Bekaf waren ze toen Catrien en ik ze gisteravond om 23 uur vanaf Schiphol ophaalden, maar fijn hoor onze mannen zijn weer thuis.

Ze hebben heel erg hard gewerkt maar ze hebben het ook erg gezellig gehad, Rinus is echt een goede vriend hoor, hij heeft zich fantastisch ingezet om ons paleisje nog mooier te maken.

Razend nieuwsgierig waren wij natuurlijk naar hun verhalen en uiteraard ook naar de foto’s.

Het huis is rondom redelijk onkruidvrij nu, echt een rot werk om die distels weg te halen en Rinus heeft ook nog moeten rennen voor zijn leven toen hij plots op een wespen nest stuitte die onder een steen verborgen lag, in een mum van tijd zaten er wel 100 wespen om hem heen.

Het afbikken was een super klus maar rondom het huis is dat nu helemaal klaar, er moet alleen nog gestuct worden en dan kan het afgeverfd worden, dit moet allemaal gebeuren voordat de regenbuien gaan vallen later dit jaar.

Jullie hebben een mooi plekje daar zei Rinus enthousiast, ik snap het wel dat jullie dit gekocht hebben en zo is het maar net.

Op 7 augustus kwamen Cheyenne met haar vriendin aan, zij nemen het stokje over, hoewel ik zo vermoed dat het klussen zo goed als niet gaat gebeuren, maar wel zullen ze volop gebruik maken van het zwembad en de ligbedden. Tja een zwembad hebben we tenslotte niet voor niks.

Rinus dook ook elke dag na een pittige werkdag even in het water. Lesley zorgde elke avond voor een heerlijke maaltijd.

Verder zijn ze een paar keer uiteten geweest en de laatste avond met de meiden, wat zullen de mensen daar wel niet gedacht hebben, kijk die oude bokken eens met die jonge hertjes! (Ha Ha)

Ik ben zo super trots op mijn kantoor pikkie moet je zien wat een echte bouwvakker hij geworden is, dat vloertje ligt er super strak in. De meisjes zorgde gelijk voor de aankleding en het is gelijk een heel ander huis aan het worden. Wauh!

Ons huis staat in de boeken sinds 1945 maar waarschijnlijk is het al veel ouder.

De oude boerenwoning is gelegen in het gebergte del Pedroso onderaan de voet van een grote berg, de buren zijn niet te zien. Onze casa ligt 1.5 km van een dorpje af, het klimaat in het binnenland is zeker 4 graden verschil met de kust, we hebben gas van gasflessen, we hebben een grote elektrischetijdspaal in onze tuin staan waar we de elektra van krijgen, de draden zitten gewoon op ons huis aan de buitenkant vastgemaakt, we zijn wel aangesloten op de waterleiding van het dorpje maar de hoofdkraan ligt 50 meter van ons huis vandaan en de waterslangen liggen gewoon boven de grond, als de gemeente schaarsheid constateert wordt de hoofdkraan zo voor een paar uur dichtgegooid, we zijn niet aangesloten op de riolering maar hebben een septictank onderaan in onze tuin, daarom wordt aangeraden je toiletpapier in een apart afvalbakje te gooien, als je wilt bellen merk je dat de telefoon en internet niet altijd een goed ontvangst hebben en moet je een paar meter bij het huis vandaan gaan lopen. De post wordt niet aan huis bezorgd maar in een posthuisje 1.5 km van ons huis. In onze tuin geen strak recht gazonnetje, maar je hebt te maken met vele verschillende hoogtes en heel veel rotsen en keien in de tuin.

WAT BEZIELT ONS IN GODSNAAM OM DIT HUIS TE KOPEN.

Het is niet voor iedereen weggelegd denk ik. Je moet alle Nederlandse luxe ideeën los laten, niks geen gladgestreken muurtjes hier, de woning is gebouwd volgens de oude tradities van Andalusië, muren van dikke grote rotsblokken, dicht gesmeerd met klei en zand en daarna wit gekalkt, het voordeel van die dikke muren is dat het beneden wel lekker koel is in de zomer.

