Dat je ook trends hebt in de keramiek wist ik niet, maar bij de toeristen winkeltjes in de grote steden is dat echt het geval. Een aantal jaar geleden ben ik begonnen met het kopen van bordjes van elke stad waar ik kwam en die op onze zwembad muur gaan ophangen zo om de muur op een originele manier op te leuken.
Toentertijd lagen de winkels er vol mee. Maar dit soort borden zijn schijnbaar niet meer hip want zelden zie je dit nog liggen. Helaas mis ik nog een bord van Granada, maar waar ik ook zoek niet meer te vinden. Dus mocht je er nog 1 hebben liggen en deze willen verkopen houd ik me aanbevolen.
We willen het niet altijd weten wat er allemaal naast ons huis leeft, maar de natuur gaat gewoon zijn gang, mens en dier leven naast elkaar en zeker op het platteland. Midden in de natuur staat af en toe een huis dus dat er meer dieren leven op onze hacienda dan mensen is eigenlijk wel logisch.
Sommige mensen hebben een angst voor bepaalde diertjes. Ik snap dat eigenlijk alleen als je je bedreigd voelt door ze omdat ze je kwaad willen doen.
Maar wat is er nu mis met een spin, rat of slang. Ze zijn banger voor jou dan jij voor hun.
Vies of irritant vinden mensen de vliegen, muggen, mieren, wespen, duiven en muizen. Maar zij leven er ook gewoon.
Leuk vinden de mensen vaak de konijntjes, poezen, honden, vogeltjes met mooie kleuren, zoals bv het hopje of de schattige zwaluwtjes die het water uit het zwembad komen drinken.
Interessant vinden mensen vaak de hagedissen, gekko’s, de roofvogels, de patrijs en de vos. Allemaal komen ze op ons domein voor.
De patrijs baby kon het trapje niet af die hebben we even geholpen.
De vleermuis zijn sensor deed het schijnbaar even niet want die was in het zwembad beland en zwom voor zijn leven. Wist niet eens dat ie zo goed kon zwemmen. Na even opgedroogd te zijn vloog hij gelukkig weer weg.
Voor bij ons op het land van de boer zat een paartje kiekendieven, dat vond ik wel bijzonder, hun nest zat tussen het graan. (Foto is van internet) De boer had er gelukkig een hekje omgezet want het was tijd om het graan te oogsten en het nest mocht niet verloren gaan door de oogstmachines. Schitterend om te zien hoe het mannetje en vrouwtje per toerbeurt gingen jagen en ze door de lucht zweefden.
Ik houd van deze natuur om ons heen in alle facetten. Zelfs als ik wakker wordt gekraaid door de haan van de buren.
Na een dagje hakken en boren in de stenen voor Lesley en een dagje met kruiwagens lopen voor mij hadden we geen zin om te koken, daar waren we te moe voor. Manolootje doen zei ik. Lesley knikte en na een frisse douche om de stof van ons af te spoelen stapten we de auto in. Ineens zei Lesley en nu hier links afslaan. Ik keek hem verbaasd aan, huh hoezo, nou verrassing van mijn zus zei hij. WAT?? Nee toch, gaan we eten bij het luxe restaurant van het 5 sterrencomplex la Bobadilla? Beter bekend bij ons als het restaurant van de koning. (Omdat hij er ook wel eens komt)
Ja echt, zei Lesley, Elvira heeft een paar dagen geleden al een tafel voor ons gereserveerd om ons eens extra te verwennen. Maarrrrr sputterde ik nog tegen, het hotel heeft sinds kort een 2 sterren kok in dienst, dat is toch veel te duur!
Ja ik weet het zei Lesley maar mijn zus wilde ons graag verrassen ze vind het altijd zo fijn om bij ons te zijn in Spanje. Dit is echt te gek zei ik, een menu kost wel €95 pp excl drankjes. Maar er ging ook een heel blij gevoel door mijn lijf want ik houd van lekker eten en ik houd er ook van als de hapjes als een plaatje op het bord gepresenteerd worden en eten bij restaurant la Finca van het hotel van de koning is echt een avondje uit. Het voelt zoals een avondje naar een theater gaan. Het is een belevenis.
