordt dmv van een voetstap mozaiektegeltje door straatjes van het dorp geleid, heel leuk bedacht.

Opeens kwam er een oud vrouwtje naar ons toe en zei in het Spaans dat we mee moesten lopen, we hadden geen idee wat ze van ons wilde, we moesten mee naar binnen komen en toen kwam de aap uit de mouw want daar stonden allemaal kratjes met groenten, fruit en noten en de bedoeling was natuurlijk dat we iets zouden gaan kopen, we kregen rozijntjes, gedroogde vijgen, amandeltjes en een zoete plaatselijke wijn aangeboden om te proeven. Ok vooruit dan maar tegen zo’n zakenvrouwtje konden wij niet op natuurlijk. Op een ouderwetse weegschaal bleef ze maar spulletjes gooien, genoeg, probeerde ik te zeggen maar nee het moest bij elkaar 1 kilo zijn vond ze. We moesten 6 euro afrekenen en met een zak vol liepen we het huisje uit. Wel heel grappig hoor en slim.

We kwamen bij restaurant Molino de los Abuelos daar stonden plastic tafeltjes buiten, het is dat ik op zoek ging binnen naar een wc  want anders had ik nooit het leuke binnen tuintje gezien, dat was echt een heel mooi plekje, er stonden allemaal verschillende soorten stoeltjes en leuke tafeltjes met rood of blauw geblokte tafellakentjes, het deed een beetje Frans aan. Er was ook een klein podiumpje waar af en toe wat flamingo showtjes gegeven worden.

De eigenaar Iúci was een hele vriendelijke extraverte man, hij vertelde in gebrekkig Nederlands dat hij oorspronkelijk uit Colombia kwam en dat hij ook nog in Nederland gewoond had, hij danste in Rotterdam bij een gezelschap, nu runt hij samen met zijn vriend dit restaurantje wat tevens een hotel is. Volgende keer moeten we bij hem komen slapen, daar zullen we geen spijt van krijgen beweerde hij. Het lijkt me inderdaad een leuke slaapplek. We hebben een gevulde avocado gegeten met een aantal kipkrokketjes erbij en een lekkere tinto de verano, Iuci maakte er echt iets gezelligs van met zijn grappen en grollen.

Daarna gingen we op zoek naar onze volgende b&b Tapaluz, wederom konden we het niet vinden ondanks de routebeschrijving, dus belde we de eigenaren.  Het was niet echt een makkelijke weg om te vinden zeker het laatste stuk maar als je er eenmaal bent dan heb je ook wat, we kwamen in een waar paradijs. Alles was met smaak en luxe ingericht.
We werden verwelkomt met een glaasje bubbels door Jean en hij vertelde ons het verhaal hoe het allemaal zo gekomen is. Ze zijn open sinds eind juni maar daar is wel wat aan vooraf gegaan, ze hebben 3 jaar geleden 3 kleine huisjes naast elkaar gekocht en die hebben ze helemaal opnieuw opgebouwd tot een luxe vakantieverblijf. Ze hadden eerst een aannemer maar het laatste jaar hebben ze samen met familie en vrienden heel hard gewerkt om het af te krijgen. De plavuizen hebben ze speciaal laten maken in een fabriekje en het huis hangt vol met kroonluchters en mooie meubels die ze al in België gekocht hadden, 3 verhuiswagens vol.

We kregen een rondleiding door alle kamers en slaapkamers, ze hebben 2 gewone slaapkamers en 1 suite. Die kregen wij als upgrade. We waren redelijk op tijd dus we hadden nog even tijd om lekker bij het verwarmde zwembad mijn favoriete boekjes van
casa&campo te lezen.

Uit dat boekje hebben ze veel tips gehaald de openhaard is er uit nagebouwd en zelfs ook de keuken. Het diner werd door Luc bereid en hij is een super kok, dat is echt hun troef. Luc heeft 10 jaar lang voor een bekende rijke vrouw gewerkt als butler en kok, zijn vriend Jean ook de laatste 2 jaar. Ze wilde nu wat anders en hebben daarom hun droompaleisje gecreëerd op de heuvels van Andalusië. Ze bieden zowel lunch als diner aan. De overnachtingen zijn niet duur maar als je elke dag mee zou eten wordt het wel prijzig, maar daar kan je voor kiezen want je hoeft niet elke dag mee te eten, ze serveren s’avonds altijd een exclusief 4 gangen menu, iets wat je zelf niet zomaar kookt. Nu hadden we vooraf gemarineerde bloemkoolroosjes met zalm, toen een soepje van groene erwtjes met tonijn en als hoofdgerecht verse tagliatelle met citroenkip en toe ananas met cointreau saus opgediend als een soepje.

