Als kind namen mijn ouders mij vaak mee naar het bos, om even lekker te rennen, even uit te waaien, kastanjes of beukenootjes te zoeken, speurtochten te maken, hutten te bouwen en later om uitzette wandelroutes te lopen. Toen ik in de pubertijd kwam vond ik het zo leuk niet meer, weer naar het bos bah, ik ging liever met mijn vriendinnen wat doen. Maar dan wordt je weer ouder en krijg je op een gegeven moment zelf kinderen en dan ga je het zelfde doen als je ouders vroeger deden, wij namen de kinderen ook mee naar het bos, totdat zij in de pubertijd kwamen en ook geen zin meer hadden om mee te gaan.

Gek genoeg zijn we toen ook gestopt met onze weekelijkse wandeling. Op onze jaarlijkse vakantie in Zuid Spanje doen we wel eens een klein tochtje en slechts 1x per jaar gaan we op echte wandeltocht in de Ardennen en dan lopen we het hele weekend kilometers lang en elke keer zeggen we tegen elkaar dat moeten we vaker doen, ook gewoon in Nederland. Wij wonen in een prachtig bosrijk gebied dus daar kan het niet aan liggen. Het komt er vaak gewoon niet van, jammer genoeg.

Gelukkig belden mijn ouders gisteren op of we zin hadden om mee te gaan naar het bos, het was prachtig weer en zelfs mijn volwassen dochter vond het leuk om weer eens mee te gaan.

In Santpoort bij Duin en Kruidberg heb je een prachtig landgoed en een zalig bos om een stevige wandeling te maken, dus de wandelschoenen konden weer uit het stof en wij gingen de paden op en de lanen in.

Beloond werden we door mijn vader die aan het eind van de dag lekker Chinees ging halen, en we hebben ons voorgenomen: dit gaan we vaker doen. Dat wandelen dan, hoewel die Chinees wil ik er ook wel inhouden.

Toen ik thuis kwam gisteren stonden er prachtige rode rozen(mijn lievelingsbloemen) op me te wachten gekregen van mijn lieve mannetje, die had hij voor me gekocht omdat we op 21 november 25 jaar geleden elkaar ontmoet hebben in het schoolcafxc3xa9 de Chaos in Amsterdam. Ongelovelijk we kennen elkaar alweer 25 jaar, wat een tijd, en het mooiste van alles we zijn nog steeds ontzettend gelukkig saampjes.

Lesley was al druk bezig in de keuken (toch handig hoor dat ik hem 25 jaar geleden in het schoolcafxc3xa9 van de hotelschool ontmoet heb en niet bij xc3xa9xc3xa9n of andere opleiding) want Anne en Alexander kwamen immers eten, wel bijzonder en spannend want we kennen ze helemaal niet in het echt, maar Anne haar blog volg ik al 2 jaar en ze schrijft zo prettig, leuk en boeiend en dat allemaal over onze gezamelijke passie Spanje en dat schept toch een enorme band, dus het leek me leuk haar eens uitnodigen om elkaar in het echt te ontmoeten.

Hoe zal Anne zijn in het echt vroeg ik me af, zal ze met een accent praten, geen idee hoe ze in Deventer praten ik ben er nog nooit geweest, zullen we wel genoeg gesprekstof hebben, klikt het wel?

Rond 6 uur kwamen ze binnen, beide met een ontzettende spontane lach, wat een leuke gezellige mensen zijn dit zeg dacht ik onmiddelijk, we hebben heerlijk gebabbeld, natuurlijk heel veel over Spanje en de avond vloog om, ik ben echt blij dat ik ze ontmoet heb en toen ze aan het eind van de avond vroegen: Mogen we jullie voor de volgende keer in Deventer uitnodigen zeiden we volmondig: Ja dat lijkt ons hartstikke leuk!

Ik heb een ontzettende leuke avond gehad gisteren, ik was namelijk uitgenodigd voor een reunie van het sprookje.

Als je uit Friesland komt weet je onmiddelijk wat daarmee bedoelt wordt maar voor de rest van Nederland zal ik het even uitleggen.

Elk jaar in november wordt er een toneelstuk opgevoerd voor alle kinderen van de lagereschool en de acteurs zijn leraren en ouders van leerlingen, het moet natuurlijk een stuk zijn die kinderen aanspreekt dus het is geen serieus verhaal maar een sprookje.

