Onze kleindochter komt volgende maand voor het eerst naar Spanje samen met haar ouders en ik gun hun heerlijke dagen zonder zorgen maar als het er zo vies uit ziet is dat natuurlijk niet fijn. Daarom willen we het allemaal zo snel mogelijk weer allemaal in orde maken.
Natuurlijk weten we dat er altijd wat gedaan moet worden na de winter, een relax vakantie heb je nooit maar dit keer gaat het meer lijken op een pittige werk vakantie.
Iedereen raadt ons aan om toch nog even te wachten met schoonmaken, er wordt nog veel meer regen verwacht en ze weten niet of er nog een derde Calima komt. Oh mijn god ik hoop het toch echt niet. Ons wilde Hacienda katje maakt zich niet druk, hij schuilt gewoon onder de tafel.
Ik denk altijd als het tegen zit, het is vast een test voor ons, hoe stress bestendig zijn we. Maar ook hoe verwent zijn we nu eigenlijk om ons daar zo van slag van te laten maken, ik verzet me daar heftig tegen, niet zeuren maar door gaan spreek ik mezelf dan toe er zijn vele mensen in de wereld die het echt slecht hebben. Dit is slechts een ongemak.
Maar helaas hadden we deze vakantie nog een paar tegenvallertjes. De man die de pellet kachel in de keuken zou komen maken heeft corona dus kan voorlopig niet komen. De gesnoeide takken wegslepen zal zeker 2 dagen gaan duren en dat moeten we doen in de stromende regen want het valt met bakken uit de lucht. Daarna gaat het verbranden van de takken ook zeker nog 1 dag duren. Maar lekker een warme douche nemen na doorweekt te zijn van het buiten werken bleek ook niet te kunnen want hoe raar dan ook alle 4 de geisers doen het ineens niet meer. Batterij gecheckt, nieuwe gasfles, maar niks hoor.
Maar we laten ons niet gek maken, ouderwets een keteltje warm water gekookt en in een emmer gedaan gemengd met koud water en daarna ons met een washandje gewassen gedoopt in het warme water en afgespoeld door middel van de emmer over ons heen te gooien. Kamperen in ons eigen huis. Prima te doen hoor en zo worden we ook schoon.
Nu tijd voor een wijntje bij de openhaard en s’avonds lekker tapas eten bij Manolo dat is altijd goed en nu moeten we maar een plan maken hoe we alles gaan aanpakken.
Van alle 6 de slaapkamers die we in ons huis hebben hadden we er in al die 10 jaar maar in 1 zelf geslapen, afgelopen nacht voor het eerst hebben we een andere kamer uitgeprobeerd. Het sliep anders dit bedje, ipv 1 matras zijn dit er twee, de kamer is donkerder en minder koud omdat de kamer beter geïsoleerd is, dat komt omdat dit gedeelte van het huis later is bijgebouwd en ook natuurlijk omdat deze grenst aan de huiskamer, daar waar de openhaard en de palletkachel staan. We werden later wakker dan dat we normaal thuis wakker worden, gek genoeg doet Spanje dat met je, je slaapt beter, het zal de rust en de schone omgeving zijn denk ik.
Het was wel wat fris zo in de morgen maar met de pellet kachel is er snel wat warmte in de kamer te krijgen, maar de pellet kachel in de keuken is nog steeds kapot. Ik hoop dat de druk bezette Jose snel tijd vrij kan maken in zijn schema om af te maken waar hij aan begonnen was in december. Tot onze grote schrik hield de pellet kachel er in de huiskamer ook ineens mee op. Misschien moest hij nog uitgezogen worden na het gebruik van mijn ouders in december dacht ik ineens. Dus pakten we de speciale pellet kachel stofzuiger er maar bij. Wat een waardeloos ding zeg, stof zoog hij wel op maar een korrel van de palletkachel niet. Het lijkt wel of we altijd pech hebben met onze stofzuigers geen van de 3 die we hier hebben doet het echt goed. Mijn broer heeft een Dyson, die werkt perfect maar dat vind ik echt te duur. Gelukkig deed de kachel het weer nadat de stof eruit was.