Na deze rot dag was dat extra welkom, nu konden we lekker ontspannen. We reden de oprijlaan op van 3 km en moesten ons melden bij de slagboom, het is hier echt super chique en je wordt naar je tafel gebracht door een eigen ober, die dedicated voor jou is de hele avond.
Er zijn meerdere restaurants op dit complex maar de rest is bestemd voor alleen hotel gasten en bij La Finca kun je ook als niet gast reserveren, als er tenminste plek is, want het is populair en er is regelmatig geen plek, dus je moet altijd ruim van te voren reserveren.
We hebben vaker gegeten bij la Finca maar nu zat het restaurant op een andere plek van het terrein en sinds mei van dit jaar wordt de keuken geadviseerd door chef-kok Pablo González, bekroond met 2 Michelin-sterren ( Estrellas Michelin) en 3 Repsol-zonnen (Soles Repsol) en winnaar van de ‘Chef of the Future’ award van de International Academy of Gastronomy in 2018. Regelmatig staat hij zelf in de keuken maar niet altijd, wij hadden het geluk dat hij er die avond ook echt was, dus alles kwam de keuken uit onder zijn leiding.
Pablo González heeft een reeks gerechten en suggesties bedacht waarin hij het kwaliteitsproduct wil benadrukken gekenmerkt door de zorg voor de details van zijn creatieve uitwerkingen, alles van de hoogste kwaliteit zoals kaviaar uit Riofrío en de extra vierge olijfolie (EVOO).
We begonnen met het kiezen van de wijn, de sommelier wilde ons wel bij elk gerecht iets adviseren maar wij waren vast besloten, wij wilden de wijn met de naam van de dame die ons deze mooie avond had bezorgd.
Als eerste kregen we direct 3 gerechtjes geserveerd, appetizers noemen ze dat. Wat zag dat er al mooi uit.
Ik kan het helaas niet meer allemaal na vertellen wat het precies geweest is want het was zoals je op de foto’s zult zien teveel om op te noemen. Maar we begonnen met iets van oesters in het schuim, een soepje van amandelen met paddenstoelen en een visje met kaviaar.
Daarna nog een ander visje en dat was nog maar het begin, ik zat te stralen wat voelden we ons verwent en chique.
Toen kwam het echte voorgerecht ook al zo’n schilderijtje. Helaas weet ik niet meer wat er precies in zat, maar het smaakte perfect dat weet ik nog wel.
Toen werd er een grote kan naast de tafel gezet, daar zat olijfolie in. Er werd een kransje geweven van olijfblaadjes op tafel gelegd en daar werd een broodje in gedaan, super leuk bedacht en op het broodje konden we dan olijf olie, boter en/of paté op doen.
Daarna aten we verder van een gerechtje wat wel op een landkaartje leek, onze buikjes begonnen al wat gevuld te raken, wat zal er nog meer komen?
Alles was bijzonder en lekker.
Vis en vlees en vegetarisch, aan alles geen gebrek.
Hier zitten we volgens mij duif te eten, wat behoorlijk smakelijk was.
Het is goed om tussendoor je smaak te neutraliseren.
Vandaar we een lekker koud drankje kregen voordat ik aan de schapen en geiten kaas ging.
Voor Lesley iets anders natuurlijk, maar wel van de geit.
Dat had Lesley nog nooit eerder gegeten, van deze kok is werkelijk alles lekker.
Daarna het toetje en kijk eens naar het bord, prachtig hoor.
We sloten het menu af met een echte klapper namelijk brokken chocolade van de beste kwaliteit van de wereld waarvan we het schaafsel kregen die met een beitel van het blok af gehakt werd. Super leuk bedacht.
Als we tellen zijn het wel 13 gerechtjes geweest.
Ik zat nu wel echt vol, wat een avond was het!
Middennacht reden we pas weer terug naar huis, gelukkig wonen we dichtbij, maar 7 km bij dit geweldige plekje vandaan.
Super bedankt Elvira het was een geweldige ervaring, we voelen ons echt verwent.