Je speelt 7 dagen in de week voor ongeveer 1500 kinderen, alle kinderen uit de omgeving komen namelijk kijken met hun school.  Het is een ontzettend dankbaar publiek want de kinderen leven helemaal mee, ze lachen, schreeuwen maar soms ook huilen om een mooi, grappig of zielig verhaal. De laatste avond op zaterdag loopt het dorp uit en komen de volwassenen kijken en zien wat hun kinderen die week gezien hebben.

Ik kom van oorsprong natuurlijk niet uit Friesland maar 13 jaar geleden heb ik er 5 jaar gewoond en hoe burger je dan in, nou door mee te doen aan het sprookje. Ik vond het geweldig om te doen en heb 3x meegespeeld en best wel grote rollen gehad.

Zie ginds komt het ruimteschip(1996), Berenblondie(1997) en Repelsteeltje(1998).

En nu werd ik dus uitgenodigd voor het 25 jarig bestaan van het sprookje. Het was ontzettend leuk om iedereen weer te zien, ze speelden dit keer een assepoesterachtig verhaal: wie de schoen past…..

Ik ben blijven slapen, samen met mijn dochter, bij mijn vriendin en haar dochter en we waren voorafgaand aan het sprookje ook nog even wezen winkelen in Leeuwarden een gezellige stad, en daar heb ik een supergave winterjas gekocht.

Zaterdagmiddag snel naar huis want Anne en Alexander komen te eten. Anne heeft ook een blog en zo hebben we elkaar leren kennen. Nou ja virtueel gezien dan, maar vanavond live.

Spanje wensen heet haar bog.

Ik ben afgelopen week echt niet lekker geweest, ik had een virusje te pakken, zoiets komt nooit uit. De paracetemol en ibuprofen hielpen niet dus ik lag met ruim 39 graden koorts in mijn bed op mijn vrije dag. Terwijl ik graag had gezien dat mijn dochter haar eerste buitenrijles had, ze had wel al in een simulator gereden maar dit was voor het echie.

De dag erna zondag hadden we een wijnproeverij en deze was groots opgezet met heel veel verschillende soorten wijnen, bubbels, likeuren en ook nog cognac, er was zelfs een Spaanse bodega uit de buurt van Alicante aanwezig, dus ik wilde er beslist heen.

Ik had stokjes onder mijn ogen gezet een paar pillen genomen en ik ben toch heen gegaan maar dat was voor mij geen succes want na 2 slokjes wijn voelde ik al dat dit geen goed idee was dus ik zocht duizelig van de misselijkheid een rustig plekje op en liet mijn dochter en ouders lekker proeven van al het heerlijks, voor wat hapjes was namelijk ook gezorgd, de lekkerste kaasjes en andere heerlijkheden zoals gerookte vis waren van de partij maar oh zo jammer ik kon er niet van genieten, echt heel jammer want dit was echt zo mijn ding.

Mijn vader was niet weg te slaan bij de Italiaanse hoek en mijn moeder en dochter vonden de bubbels wel erg lekker.
Maandag ging het ietsje pietje beter dus ik ben wel naar mijn werk gegaan, er ligt gewoon te veel werk om thuis te blijven. Ik moet oa voor het einde van het jaar 750 mensen bellen om mezelf en mijn collega banker voor te stellen, een hele klus zoals je zult begrijpen, ik kon ook alleen maar op mijn stoel blijven zitten anders viel ik om. En zo sukkelde ik de week door. Nu is het donderdag en mijn weekend is begonnen en ik voel me gelukkig alweer redelijk de oude en dat moet ook hoor want ik heb een druk programma dit weekend, wat  morgenochtend begint als ik naar Friesland vertrek en waarvoor dat is vertel ik later.

Ik wilde vroeger altijd iets met toneel of zingen doen maar de selectie van de toneelschool en de kleinkunst academy was zo streng dat ik geen auditie durfde te doen, dus ik heb nooit geweten of ik echt geschikt was bevonden. Als je vroeger niet wist wat je dan wilde gaan doen dan koos je gewoon voor de horeca, ach zei ik dan gekscherend daar speel je toch ook elke dag toneel.