In Spanje is het echt niet altijd mooi weer, we werden nu weer met de neus op de feiten gedrukt, er was voor de hele week regen voorspeld. Nu het nog droog was besloten we buiten maar even de boel te gaan verkennen, wat had de Sahara regen van vorige week allemaal aangericht op ons domein.
Nou ik kan je vertellen we werden er niet vrolijk van, wat een puinhoop, maar al met al viel het ons mee, we hadden ons op het ergste voorbereid. Alles had een kleiachtig oranje laagje, op het zwembad hadden we een zeil gelegd en daarop was goed te zien welke zooi eruit de lucht gevallen was. Maar met een beetje boenen en een tuinslang zal het weg te spoelen zijn dacht ik.
We werden echter geadviseerd om nog even te wachten met het schoonmaken want Calima numero dos is in aantocht, o jee!
Maar we hoeven niet bang te zijn om ons te vervelen, in de tussentijd kunnen we in de tuin aan de slag. Er was een professionele Spaanse snoeier aan de gang geweest in januari, onze olijf en amandel bomen waren goed onder handen genomen, maar we schrokken wel van de takken die hij had afgezaagd. Soms zo groot en dik dat we het amper zelfs met z’n twee weggesleept kregen. Dat is de pech als je er niet bij bent, dan kun je niet aangeven hoe je het wilt.
In mijn optimistische gedachte ging ik ervanuit dat we die snoeitakjes gewoon langs het hek konden neer leggen, maar in werkelijk bleek er dus zo grof en veel gesnoeid te zijn, dat we de vele takken groot en klein maar zoveel mogelijk naar een centrale plek moesten gaan slepen om daarna de stammetjes eraf te halen (te bewaren voor openhaard hout) en de rest te gaan verbranden, dit klusje gaat ons zeker een flink aantal uurtjes kosten.
Pff wat een werk, ik zag dat koppie al van Lesley die werd hier echt niet blij van, Ira ook altijd met haar goeie ideeën zal hij gedacht hebben. Hij heeft sowieso altijd wat langer de tijd nodig om te acclimatiseren. Het is ook altijd zoveel werk als we hier weer na de winter komen en dan vraag je je soms af waaraan we begonnen zijn.
Ik kan mezelf wel vermannen en denken elke dag doen we gewoon een klusje en dan wordt het elke keer een stukje beter en wat we niet af krijgen is dan pech, maar Les raakt hier toch wel een beetje van in de stress. Wat ook best wel te begrijpen is want het is heel veel werk, het is echt geen roze geur en maneschijn hoor als je een tweede huis op het platteland hebt waar veel onderhoud bij komt kijken. Best een zware klus om te doen in je vakantie als je in Nederland ook keihard werkt. Woon je in Spanje en heb je alle tijd van de wereld is het echt een ander verhaal.
Nadat we al behoorlijk wat takken versleept hadden kleurde de lucht ineens een vreemd soort van oranje, het beste te omschrijven denk ik als een sepia kleur.
Die sepia kleur van de lucht was wel een bijzonder gezicht maar voorspelde niet veel goeds en ja hoor ze hadden gelijk het begon weer klei te regenen en behoorlijk wat erger dan de eerste bui van vorige week. Onze muurtjes met reeds al een licht oranje gloedje werden nu nog viezer dan ze al waren, wat een smerige boel.
Paco onze sleutelbeheerder cq klusjesman vertelde dat dit echt heel ongewoon was, hij had dit nog nooit eerder zo erg meegemaakt, het schijnt in 50 jaar nog nooit zo erg te zijn geweest. Eerlijk alles was nu oranje geworden en geen stof die je er zo afblaast maar een dikke kleverige klei laag.