Ze willen zich echt onderscheiden van de meeste B&B die een hoog Ikea gehalte hebben, vertelde ze vandaar ze zoveel aandacht aan de inrichting en het eten besteden, ze willen een kwaliteit b&b zijn en dat is ze gelukt van mij krijgen ze 5 sterren.

Na een heerlijke douche in de mooie traditionele badkamer gingen we naar de ontbijtkamer.
Het onbijt was binnen omdat het weer nog steeds niet heel mooi was, jammer want buiten hadden ze ook een leuk plekje hiervoor.
Het onbijt was prima alleen niet zo heel uitgebreid. De eigenaren vertelde ons dat ze geen horecaervaring hebben en dat verbaasde ons want alles was zo proffesioneel. Het was wel persoonlijker dan in een hotel maar niet zo persoonlijk als de Nederlandse of Belgische b&b’s waar we geslapen hebben maar dat kan ook met de taal te maken hebben, je kletst toch wat makkelijker met elkaar als je elkaars taal goed spreekt. We keken nog even in de vitrine van het ‘winkeltje’ ze verkochten namelijk een aantal spulletjes, olijfolie uit de streek, cosmetica op basis van olijven uit een fabriekje in Olvera, amandelen en schilderijen. Wel een leuk idee.

Wat ik ook heel mooi vind is dat ze een eigen folder hebben, die je kan uitdelen of neer leggen bij de plaatselijke vvv. Ze vertelde ons ook nog dat 70% van hun gasten buitenlands is en 30% Spaans, we zagen in het gastenboek dat hun gasten echt uit alle landen van de wereld kwamen. We namen afscheid van de vriendelijke Carmen en Antonio en werden uitgezwaaid.
We hebben het hier erg naar ons zin gehad, ik vond het wederom jammer dat we hier niet langer bleven want ik was erg gecharmeerd van de omgeving en het ligt maar 40 minuten van het vliegveld dus misschien is dit wel de plek waar ik een huisje zou willen. Daar in de buurt hadden we wel ons droomhuis gezien trouwens.

Het is een huis in aanbouw maar er wordt al een tijdje niet meer aan gebouwd, waarom weten we niet. Het kan zijn dat het een familiehuis is en dat het in een soort 10 jaren plan afgebouwd wordt, elke keer als er weer wat geld is bouwen ze verder, het kan ook zijn dat de bouwer failliet is gegaan of het kan zijn dat het illegaal is. We hebben ons laten vertellen dat als een huis 5 jaar de illegale status heeft, je hem weer legaal kan laten verklaren, maar hoe dat allemaal zit weten we niet.

Ik hoop natuurlijk dat het gewoon te koop staat voor niet al te veel geld en dat wij het dan kunnen kopen en af kunnen bouwen. Ik heb het huis al helemaal ingedeeld namelijk en ik weet ook al waar ik het zwembad wil laten bouwen, stiekum zijn we het terrein op gelopen en hebben we allemaal foto’s gemaakt, nu even uitzoeken hoe het echt zit met dit huis. Want wat is het een plaatje vinden jullie niet?
Het weer werd beter en we zijn toen naar het plaatsje Archidona gereden een dorpje van ongeveer 9000 inwoners, we hebben daar wat rondgelopen.

We zijn ook via een 3 km stijle weg naar boven naar een Santurio gereden(een klein kerkje) en daarvandaan had je een prachtig uitzicht over het dorpje.

Ik was vergeten een routebeschrijving uit te printen van de volgende b&b dus op goed geluk zijn we maar naar het dorpje gereden om op zoek te gaan naar de straat, onze tomtom kende het in iedergeval niet we hebben het ook nog gevraagd maar niemand kende het. Uiteindelijk hebben we de eigenaren maar gebelt, het lag een paar km buiten Riogordo richting Colmenares, we moesten een hele stijle weg oprijden en op de top van de heuvel lag Casa El Algarrobo onze volgende overmachtingsplek.