Ik ben begonnen op de horecavakschool/brood en banket in Amsterdam West, ik deed de kopklas zoals dat toen heette. De kopklas deed je als je al een diploma had van de middelbare school en graag nog wat vaktheorie en praktijk vakken in 1 jaar wilde leren zodat je makkelijker kon doorstromen naar de hotelschool.

Ik had een ontzettend leuke klas, er zaten maar 5 meisjes in die klas en je begrijpt dat ik op handen gedragen werd door alle boys. Met 3 mensen uit deze klas heb ik nog steeds contact, niet meer met Marco Borsato(zie midden op de foto), ik ben de derde van links onder trouwens. Dat Marco ook zo gek was op zingen heb ik toen nooit geweten anders hadden we vast wel even een duetje gezongen op het schoolfeest.

Met het clubje van vier van deze klas zijn we gisteren wezen eten op de hotelschool, begin dit jaar waren we nog bij de horecavakschool wezen eten en nu was onze vervolgopleiding aan de beurt.

Ik kan met niemand zo lachen en gek doen als met deze drie, tot de tranen toe die over je wangen stromen van het lachen zo'n lol hebben we.

We hebben lekker gegeten, voor niet al te veel geld, want het zijn immers leerlingen die je serveren en voor je koken, maar dat is bijna niet te merken want het was echt zalig allemaal.

Ik kijk alweer uit naar ons volgende etentje want een avondje plezier hebben is altijd erg leuk en het is net alsof we weer 18 jaar zijn als we samen zijn en dat wil iedereen toch wel.

Echt een tip om eens te gaan eten, tegenwoordig worden er overigens veel meer horecaopleidingen gegeven. Restaurant Dinner Club

Vandaag 10 november branden we een kaarsje voor Jeff.

Hij zou 26 jaar zijn geworden.

Op de verjaardag van mijn dochter afgelopen donderdag zijn we eerst naar de film Sarah geweest, steengoed, daarna zijn we hip uit eten geweest bij Panama in Amsterdam maar gisteren was het pas echt feest.

Ik had een hele grote tent van 10 bij 3 gehuurd en die stond op ons garagepad.
In de tent stonden een aantal tafels aan elkaar geschoven tot xc3xa9xc3xa9n lange tafel, ik had allemaal oma kopjes bij de kringloop winkel gehaald. Een aantal etagaires had ik nog een paar heb ik erbij gekocht.

Ook had ik een stuk of 6 theepotjes met bloementjes erop. En alles stond klaar voor een echte hightea.

We hebben 2 dagen in de keuken gestaan om van alles te maken, we begonnen met de scones met clotted cream en jam, daarna de cupcakes, toen de sandwiches en warme quiches en sausijsjes. Tussendoor een bubbeltje met een bolletje ijs en we sloten af met taart en bonbons.
Suus zat ook erg te smullen van haar cakeje.

Het was reuze gezellig en een goede sfeer, iedereen zat flink te smullen.
Mannen, vrouwen, familie, vrienden iedereen had z'n buikje rond gegeten.

Want als je 18 jaar wordt moet je wel een verjaardag hebben om nooit te vergeten.

Zelfs toen het donker werd, was een klein clubje nog gezellig met kaarsjes aan aan het nakeuvelen.

De laatste zoetigheden werden met een rood wijntje erbij verorberd. Wij hoefden die avond echt niet meer te eten.

Tenslotte als afsluiting van de leuke dag ging Cheyenne met haar beste vriendinnen nog wat drinken die avond. Het was een geslaagd feestje.

Vanaf vandaag heb ik alleen maar volwassen kinderen, mijn dochter is namelijk 18 jaar geworden, wat gaat de tijd toch hard. Heel trouw gaat ze vanochtend eerst naar de sportschool, daarna gaan we boodschappen doen voor het feestje zaterdag en dan naar de film en vanavond uit eten in Amsterdam met z'n driexc3xabn.

Ik ben nu inmiddels alweer 2 weken terug uit Spanje en het normale werkende leventje gaat weer z'n gangetje. Mijn nieuwe functie was in het begin flink wennen, maar ik begin mijn draai weer te vinden. De eerste dagen was ik wel druk in mijn hoofd van alle nieuwe dingen en s'avonds was ik bekaf. Ik ben nu weer volop aan het sporten en daar krijg je ook weer nieuwe energie van en de vakantie kilo's moeten er ook weer af natuurlijk.

