Na 19 jaar ons vriendje te zijn geweest is onze lieve Silver overleden.

Als klein 3 maanden oud vlooieballetje gehaald uit het assiel. Hij was achter gelaten in een doos met zijn broertjes en zusjes en hij was de enige die het had overleefd. Dus voordat hij in het asiel kwam had hij al een flink trauma achter de rug. Ik was opslag verliefd op hem toen ik hem zag in het asiel. Chey was direct fan van Flower, een lief zwart zachtaardig poesje, dus met 2 kleine hummetjes gingen we naar huis ipv 1 wat we van te voren dachten.

We woonden toen nog in de Velserbroek maar een paar maanden later gingen we verhuizen naar de Broekpolder. Deze nieuwbouw wijk was een paradijs voor onze katjes, vanwege de bouw van de andere woningen werden de muizen opgeschrikt en was de vangst enorm voor de twee kleine snuitertjes. In het begin lagen ze nog lief tegen elkaar aan te slapen maar later werd Silver de baas, Flower moest het onderspit delven.

Silver was een eigenzinnige kat. Het moest gaan zoals hij wilde, hij had zowel een lieve kant als een gemene kant, want oh jee als hij er geen zin in had kon je zonder een waarschuwing een flinke krab of een beet krijgen. Hij heeft een keer in mijn neus gebeten omdat hij vond dat ik te dicht bij zat en daar had meneer op dat moment geen zin in. Maar hij was aan de ander kant ook een enorme knuffel, hij vond het heerlijk om bij ons te  liggen en geaaid te worden. Het hield van ons gezelschap, je kon altijd merken dat hij blij was als je er was.

Op zijn best woog hij 7 kilo. Een stoere vent waar rekening mee gehouden moest worden. Maar gelukkig wel tolerant genoeg om andere katten in huis te dulden want we kregen Yci en Yana er ook nog bij als huisgenoten. Zolang hij maar de baas was was het goed voor hem. Ook toen de Spaanse katjes Nero en Frodo erbij kwamen voor een paar maandjes was hij niet van zijn stuk te brengen. Zelfs toen pluizebol Lizzy van Jairo en Daisy 3 maanden bij ons kwam wonen vond hij het allemaal prima. De Spaanse vrienden gingen met Chey mee naar haar eigen huis. Maar toen we ons huis verkocht hadden na er 15 jaar gewoond te hebben en 5 maanden bij Cheyenne gingen wonen vond Silver het ook prima om weer bij zijn oude Spaanse vrienden in hun huis te wonen.

Toen wij later naar ons eigen nieuwe huis verhuisde met onze 4 katten, paste hij zich ook weer aan. Katten hechten zich aan hun huis zeggen ze altijd, maar Sil vond ons nieuwe huis gelijk een groot avontuur en ging direct op onderzoek uit, terwijl de andere katjes bang in een hoekje zaten de eerste 3 dagen.

Toen Chey op wereld reis ging en de Spaanse katten weer een paar maanden bij ons kwamen was het ook allemaal goed.

Maar je zag hem wel steeds ouder worden, hij werd wat dunner, zijn haardjes gingen omhoog staan en hij verloor wat grilligheid. Het was een schok voor ons dat 2 jaar geleden de jongste van het stel Yana dood ging, zij was maar 11 jaar daarna werd Yci steeds zieker en hij werd maar 15 jaar en een paar maanden geleden verloren we ook Flower op haar 18e.

Silver werd steeds milder je kon hem nu wel op zijn buikje aaien en zelfs aan de kussentjes van zijn voetjes komen, dat was vroeger echt niet mogelijk.