El Algarrobo betekend johannesbroodboom, deze boom kom je heel vaak tegen in Spanje en er groeien een soort bruine sperciboon/tuinboon/peultjesachtige vruchten aan, deze peulen hebben een hoge voedingswaarde. Ik heb de peulvrucht heel even opengebroken en geproefd, een beetje zoetige cacao achtige smaak heeft het,  het wordt ook wel als vervangingsmiddel voor cacao gebruikt vertelde Dorien ons, maar ook als bindmiddel, tevens wordt er de Spaanse likeur Palo van gemaakt. De 5 ezeltjes die daar rondlopen zijn er ook dol op.

Wim en Dorien komen uit België en hebben de financiële wereld waar ze beide in werkte achter zich gelaten en zijn een nieuw avontuur begonnen. We kregen eerst een glaasje drinken aangeboden en wat olijfjes en toen een uitgebreide rondleiding, er werd van alles verteld, bv dat ze de trap zelf hadden gemaakt van keien die ze in de rivier gevonden hadden en aangezien alle rivieren van de Koning zijn in Spanje noemde ze het de koningstrap, heel leuk.
Ze hebben 5 gastenkamers met ieder een eigen terrasje, verder nog een hele grote buitenkeuken waar je ook een hele grote koelkast vindt die vol staat met drankjes, maar je kan ook een blikje olijfjes pakken of wat zoutjes, je schrijft dat op in een boekje en bij weggaan wordt het afgerekend.

Alle kamers waren bezet, er was een 60+ wandelgroep aanwezig waarmee we s’avonds een paella avond gehouden hebben. We kregen gelukkig wel een eigen tafeltje, dat we dat die avond prettig vonden hadden de eigenaren goed aangevoeld, met z’n allen hebben gekeken hoe de grote paella pan stond te pruttelen met rijst, groente , inktvis en konijn.
Vooraf hadden we ook nog Guacamole dip en gazpacho (koude tomaten/paprikasoep) gegeten omdat het net iets te koud was buiten hebben we binnen in de gezamenlijke ruimte gegeten, het was erg smakelijk allemaal. Ze bieden alleen 2x per week een gezamenlijke maaltijd aan omdat het anders veel te druk is, vertelde ze. Dit kan ik met 5 kamers en het verzorgen van de 5 ezels zeker begrijpen. 

Dit keer onbijt met pannekoekjes erbij, echt jammer dat we hier niet langer blijven. Het was helaas geen lekker weer vandaag dus aan het zwembad konden we niet meer zitten, het begon namelijk flink te regenen.

Pas om twaalf uur vertrokken we naar ons volgende verblijf, een b&b van Spaanse mensen, dat leek me ook heel leuk om eens mee te maken.

We namen afscheid van Caroline, Alain en de hondjes en we houden contact via facebook met dit super aardige en leuke stel.
Een beetje regen is niet erg maar het viel echt met bakken uit de lucht. We probeerde nog even langs te gaan bij een olijvenfabriek voor een rondleiding maar deze werd alleen doordeweeks gegeven helaas. Dan maar door rijden naar Villanueva de Rosario waar die Spaanse mensen wonen.

Het was goed te vinden want vanaf de snelweg stond er al een officeel bordje met casa rural erop, letterlijk betekend dat landelijk huis maar die naam mag je pas voeren als je aan bepaalde regels voldoet, je moet bijvoorbeeld een kamer hebben die voor invaliden toegankelijk is, je moet een bidet op de kamer hebben en noem zo maar op.

Toen we bij de b&b La Canada del Sacristan aan kwamen keken we ons ogen uit, echt een prachtig landhuis met alles erop en eraan en alles was zo netjes.

