Perfect hotel, alleen zat er geen ontbijt bij, onderweg bij KFC werd er een onbeperkt buffet aangeboden voor $ 6,95 dus we konden lekker schransen van de kippetjes, niet te geloven voor dat geld.

In Dothan aangekomen gingen we bij het ons wel bekende hotel la Quinta Inn inchecken daarna zijn we gelijk naar Brandon, de hostbroer van Cheyenne doorgereden. Hij woont nu bij zijn vader Cliff (ex van Tina) en miss Pam. Cheyenne haar hostouders Bob en Tina zijn helaas uit elkaar, Courtney haar hostzus woont inmiddels samen met haar vriend Chris.

Miss Pam is erg goed in het decoreren van het huis en deze zag er dan ook prachtig in kerstsferen uit. Brandon was erg blij Cheyenne weer te zien en die avond hebben we bij hun favoriete restaurant La Parilla gegeten, Bob kwam ook nog langs en het was een fijn weerzien.

Dit keer maar niet ontbeten bij het hotel, die kleffe croissants smaakten namelijk naar niks, onderweg maar bij waffle house ontbeten, New Orleans, adios/ au revoir, leuke stad, zeker de moeite om nog eens naar terug te gaan, bv met het feest Mardi Grass ofzo.
Nu was Dothan aan de beurt de plek waar Cheyenne een jaar gewoond heeft toen ze uitwisselings student was, maar omdat dat vanaf New Orleans iets te ver was om in één keer te rijden besloten die nacht te gaan slapen in Pensacola Florida.Toen we langs Mobile kwamen konden we het niet laten om toch nog één keer langs de University of South Alabama te rijden en bij de bookstore, wat gewoon een echte winkel is, wat souvenirs te kopen van de school. Jairo heeft 2 nette overhemden gekocht met het logo van de school erop. Echt heel mooi.Tegen de avond kwamen we in Pensacola aan, een leuke plek aan het hagelwitte strand. Hier bekruipt echt het vakantie gevoel je, ik denk dat dit in de zomer een super plek is. Aan het strand vind je allemaal witte houten strandhuizen, het lijkt wel een beetje op St Pete waar we een paar jaar geleden geweest zijn.
Bij een strandtent Hemming Way Grill hebben een fantastische maaltijd gegeten voor maar $10, echt perfect.
Die avond zijn we nog in de hottub geweest van het hotel, helemaal ontspannen waren we allemaal en we sliepen heerlijk die avond in ons bedje van het mooie beach hotel Holliday Inn

Hotel Place D’Armes had een perfecte locatie, echt precies in het midden van de place to be buurt in the French Quartier, alleen het ontbijt was matig, een croissant, zoet broodje en koffie.Voor oma en opa zat de vakantie er helaas al weer op, nog even een laatste rondje door de stad een gezamelijke lunch en daarna naar het vliegveld en weer naar huis.
Zij vonden het echt heel jammer en hadden graag nog een paar daagjes langer gebleven, het is ook zo’n gezellige stad, het weer werd ook steeds beter we hoefden geen jas aan vandaag.Nog even langs de Franse markt en het was tijd om afscheid te nemen. De 10 dagen dat ze in Amerika waren zijn om gevlogen, we hebben ook zoveel beleefd.Die avond hebben we met z’n viertjes bij een restaurantje Southern style gegeten en daarna hebben de ‘oudjes’ nog bij een leuke band gekeken en de kids hadden afgesproken met Tennis vriend Lucas die ook nog even naar New Orleans was gekomen en toen wij al wakker werden kwamen zij pas thuis, ach je bent jong en dan gaat dat zo.

De laatste nacht op campus zat erop, Cheyenne en Jai en zijn vrienden hadden tot de vroege uurtjes nog na zitten feesten, maar nu was het tijd voor de schoonmaak om 1 uur moest zijn kamer schoon opgeleverd worden. Dus pa en ma gingen die ochtend eerst maar naar de supermarkt om wat schoonmaak spullen te kopen, dat was wel nodig kan ik zo zeggen, een jongens studenten kamertje is niet zo netjes namelijk. Precies om 1 uur waren we klaar en konden we vertrekken. Samen met zijn tennismaatje Lucas en zijn familie en Jairo zijn studie vriendin Jamie gingen we als afscheid nog gezamelijk lunchen bij Camiels.