De vakantie heeft ons weer veel stof tot nadenken gebracht, we hebben zoals jullie gelezen hebben in veel verschillende soorten b&b's de nachten doorgebracht, echt geen xc3xa9xc3xa9n is het zelfde, maar ook geen xc3xa9xc3xa9n mens is het zelfde, want lees maar eens de referenties op vakantiereiswijzer of op zoover wat voor de xc3xa9xc3xa9n goed is, is voor de ander helemaal niks, maar dat geldt ook voor de internetsites een mooie site hoeft niet per defenitie te betekenen dat de b&b ook in het echt zo mooi is.

Maar al deze dingen maken wel deel uit van je marketingplan, want je moet wel mensen trekken, zonder internet kom je er echt niet dat is heel belangrijk geworden in deze tijd. Maar als de mensen eenmaal bij je geweest zijn moet je het hebben van mond op mond reclame, zij zijn jouw ambassadeur geworden, dus met deze mensen moet je toch op de xc3xa9xc3xa9n of andere manier contact blijven houden.

Zoals Casa Paco bijvoorbeeld heel goed doet door een nieuwsbrief uit te geven, maar ook door bijvoorbeeld een facebook pagina aan te maken en mensen lid te laten worden zoals Pura Vida of een blog bij te houden zoals cortijo del Sueno.

Reclame is het allerbelangrijkste voor het goed laten lopen van je b&b, want zonder genoeg klanten heb je geen genoeg geld en zonder geld kan je niet blijven draaien.

Ik ben er nu wel achter dat het geen lui leventje is om een b&b te hebben, los van de reclame waar je dus erg mee bezig moet zijn, moet je ook heel hard fysiek werken, 7 dagen per week en meer dan 8 uur per dag en vaak voor minder geld dan dat je in Nederland verdient, je moet echt een passie hebben voor het horecavak.

Ik merk bij de meeste mensen die geen ervaring hebben in die tak, dat ze het heel zwaar hebben, een b&b runnen is een opkomende markt, de meeste waren net hooguit 3 jaar begonnen en ik ben benieuwd hoeveel er over 5 jaar nog bestaan.

Ik denk dat ik er wel uit ben na 3 jaar achter elkaar een kort reisje naar Spanje, ik weet nu dat we eerst maar eens wat langer op vakantie moeten gaan in Spanje dan 1 x per jaar 2 weken om te kijken hoe dat bevalt en daarna pas een huis kopen als vakantieverblijf en niet gelijk alle schepen achter je verbranden door er gelijk permanent te gaan wonen. Dan als je het nog steeds leuk vindt zorgen dat je genoeg gespaard hebt om het eerste jaar op te kunnen starten en vrij te nemen vanuit je levenloop bijvoorbeeld want als het niet loopt kan je altijd nog terug in je oude baan. En daarna pas helemaal voor het echie.

Maar het is nooit een garantie dat het altijd goed zal gaan en dat je het altijd leuk zal blijven vinden, maar niks is toch voor altijd moet je dan maar denken. Niks is veranderlijker dan een mens.

Soms moet je ook maar gewoon doen want anders stel je het elke keer maar weer uit. Maar het blijkt hier maar weer uit dat ik er nog niet klaar voor ben want je moet er helemaal achter staan, bij twijfel niet doen heb ik geleerd!

Ik neem mijn stappen heel weloverwogen en heel voorzichtig.

We werden verwent met verse croissants, jus d’orange, tomaten, mozarella, avocado, zalm, en de gebruikelijke ontbijt etenswaren, we konden weer lekker buiten ontbijten. Dit gaan we missen, zeiden we tegen elkaar, onze laatste volle dag van onze vakantie in Spanje is ingegaan, morgen hebben we de ochtendvlucht van 7.30 uur, dus niks geen ontbijtje meer maar 5 uur in de morgen vertrekken. 
Maar vandaag nog even lekker genieten, een bezoekje aan het dorpje Mijas stond op ons programma, het dorpje ligt tegen de berg aan waar we tijdens het ontbijt op uitkijken.