Wat een bende zeg en wat een werk om dit eraf te krijgen, ik weet het nu al dit gaat heel zwaar worden om het weer toonbaar te maken in die 1.5 week die we hier maar zijn. We zullen een hoge drukspuit moeten gaan aanschaffen, zonder kunnen we echt niet.
We hoorden nu ook van Paco waarom de schappen zo leeg waren in de supermarkt, dit is vanwege een staking van de vrachtwagen chauffeurs die een beter loon willen, alles wordt duurder ivm de brandstof prijzen, ze redden het niet meer als het loon niet omhoog gaat.
Al die ellende in de wereld daar zijn onze problemen maar niks bij, een beetje oranje regen waar maken we ons toch druk om. Ik zit inmiddels warm binnen voor de openhaard en de temperatuur is opgelopen binnen tot 19 graden en Lesley heeft pasta met tonijnsaus voor ons gemaakt, dus wat heb ik te klagen?
Nadat we in januari onze vlucht wegens ziekte hadden moeten annuleren, vertrokken we nu op 23 maart voor de eerste keer van het jaar naar Spanje. S’ochtens voor vertrek hadden we nog even op Fallon gepast, die lieve schat was zo verkouden en kon niet naar de opvang.
Onze vlucht vertrok pas om 14.55, we gingen dit keer met de trein naar het vliegveld, prima te doen vanaf onze woonplaats. Vanaf 23 maart geen mondkapjes meer in het openbaar vervoer maar helaas nog wel in het vliegtuig. Ik hoorde dat sommige maatschappijen dat niet meer vragen van hun passagiers maar easy jet nog wel. Ik had de Linda gekocht en was daar de hele reis zoet mee. Hij was uit toen ik aankwam normaal gun ik mezelf geen tijd om een tijdschrift te lezen maar wel als ik op vakantie ga, inmiddels liggen er dus een aantal oude Linda s klaar voor de gasten op de Hacienda, allemaal gekocht om de vliegreis te overbruggen. We besloten na aankomst direct naar de Ikea te rijden om een goed baby ledikantje te kopen want Jai en Daisy en Fallon komen binnenkort 9 dagen vakantie vieren op de hacienda en we willen natuurlijk wel het beste voor onze kleindochter en het huidige campingbedje wat we hebben kunnen ze dan eventueel buiten als een box gebruiken.
Zoals gebruikelijk ging ik bij de Ikea even in de koopjeshoek kijken en tot mijn grote pret zag ik daar 2 van onze keukenstoelen staan in de aanbieding, omdat er een klein beetje verf vanaf was waren ze 15 euro goedkoper dan nieuw en ze waren ook al in elkaar gezet, daar hadden we ook mazzel mee.
Ik had bij onze vertrouwde autoverhuur bedrijf del Paso een pausmobiel (bouwvakkers auto) gehuurd dus de 2 stoelen paste perfect achterin. Daarna reden we door naar het winkelcentrum Plaza Major om bij de Mercadona boodschappen te doen. We zagen dat er diverse schappen leeg waren en vroegen ons af wat er aan de hand was. We hadden zeker iets gemist in het nieuws. Toen zijn we in 50 minuten naar ons huis gereden waar we rond 21.30 aankwamen. Een lekker borreltje ging er wel in, dit gecombineerd met een eenvoudig broodje en toen lekker op tijd ons bedje ingedoken, maar niet ons vertrouwde bedje, we besloten de slaapkamer te kiezen naast de woonkamer, deze is iets warmer. De temperatuur in huis was slechts 13 graden en toch viel dat ons mee na maanden leeg gestaan te hebben. Kruikje mee in bed en snurken maar. Wat zal deze vakantie ons allemaal gaan brengen.