Ineens merkte we op dat hij vieze pootjes begon te krijgen, hij kon zich niet zo goed meer wassen. Het eten ging moeilijker ondanks dat hij wel veel wilde eten. Brokjes ging niet meer en hij kreeg 3 zakjes Felix senior per dag. Hij werd steeds viezer, zo vies dat het niet was aan te zien en hem in een badje biotex moesten gaan wassen. We gingen naar de dierenarts om te kijken wat er nu aan de hand was. Je weet dat ouderdom met gebreken komt en dat katten naar mate ze ouder worden dunner worden. Vaak door schildklier probleempjes of nier problemen. Maar dat bekkie zat ons niet lekker, hij kwijlde veel en dronk veel. Hij bleek een tumor te hebben in zijn mondje. Niks meer aan te doen. Hij kreeg prednison. Hij is op het randje zei de dierenarts een paar weken geleden, hij woog minder dan 3 kilo.

Ja hoe lang moet je zo’n beestje dan nog bij je hebben. Wij vonden hem nog te goed om toen al afscheid van hem te nemen. Hij kwam elke ochtend ons nog halen van boven en kwam heel graag nog bij ons zitten, dat thuiswerken van ons vond hij geweldig, hij kreeg de aandacht die hij wilde. Verder lag hij wel na het eten de hele dag te slapen.

Als we merken dat hij pijn heeft dan is het klaar hadden we gezegd. We willen hem niet kwijt maar hij moet wel een waardig poezeleven houden. Toen hij van de week ineens uit zijn mondje ging bloeden wisten we dat dit het moment was om afscheid te nemen. Zo zielig, er was een vaatje geknapt, met pijn in ons hart spoeden we naar de dierenarts. Ja nu is het moment zei ze. Het vaatje stopt wel weer maar daarna is er weer een ander vaatje en het wordt alleen maar slechter. We zullen onze vriend enorm gaan missen. Wat zal het leeg zijn zo zonder hem. We hebben nu geen katjes meer in huis.

Silver was echt een onderdeel van ons leven, onze witte jongen, ons kereltje, Sil, Pillie en op het laatst jochie en Stinkie.

Vandaag zijn mijn lieve ouders 55 jaar getrouwd. Wat een geweldig stel, zo happy met elkaar en dat nog steeds na al die jaren, een mooi voorbeeld voor ons allemaal. Mijn vader was 18 jaar en mijn moeder 19 jaar.

5 maanden later werd ik geboren, eerst hebben we bij mijn ene oma en opa gewoond en daarna bij mijn andere oma en opa. Pas toen ik 2 jaar was hadden mijn ouders een eigen huis. Toen ik 6 jaar oud was kreeg ik een broertje. We zijn samen een aantal keer verhuisd, zelfs naar de kop van Noord Holland waar mijn broer en ik een heerlijke jeugd gehad hebben op het platteland.

Dat is waarschijnlijk het zaadje geweest voor mijn beslissing om een huis op het platteland van Spanje te kopen. Heerlijk vind ik het die rust en ruimte om me heen.

Mijn ouders genieten ook enorm van Spanje en hebben goed geholpen om van ons huis een paradijs te maken.

Mijn broer is 4 jaar geleden naar het platteland van Denemarken verhuist en daar genieten mijn ouders ook altijd enorm als ze daar zijn.

Ze hebben 5 kleinkinderen en daar zijn ze dol op, stuk voor stuk. Met elkaar hebben we vele mooie avonturen beleefd en zijn we vaak met elkaar op vakantie geweest. Super gezellig altijd.

5 jaar geleden hebben we hun 50 jarig huwelijks feest gevierd in Amerika, dat was onvergetelijk. En nu alweer 55 jaar getrouwd, dat gaan we pas volgend jaar vieren met elkaar. Dat is voor mijn ouders het mooiste cadeau wat ze zich kunnen wensen hun hele gezin bij elkaar! We kijken er naar uit. Ze willen het graag in Spanje vieren bij ons huis, leuk hé.

Pap en mam gefeliciteerd, jullie zijn toppers.

In Spanje vind je vele Chino winkels, je kan daar echt van alles vinden en de prijs is low. Het is een aanwinst voor ons dat er nu in Antequera een leuke moderne Chino is bijgekomen, deze Chino Home is veel moderner en stijlvoller en als je het wilt vergelijken met een andere winkel dan kun je zeggen dat het wel een beetje lijkt op de Deense woonwinkel Jysk die trouwens ook in Malaga te vinden is. Voor de rest zit er eigenlijk niet zoveel hips bij ons in de buurt, daarvoor moet je naar de kust.