Mijas is een leuk wit dorpje een echte trekpleister voor toeristen, je hebt er heel veel kleine souvenirs winkeltjes en heel veel leuke plekjes om wat te eten en te drinken. Bekend staat het dorpje ook om de ezeltaxi’s, die arme ezeltjes moeten die zwaarlijvige toeristen door de straatjes vervoeren en die straatjes zijn allemaal behoorlijk styl, ik kon het niet over mijn hart verkijgen om er gebruik van te maken, hoewel het er wel heel schattig uitziet.
Het was erg druk in het dorpje, bussen vol toeristen werden er gedropt, maar het is dan ook wel een dorpje wat je gezien moet hebben, de sfeer is heel goed en gezellig, het ziet er hier allemaal netjes en goed verzorgd uit.

Ondanks de drukte heeft het toch een Spaans sfeertje, ik vind het zelf het leukste Spaanse toeristendorpje van Andalusie die ik tot nu toe gezien heb.
Maar we wilde nog meer zien vandaag dus we zijn doorgereden richting Coin, maar daar konden we niet echt een centrumpje ontdekken dus we zijn doorgereden naar Monda een heel klein echt Spaans dorpje en op een pleintje in de brandende zon hebben we een lekkere salade en een bocadillos(stokbroodje) met tonijn gegeten.
Pierre had ons verteld dat we beslist naar Refugio de Juanar het natuurpark Sierra Blanca de Oje moesten gaan, je kan daar diverse mooie wandelingen maken, wij hadden de korte gekozen die naar het uitzichtpunt (mirador) leidde, je hebt daar een prachtig uitzicht over de bergen en bij de zee zie je Marbella liggen, met heel helder weer kan je zelfs Marokko zien liggen, de wandeling duurde ongeveer een uur. We kwamen onderweg veel Spaanse gezinnen tegen die daar lekker aan het wandelen of picknicken waren met de hele familie.
We kwamen om 7 uur weer thuis, even snel douchen en toen stond er een heerlijk maaltijd voor ons klaar.

Vooraf kregen we een gemarineerd stukje babysla met verse ansjovis, daarna pompoensoep met gember en toen een dorade uit de oven met krokante aardappelpartjes met vers gepofte knoflook samen met een koude zoete paprika salade met ui in een azijn dresssing.
Toe een soort gesuikerd puddinkje en toen nog thee en koffie, we kregen er een plaatselijk witte en rode wijn bij van het rioja type. We zaten echt te genieten.
Isabel kwam nog even een wijntje mee drinken na haar fantastishe inspanningen in de keuken, we spraken over de kinderen, haar dochter van 16 studeerde momenteel in Belgie en dat vond ze best moeilijk, daar konden wij natuurlijk prima over mee praten met kinderen die ook in een ander land hun studie wilde volgen.

Omdat Isabel makelaar is peilden we hoe het zat met de huizen daar in de omgeving, we kwamen er al snel achter dat dat met ons budget niet te doen is. Als ik jullie was zou ik naar Extremadura gaan vertelde ze, Trujillo en Garrovillas de Alconetar zijn oh zo prachtig en nog heel goedkoop, de Engelse zijn zich daar al aan het vestigen, dus je moet snel zijn.

Wij hadden zelf ook al gezien dat je daar heel veel kan kopen voor weinig geld maar zolang er geen goedkope vluchten naar toe gaan weet ik niet of je dan wel mensen trekt voor je b&b, zeiden we. Maar je bent dan wel een van de eerste en als het gaat lopen zit je helemaal goed daar, het is er nog zo puur, je moet er echt een keer naar toe gaan raadde ze ons aan. Vanaf Sevilla en Madrid is het ongeveer 3 uur met de auto.

Wie weet boeken we volgende keer wel een vlucht naar Madrid want daar wil ik ook altijd nog een keer heen en dan rijden we door naar Extremadura om de boel daar eens te gaan verkennen, we zijn nog lang niet uitgekeken in Spanje!

Pierre kwam thuis en kwam ook nog even bij ons zitten, hij vertelde dat hij 12 jaar lang op tour geweest is met tennisprofs omdat hij voor een racketmerk gewerkt had, hij liet ons een boek zien met foto’s uit die tijd. Lesley hing aan zijn lippen want hij was bij alle grote grand slams geweest en dat is toch wel een jongensdroom, zeker voor Lesley.

We hadden nog geen zin om naar bed te gaan maar het moest want om 5 uur gaat ons wekkertje. Deze b&b was fantastisch en we komen zeker nog een keer terug. De prijs kwaliteits verhouding is hier
perfect. Tot ziens Pierre en Isabel, tot ziens Spanje.