Toen we vorige week aankwamen viel het me al op dat er veel wespen zaten bij het muurtje aan het begin van het huis. Als je wespen wilt bestrijden kun je dat het beste doen als de zon onder is, dan zitten ze allemaal in hun nest en dan kun je het beste met spray aan de gang. Doe je dat overdag, geven de wespen een signaal af dat ze in gevaar zijn en komen er van alle hoeken en kanten wespen aan om je aan te vallen.
We waren immers net aangekomen en ik had geen zin dit al direct te gaan doen en ik moet toegeven ik vergat het ook elke keer s’avonds, dat komt natuurlijk omdat je met elkaar bent en we vaak uiteten gingen en als we dan weer thuis kwamen was het te donker.
Nu iedereen weg was dacht ik er weer aan. Lesley en ik liepen s’avonds met een spraybus gewapend naar de plek toe, maar tot onze verbazing zagen we een waterplasje liggen. Oh nee, het is geen wespennest, het is een waterlek!
Alweer dachten we, vlakbij hadden we al eens eerder een lek gehad, midden in het grind. Ons waterhuisje waar de hoofdleiding in zit ligt namelijk achter ons zwembad ergens op het land en dat gaat onder de grond via slangen richting ons huis. Hoe de leidingen precies lopen weten we niet. Waar gaan ze het huis in en waar gaan de vertakkingen allemaal naar toe. Geen idee er staat niks op tekening.
De waterplas lag precies bij het plateautje aan de zijkant van ons huis. Na wat graafwerk konden we nog steeds niet zien of de leiding daar het huis in ging of dat het via de zijkant van ons huis naar binnen gaat.
Waardeloos want nu moeten we eerst het muurtje afbreken om te zien hoe de leiding loopt en om zo het lek goed te kunnen opsporen. Morgen maar weer verder maar dan wel vroeg in de morgen want de wespen zijn dol op stromend grondwater.
We konden gelukkig een steenboor lenen en dat was echt nodig want om te zien hoe de leiding liep moesten we de dikke stenen wegboren. We kwamen er achter dat degene die deze leidingen in de grond gestopt had ooit er een flink zooitje van gemaakt had, ten eerste zijn het verkeerde leidingen, het zijn kunststof zwarte maar het moeten kunststof zwart met blauwe strepen zijn want die zijn veel sterker. Tot groot ongenoegen konden we niet goed zien hoe de leiding liep omdat er ook overal beton overheen was gestort en geen zand zoals dat hoort.
Helaas geen relaxte dagen voor de boeg, we begonnen met het water af te sluiten en boren maar en daarna de kruiwagens met puin weg te brengen ergens op ons land. Er is in totaal 20 uur geboord en er zijn 20 kruiwagen weg gebracht. Pff wat een klus is het geweest.
Het was heel frustrerend en dat met die hitte. Inmiddels was er namelijk een zuidenwind naar zuid Spanje gekomen die hete lucht uit de Sahara aanvoert en de temperatuur was naar 37 graden gestegen.
Uiteindelijk hebben we gevonden hoe de leiding liep en de precieze plek van het lek gevonden, er zaten diverse koppelingen in de leiding zagen we wat het ook zwak maakt. Maar een groot stuk slang is nu vervangen en we hebben er metalen koppelingen in gezet. Hopen maar dat de rest het wel houdt, want helaas zit er nog veel oude troep in de grond. Door het boren hadden we ook het riool per ongeluk geraakt maar dat is inmiddels ook weer gemaakt, het oude riool zagen we er nog onder lopen, is buitengebruik, moet je maar net weten. Tevens zat er koud een elektra draad in de grond zagen we maar daar stond gelukkig geen stroom meer op, maar alles moest wel gecontroleerd worden voordat je dat weet.
Gelukkig net voordat volgende week de gasten komen is dit probleem opgelost. Dit is nu het leven op de campo er gebeurd altijd wat.
Het is nu wel een bouwput, alles moet nu weer opgebouwd worden, wij hebben daar helaas geen tijd voor en ook onze aannemer niet. Voor nu hebben we het met een stukje kunstgras afgedekt en we hebben er wat mooie stenen langs gelegd, even een tijdelijke oplossing. Na de zomer moet er weer een nieuw muurtje komen, helaas kost dit geintje ons behalve stress in onze laatste dagen van de vakantie ook nog eens veel centjes. Grrrr.