Raar hoor dat dit gewoon na 2 jaar studeren de laatste dag is in Mobile en dat Jairo afscheid moet nemen van zijn vrienden en van de University of South Alabama, hij heeft een geweldige tijd hier gehad.

Tijd voor vakantie nu, op naar New Orleans, na ongeveer 2 uur rijden kwamen we aan in de stad van de Franse Lelie. Grappig dat had ik me nooit gerealiseerd dat dat het symbool is van de stad, wij hebben namelijk Franse lelies op ons huis zitten als sier muurankers. Prachtige symbool eigenlijk, wie weet ga ik deze wel verwerken in het logo van ons Spaanse huis.

New Orleans is geweldig, je vindt er overal Frans maar ook Spaanse invloeden en dat zie je aan de Franse balkonnetjes maar ook aan de Spaanse naambordjes.

In de populaire buurt French Quarter lag ons hotel vlakbij de beroemde Bourbonstreet.

Die avond hebben we bij een gezellig verlicht buitenrestaurant gegeten: Pat O’Brian’s waar ze heerlijke beruchte Hurricanes cocktails verkopen en zalige plaatselijke gerechten als Gumbo, Red Beans and Rice, Jambalaya of Crawfish Etouffée.

Bourbonstreet is ook één van de weinige straten in Amerika waar je met je drankje over straat mag lopen. Er heerst een geweldige sfeer, leuke barretjes en overal klinkt muziek. Wat een leuke stad, ik ben nu al verliefd.

How to Make an authentic Pat O’Brien’s Hurricane

In a 26 oz. Hurricane glass, mix

• 4 oz. of Pat O’Brien’s Hurricane Rum or a good Dark Rum
• 4 oz. of Pat O’Brien’s Hurricane Mix
• Fill with crushed ice
• Garnish with an orange and cherry

De dag van de graduation is aangebroken, zo spannend ik kon er bijna niet van slapen, het lijkt wel of ik zelf mijn diploma krijg.
Spanje staat al een tijdje op de achtergrond maar vandaag kregen we eindelijk nieuws uit Spanje, helaas was dit niet het nieuws wat we verwachten, wij dachten dat het reserveringscontract inmiddels al getekend was maar dat bleek helemaal niet zo te zijn. Wij wilde namelijk 2 punten op nemen in dat contract, essentiële punten, namelijk onder voorbehoud van financiering en dat de eigenaar alles helemaal legaal in de boeken laat zetten. Hele normale punten volgens Nederlandse begrippen. Maar die dwarse Engelsman vond blijkbaar van niet want hij wilde het daarom niet tekenen. Wij snapten er niks van. Schijnbaar dacht ie dat hij nog wel een koper zou vinden die misschien meer zou bieden en het sneller rond kon krijgen. Nou ja als dat zo is dan is dat maar het lot.
De bank waar we de hypotheek aanvraag hebben gedaan wilde ook nog extra informatie van ons voordat ze akkoord zouden geven op het inkomen. Ze wilde een overzicht van al onze leningen en hypotheken in Nederland, dat zou heel makkelijk via internet aan te vragen zijn door ons. Geen idee wat voor een overzicht dat dan zou moeten zijn, ik kon alleen een overzicht van de BKR bedenken maar daar staan geen hypotheken op. Gelijk mijn collega maar even gemaild of ze een overzicht van onze BKR kon mailen.
Uitgerekend vandaag krijgen we zo’n bericht. Ik had me voorgenomen snel de schakelaar om te zetten want vandaag is het geen dag van teleurstellingen maar één van mooie memorabele momenten.
We gingen naar Jairo zijn dorm, onze kids waren die avond ervoor flink wezen stappen en hadden eerst nog trek in een ontbijtje bij Wafflehouse.
Daarna heeft Jai zichzelf snel in zijn pak gehesen want om 12 uur werden alle sporters van de University verwacht bij de sportstaff. Er zijn altijd 2 periodes in het jaar dat studenten de ceremonie van het afstuderen(graduation) kunnen bij wonen en dat is mei of december. De studenten die uitkomen voor de universiteit (The Jaquars) en dat jaar afstuderen krijgen een extra huldiging dat zijn er per periode maar een aantal.