In Malaga zit een grote Ikea, deze winkel is echt over de hele wereld te vinden, gelukkig maar 45 minuten bij ons vandaan. Iedereen heeft wel wat van Ikea in huis staan, ik wil alleen geen compleet Ikea huis hebben. Daarom zoek ik ook wat leuke spulletjes uit voor ons interieur bij andere winkels.

Bij Zara home en de Casa winkels vind je ook leuke spulletjes.

Echter zoveel betaalbare hippe winkels als in Nederland heb ik in Spanje nog niet gevonden. Spaanse mensen lijken de inrichting minder belangrijk te vinden wat ook wel logisch is omdat het leven zich in vele maanden van het jaar vooral buiten afspeelt.

Wij hebben ons huis niet strak modern ingericht maar geprobeerd een warme zuidelijke sfeer mee te geven met veel details. Mensen moeten zich thuis voelen bij ons en niet het gevoel hebben in een Center Parcs huisje te zitten of in een ouderwets ingericht pand.

Van vele krijgen we complimenten over ons huis en de inrichting maar sommige vinden misschien dat ons huis met teveel tierelantijntjes ingericht is, lampje en kaarsje hier en spiegeltje en schilderijtje daar, maar wij vinden het mooi en voelen ons er thuis, elke keer weer als we hier komen.

Ons huis is vooral een woonhuis die we slechts af en toe verhuren. Wanneer kom jij een keertje hier logeren?

Nu we weer thuis zijn moeten we het doen met onze herinneringen aan ons mooie plekje en onze fantasie blijven gebruiken over hoe we de volgende keer weer nieuwe verbeteringen kunnen doorvoeren.Fantaseren vind ik echt super leuk, ik bekijk leuke plaatjes, zet dat in een mapje wat ik moodboard genoemd heb en bedenk dan hoe dat in te passen is bij de studio naast het huis of bij de plek waar we de oude schuurtjes gesloopt hebben.

Alles kan natuurlijk gekocht worden en verbouwd worden als je er maar heel veel geld tegenaan gooit. Wij vinden het echter een uitdaging om alles heel mooi te maken maar de kosten low te houden. De dingen die we nu willen gaan aanpakken zullen helaas niet goedkoop zijn vrees ik. Soms zijn er dilemma’s, wat doen we eerst de studio verbouwen  of een buitenterras maken?

Ik denk dat qua kosten het buitenterras het eerst aan de beurt komt. Want bij de studio moet namelijk eerst het dak aangepakt worden en dat is heel prijzig. Daarom kosten technisch gezien zullen we waarschijnlijk beginnen met een betonnen vloertje rondom de authentieke oven. De volgende stap is dan om de stenen wat op te metselen zodat de muur op 1 hoogte is om er zo beter een dak op te kunnen maken. Dit onderstaande plaatje inspireert mij, als ik zoiets kan realiseren ben ik heel blij.

Bij Pura Vida heb ik gezien dat een glazenpui voor je buitenterras heel mooi en nuttig  is want dan kun je er langer gebruik van maken. Maar laten we beginnen bij het begin en daarvanuit weer verder bouwen. Ik kan niet wachten om weer naar ons huis te gaan en het startschot te geven. Maar nu eerst maar even gaan sparen, dus niet teveel gaan shoppen in Nederland. Een Spaans huis hebben lijkt wel een bodemloze put!

Op ons land staan maar liefst 6 amandel bomen. Sommige zijn prachtige andere staan erbij alsof ze bijna het loodje leggen. Ik denk dat het met het snoeien te maken heeft. De boom voor ons huis was eerst ook een zielig hoopje maar kijk nu eens hoe prachtig hij erbij staat na een goede snoeibeurt van een paar jaar geleden. Dit jaar heeft hij zijn tweede snoeibeurt gehad om de vorm mooi te houden. De amandel boom naast het zwembad hebben we ook gesnoeid nu maar hopen dat hij er volgend jaar ook goed uitgaat zien.