Het dak wordt bijeen gehouden door houtenbalken, met het nadeel dat er houtrot kan ontstaan of dat de balken opgevreten worden door insecten, maar oh wat zien die oude dakpannetjes er leuk uit, die werden ambachtelijk gemaakt over de dij van de boerin, vandaar die mooie ronding.

De houten raampartijen met luiken aan de binnenkant om de warmte buiten te laten of in de winter juist binnen te laten, hebben een ongelooflijke charme.

De geluiden van het platteland zijn geweldig, de geitjes, de koeien, de schaapjes, de paarden en het mooie gefluit van de vele vogeltjes.

De geuren van de wilde kruiden en van de vele olijfbomen komen zo ongevraagd je neus in vliegen.

De lucht tovert elke dag de mooiste kleuren tevoorschijn, de zon kan je elke dag prachtig onder zien gaan, de hagelwitte besneeuwde bergtoppen zijn in de verte ook goed te zien in het najaar en de winter.

De mensen hier zijn nog echt vriendelijk, het is geen boter bij de vis als je iets wilt kopen, je mag rustig een weekje later iets betalen in de dorpswinkeltjes en als je per ongeluk tegen iemand aan loopt zeggen ze sorry ipv kan je niet uitkijken.

Als ze teveel groente hebben staan op hun land komen ze je wat eten brengen, zoals eergisteren nog, de buurman kwam zomaar 5 komkommers afgeven bij Lesley en Rinus.

Nee wij hebben beslist geen spijt dat we deze stap gezet hebben, maar een groot avontuur dat is het wel!

Terwijl ik vandaag met mijn ouders over de jaarmarkt in Santpoort slenterde gebeurde er in Spanje iets heel anders, daar zijn ze namelijk begonnen met het leggen van de plavuizen.

Gelukkig hoefden ze de oude plavuizen er niet eerst uit te halen, zoals we dat 10 jaar geleden in ons oude huis in Velserbroek wel moesten doen, maar met een flexibele lijm konden deze gewoon over de oude tegels heen gelegd worden.

Ondanks deze meevaller was het nog wel een behoorlijke klus, zeker als dit geen dagelijks werk is. Lesley had zo’n pijn in zijn knieën dat hij op een gegeven moment maar naar de winkel gereden is om een iets beschermends te halen.

Ook hebben ze de houtkachel opnieuw gespoten zodat deze weer als nieuw lijkt.

Verder is het hele huis nu aan de buitenkant afgestoken, er wordt druk gestuct om het vervolgens weer in de verf te kunnen zetten.

Wat ben ik trots op de mannen, petje af hoor.

De kozijnen zijn prachtig met de luikjes erin zo te zien. Als ik weer naar Spanje ga, ga ik direct beginnen met de keuken te verven, die gekke rode kleur wil ik helemaal weg hebben. Maar dat is iets voor later.

Ik heb vandaag wel iets voor ons Spaanse huis gedaan, ik heb namelijk een prachtige robuuste bank van wel 3 meter breed gekocht en ik ben druk bezig met een mannetje te regelen om deze bank naar Spanje te laten transporteren, ook gaan we zelf dit jaar met de auto nog een keer naar Spanje, helemaal volgeladen met allemaal snuisterijen.

Maar ik moet niet op de zaken vooruit lopen want eerst hebben de mannen nog een paar dagen daar, maar ik zal blij zijn als ik mijn eigen mannetje weer in de armen kan sluiten op woensdag want ik mis hem wel hoor.

Ik hoor de moeheid in Lesley zijn stem, lieverd zeg ik tegen hem, neem ook af en toe even je rust hoor. Ik snap het wel je wilt zo graag dat het allemaal opknapt maar, leg ik hem uit, als je te moe bent komt er ook niks meer uit je handen op een gegeven moment, werken in die bloed hitte hakt er echt in.