In 2008 toen we voor het eerst in Andalusië kwamen, werden we verrast door de schoonheid van het landschap, de prachtige steden en de schattige witte dorpjes. We kenden de door veel toeristen bezochte Costa del Sol natuurlijk wel maar dat trok ons niet echt. Rij je echter een stukje het binnenland in dan zit je in een compleet andere wereld en daar bleek het vele malen mooier dan we dachten. Een vriendin van mij die de prachtige koningssteden al reeds had bezocht zei me deze beslist eens te gaan bekijken toen ze hoorde dat we geïnteresseerd waren om een huis in Spanje te gaan kopen. Het klopt, ik was geïmponeerd door het binnenland van Andalusië en wist het zeker hier wil ik een huis kopen.
We zijn overigens ook langs de Costa Blanca gaan kijken en daar ook het binnenland ingedoken maar wij vonden dat het daar toch te druk was met toeristen. Natuurlijk is dat ook zo bij de Costa del Sol en ook daar zit het een stukje het binnenland in helemaal vol met niet Spanjaarden maar rij maar eens 45 minuten van de kust af en je zit in het echte Spanje zeggen we altijd.
We waren begonnen met korte overnachtingen in rural gelegen B&B’s om zo een indruk te krijgen van de omgeving en heel belangrijk ook de verhalen te horen van de mensen die er woonden.
Daarna zijn we met een makelaar op pad gegaan. We hebben gekeken bij bouwvallen en redelijk klaar huizen waaraan alleen wat gemoderniseerd moest worden.
Het eerste huis waar we op vielen ligt in Villanueva Rosario en stond helemaal niet te koop maar we droomden ervan dit te kunnen kopen en af te maken.
een hopeloos geval was het, via de gemeente hebben we geprobeerd te achterhalen wie de eigenaar was en of hij het wilde verkopen maar we kwamen er maar niet achter en anno 2022 staat het er nog steeds zo bij.
Toen we uiteindelijk wisten dat we tussen de olijfboomgaarden wilden gaan zitten zagen we dit huis,
maar dat was echt een te grote klus voor ons en hoewel dit niet zo duur was,
de bank geeft je geen hypotheek om dit af te bouwen, dan moet je dus zelf een grote buidel geld mee nemen. Toch maar verder zoeken dan.
Uiteindelijk kwamen we aan bij ons huidige huis, de entree was nog niet echt fraai maar we zagen potentie.
Het huis zelf zagen we helemaal zitten, daar was echt iets moois van te maken, we zagen direct de charme van deze boerderij van ruim 100 jaar oud, daar konden we wel wat mee.
Het zwembad wat toen een jaar of 8 maar oud was was zeer slecht onderhouden, zal ook een grote klus gaan worden maar toch iets minder werk dan bij het vorige huis waar we op vielen dachten we.
Wat zijn we blij dat we dit gekocht hebben 10 jaar geleden, we hebben inmiddels vele klusjes gedaan en het is allemaal zo prachtig geworden. Wij zijn nog steeds super happy met deze aankoop.
Toen we vanochtend wakker werden, zagen onze ramen er niet uit, op de auto zag je een vieze oranje stof liggen, allemaal het gevolg van het Sahara zand dat via een regenbui naar beneden was gevallen. In Nederland was het slechts een klein ongemakje en na een kleine was beurt zo weer schoon te krijgen.
In Spanje was het van een andere orde. Ze noemen de regen van modder, zand en stof ook wel Calima, een metrologisch verschijnsel die ervoor zorgde dat de lucht geel/oranje kleurde gevolgd door een hevige regenbui. Elk jaar heb je wel zo’n regenbui maar dit jaar was het enorm intens. Verbluffend mooie foto’s heb ik voorbij zien komen op social media maar ook foto’s van terrassen en zwembaden waar je niet vrolijk van wordt, het zal dagen kosten om alles weer spik en span te krijgen voor de mensen. Ik vrees dan ook dat dat ons eerste klusje wordt als we volgende week aangekomen zijn in Spanje, dat wordt poetsen, poetsen poetsen. Daarna kunnen we onze lol op in de tuin denk ik zomaar, want met het mooie lente weer schiet alles als paddenstoelen uit de grond. Ik weet nu al dat we veel te weinig tijd zullen hebben.