Ondanks dat de andere bomen er minder goed uitzien geven ze toch veel amandeltjes. Onze dochter had een goed idee en is de amandelen gaan rapen, heeft ze gepeld en daarna lekker in de oven geroosterd. Zalig, er gaat niks boven puur natuur uit eigen tuin.

Helaas was dit onze laatste dag van de vakantie. Maar wie weet gaan we binnenkort wel thuiswerken in Spanje, we mogen toch voorlopig niet naar kantoor. Het lijkt me een goed plan.

Onze dochter kwam voor een flits bezoekje ook even langs, slechts 2 nachtjes, van vrijdag ochtend tot zondagochtend. Te kort ja, maar je bent er toch even uit en in ons eigen huis ben je gelijk thuis. Eigenlijk had ze bedacht om 2 dagen lang aan het zwembad te gaan liggen. Maar voor het eerst in maanden was het weer niet zo mooi, het begon zelfs flink te regenen. Eerst maar even bij Manolo lunchen dan, daar was het een beetje fris op het terras maar we konden nog net buiten zitten. Gelukkig aan het eind van de middag kwam na de regen toch het zonnetje weer tevoorschijn dus huppakee er werd een duik in het zwembad genomen door ons waterratje.

Voor de avond hadden we gereserveerd bij La Haza, dat was ons verleden week zo goed bevallen dat we deze top cuisine ook wilden laten proeven aan onze gasten. Wat ons bezoek helemaal speciaal maakte was dat Bernadette ons een uitgebreide rondleiding gaf, wat een geweldig mooie B&B is het toch en wat zien de kamers er allemaal sfeervol uit. Ik had een stekje gehad van de plant die op het terras staat, ik was daar helemaal verliefd op geworden. Oh ik hoop zo dat deze het gaat doen bij ons.

Vanwege het weer gingen we binnen eten. Super knus en uit de keuken hoorden we lekkere rockmuziek. Nou het eten rockte ook hoor, wat een top menu weer.

Een huis op het platteland van Spanje is echt heel anders dan een huis hebben aan de kust.

Op het platteland zit je midden in de natuur en de buren wonen allemaal wat verder weg. De dorpjes zijn puur en er zijn weinig toeristen. Ga je naar een restaurantje vind je eerlijke prijzen, maar wil je lekker gaan shoppen moet je het doen met de buurtwinkeltjes.

Aan de kust vind je veel urbanisaties of wijkjes met woningen die dicht op elkaar staan, er komen veel toeristen in de dorpjes en het is allemaal iets duurder in de winkels en restaurants. Er gebeurd meer en je vindt er ook veel Nederlandse clubjes, de een is er voor de gezelligheid en de ander is informatief. Aan de kust vindt je ook meer medische zorg waar je in je eigentaal te woord gestaan kan worden.

Ieder moet natuurlijk gaan wonen waar hij/zij zich het prettigst voelt. Wij vinden het fijn om een huis te hebben in een rustige omgeving maar het is wel lekker om de stad binnen een uur te kunnen bereiken, de drukte kun je opzoeken zeg ik altijd en de rust heb je.

Het is altijd leuk om mensen te ontmoeten die net als wij zo verkocht zijn aan deze streek, ook heb ik respect voor de mensen die hier niet vandaan komen en toch hier hun bedrijfje gevestigd hebben. Je moet veel zelf uitzoeken vaak zonder veel hulp omdat hier nou eenmaal niet zoveel buitenlanders wonen.

Ik ben dan ook heel blij dat we deze vakantie 4 leuke mensen uit deze omgeving ontmoet hebben waar het goed mee klikt. Bernadette en Patriek van La Haza en Biggi en Lasse van Pura Vida. Toevallig kwamen ze tegelijk even bij ons langs om ons plekje te zien en een borrel te drinken. Het was een super gezellige middag, hopelijk volgen er nog meer in de toekomst.