Ik kan tegenwoordig niet meer zomaar langs een tuin lopen in Spanje zonder te kijken welke plantjes erin groeien en dan te denken zou dat bij ons ook kunnen. Het is een lichte obsessie geworden.
Dat komt natuurlijk omdat het bij ons huis allemaal klaar is en nu heb ik ruimte in mijn hoofd om verder te denken. In onze tuin kunnen we eigenlijk alleen maar planten hebben die goed tegen warmte kunnen en weinig water nodig hebben, dan valt er al veel af natuurlijk.
Maar als iets eenmaal geworteld is dan gaat het vaak ook redelijk goed want dan halen de wortels het water wel uit de grond. Tegenwoordig begin ik klein en stop de stekjes eerst in een pot om het later in de volle grond te zetten met eromheen potgrond en natuurlijke grond gemengd. Op deze manier heb ik dat met de plantjes op ons terras gedaan maar dat wil ik nu ook gaan uitproberen in de rest van de tuin. Ik wil graag wat meer variatie en niet maar alleen oleanders, hoewel ik er daar ook nog wel een stuk of 50 van wil hebben.
Dus waar kun je mij op het moment nu echt blij mee maken als je op bezoek komt, ja namelijk met potten en stekjes.
Tatienne en Joost kwamen gezellig bij ons op de borrel, zij zijn de eigenaren van de leuke B&B Casa Valle de Oro, als je ooit nog een keer in een Yurt wilt slapen tussen de olijfbomen moet je bij hun een paar nachtjes boeken, echt super gaaf.
Tijdens de borrel kwam het ter sprake dat wij nog wat oude rejas hadden liggen waarvan ze er wel 1 konden gebruiken. Wat wil je ervoor hebben vroegen ze, nou dat antwoord was voor mij heel duidelijk: stekjes graag! Zij wonen vlakbij ons en hun B&B ziet er geweldig uit en ze hebben een mooie grote natuurlijke tuin dus daar staat vast wel iets in wat het bij ons ook goed gaat doen.
Ik kijk nu al uit naar het najaar om de stekjes bij ons in de grond te kunnen zetten. Maar we moeten wel heel goed opletten om er een stukje gaas of er een stuk geknipte oude plastic waterfles omheen te zetten want de konijntjes zijn dol op jonge worteltjes. Zelfs de grootste stekelige planten lusten de konijntjes graag als ze net geplant geplant zijn. Ik ben dus al oude plastic waterflessen aan het verzamelen, zodat ik in het najaar veel nieuwe planten kan planten.
Voor Rinus en Catrien zit het er weer op bij Hacienda la Suerte. Ze waren eerst een week saampjes en daarna een week met ons samen verbleven op de Hacienda, time flies when you’re having fun.
We hebben het heel gezellig gehad en in de tuin zijn ook mooie verbeteringen gemaakt.
Vele restaurantjes hebben we samen bezocht, Manolo zelfs twee keer want we waren ook een keer samen met onze vrienden Rob en Ibolja erbij geweest. De hamburger was favoriet!
La Paloma het Italiaans/Spaanse restaurant wat om de hoek ligt is ook altijd een fijn plekje om samen te eten. Maar thuis hebben we ook genoten van de kookkunsten van Lesley.
Onze vrienden gingen op de terugweg nog langs bij oude buurtjes, die wij ook kennen, zij hebben een huis in Moraira aan de Costa Blanca. Nadat Rinus en Catrien weg waren hadden we helaas nog maar 1 dagje met Elvira.
De laatste avond van Elvira hebben we natuurlijk weer lekker tapas gegeten bij Manolo onze huisbar.
We waren verrast toen we er aankwamen want Manolo was een 2.0 versie geworden met maar liefst op 3 lagen zitjes. Boven naast het restaurant een laag, op de stoep een laag en nu ook op de parkeerplaats, er lag daar een stukje kunstgras en daarop waren leuke zitjes gecreëerd. Toe maar, papa Manolo vernieuwd, dat doet ie goed.