Op het moment heb ik weinig schrijf inspiratie, dat komt natuurlijk door alle toestanden die er op dit moment spelen in de wereld. Zo verdrietig en angstig is het wat er nu gebeurd in Oekraïne. Al het andere is minder belangrijk geworden en door het schrijven van luchtige verhaaltjes over hoeveel zin ik heb om weer naar Spanje te gaan of hoe ik bepaalde wensen heb om ons tweede huis mooier te maken voelen zo onbelangrijk en zijn echt alleen maar luxe zaken en voelen heel ongepast om nu over te schrijven.
Maar de andere kant is, dat het ook kan helpen om juist in deze tijd wat afleiding te zoeken van al het slechte nieuws omdat je er zo verdrietig van wordt en je zoveel onmacht voelt, hoe kunnen wij helpen, wat moeten wij doen? Het is zo ver weg maar ook zo dichtbij. Ik kan op dit moment alleen maar geld storten op stichting vluchteling en op het Rode kruis rekeningnummer en hopen dat mijn geld goed terecht komt.
Hier in Nederland zijn er ook genoeg mensen die bang worden of zelfs depressief raken omdat ze zoveel prikkels binnen krijgen en zich afvragen of dit ook ons land in gevaar brengt, elke nieuwszender heeft het er natuurlijk over en dat moet ook want je moet weten wat er allemaal gebeurd.
We mogen onze ogen en oren zeker niet sluiten maar het kan mensen ook helpen om zo nu en dan afleiding te zoeken door zelf iets op te schrijven of iets te lezen over iets totaal onbelangrijks om zo toch te blijven dromen over betere tijden of toekomst plannen te hebben om zo een doel te hebben want zonder mooie perspectieven kunnen mensen niet.
Daarom heb ik besloten om toch af en toe weer een luchtig verhaaltje te plaatsen omdat ik vaak hoor dat mensen zo genieten van mijn blog en ik natuurlijk ook zelf altijd veel plezier eraan beleef door het te schrijven.
Op dit moment is het 5 maanden geleden dat ik in Spanje was en nadien geen enkele vrije dag heb gehad van mijn werk, daarom kijk ik er echt naar uit om binnenkort op ons terras in Spanje aan een wijntje te zitten, dat duurt gelukkig niet zolang meer en dat wijntje zal mij ook goed gaan smaken na 2 maanden geen alcohol gedronken te hebben.
Er zal wel een grote hoeveelheid onkruid op ons te wachten staan, maar gek genoeg kijk ik daar ook naar uit, met name natuurlijk om lekker de hele dag buiten bezig te zijn. Ik merk namelijk aan mezelf dat ik altijd meer energie krijg als ik de hele dag lichamelijk werk doe, meer dan dat ik de hele dag op mijn krent achter de computer zit. We gaan gelukkig dit keer anderhalve week dus we kunnen wel wat werk verzetten. Ik zal jullie weer meenemen in mijn verhalen.
Dit jaar zit er veel familie in het huis en is er weinig plek voor mensen die het huis willen huren. Wij zijn beslist geen mensen die dit huis gekocht hebben voor de verhuur, het is geen zakelijk object en zeker niet als belegging gekocht. We hebben dit huis juist gekocht om zelf en onze familie te laten genieten van dit speciale plekje. Omdat het zo’n ontspannend plekje is gunnen we ook af en toe andere mensen de mogelijkheid om het te huren en van het geld wat we eraan overhouden, na aftrek van de platformkosten en de belasting en ander lasten, steken we dat geld weer terug in het huis om het te onderhouden en te verbeteren en zo wordt het steeds mooier!
Elk jaar vieren we onze trouwdag op een leuke manier, dit jaar was het alweer 33 jaar geleden dat we elkaar het ja woord gaven.