Dit keer 12 stuks. In een speciale ruimte werden de familieleden van de sporters opgevangen met een hapje en een drankje en het hoofd van de universiteit en de sportstaff gingen speechen en bedankten de sporters voor hun bijdrage. The University of South Alabama sport op het hoogste niveau wat je kan sporten in Amerika de divisie 1. De sporters kregen persoonlijk een medailles en een oorkonde uitgereikt.

Er waren 2 tennissers, Jairo en zijn vriend Lucas, verder nog een aantal van de Volleybal, Soccer, Basketball, en American football.
Na deze huldiging moest Jai zijn Cap en Gown aan en wij gingen naar een grote sporthal waar wel 20000 man in kan.
.

Wij zaten op de tribune in spanning te wachten. Iedereen was nerveus, de band begon te spelen en de studenten kwamen per studierichting op, achter de militairen die de vlag droegen met het symbool Business kwam Jairo op lopen, zijn goede vriendin Jamie liep vlak achter hem aan.Hij keek de zaal in en toen hij ons zag begon hij druk te zwaaien en wat er dan door je heen gaat als ouders is onbeschrijfelijk, zo’n gevoel van trots en emotie dat de tranen over mijn wangen liepen en zelfs oma en opa moesten even slikken toen ze hun grote kleinzoon zo zagen staan. Het volkslied werd gezongen en iedereen had zijn hand op zijn hart, echt prachtig daarna moesten ze achter elkaar het podium op komen en werd hun naam opgelezen en het diploma meegegeven en toen mochten ze het kwastje van hun cap de andere kant op doen, het teken dat ze geslaagd zijn.
Wat een prachtige ceremonie was dit zeg, die Amerikanen kunnen er wat, daarna gingen alle studenten naar buiten en gingen ze met elkaar op de foto en werden ze door hun familieleden en vrienden gefeliciteerd.

De vader van Jamie kwam naar ons toe en nodigde ons uit bij hun thuis, hij had een feestje speciaal voor Jamie georganiseerd.

Aan de rand van Mobile lag hun prachtige huis vlak naast de kerk. De vader van Jamie is namelijk dominee. We kwamen bij een grote oprijlaan waar de fakkels aangestoken waren, in de voortuin stond een prachtige fontein, zo’n fontein wil ik ook voor mijn Spaanse huis dacht ik gelijk.

.
Toen we binnen kwamen wisten we niet wat we zagen, een prachtig Amerikaans gestyled huis met in het midden een perfecte kerstboom.

Jamie haar hele familie en naaste vrienden kring was aanwezig en overal in elke kamer van het grote huis stonden schalen met het lekkerste eten. Iedereen was ook zo aardig. Er werd alleen geen alcohol geschonken, dat mag schijnbaar niet vanwege het geloof.
Opeens werd er om stilte gevraagd en ging iedereen bidden en toen begon de vader van Jamie te speechen. Hij vertelde het bijzondere levensverhaal van zijn geadopteerde dochter, van oorsprong komt Jamie namelijk uit Honduras en na een lange procedure van 3 jaar mocht ze eindelijk op haar 14e jaar in Amerika wonen. Ze sprak toen slechts een paar woordjes Engels en moet je nu zien, hij was super trots op haar dat ze nu haar bachelor diploma gehaald had, hij vertelde ook nog dat hij zo dankbaar was dat Jairo haar heeft geholpen met haar studie. Daarna ging Jamie zelf speechen en zij was ook heel blij met haar slimme vriend Jairo zei ze, daarna gingen haar broers en zus ook nog anekdotes vertellen, opeens ging haar vader weer staan en hij vertelde dat er nog iemand was die afgestudeerd was en dat was Jamie haar goede vriend en hij vroeg Jairo een woordje te doen. Voor de tweede keer die dag sprongen de tranen in mijn ogen zo trots was ik toen mijn grote zoon voor 50 man fantastisch ging speechen in het Engels, echt heel gaaf.
Na een groot applaus werd de taart aangesneden die heel toepasselijk in de vorm was van een cap.