Toen Elvira weg was hadden we het rijk weer met z’n twee. Ondanks dat het gezellig was heb je het er toch druk mee, je wilt graag dat iedereen het naar zijn zin heeft en je verzorgd je vrienden toch goed. Een lekkere lunch, een hapje bij het zwembad of een lekkere gin tonic.
Lesley had de afgelopen week nog vele uurtjes aan zijn studie besteed maar daar was hij nu ook mee klaar, dus deze week tijd om samen lekker te relaxen.
Een super leuk uitje bij ons in de buurt is de olijfolie proeverij en uitleg over het hele proces bij Molino Jabonero in Villanueva del Trabuco.
Zelf hebben we deze tour al diverse keren gedaan maar zelfs voor ons blijft het nog steeds leuk om te doen, omdat German op een natuurlijke manier verteld over zijn olijfgaard die al jaren in de familie is, het is een spontaan verhaal en niet een uit het hoofd geleerd kunstje, ook wij leren elke keer weer wat nieuws. Iedereen kan vragen stellen tijdens de tour en zo wordt het een interessant en gevarieerd verhaal wat verteld wordt. Bij Elvira stond deze tour hoog op het verlanglijstje en ook onze vrienden die al jaren bij ons komen hadden het nog nooit gedaan. Des te leuker om het nu te gaan doen met elkaar. De kosten zijn €35 p.p. maar daar heb je dan ook een bijna dag vullend programma voor.
Om half 11 werden we verwacht. German die goed Engels spreekt verwelkomde ons als vrienden.
German begint altijd bij de oude olijfboom voor het huis zijn verhaal te vertellen en neemt ons mee van de oude bomen naar de jonge aangeplante bomen. Hij wil de erfenis in leven houden die zijn voorouders aan hem hebben doorgegeven.
Zelf heeft hij in Madrid gestudeerd, iets in de reclame en toen hij na zijn studie thuis kwam was de familie boerderij een beetje verwaarloost door de vorige pachters, hij en zijn broer wilde het weer in ere herstellen. Zijn doel was de oude machines, waar vroeger de olijfolie mee gemaakt werd, weer werkend te maken om zo de historie van vroeger weer te laten herleven voor zijn gasten die de tour komen doen.
Het is echt een leuk onderdeel van de tour dat hij ook echt laat zien hoe dat vroeger allemaal ging. Tegenwoordig gaat het natuurlijk allemaal anders, want waarom tientallen mensen inhuren als je met het huren van een machine op 1 dag de hele oogst kan doen, door de concurrentie moet je wel meegaan in je tijd anders wordt de olie te duur. Tevens staan er wat oude machines bij de oude cortijo om van graan meel te maken want dat deden de voorouders van German ook, tegenwoordig hebben ze nog maar een klein stukje land waar graan op staat de rest is allemaal bestemd voor de 5000 olijfbomen die ze hebben.
De olijven worden vroeg geoogst, al in november. Na de pluk wordt er zo snel mogelijk olijfolie van gemaakt, de olijven worden gebracht bij een kleine eigen perserij. Het is een olijfolie van exclusieve kwaliteit extra vierge, van de hojiblanca, 4 kilo olijven in 1 fles. De Hojiblanca olijf heeft een witte kleur aan de achterkant van het blad, vandaar zijn naam. Hojiblanca betekend namelijk wit blad. Het is een sterke soort die zowel kou als warmte goed aankan. Ideaal voor dit gebied dus. De olijven zijn geschikt om te gebruiken voor zowel olijfolie als tafelolijven. Maar bij dit bedrijf wordt er alleen olie van gemaakt.
Het land waar de olijfbomen opstaan heeft een natuurlijk eco systeem, hij haalt het onkruid niet weg met gif maar haalt het weg om te verpulveren omdat ze het weer als natuurlijke mest terug geven aan de grond. De bomen krijgen in principe ook geen extra water, alleen wordt er met koper gesprayd om zo op een natuurlijke manier de bomen te verzorgen.