We zouden het dit jaar in Spanje vieren en hadden een leuk hotelletje geboekt maar helaas moesten we onze vakantie annuleren omdat Lesley ziek was net voor vertrek. Mijn oudste neef heeft samen met zijn vrouw een onverwachtse hotelovernachting cadeau gekregen van ons omdat we het niet meer konden annuleren. Het was een leuke belevenis schreven ze ons vandaag. La Caleta Bay was een net hotel direct aan het strand van La Herradura, het was wel rustig maar ze raden het ons aan om het zeker nog een keer te boeken.
Ik dacht dat we onze trouwdag nu in soberheid zouden vieren. Maar inmiddels was Lesley opgeknapt en in de ochtend op 25 januari werd ik door hem verrast met een mooie grote bos rode rozen.
Dinsdag is onze oppasdag en onze kleindochter werd om 9 uur gebracht en dat was mijn volgende cadeautje van de dag en toen ze weer opgehaald werd aan het einde van de dag kregen van haar ouders een doosje bonbons.
Maar als klap op de vuurpijl ging om half 6 ineens de bel en daar stond de bezorgservice van Jasmin Garden voor de deur met een heerlijke Chinese maaltijd en een flesje wijn van het huis, dit alles aangeboden aan ons door mijn schoonzusje Elvira. Wat een verrassing, wat lief van haar en zo werd onze dag toch nog onwijs leuk. Maar het fijnste is natuurlijk dat we nog steeds samen zijn na al die jaren en we gaan op voor de volgende 33 jaar!
Onze voorgenomen vakantie is in duigen gevallen omdat mijn man ziek is geworden en dat net andere halve dag voordat we zouden vertrekken. Dikke pech maar nog het meeste voor hem want hij voelt zich hondsberoerd. Hij kan geen eten binnen houden en alleen maar in bed liggen, heeft koorts en veel spierpijn. Het is geen corona maar wel een ander virusje. Onze schoondochter en zoon hadden het ook. Gelukkig ben ik, tot nu toe, bespaard gebleven.
Maar wel balen natuurlijk, we hadden allemaal plannen in Spanje. Het leuke hotelletje wat we geboekt hadden in La Herradura voor onze trouwdag konden we niet meer annuleren en hebben we nu maar cadeau gedaan aan mijn neef Bob met zijn vrouw, ze zullen foto’s sturen, dan kunnen we toch nog even meegenieten.
Terwijl Lesley in zijn bedje ligt kan ik kijken op netflix wat ik wil, haardje aan en kopje gemberthee erbij.
Is prima hoor maar liever had ik in Spanje lekker bezig geweest in bv de tuin met de belletjes van de geitjes op de achtergrond of de loeiende koeien, maar ons volgende ticket in maart was al geboekt, we komen er wel, alleen nog even ietsjes langer wachten.
Hoop dat de restaurants snel open gaan dan kunnen we samen met de kinderen hier in Nederland lekker gaan eten voor onze trouwdag, moeten we nog wel even wachten tot onze dochter weer terug is uit Mexico.
In deze corona tijd hebben we zo allemaal onze verlangens, van winkelen, een avondje naar het theater, een concertje pakken of gewoon weer eens lekker uiteten en daarna het er weer aftrainen bij de sportschool.
Veel kan er nog niet maar langzaam zal er steeds meer kunnen gelukkig, de mensen zijn het allemaal een beetje beu, zelfs de mensen die zich keurig aan de regels hielden worden nu ook opstandig, maarja zo’n virus laat zich niet zomaar leiden, we zullen geduld moeten hebben en onze levens erop moeten aanpassen want weg is het voorlopig niet. Maar dat er soms in onze ogen wat oneerlijke beslissingen genomen worden voelt niet prettig en geeft onrust.