Wat een lieve warme mensen zijn dit en wat een enorme gastvrijheid, dat wij daar zomaar bij mochten zijn.
We wilden ook nog even met ons eigen gezin zijn op deze bijzondere dag en daarom aten we niet zoveel want later op de avond gingen we nog bij TGI Friday’s eten.
We waren helemaal gexefnspireerd geraakt door Jamie en haar familie dat ook wij één voor één gingen speechen en toen onze dochter ging speechen en vertelde dat ze zo trots was op haar grote broer zat ik voor de derde keer deze dag te janken! Deze dag zal ik nooit nooit meer vergeten

.

Na het ontbijt reden we naar Mobile Alabama, eindelijk de plek bekijken waar onze zoon 2 jaar gewoont heeft en het beste van alles hem weer na 4 maanden in de armen te kunnen sluiten.
Na het inchecken in ons hotel zijn we naar The University of South Alabama gereden. We belden Jairo om een uitleg te krijgen hoe we op de campus moesten rijden om zijn kamer te vinden, groot terrein zeg, echt enorm het leek wel een dorp, er studeren 14279 studenten uit 90 verschillende landen en ongeveer 2600 studenten wonen op campus.

Jairo zijn dorm lag in gebouw Delta nr 5, een prima kamer op de begane grond met een klein 2 persoonsbed, een bureau, kast, koelkast, wastafel, bad/douche en toilet. Prima voor een man alleen. Zelf had hij er nog een tv/dvd bijgekocht.
Jai gaf ons een rondleiding, na ons eerst uitgebreid geknuffeld te hebben. We hebben het sportcentrum gezien, met the Gym, de sportvelden, zwembaden en natuulijk zijn favoriete plek, de tennisbanen, de college zalen.

Het viel me op dat alles zo nieuw en mooi was, the cafeteria waar ze altijd eten was gesloten vanwege de vakantie, jammer dat we dat niet konden zien, Cheyenne had er wel gegeten zij was immers 14 december al geariveerd in Mobile en had alles al ontdekt en gezien, ze was ook al met Jai en zijn matties wezen stappen, het echte studenten leven ervaren dus.
We waren onder de indruk van de University, zo mooi en groot, na de rondleiding ontmoeten we Jairo zijn vrienden, ook leuk om een gezicht te zien bij al die namen, een aantal waren al naar huis voor de vakantie, die komen weer terug in Januari maar Jamie en Lucas studeren af dit semester net als Jairo. Ik vond het heel jammer dat één van zijn beste vrienden John al naar huis was ivm familieomstandgheden, hem had ik graag ontmoet.
Aan het eind van de middag gingen we nog even naar de mall, Jairo liet zijn haar knippen om op de diploma uitreiking er tip top uit te zien.
S’avonds gingen we met z’n allen bij Olive Garden eten, pasta met salade. Fijn om weer samen te zijn als familie.
Morgen zal een spannende dag worden.

Na heerlijk geslapen te hebben in het hutje met de naam Legends gingen we in de kroeg cq ontbijtruimte donuts eten, heerlijk Amerikaans.

Deze slaapgelegenheid heet in de volksmond B&B= Beer and Bed.

We reden door naar Jackson Mississippi en bij het het prachtige historische Zuiderlijke huis van de Fairview Inn ervaarden we de Southern Hospitality, we kregen een rondleiding en er werd veel verteld over de historie van dit huis. In tegenstelling wat veel mensen denken was dit geen plantage huis maar ‘gewoon’ een huis van een hele rijke man. Vroeger was hij wel een racist schijnt maar in de loop der jaren werd hij steeds milder en uiteindelijk heeft het verkocht aan een andere familie, het is één van de weinige huizen daar in de buurt wat kwa bouwstyle nog intact is gebleven. Nu fungeert het huis als sjiek hotel waar vele koninklijke families nog steeds slapen. Koning Juan Carlos van Spanje en prins Edward van Engeland hebben daar onlangs nog geslapen en wij hebben hun kamer gezien, leuk hoor.