We werden ontvangen door Carmen en Antonio in de receptie en we moesten onze pasporten afgeven, daarna werd ons de kamer gewezen. We hadden het gevoel dat we in een hotel waren terecht gekomen alleen dan wel heel kleinschalig, ze hebben maar 4 kamers hier. Want de deur ging open met een pasje en dat zelfde pasje moest je ook voor het licht gebruiken, er stond een mooi groot bed in de kamer en er was een tv, een airco, een hanglegkast en een bureau. Op het bureau lag een uitgebreide informatiemap met voorin een welkom blad waar het 1 en ander over de cortijo zelf in stond en een mooie tekst als deze: It’s a pleasure to share this space with you and we hope this house will be yours during your stay with us, so we invite you to enjoy it, dit allemaal gedrukt op eigen logopapier. Verder stonden er de tijdslijnen van het onbijt en diner in, de gerechten die je kon kiezen en de huisregels, ook lag er een beoordelingsblad waar we ons tevredenheid konden invullen bij het weggaan, er was een cijfer te geven voor de service, netheid, eten etc etc. Erg professioneel allemaal.
Omdat het nog steeds slecht weer was gingen we in de gezamenlijke ruimte een muziekje luisteren, boekje lezen en een drankje drinken, er stond daar een minibar met daarnaast een lijstje om aan te tekenen wat je allemaal genomen had. Samen met ons was er nog een jong Spaans stel die aan het biljarten waren. 

Toen het aan het eind van de middag droog werd zijn we nog lekker wezen wandelen in de omgeving, het gebied vind ik erg mooi, veel olijfbomen maar ook veel andere soorten bomen.
Om 8 uur schoven we aan tafel, Antonio bleek een geweldige kok te zijn en met een paar woordjes Spaans en veel meer woorden Engels hebben we nog even met de eigenaren gesproken, dat gold ook voor het jonge stel ze bleken ook redelijk goed Engels te spreken, hij had zijn vrouw verrast met een weekendje weg voor hun 1 jarig huwelijksfeest, ze woonden zelf in Lucena. De eigenaren woonden hier nu 3 jaar, ze komen uit Noord Spanje, toen ze dit kochten was het een klein huisje met stallen waar een echtpaar in woonde met 11 kinderen, de stallen waar eerst de dieren stonden hebben ze platgegooid en het verbouwd tot huis. Ze bezitten 70.000 m2 land, dat is echt heel veel.
Vooraf had ik een romige pompoensoep met kaas en croutons erin, en Les had een patxc3xa9 met een saus van citrusvruchten met Pedro Ximenez, als hoofdgerecht had ik een Riofrio forel met ibericoham en Les had eend met appelpuree en zoet/zure rode wijnsaus.  Daarna hebben we in de zitkamer nog een Herbas likeurtje gedronken.

Wat heel belangrijk is voor een goede nachtrust is een goed matras dus als je een overnachtings plek aanbied moet dat zeker in orde zijn, het bedje bij Puravida was helemaal in orde, de hele slaapkamer is in orde, een prachtig hoog plafond, mooie schilderijen aan de muur, die daar terplekke door een kunstenares zijn gemaakt helemaal in de styl van het huis, de kamer bevatte ook een mooie inloopdouche. Dat vind ik nou belangrijk, ik ben echt een douchemonster dus ik let altijd als ik ergens slaap op de straal van de douche, die moet stevig zijn en ook lekker warm, ook let ik op het kussen want ik slaap namelijk niet lekker op elk kussen, hier hadden ze dat prima opgelost door gewoon meerdere kussens neer te leggen. Tevens hebben ze een arco op de kamer en dat is ook wel erg fijn in de zomer.
En als je dan na zo’n lekker nachtje de ontbijtkamer in komt lopen en je hoort een zalig muziekje dan kan je dag niet meer stuk.

Na het uitgebreide onbijt, gezellig met z’n viertjes, ging mijn man nog even op de computer want we hadden wifi hier, erg prettig, daardoor konden we het thuisfront laten weten dat alles ok is. 
Vandaag stond Antequera op het programma, een stadje hier ongeveer 40 minuten vandaan. We begonnen bij het wolvenpark Lobopark dat stond al heel lang op ons verlanglijstje. We kregen een rondleiding van Louise een leuke vrouw met een talen knobbel, ze spreekt vloeiend Nederlands(vlaams), Engels, Spaans en Duits.
Ze vertelde heel uitgebreid en vol passie over de paarden, de vosjes, de geiten en natuurlijk de vele wolven die daar rond lopen.
Het is geen gelikte dierentuin als je dat verwacht moet je hier niet zijn, maar als je geinteresseerd bent in de natuur en het verhaal achter de wolven zit je hier helemaal goed, de rondleiding zou eigenlijk een uurtje duren maar Louise nam echt de tijd voor ons en na 2 uur hadden we heel veel gezien en uitgebreide verhalen gehoord, er zitten 4 soorten wolven in het park, de Timber, de European, de Alaska Tundra en de Iberian en er zitten ook Hybride (half hond half wolf) onzettend interessant allemaal.