Omdat onze vrienden met de auto zijn kunnen ze een lekker flesje meenemen naar Nederland. Kwaliteitsolie voor €10. Gezond en lekker, ideaal om te ontbijten, op een toastje met tomaat en in salades of als laatste scheut op de gerechten van groenten, vis of vlees.
Tijdens de proeverij hebben we geleerd dat de geur in de neus nuances heeft van tomaat, vers gemaaid gras, artisjok, laurier en groene appel.
De smaak in de mond is soms in het begin zoet en elegant, gevolgd door een beetje bitterheid en kruidigheid. In je keel proef je dan de smaken van amandel, met een vleugje olijfblad, groene banaan en citrus accenten.
Het grappige was dat we tijdens de proeverij verschillende soorten olijfolie konden ruiken en proeven en dat bijna ieder van ons de olijfolie koos die bij de Molino gemaakt wordt.
De naam van de olie dankt hij aan de 100 pijpjes uit de bergen, een plekje 2 km verderop. Waar het water letterlijk uit de bergen komt stromen via pijpjes en de rivier waar het in uitmond loopt langs de Molino zo het dorp in.
Na de proeverij kregen we een overvloedige lunch en met volle buikjes hebben we in de hitte nog een prachtige wandeling gemaakt door de graanvelden en de olijfboomvelden naar de 100 pijpjes toe.
Prachtige wandeling en een super leuke plek daar bij die pijpjes.
Het uitzicht is magnifiek.
Om half 5 waren we pas weer thuis. Het was een super leuke leerzame dag geweest.
Vrijwel elk jaar vieren we Lesley zijn verjaardag in Spanje sinds we daar een huis hebben. Juni is namelijk een heerlijke maand om in Spanje te zijn, gek genoeg zijn er dan ook weinig boekingen, terwijl het juist de meest ideale periode is om naar Spanje te gaan vinden wij. Het heeft er natuurlijk mee te maken dat ons huis vaak verhuurd wordt aan groepen die uit meer dan 8 mensen bestaan. Natuurlijk kunnen minder mensen het ook huren maar de prijs blijft het zelfde en daardoor dan wellicht iets te duur voor sommige.
Voor ons niet zo erg want wij zitten er namelijk dan zelf graag en ik hoef geen bloemetje voor mijn man zijn verjaardag te kopen want de tuin bloeit prachtig.
Een bloemetje op tafel uit de tuin in een plastic drinkfles is zo gemaakt.
Een cadeau kopen voor Lesley is altijd lastig, het komt vaak neer op een kledingstuk, een fles drank of een etentje, maar je kan je afvragen of je nog wel een cadeau moet geven als het al een cadeautje is om hier te verblijven met je verjaardag.
Het weer was vandaag lekker aangenaam. Het kan wel eens verschillen in juni. Vorige week vertelde onze vrienden moest je s’avonds nog een vestje aan en kwam er ineens de Sahara regen over en nu was er geen vuiltje aan de lucht maar volgende week schijnt het bloedheet te gaan worden, ook een warme wind uit de woestijn.
Heerlijk weer om de vele spelletjes te spelen die je kunt doen op Hacienda la Suerte. Van een potje jeu de boules tot een potje dart of tafel tennis. We hebben ook een schommel gekocht om het speelparadijs uit te breiden maar daar wordt in het najaar plek voor gemaakt.
Als verrassing gingen we s’avonds lekker uiteten bij één van de betere restaurants in de buurt, gelukkig konden we nu bij Cortijo La Haza in Iznajar wel buiten eten, dat was de vorige 2 x niet gelukt vanwege het weer.
Wat is het toch een prachtig plekje, zo idyllisch, echt een klein paradijsje met al die leuke knusse plekjes en prachtige bloemen en planten.
Rinus en Catrien waren er ook helemaal weg van, alleen vond Catrien net als ik de weg er naar toe ietsjes spannend maar dat is helemaal vergeten als je eenmaal boven bent. Mooier dan hier vind je een B&B bijna niet en de keuken is subliem! Een dikke aanrader voor iedereen.
We hebben er in deze week een routine van gemaakt om een half uurtje voor en 2 uur na het ontbijt in de tuin te werken en na de lunch ook een uurtje ofzo, totdat we te warm werden en afkoeling nodig hadden.