Rinus is er nu al een week en ik wist dat het aardige vent was maar dat hij zo hard kon werken had ik geen weet van.

Gelukkig doet internet het weer en kreeg ik wat foto’s doorgestuurd, het begint steeds meer echt ons huis te worden.

Maar we zullen ons ook steeds weer moeten realiseren dat we er nog lang niet zijn, maar stukje voor stukje zie je het opknappen.

Gelukkig gaan de mannen zaterdag een dagje werkrust nemen, ze gaan naar Antequera naar El Torcal om te wandelen tussen de bijzondere rotsen en daarna gaan ze eten en mee huilen bij de wolven in het Lobopark. Geweldig!

Er wordt gezweten er wordt gezwoegd kortom er wordt erg hard gewerkt in Spanje. Toen ik Lesley aan de telefoon had vertelde hij dat het daar wel een werkplaats leek, Rinus was druk bezig het onkruid in de tuin te verwijderen en daarna is hij verder gegaan met het afsteken van de buiten muren aan de achterkant van het huis.

Rob was de zijmuur aan het stucen, Lesley zelf heeft de binnenmuur helemaal afgeverfd en heeft daarna de houtkachel naar buiten getild om hem weer opnieuw zwart te spuiten.

De tegels werden bezorgd vandaag (een dag later dan beloofd) en de timmerman was bezig met het plaatsen van de kozijnen. Inmiddels zitten er al 3 in en morgen gaat hij verder.

En…. vroeg ik nieuwsgierig hoe zien de kozijnen eruit? Ik was namelijk met een plaatje wat ik uit een tijdschrift had naar de timmerman geweest en had ook verteld in welke kleur ik het wilde, de vraag is dan begrijpt hij het hoe ik het bedoel en wordt het ook net zo mooi, ze hebben daar geen showroom waar je gewoon een modelletje kan uitzoeken namelijk.

Maar volgens Les zag het er prachtig uit en hoefde ik me geen zorgen te maken. De tegels had hij ook al uitgelegd om te kijken in welk patroon hij het zou gaan leggen en dat komt ook helemaal goed verzekerde hij me. Helaas ligt internet er weer eens uit en kan hij geen up to date foto’s sturen maar die komen later wel.

Oh ja en tussen door had hij ook even 1 van de 3 geisers weg gebracht want deze lekte, druk druk druk hebben de mannen het dus.

Ik ben bang dat als ze volgende week thuis komen dat ze gesloopt zijn en dat wij alvast onze armen moeten trainen want dat wordt veel masseren om hun rug spieren en arm spieren weer ontspannen te krijgen denk ik zo.

Ik was natuurlijk pas laat thuis uit Spanje afgelopen maandag en omdat ik die dinsdag ook s’avonds moest werken mocht ik later beginnen. Kon ik mooi even langs de huisarts om te praten over mijn wespenervaring. Omdat de dokter of ziekenhuis niet op loopafstand liggen van ons Spaanse huis en er wel veel wespenvriendjes zitten besloot de huisarts mij pilletjes voor te schrijven die ik volgende keer als ik gestoken wordt direct moet innemen, wel zo’n veilig idee.

Nadat ik weg was was Lesley dinsdag alleen, er is altijd wel wat te klussen maar hij is ook nog naar Marcel de makelaar geweest, onze grote steun en toeverlaat. Marcel helpt ons met zoveel dingen, echt een gouden vent. Waarschijnlijk weet hij ook een mannetje die voor ons de olijven wil onderhouden (we hebben 50 bomen) in ruil voor de opbrengst, wij blij omdat hij dan ook het onkruid rond de bomen weg houdt, ik hoop dat het lukt om dat mannetje te charteren, dat zou heel fijn zijn.