.

Die avond hebben we bij Logan’s gegeten dit restaurant staat bekend om zijn goede steaks maar zeker ook om het emmertje met de doppinda’s wat je van te voren krijgt.

Elvis kocht voor ongeveer 100.000 dollar het landgoed Graceland om er samen met zijn ouders te wonen, later kwamen er ook veel vrienden bijwonen. Graceland is het meest bezochte woonhuis als museum in Amerika, na het Witte huis.
Graceland heeft drieëntwintig kamers, waaronder acht slaapkamers en badkamers, in de grote tuin grazen paarden en er is een meditatie plek gemaakt, op deze plek is hij ook begraven, maar ook zijn ouders en oma en een gedenksteen van zijn kleine tweelingbroertje liggen daar

.
Wanneer je naar Memphis gaat moet je gewoon naar Graceland, zo wij dus ook. Met een busje werden we tot voor de deur gebracht, met een koptelefoontje kon je dmv een self guided tour door het huis lopen, alles nog in de zelfde style als toen, behalve de kleur, in huis was de kleur van oorsprong overwegend rood en door Priscilla na Elvis zijn dood werd het blauw. We mochten alleen de benedenvloer bekijken, boven is privé. Op een gegeven moment kom je door een gedeelte van het huis waar allemaal gouden platen hangen, echt ontzettend veel, uit allerlei landen vandaan, ook zie je zijn muziekinstrumenten en zijn kostuums achter vitrines staan.
Aan de overkant van de weg is een grote hal waar heel veel van Elvis zijn oude auto’s staan, ook zijn vliegtuigen staan daar, wij zijn daar ook binnenin geweest.

Verder nog vele ruimtes met vitrines met kleding, instrumenten, krantenartikelen en van alles wat maar met Elvis te maken had. In elke ruimte hoorde je zijn muziek. Ook waren er uiteraad veel souvenirs winkeltjes waar je genoeg kon inslaan.
Zo’n bezoekje aan Graceland is misschien wel wat toeristisch maar beslist de moeite waard ik had het voor geen goud willen missen en je heb er een zeker een aantal uur voor nodig om alles op je gemak te kunnen bekijken.
Na dit bijzondere bezoek zijn we doorgereden langs de kantoenvelden naar Clarksdale Mississippi.

Onderweg zie je de armoede, dit is echt weer een heel ander stukje Amerika, mensen die in hutjes wonen gemaakt van oud hout en golfplaten.
In de Shack-up inn, een bijzondere slaapgelegenheid in de middle of nowhere kan je ervaren hoe het voelt om in een hutje te slapen, het ziet er oud uit want het is gemaakt van sloophout maar er zijn gewoon comfortable bedden met heerlijke lakens van bamboe. Maar als je aan komt rijden denk je waar ben ik in godsnaam terecht gekomen, in een soort hippie commune ofzo met iedereen die muziek speelt, de blues natuurlijk.
Play the blues, feel the blues dat is het motto van de kroeg van Morgan Freeman, The Ground Zero Blues Club. Ik ben nog nooit op een plek geweest waar de muziek en de sfeer je zo van binnen raakt. Wat een geweldige tent is dit zeg. S’avonds hebben we onder het genot van de zuidelijke biertjes,Pecan en Idian summer een plaatselijk gerecht gegeten de urenlang gekookte pork en we luisterden naar de muziek van Suga and The Sweettones.

Razerblade, een man van 65 met weinig tanden in zijn mond kwam bij ons aan tafel zitten en vertelde dat je de blues pas kan spelen als je de blues zelf ervaren hebt, je moet iets meegemaakt hebben in je leven anders speel je geen echte blues.
Speciaal voor ons zong hij een aantal liedjes diep uit zijn hart, hij werd begeleid door Omar een jonge jongen met gevlochte haar die geweldig gitaar kan spelen en dit alles maakte op ons een diepe indruk.

Toevallig pakte ik bij de balie een lokale krant en las tot onze verbazing dat Graceland het hele jaar open is op dinsdag behalve de eerste 2 in dinsdagen in december. Gelukkig slapen we 2 nachten in Memphis en kunnen we morgen ook nog gaan, vandaag maar wat anders verzinnen.