Ik moet eerlijk zeggen ik heb zelf niet zo’n last van al die regels. Ik heb geen eens tijd om veel dingen te doen. Ben druk met mijn werk en met het oppassen op mijn kleindochter, tevens loop ik een paar keer per week nu hard. (Nog beginnersniveau hoor maar doe mijn best)
Maar ik heb zeker wel een verlangen in deze tijd maar dat heeft voornamelijk met het jaargetijde te maken. Ik verlang namelijk naar de zon. Boven de 5 graden functioneer ik nog wel prima maar eronder vind ik erg lastig. Gelukkig mogen we wel vliegen en in Spanje wordt corona als een griepje behandeld las ik. Dus daarom kijk ik er naar uit om weer naar ons huis te gaan, het ticket is geboekt.
Ik heb zelfs een dagje een hotelletje geboekt aan de kust bij La Herradura met onze trouwdag, waar het meestal wel 5 graden warmer is in de winter dan bij ons in het binnenland.
Ik kan niet wachten om in het vliegtuig te stappen en lekker te gaan genieten van Hacienda La Suerte.
De avonden zijn wel koud bij ons in Spanje dat verschilt niet veel met Nederland. De monteur van de palletkachel die nog steeds stuk is heeft beloofd hem te komen afmaken en samen met de openhaard zullen we het dan niet koud hebben. De snoeier van de olijfbomen gaat volgende week beginnen aan onze boomgaard. Een afspraak met de zwembadboer is gemaakt om te praten over nieuwe tegels en als ik Lesley nog even om kan praten ook over zwembadverwarming. We gaan mijn neef Bob bezoeken in Torrox, we gaan met vrienden wandelen, lekker met vrienden eten etc etc. Dus het wordt vast een lekker gezellig druk weekje. Ik hoop natuurlijk ook op wat lekkere zonnestralen, zin in!!
De feestdagen zijn weer achter de rug. Ondanks de strenge regels hier in Nederland hebben we er toch wat gezelligs van gemaakt. Onze buikjes zijn weer vol gegeten en vol nieuwe wensen en dromen zijn we het volgende jaar in gegaan, wat zal 2022 ons gaan brengen?
Het jaar 2021 was voor ons een bijzonder jaar, natuurlijk omdat onze kleindochter Fallon geboren is, wat brengt die kleine meid veel geluk in ons leven. Inmiddels is ze alweer 5 maanden oud.
Ik pas 1 dag per week op haar en ik vind het heerlijk. Ik wandel na het groenten hapje en de fles zo’n ander half uur met haar buiten en dan valt ze lekker in slaap. Na de wandeling loop ik rondjes in de kamer met haar op mijn arm en zing ik wat liedjes en doen we het spelletje kiekeboe wat ze prachtig vindt, ze kan zo lekker lachen en dan smelt je helemaal. Voor je het weet staan papa en mama alweer om 5 uur voor de deur om haar weer mee te nemen, de tijd vliegt als we samen zijn.
De tijd gaat sowieso hard, het is ook inmiddels alweer 10 jaar geleden dat Jairo afstudeerde in Amerika en dat wij hem gingen opzoeken om bij de graduation te zijn.
Na de diploma uitreiking zijn we gaan reizen en als afsluiting op een cruise gegaan in de Western Caribbean. Net voor deze reis hadden we een bod gedaan op een Spaans huis. We durfden op onze reis niet teveel geld uit te geven want stel je voor dat ons bod geaccepteerd zou worden dan hadden we onze centjes hard nodig. Jammer voor Lesley want de Kaaimaneilanden bleek een waar paradijs te zijn voor horloge liefhebbers.
Dus eigenlijk kunnen we stellen dat Lesley zijn droomhorloge heeft laten liggen voor ons huidige Spaanse huis. Gelukkig werd het bod geaccepteerd en heeft Lesley niet voor niks de juiste keuze gemaakt.
Deze foto hadden we mee op reis toentertijd want deze stond in het verkoopfoldertje. Nadat de akte in maart 2012 was gepasseerd is er van alles gebeurd zowel binnen als buiten en nog steeds verfraaien we, zo zal er ook in 2022 weer het nodige gaan gebeuren. Ik houd jullie weer op de hoogte via mijn blog!
Spaansgeluk 