De timmerman komt volgende week de kozijnen en de deuren plaatsen ook heel spannend. Het bestrijdingsbedrijfje van de boktorren is langs geweest en heeft geconstateerd dat het inderdaad die rot tor is en geeft ons deze week nog een prijsopgave.

Woensdag heeft Lesley Rinus van het vliegveld gehaald, zo fijn zo’n goede vriend die gewoon zegt, natuurlijk kom ik jullie helpen en gelijk een ticket boekt uit zichzelf, zeggen en ook gewoon doen, super gewoon, zo’n vriend moet je zuinig op zijn.

De laatste berichten uit Spanje zijn dat de mannen de grote buiten zijmuur af hebben zitten steken, een behoorlijke klus, dit omdat de muur zo hoog is, verder hebben ze de antennes van het dak gehaald en ze zijn begonnen met het schilderen van de huiskamer.

Ik ben wel heel nieuwsgierig hoor, het is wat voor een controle freak als ik om het los te laten en over te moeten laten aan een ander. Maar ik vertrouw er helemaal op dat het goed komt met die top kerels.

Maandag komen de plavuizen al, fantastisch snel, oh wat zal het huis opknappen als deze gelegd worden.

Heel raar mijn lijf reageerde heel fel op het wespengif, mijn arm leek inmiddels wel een ballon, dus daarom togen wij naar de apotheek in ons dorpje al s’ochtends vroeg. Ik kreeg een antibiotica zalf (met nog iets erin tegen allergie) die wonderbaarlijk goed hielp, voor medicijnen moet je in Spanje zijn, je krijgt hier zo van alles voorgeschreven zonder recept.

Aan de overkant van de apotheek zit het gemeentehuis(ayuntamiento) we liepen naar binnen en vertelden met handen en voeten wat het probleem was met onze houten balken, je kan googlen wat je wilt maar het Spaanse woord voor boktor konden we niet vinden. Gelukkig leek hij ons te snappen en toen we vertelde waar we woonde zei hij gelijk: Aah los Holandeses en lachte toen helemaal vriendelijk naar ons, schijnbaar zijn we berucht en beroemd in ons dorp. We kregen een telefoonnummer en e-mail adres van een bedrijfje wat ons misschien zou kunnen helpen met ons probleem, nou ik ben heel benieuwd.

Daarna reden we door naar de tegelboer(in) waar een Spaans vrouwtje die een klein beetje Engels sprak ons de tegels tegen de normale prijs wilde verkopen. No No zeiden wij descuento porfavor (korting aub) Na even wat tegen strubbelen kregen we maar liefst x80200 van de rekening af, toch lekker. Over een week ongeveer zijn ze er, we hopen het van harte.

Die middag hebben we de muur in de huiskamer helemaal afgeschuurd en afgenomen zodat deze verf klaar is. Eerst gaan we alles met witte verf verven en dan één wand met een beige kleurtje, maar dat gaan Lesley en Rinus allemaal doen.

Ik moet Spanje nu voor een paar maanden even missen, maar Lesley zit er nog tot begin augustus en ik krijg bijna dagelijks verslag heeft hij beloofd.

Helaas zat mijn mini werkvakantie er al weer op en om 22.00 vertrok mijn vlucht weer naar Nederland. Welke beroemdheid zal er dit keer in het vliegtuig zitten, Jeroen van der Boom, Hans Kazan en Ron Brandsteder hadden we al gehad. Nee dit keer niemand maar ik zat wel naast een super aardig stel, hij was een Spanjaard en zij Nederlands, ze woonden in Nederland maar hadden ook een tweede huis in Spanje, we zaten zo lekker te kletsen dat onze vlucht voorbij was voordat we het wisten. Jammer genoeg duurde het lang voordat ik mijn bagage had en om half 3 lag ik pas op mijn kussen.

Ik werd niet lekker wakker, mijn hele arm deed zeer het was dikker geworden, toch maar een paracetamolletje nemen want er moest immers toch nog even geklust worden.