We besloten om naar een grote mall te gaan in German Town dit ligt aan de rand van Memphis, we zijn ook nog bij de Wal-Mart geweest en ja hoor daar hadden ze mijn favoriete handdoeken ook liggen, natuurlijk heb ik er een aantal bijgekocht. Ik ben nog niet helemaal los van het Spaanse huis want ik zag ook dat ze schitterende douchegordijnen hadden en ik kon het niet laten om er daar ook één van te kopen. Ik zag nog veel meer dingen voor het huis maar meer meenemen zit er echt niet in, past echt niet in de koffer. Ze hadden ook prachtige dekbedden in de mall en helemaal niet duur, misschien kan ik die wel online bij Sears bestellen daar doen ze aan international shipping, een 7 stuks comforterset kan je al kopen voor 120 euro.

Die middag zijn we naar de Sunstudio’s gegaan. Een bevlogen tourgide die je de oude tijd deed her beleven leidde ons door de studio’s waar Elvis zijn eerste 20 platen heeft opgenomen. Maar niet alleen Elvis, ook Johnny Cash and BB King en onlangs zelfs U2 hebben gebruik gemaakt van deze kleine populaire studio.

Die avond zijn we in een straatje nog voor Bealestreet wat duurder gaan eten bij een restaurant met een uniek concept. Dit restaurant heet Flight, je krijgt een vlucht van de voorgerechten, hoofdgerechten en nagerechten, dat betekend dat je op één bord 3 kleine porties krijgt van 3 verschillende gerechten van de kaart, dan hoef je niet te kiezen maar kan je van alles proeven. Bij elk gerechtje krijg je ook een eigen wijn. Het restaurant zat stampvol met allemaal hippe mensen en staat ook bekend als één van de beste in Memphis en daar zijn wij het helemaal mee eens.

Na een goed ontbijt in hotel Country Inn zijn we naar het grootste gietijzeren standbeeld van de wereld geweest wat ook in Birmingham staat, het standbeeld van Vulcan is 17meter hoog en staat op de top van de berg die zo over de stad van het staal en ijzer uitkijkt.

Toen onze dochter in Alabama woonde is ze met haar hostvader op tripje naar Lynchberg Tennessee geweest, daar heb je de wiskey stokerij van Jack Daniel’s. Alle whiskey van Jack Daniel’s wordt daar gemaakt, zij vond het zo leuk dat ze zei dat wij hier ook beslist heen moesten gaan, zo kregen wij op zondag 11 december ook een goed georganiseerde rondleiding over het terrein. Maar omdat het een dry county is mochten niet proeven en zelfs niet kopen. Door de weeks mag er wel een speciale fles verkocht worden aan toeristen (sinds een jaar pas) maar op zondag is ten strengste verboden.

Jack Daniel Distillery kreeg haar vergunning in 1866, waardoor het de oudste geregistreerde stokerij in de Verenigde Staten en een nationaal erfgoed is. Het is daar waar Mr. Jack het recept van de Old No. 7 maakte. Het is daar waar het zuivere, niet-ijzerhoudende bronwater vloeit. En het is daar waar elke druppel Jack Daniel’s Tennessee Sippin’ Whiskey ook vandaag nog steeds wordt gemaakt.

Na dit leuke bezoekje reden we door naar Nashville de stad van de country. Op aanraden van de receptie dame zijn we die avond bij Wild Horse wezen eten. Persoonlijk vond ik daar niks aan, het was een soort massa tent, er speelde een band er was een grote dansvloer waar aan linedancing gedaan werd en het eten was erg matig. Snel weg hier dacht ik, op zoek naar een leuk kroegje waar echt muziek gemaakt wordt. Zo belanden we bij de Wiskeybar waar een leuke rockabilly band speelde The Eskimo Brothers, mijn vader dronk daar zijn eerste Jack Daniel’s Wiskey en sindsdien is hij verkocht en wil hij bijna geen andere wiskey meer drinken. Het was erg koud die avond maar wij stonden warm in de kroeg met een leuke band en goede wiskey uit Tennessee.