Daarna gingen op weg naar het natuurgebied waar we al veel over gehoord hadden EL Torcal maar onderweg maakte we een stopje om te lunchen bij restaurant Molino Blanco, een oude fabriek omgetoverd in een eetpaleis, met aan de muur allemaal oude landbouwwerktuigen en laat hier nu net een bus Hollanders zitten. Liever kom ik weinig Hollanders tegen op mijn vakantie maar helaas dit waren er wel 100, een bedrijfsuitje van Husqfarna (bedrijf in tuinmachines)
Het natuur gebied El torcal ligt een stuk hoger en heeft een oppervlakte van ongeveer 12 km, het is een kalkstenen rots landschap wat zo’n 150 miljoen jaar geleden is ontstaan door de werking van water, wind en zand het is echt uniek om te zien, je waant je in een soort maanlandschap. Ondanks het rotslandschap leven er honderden verschillende planten en ook talloze vogelsoorten.
De rotsen lijken wel opgestapeld te zijn, maar dit is allemaal door de natuur onstaan, het was vroeger een zeebodem maar door opwaartse druk, vulkanische activiteit en winderosie is het zo geworden, echt bijzonder om te zien, we hebben een wandeling van een uur gemaakt door dit gebied en onderweg kwamen we de geitjes met belletje tegen.

Daarna zijn we het stadje Antequera ingedoken en bij de vvv hebben we weer een kaartje gehaald met de hoogtepuntjes.
De gemeente Antequera heeft 44.000 inwoners en is daarmee de grootste gemeente van de provincie Malaga en zelfs 1 van de grootste van heel Spanje en de stad zelf heeft 30.000 inwoners.

De oude stadsmuren, het Moorse kasteel en wat kerkjes, een leuk stadje!

S’avonds hebben we typisch Spaans gegeten aan de bar van het enige eetcafé in het dorpje, wat tegenover de b&b ligt, de oude mannetjes
waren domino aan het spelen en de dorpsvrouwen kralen kettingen en armbandjes aan het rijgen voor hun kinderen die ook gewoon gezellig om 11 uur nog aan de bar stonden.
In Spanje doet iedereen gewoon mee hoe oud je ook bent.

Wat heerlijk we konden weer buiten ontbijten, we spraken meestal pas om 10 uur af, dat is weer eens wat anders dan thuis waar om 5.15 het wekkertje afgaat.
Na het ontbijt namen we afscheid van Iboja en Rob en we komen zeker een keertje terug beloofde we, het is hier mooi en gezellig en ze hebben een uitstekende prijs voor hun overnachtingen, ik zei al tegen Iboja je bent veel te goedkoop zeker voor wat jullie allemaal te bieden hebben. De gasten krijgen hier echt waar voor hun geld.

We vertrokken naar het dorpje Iznajar wat een paar km verderop ligt, als je daar naar toe rijdt kom je langs de prachtige blauwe meren waar Iznajar zo beroemd om is.
Zoals bijna alle dorpjes in Andalusië lag dit goed verzorgde dorpje ook op een berg met natuurlijk een kasteeltje op de top. We hebben door de straatjes gewandeld en bij best wel een grote begraafplaats gekeken, het ziet er namelijk heel anders uit dan bij ons.
Ik vroeg me al af waarom elk klein winkeltje zoveel nep bloemetjes verkoopt en nu weet ik het, dat is om bij de graftombe van hun familie te zetten. Het ziet er allemaal erg goed onderhouden uit.

Heel knus was het pleintje met de blauwe potjes een lust voor het oog.
We hadden een stokbroodje gekocht bij de bakker en wat ham bij de slager en toen togen we af naar het strandje van Iznajar, ja dat hebben ze daar ook, hoewel we wel al hoorden dat het vorig jaar veel mooier was maar vanwege de 3 maanden lange regenval van het begin van het jaar, was al het mooie zand bijna weggespoeld, we troffen er nu alleen een visclubje aan van gepensioneerde Engelse mannetjes, we hebben bij het strand op een muurtje ons brood opgegeten.

We zijn toen doorgereden naar Rute, een plaatsje wat bekend staat om zijn anijs, helaas was het anijs museum dicht, ook het ham museum en de koekjes fabriek waren dicht, in Spanje moet je namelijk niet tussen 2 en 5 ergens komen want de siësta wordt er echt gehouden.