Op 15 september was onze zoon jarig en 16 september onze schoondochter maar wij waren er niet om het te vieren met ze. Elvira is ook 16 september jarig en zij was wel bij ons. Tijd om haar eens goed in het zonnetje te zetten en haar te trakteren op een lekker diner bij het 5 sterren hotel La Bobadilla. Tijdens het huwelijk van Jairo en Daisy was zij de ceremoniemeester en daarvoor heeft ze zich enorm ingezet. Daarom verdiende ze het nu wel om een avondje lekker te smullen.

Het is dichtbij ons huis vanaf de A333 rijdt je eerst op een 3 km lange oprijlaan. Tussen de olijfboomgaarden zie je het complex, wat in een prachtige Andalusische bouwstijl is uitgevoerd, al liggen.

Alles klopt hier, de omgeving, de zeer verzorgde tuin met allerlei hoekjes, zelfs de tegeltjes op de grond zijn prachtig, de stijlvolle ingerichte restaurants, de attente bediening en het zalige eten. Alleen de prijs is wat hoger. Niet gasten kunnen alleen terecht in restaurant la Finca maar als je er een kamer zou boeken dan heb je de keuze uit nog drie, neem dan wel je goldcard mee.

We hadden een feestje te vieren dus wij namen ook een goed gevulde portemonnee mee. We kozen voor het menu met de naam Finca Experience, dat vind ik altijd leuk want dan laat je je verrassen met dingetjes die je zelf misschien niet zou kiezen. We begonnen met een amuse.

Stiekem hadden Elvira’s collega’s Lesley gevraagd om een wijntje voor haar uit te kiezen als cadeau vanuit Nederland, hoe toepasselijk was deze wijn uit Granada voor de jarige job.

Een bijzonder smakelijke eet ervaring was het, alleen het geroosterd varkentje vond ik niet lekker maar verder was het top.

Je zit hier zo mooi tussen de heaters en de mooi gedekte tafeltjes, een prachtige entourage, alle tafeltjes waren bezet, zelfs in deze moeilijke tijd wordt er nog genoeg geld uitgegeven dus.

Letterlijk vertaald betekend het puur leven, maar in Zuid Amerika krijg je vaak Pura Vida als antwoord als je vraagt hoe het gaat. Ze willen daarmee zeggen, het gaat super, dit is het leven of het is genieten.

Nou dat genieten deden we zeker toen we gingen eten bij deze mooie B&B van de Zweedse eigenaren Biggi en Lasse zo’n 15 km bij ons vandaan. Dineren kan daar alleen op reservering en eigen gasten gaan voor, maar soms is er een plekje vrij voor niet B&B gasten.

Het leuke is dat Lesley en ik 10 jaar geleden bij Pura Vida hebben geslapen, in 1 van de 4 gastenkamers. Toen waren de eigenaren nog de Belgische Caroline en Alain. Waar we later ook nog even contact mee hebben gehouden. In 2012 hebben ze het verkocht aan andere Belgen en sinds een jaar is het dus in handen van Zweedse eigenaren. Ze hebben een paar mooie veranderingen doorgevoerd.

De houten veranda is een mooie serre geworden, omdat er een glazenpui voor zit kun je hier ook zitten als het wat frisser wordt. Echt een superplekje, dit brengt ons op nieuwe ideeën voor ons eigen nog te bouwen buiten verblijf.

We hadden eerst lekker geborreld op het boven terras en daarna liepen we een trap naar beneden, de tuin bestaat namelijk uit verschillende levels, een level lager kregen we in de serre een heerlijk menu geserveerd.

Dineren met dit uitzicht wat wil je nog meer. De menu keuze was zalig, veel vis, prima klaargemaakt en heel smakelijk!

We waren ook nog een level lager gelopen om een kijkje te nemen bij de jeu de boules baan, ook een leuk idee voor ons. Dat moet makkelijk te realiseren zijn denk ik in onze tuin, genoeg ruimte.

We hadden een enorme klik met Biggi en Lasse en we vroegen ze om snel een borrel bij ons te komen drinken om lekker verder te kletsen. We hebben genoten van hun paradijsje. We gaan hier zeker vaker eten.