We begonnen aan de huiskamer, ik dacht dat ik al redelijk goed alles had afgestoken de vorige keer maar volgens Lesley kon dat veel beter, hij had gelijk er zaten nog steeds wat dingen los, of waren los gaan zitten, het zijn zulke dikke muren en er zit zoveel vocht in de muren dat het vanzelf weer gaat bladderen, daarom is het ook zo belangrijk dat alle oude verf lagen er zo goed mogelijk af worden gehaald.

Om 12 uur ging ik weer even de keuken in, de gehaktballetjes maken. Toen ik om half 1 naar buiten keek stonden Anne en Alexander daar al. Ik dacht dat ze om 2 uur kwamen, dus ik was eigenlijk nog niet klaar, ze hadden ons gebeld maar we zitten toch in de campo hé en vodafone is daar niet de beste provider voor, soms hebben we helemaal geen signaal en soms af en toe, ik had dus nog geen vm gehad.

Maar geen probleem, Anne en Alexander keken wat rond en dronken alvast een drankje. Deze Spanje liefhebbers zijn wel wat gewent maar toch keken ze hun ogen uit, vonden het mooi maar vonden het ook gewaagd en gedurft en stoer van ons, zo in de middle of nowhere en met nog zoveel klussen te doen.

Zelf hebben ze ooit gedacht een b&b in Spanje te beginnen maar zijn daarop terug gekomen, nu hebben ze een prachtige site (www.doscortados.nl) waar heel veel eigenaren van Spaanse b&b ’s en vakantiehuizen hun pand op zetten. Ze hebben ook nog grote andere plannen en daarover hebben we veel gesproken, om 2 uur schoven Rob en Iboja ook nog aan en we gingen lekker genieten van een Spaans getinte lunch.

A&A gingen rond 4 uur weer weg en Rob en Ibolja bleven nog gezellig zitten tot 8 uur, ze vertelde ons dat ze een Spaanse hond gaan adopteren die door zijn baasje ergens achter gelaten was, een joekel van een hond, echt top dat ze dat gaan doen.

Die avond hebben we de lampjes van het zwembad aangedaan gingen op de ligstoelen liggen en keken gefascineerd naar de overvliegende vleermuizen die de insectjes pakten die op de zwembadlampen af kwamen, prachtig om te zien. Het was alweer mijn laatste avond hier.

We hadden heel wijs een lijstje gemaakt van dingetjes die we nog moeten doen, er is namelijk zoveel te doen en je wilt een beetje structuur erin houden. Ook op het lijstje stond plavuizen bestellen, enige tijd geleden hadden we al mooie gezien en we besloten dat deze het maar moesten worden. We reden naar Iznajar maar omdat het zaterdag was werden we gewoon weer weg gestuurd, die dag was namelijk alleen om te kijken, doordeweeks werkte er een vrouwtje om te bestellen en te onderhandelen zei de zaterdagchef. Onderhandelen? Goed om te weten dus dat dat kan, maandag maar weer terug komen.

Aan de overkant van de tegelhandel zit een olijffabriek en daar kan je een soort super onkruidverdelger kopen had ik me laten vertellen, de boeren spuiten dat tussen hun olijfboomgaarden om het onkruid weg te houden, dat wilde wij natuurlijk ook hebben. Alleen spuiten als de planten groen worden vertelde het mannetje nadrukkelijk niet als ze geel zijn want dan helpt het niet.

Toen we thuis kwamen ging ik een wasje draaien en alvast een bed opmaken, want over een paar dagen komt Rinus en over 2 weken Cheyenne en Eden en half augustus komen Nic en Jerry slapen dus de kamers wilde ik ook even checken.