We zijn toen doorgereden naar de stuwdam, dat was erg hoog/diep, wel mooi om te zien hoor.

Toen gingen we via een slinger weggetje binnendoor op zoek naar onze volgende b&b Casa Pura Vida We reden het dorpje Villanueva de Algaidas in maar het was nog ietsje verder rijden naar het gehuchtje La Parrilla, daar wonen maar 200 inwoners. Het huis van de Belgische Caroline en Alain ligt direct aan het begin van het dorpsstraatje, als je voor de deur staat verwacht je niet dat er zoiets moois achter zit.
Wat een prachtige stijlvolle moderne b&b is dit zeg, zo mooi ingericht, we voelde ons hier onmiddelijk thuis ook mede door de gastvrijheid en spontaniteit van de eigenaren. Het huis is moeilijk in 1 keer te fotograferen dit omdat er vele gezellige hoekjes en ruimtes zijn.
De tuin bestaat uit een aantal etages, en je hebt een prachtig vrij uitzicht op de vele olijfboomgaarden.

Alain vertelde dat in het gebied tussen Granada en Antequera wel 200 miljoen olijfbomen staan, veel hxc3xa9.

Ze hebben dit huis 2 jaar geleden gekocht en ze hebben veel zelf geklust, ze begonnen met een foute aannemer en toen besloten ze maar om het heft in eigen handen te nemen, je kan vaak meer dan je zelf denkt. Het ziet er echt heel goed en verzorgd uit, complimenten hoor.

Ze hebben 4 gastenkamers die bijna de hele tijd fully booked zijn sinds ze open zijn vertelde Caroline tijdens de culinaire 3 gangen maaltijd die Alain voor ons allen gekookt had. We hadden echt een klik met ze en we voelde ons hier zeer welkom, dat is echt een sterk punt van ze, want je gaat immers naar een b&b omdat het persoonlijker is dan een hotel. We hebben de hele avond nog gezellig verder gekletst.

Na heerlijk geslapen te hebben vertrokken we naar het aanbevolen plaatsje Zucheros. Je rijdt via het plaatsje Cabra door de vele velden met olijfbomen, oktober is de plukmaand voor de eet olijven en januari, als de olijven inmiddels zwart zijn, voor de olijfolie. Er zijn ongeveer 5 soorten olijfbomen en ze zijn allemaal aangeplant. Zelfs de Italianen gebruiken vaak voor hun olijfolie maximaal 85% olie van de Spaanse bomen, als er maar 15% olijfolie in zit uit hun eigen land want anders mogen ze het geen Italiaanse olijfolie meer noemen.
Zucheros is een dorpje dat tegen een kalkstenen rots aan ligt, door de vele smalle straatjes die je er vindt kan je het beste je auto aan het begin van het dorp zetten en verder te voet het dorp ingaan.
We zijn in het kasteel geweest, wat een ruïne is en het verhaal zegt dat het kasteel verwoest is door een aardbeving helemaal vanuit Portugal.
Naast het kasteel ligt een restaurantje waar we geluncht hebben, we waren de enige, maar schijnbaar is het wel een populair tentje want binnen hingen allemaal foto’s van beroemdheden (vooral veel sportmannen) die daar gegeten hebben. Het was er ook best wel prijzig maar niet super bijzonder.
De vleermuizen grot die net buiten het dorp ligt was dicht, vanwege de siesta natuurlijk, toen zijn we maar doorgereden naar het plaatsje Priego de Cordoba.

Bij de plaatselijke vvv troffen we een alleraardigste behulpzame jongen die ons heel veel info gaf en folders van zijn stadje maar ook van de omliggende plaatsjes.

Met een route kaartje van het kleine stadje liepen we zo alle bezienswaardigheden af. Het kasteel, de kerk het oude slachthuis, de musea gezellig door de kleine mooie straatjes.

Om 8 uur hadden we afgesproken om weer terug te zijn bij de b&b voor de avond maaltijd, we waren maar net op tijd. Samen met Duitse gasten, die op dat moment ook daar verbleven, kregen we vele lekkere Spaanse tapas voorgeschoteld. Heerlijk gegeten en weer even ons Duits kunnen oefenen.