We hadden stekjes ontdekt aan de yucca plant, laten we proberen ze te plaatsen in de tuin zeiden we tegen elkaar, het is wel te warm eigenlijk om iets te planten maar we zijn er immers nog 2 weken om ze iedere dag wat water te geven. Laten we hopen dat van de 10 stekjes minimaal de helft gaat aanslaan, dan zou ik super tevreden en blij zijn. We hebben ze voor het huis geplant, naast het huis en aan de zijkant van de studio. Elke dag moest er dus een yucca tour gedaan worden om ze van water te voorzien.
Er werd ook wat gesnoeid achter het huis en langs het pad naar de jeu de boules baan toe, zodat de amandel bomen ook weer wat lucht krijgen. We hebben geteld dat we 10 amandelbomen hebben. In het najaar moeten ze nog beter gesnoeid worden maar voor nu hebben we de dode takken weggehaald en de takken van de dennenbomen die er helemaal doorheen liepen.
Ik heb ook 10 nieuwe oleanders gekocht, dat is een mega sterke plant dus ik hoop dat deze ook gaan aanslaan, het is een risicootje met dit weer maar ik heb er vertrouwen in.
We hebben een leuk plekje ervoor bedacht vlakbij de kalkoven, de grond loopt daar wat af naar het hek toe en daarom hebben we een mooie oplossing bedacht dmv verschillende lagen te maken met een mooie stenen rand eromheen. Dat waren heel veel kruiwagens vol met stenen weer, een behoorlijk pittig klusje.
Helaas kan niet overal een oleander geplant worden want er ligt veel kalk wat uit de oven komt en daar groeit helemaal niks op. Daar zullen we later nog zahorra op doen en daarna wat stenen potten erop gaan zetten, Bij het hek heb ik bedacht dat we daar nog 2 bomen gaan plaatsen in het najaar.
Na onze activiteiten is er gelukkig nog genoeg tijd om lekker aan het zwembad te chillen. Relaxen met een voldaan gevoel.
Muziekje erbij en oogjes toe. Rond 9 uur s’avonds is het tijd om een leuk restaurant te gaan zoeken.
Er zijn genoeg leuke plekjes binnen 15 minuten te vinden in de buurt van ons huis. Maar thuis eten is zeker ook geen straf.
Waar kunnen we jullie mee helpen vroegen onze vrienden die ook hun steentje wilde bijdragen.
Nou, ik heb een leuk idee, op ons land liggen natuurlijk heel veel mooie stenen die afkomstig zijn van de berg Pedroso, laten we die verzamelen en er een jeu de boules baan van maken, in Spanje heet dat Petanca maar wij kennen het natuurlijk gewoon onder de vertrouwde naam, jeu de boules. Uit mijn jeugd vakanties heb ik mooie herinneringen aan deze sport, lekker ontspannen/ noodgedwongen een leuk spelletje spelen, dat gevoel wilde ik hier ook creëren.
Ik had een mooi redelijk vlak plekje in mijn hoofd waar al wat zahorra (soort grind) ligt daar kon hij mooi komen. Heb je nagedacht over de maten vroegen onze vrienden. Mmh eigenlijk niet. Dan is google superhandig wat zijn eigenlijk de officiële maten van zo’n baan.
We zagen deze maten voorbij komen, 3 bij 13 of 4 bij 15. Eigenlijk had ik hem iets kleiner in mijn hoofd ik wilde hem net rechts naast de boom tegen de kant aan, maar doordat we toch een officiële maat wilden aanhouden besloten we het links aan de andere kant van de boom te doen, ook een prima plek, dus het werd 3 bij 13.
Met z’n vijfjes gingen we in de bloedhitte de stenen verzamelen. Best een pittig klusje maar zeg nou zelf, leuk hé ziet het eruit.
Natuurlijk hadden we gelijk een partijtje gespeeld. We moesten ons eerst nog wel even in de spelregels verdiepen maar het ging goed en gelachen hebben we en we werden steeds fanatieker.
Spaansgeluk 