Maar tot mijn grote schrik hoorde ik een raar geluid in één van de kamers, nee het is toch niet waar, ik hoorde een zacht gesmikkel en hard knagen, dit keer zat er echt de boktor in de balken maar nu niet in de huiskamer beneden zoals er eerst gedacht werd maar in een slaapkamertje boven, juist in de kamer waar nota bene zowel mij ouders, als Paulette als onze zoon in geslapen had, geen van alle had iets gehoord, maar het geluid was nu overduidelijk te horen, dit was helemaal mis. Op internet lazen we dat de boktor actief is in de de heetste maanden van het jaar en we zochten naar meer info hoe we deze beesten uit kunnen roeien. Ga naar het gemeentehuis las ik op een forum en vraag om hulp, je bent vast niet de enige, goed idee dit gaan we maandag maar gelijk doen.

Wat niet op ons lijstje stond was een stukje sloopwerk, dit bedachten we ter plekke, boven de zijdeur zat een overkapping en het hout was niet echt goed meer, bovendien vertrouwden we het dakmateriaal ervan niet, weg er mee dus. Maar omdat we niet precies wisten wat het voor een materiaal was heeft Lesley zich volledig ingepakt om het inademen en aanraken van verkeerde stoffen te voorkomen, Bob de Bouwer ging slopen!

De boktor was niet de enige pech van die dag want toen ik aan het dweilen was werd ik gestoken aan de onderkant van mijn bovenarm. Auw rot wesp dacht ik, ik heb toch een waspinator hangen wat zoek je hier dan.

Het prikje deed verdomd zeer en in de loop van die dag werd de bult steeds roder, maar er moest nog van alles gedaan worden dus ik ging stug verder, we doken later in de avond samen de keuken in om de lunch voor te bereiden voor morgen, we verwachten hoog bezoek namelijk.

We hadden het wekkertje vroeg gezet want er is genoeg werk te doen. We begonnen samen met het schoonmaken van het zwembad, het is een dagelijkse klus om de insectjes die boven op het water drijven er vanaf te halen met een schepnetje, vooral als je de avond ervoor het zwembadlicht aangedaan hebt dan zit het namelijk vol met motjes, daar ben je zeker wel 45 minuten mee bezig, elke 3 dagen vervang je de chloortabletten en ga je de bodem stofzuigen en daar ben je dan ook ongeveer die zelfde tijd zoet mee. Dan hebben we het niet eens over de tegels rond het zwembad deze moeten aangeveegd en gedweild worden, het is echt veel werk hoor een zwembad.

Je wilt het geloven of niet maar ik had de blaren tussen mijn vingers staan toen ik klaar was met het zwembad en het aanvegen van het terras, kantoorvrouwtje hé niks gewent!

Tegen de wespen had ik een waspinator opgehangen in de druivenrank, een soort grijze zak die volgens de beschrijving de wespen op afstand houdt omdat ze denken dat er een andere koningin een wespennest heeft, Lesley lachte me uit, maar je weet nooit of het helpt.

Verder hebben we ons de rest van de dag gestort op het verven van het huis, Lesley aan de voorkant en ik aan de zijkant.

We merkten dat er al weer wat vlekjes op ons reeds geverfde muurtjes zaten, het was maar 3 weken geleden dat we hier waren maar de zwaluwtjes en de hop vogeltjes die hier rond vliegen hadden kleine poepjes achter gelaten. Het onderhoud aan het huis moet je gewoon bij blijven houden, dus wij stipten deze plekjes weer gewoon wit met onze kwast.

Wij hebben deze dag non stop doorgewerkt en onze doelen voor deze dag waren bereikt er kon weer wat afgestreept worden op het lijstje, de muren waren weer zo goed als wit.

Toen ik wilde douchen merkte ik verdorie dat ik geen water had, Lesley, gilde ik, zit jij aan de kraan ofzo, maar dat bleek niet het geval de gemeente had gewoon de hoofdleiding dicht gezet voor een paar uur vanwege de waterschaarste. Gelukkig hadden we een uurtje later weer volop water, dit soort dingen gebeuren hier gewoon, we zullen er maar aan moeten wennen.